ଗଲା କିଛିଦିନ ଭିତରେ ଲେଖିଥିବା ଏକ୍ସ ଡାକ୍ତି ଗୁଡିକର ସଙ୍କଳନ
ପ୍ରତିଦିନ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ହସ୍ତାକ୍ଷର ଲେଖିବା ଗୋଟାଏ ବହୁତ ବଡ ବୋଝ ଥିଲା। ଆଗ ସ୍କେଲ କିମ୍ବା ରୁଲବାଡିରେ ଗାର ପକାଇବା ପାଇଁ ପଡୁଥିଲା। ତାପରେ ଗୋଲ ଗୋଲ ଅକ୍ଷରରେ ଲେଖିବା। ପାଠ ଭଲ ପଢୁ ବା ନପଢୁ, ଯାହାର ହସ୍ତାକ୍ଷର ଭଲ ସେ ପ୍ରଶଂସା ପାଉଥିଲା। ବର୍ତ୍ତମାନର ଏଆଇ ଯୁଗରେ ଆଗକୁ ହାତଲେଖାର ଭବିଷ୍ୟତ କଣ କହିବା କଷ୍ଟ। କ୍ଯାଲିଗ୍ରାଫୀ ହୋଇ ରହିବ।
ଆପଣଙ୍କର ବୟସ ବେଳେ ମୁଁ ବି ଏମିତି ଭାବୁଥିଲି ଏବଂ ସମ୍ବାଦରେ ନିର୍ମଳ ସରକାର ନାମରେ ମୋର କେତୋଟି ପତ୍ର ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଆପଣଙ୍କୁ ଯେତେବେଳେ ସତୁରି ହେବ ଦେଖିବେ ଯେ ଏବେ ଯାହା ଥିଲା ସେୟା ଅଛି।
ଅପରିଚିତା ଦେଖି ଗୋଟିଏ ଟେଲିଫିଲ୍ମ ଭଳି ଲାଗିଲା। ଯେମିତି ଜାଣିଶୁଣି ସିନେମାସୁଲଭ ବିଶାଳତା ତଥା ବୈଚିତ୍ରକୁ କାଣ୍ଟଛାଣ୍ଟ କରି ଗୋଟିଏ ଶିଶୁ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ନିର୍ମାଣ କରାଯାଇଛି। ଭାଇ ଭାଉଜରେ ତ କିଛି କଥାବସ୍ତୁ ଥିଲା କିନ୍ତୁ ଏଥିରେ ତ କତିପୟ ସଂଳାପ ମାତ୍ର। ଆକାଶବାଣୀର ନାଟକ ପରି ଯେଉଁଥିରେ ମାଳବିକା ରାୟ ରହୁଥିଲେ। ପୁଣି, ଝିନପାପା ନାହିଁ।
ଟାଇପ ଫୋର ଗଳ୍ପଟିର ଲେଖକ ହେଲେ ଅନନ୍ତ ପ୍ରସାଦ ପଣ୍ଡା।
x.com/SavitriEra/sta…
ନୟେ ଜମିଁଥୀ, ୟହିହୈ ଓ୍ବହ, ଝିଲମିଲ ସିତାରୋଁ, ବାହାରୋଁ ଫୁଲ, ହାୟରେ ହାୟ, ୟେ ପରବତୋଁକେ, ୟେଦିଲ ଔର ଉନକୀ, ଚଲ କହିଁଦୂର, ଜହାଁପେ ସଓ୍ବେରା, ତୁମନେ କିସିସେ କଭି, ଜୋ ତୁମକୋ ହୋ ପସନ୍ଦ, ମନମେରା ତୁଝକୋ, ହମ ତୁହ୍ମାରେ ଲିୟେ, ତୁହ୍ମି ମେରୀ ମନ୍ଦିର, ଔଲାଦ ଓ୍ବାଲୋ, ଆଦମୀ ମୁସାଫିର, ଜିସ ଦିନସେ, ତୁମଜୋ ମିଲ, ଚାନ୍ଦ ମେରା, ଦର୍ଦଏ ଦିଲ।
ଝିଲମିଲ ପରେ ରିମଝିମ କେ ଗୀତ। ଏ ସବୁ @.୭୫। ତାପରେ, ଋତ ହୈ ମିଲନ କୀ। ତାପରେ, ଜୋ ଓ୍ବାଦା କୀୟା ଓ୍ବହ।
ନାମତେ ନାମତେ ନାମଟି ଟିକେ କୌତୁହଳ ସୃଷ୍ଟି କଲା, ଓ ଗୋଟିଏ ଦୁଇଟି ଭାଗ ଦେଖିଲି। ୨୦୧୩ ମସିହାରେ ନିର୍ମିତ ଏହି ବଙ୍ଗଳା ଛବିଟି ତତ୍କାଳୀନ ସାମାଜିକ ପରିସ୍ଥିତି ଉପରେ ଆଲୋକପାତ କରିଛି। କିଛିଟା ଓ୍ବାଗଲେଙ୍କ ସହ ସାଦୃଶ୍ଯ ରହିଛି, କିନ୍ତୁ ବାସ୍ତବତା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଲଗା। ବହୁତ ଭଲ ନିର୍ଦ୍ଦେଶନା ତଥା ସମ୍ପାଦନା। ସେତିକିରେ ମନ ଖୁସି ହୋଇଯାଏ।
His fan base suffered due to politics. Hope, your assessment is neutral. But then stars are stars. Their charm grows with time irrespective of their performances.
ଗୀତ ସହିତ ଦୃଶ୍ୟ।
Request extending Puducherry to Bhubaneswar train upto Vadodara, in memory of Sri Aurobindo, and making it a daily service. Thanks.
x.com/SavitriEra/sta…
ପିଲାଟି ଦିନରୁ ମଣିଷ ବିଭିନ୍ନ ମାର୍ଗରେ ଶିକ୍ଷା ଗ୍ରହଣ କରେ। ଗପରୁ, ଗୀତରୁ, ଢଗଢମାଳି, ରୂଢି, ଓ ପ୍ରବାଦ ଆଦିରୁ ବହୁତ କଥା ଶିଖେ। ତା ଭିତରୁ ଅନେକ ଜିନିଷକୁ ଆପ୍ତବାକ୍ୟ ବୋଲି ଜ୍ଞାନ କରେ। କିନ୍ତୁ ଏ ସବୁ ଭିତରେ କିଛି ନା କିଛି ଦର୍ଶନ ଲୁଚି ରହିଥାଏ। ଭୁଲ ବା ଠିକ ଜାଣିବାର କିଛି ଉପାୟ ନଥାଏ। ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ବହି ପଢିଲେ ଯାଇ ଜଣାପଡେ।
Its Nadi naare
ରଫିଙ୍କ ଉପରେ ଗବେଷଣା ସୂଚକ ଅମୂଲ୍ୟ ଟୁବଟିଏ ମିଳିଲା ଯେଉଁଥିରେ ସାରାଜୀବନ ଉବୁଟୁବୁ ହୋଇ ହେବ। ଏମିତିଆ ଅମାରଟିଏ ଯଦି କେହି ଓଡିଆରେ ଗଠନ କରିପାରନ୍ତେ ତାହା କେତେ ଉପାଦେୟ ହୁଅନ୍ତା।
ଓଡିଆ ଲିପିଠାରୁ ଅଧିକ ସୁନ୍ଦର ଲିପି ସମ୍ବଳିତ ଭାଷା ସାରା ପୃଥିବୀରେ ଆଉ ନାହିଁ। ଏହା ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବହୁତ ବଡ ଆନନ୍ଦ ତଥା ଗର୍ବର ବିଷୟ। ଲେଖା ସହିତ ଉଚ୍ଚାରଣ ମଧ୍ୟ ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ବିଶ୍ବସ୍ତ। କିନ୍ତୁ ବିନ୍ଦୁର ପ୍ରୟୋଗ ଏକ ଅଯଥା ଅସୁବିଧାଜନକ ଦାୟିତ୍ବ। ଏହାକୁ ବ୍ୟବହାରରୁ ବାଦଦେବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା ହେଲେ ଭବିଷ୍ୟତର ବଂଶଧରମାନେ ଖୁସି ହେବେ।
ଧାତୁମାନେ ପରସ୍ପର ସହିତ ପ୍ରେମ କରି ନିଜ ଗୁଣ ହରାଇ ବସାନ୍ତି। ସୁନା କିନ୍ତୁ ସହଜରେ କାହା ପ୍ରତି ଆକୃଷ୍ଟ ହୁଏ ନାହିଁ। ଏକୁଟିଆ ହୋଇ ଅଚଳ ଅଟଳ ଥାଏ।
କେମିକାଲ ରିଆକ୍ସନ ଓ ମିଶାଇବା ଅଲଗା। ମିଶିଲେ ବି ନିଜ ଗୁଣ ବଜାୟ ରଖେ ବୋଧହୁଏ।
ପୂଜା ସରିଗଲା କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଏଠିକା ଖବର ଦେଇନି ବୋଧେ। ଆତପୁର, ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗ।
କାଲି ୭୦ ବର୍ଷ ପୂରା ହେଲା। ଓଡିଶାରେ ଜୀବନର ପ୍ରଥମ ୩୩ ବର୍ଷ କଟିଛି। ପରବର୍ତ୍ତୀ ୩୩ ବର୍ଷ ଦିଲ୍ଲୀରେ। ତା' ପର ୩୩ ବର୍ଷ ଏଇ ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗରେ ବିତିଯିବ ବୋଲି ଆଶା। ପୁରୁଣା ଓଡିଆ ଗୀତଗୁଡିକ ଆଜିଯାଏ ୟୁଟ୍ୟୁବରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇପାରିଲା ନାହିଁ, ଏହା ଏକ ବଡ ଅବଶୋଷ। ପୁରୁଣା ରେଡିଓ ଗୀତଗୁଡିକୁ ମଧ୍ୟ ଉପଯୁକ୍ତ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ମିଳିପାରିଲା ନାହିଁ।
ଗୋଧୂଳି ଗଗନ ତଳେ ଗୀତଟି ପିଲାଦିନୁ ମୋର ଭାରି ପ୍ରିୟ ଓ ବାହାଘର ପରେ ବି ବହୁତ କାମରେ ଲାଗିଥିଲା। ଚମ୍ପକ ବରଣୀ ଶବ୍ଦଦ୍ଵୟ ବୋଧହୁଏ ତାର ସବୁଠାରୁ ବଡ ଆକର୍ଷଣ କିନ୍ତୁ ବରଣୀର ମାନେ ମୁଁ ଆଜିଯାଏ ଠିକ ବୁଝି ପାରିନଥିଲି। ଭାବୁଥିଲି ବରଣ କରିଆଣିବା ଅର୍ଥରେ। ନିକଟରେ ଏକ ବଙ୍ଗଳା ଗୀତ ଶୁଣିବା ବେଳେ ଏହା ବର୍ଣ୍ଣର ପଦ୍ଯରୂପ ବୋଲି ହୃଦବୋଧ ହେଲା।
ରେଡିଓର ଓଡିଆ ଗାୟିକାମାନେ କିଏ କୁଆଡେ ହଜିଗଲେ। ସେମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ କେହି ପଦେ କେବେ ଆଲୋଚନା କରନ୍ତି ନାହିଁ। କାହାରି ଫଟଟିଏ ବି ଦେଖିବାକୁ ମିଳେନାହିଁ। ସ୍ବୟଂପ୍ରଭା ଓ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣପ୍ରଭା ଦୁଇ ଭଉଣୀ ମୋର ଖୁବ ପ୍ରିୟ। ଉଇକିପିଡ଼ିଆରେ ସେମାନଙ୍କ ପୃଷ୍ଠା ଖୋଲିଥିଲି। ସ୍ବୟଂପ୍ରଭାଙ୍କ ରଙ୍ଗ ନୁହେଁ ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁର ଛଳନା ଗୀତଟି କାଳ ଗର୍ଭରେ!
କୋଡିଏ ବର୍ଷ ତଳ କଥା କହୁଛି। ସେତେବେଳେ ଓଡିଆ ସିନେମା ଓ ସଙ୍ଗୀତ ବିଷୟରେ ବିଶେଷ କିଛି ଅନଲାଇନ ସାମଗ୍ରୀ ନଥିଲା। ନିମ୍ନ ଦୁଇଟି ବ୍ଲଗ ଖୋଲି ମୁଁ ଧୀରେ ଧୀରେ ଅନେକ କିଛି ଲୋକଲୋଚନକୁ ଆଣିଲି। ତେବେ ଓଡିଆରେ ଗୋଟିଏ ସ୍ବୟଂସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରାଙ୍ଗଣ ନିର୍ମାଣର ସ୍ବପ୍ନ ସଫଳକାମ ହଉନାହିଁ।
ମହମ୍ମଦ ସିକନ୍ଦର ଆଲାମଙ୍କ ଏ ଡାଳରେ ବଉଳ ତୁମେ ମଜାଳିଆ ଗୀତଟିତ ପିଲାଦିନୁ ଶୁଣି ଆସୁଛି। ତେଣୁ ରୁପସା ଓ ପଲାସା ବୁଲି ଦେଖିବାର ଏକ ପ୍ରଛନ୍ନ ଆଶା ପୋଷଣ କରିଆସିଛି ଯାହା ଆଜିଯାଏ ସମ୍ଭବ ହୋଇନାହିଁ। ସେହିପରି ପଶ୍ଚିମ ଓଡିଶାର ବିନିକା ପ୍ରତି ମଧ୍ଯ ଏକ ଅହେତୁକ ଦୁର୍ବଳତା ରହିଛି। ଚାରିମାସ ତଳେ ହୁମା, ହରିଶଙ୍କର, ଓ ନୃସିଂହନାଥ ବୁଲିଆସିଲି।
କଥାଚିତ୍ରଟିର ଅପୂର୍ବ ସଫଳତା ସାଙ୍ଗକୁ ଗୀତଟିର ଅମାପ ଲୋକପ୍ରିୟତା ଗଢିଲା ଏକ ନୂଆ ଓଡିଆ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ ଓ ପାରଦର୍ଶିତା। ଗୋଟିଏ ଦଶନ୍ଧି ଧରି ସିନେମା, ସଙ୍ଗୀତ, ଓ ସାହିତ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଜାରିରହିଲା ସେହି ସ୍ତରର ଉଦ୍ଦାମତା। ଆକାଶବାଣୀ, କଟକ ମଧ୍ୟ ସମାନ୍ତରାଳ ବେଗରେ ଓଡିଆ ଭାଷା ଓ ସଂସ୍କୃତିକୁ ଯଥେଷ୍ଟ ଉନ୍ନତ କଲେ। ନାଟକରେ ପରୀକ୍ଷା ହେଲା।
ଭାବିଲି ଭୁଲରେ ଲେଖାହୋଇଛି ବୋଧେ ହେଲେ ଗୁଗଲରେ ଖୋଜିଲା ବେଳକୁ ବହୁତ ଜାଗାରେ ଏଇ ବନାନ। ଆଜିକାଲି ଅନେକ ଶବ୍ଦ ପାଇଁ ଏକାଧିକ ବନାନ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଛି। ଏହା ଭାଷାକୁ ଭିତରେ ଭିତରେ କୋରି ନଷ୍ଟ କରୁଛି।
ସେକଥା ସତ। କିନ୍ତୁ ପ୍ରକୃତ କାରଣ ହେଲା ଓଡିଶାରେ ଓଡିଆ ନେତୃତ୍ବର ଅଭାବ। ମୁଁ କହିଲେ ଲୋକଙ୍କୁ ବାଧୁଛି, କିନ୍ତୁ ଗୋଟିଏ ଦିନରେ ସମସ୍ତେ ସିଧା ହୋଇଯିବେ। (ଡ ତଳ ବିନ୍ଦୁକୁ ବିଦାୟ ଦେବା ପାଇଁ ମୋର ଅଭିଯାନ ଅବ୍ୟାହତ ରହିଛି)। ଧନ୍ୟବାଦ।
ଆପଣଙ୍କ ଅବଦାନ ତଥା ଅଧ୍ୟବସାୟ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଅତୁଳନୀୟ, କିନ୍ତୁ ମୂଳ ପ୍ରାଙ୍ଗଣ କିପରି ଅଧିକ ଉପଯୋଗୀ ହୋଇପାରିବ ସେଥିପାଇଁ ଏଠାରେ ଆଲୋଚନା ହେଲେ ଭଲ ହୁଅନ୍ତା। ଓଡିଆରେ ସମାନ୍ତରାଳ ଭାବରେ ଅନ୍ୟ ଏକ ପ୍ରାଙ୍ଗଣର ଆବଶ୍ୟକତା ରହିଛି।
ଆପଣ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ଓ ଶୁଭେଚ୍ଛା। ସମୟ ଅଭାବରୁ ଏଠି ବେଶି ଲେଖାଲେଖି କରିପାରୁନାହିଁ। ଧନ୍ୟବାଦ।
ଆଜି ଇତୁ ପୂଜା ବିଷୟରେ ଜାଣିଲି। ଆମର ଖୁଦୁରୁକୁଣି ସାଙ୍ଗରେ କିଛିଟା ସାମଞ୍ଜସ୍ୟ ରହିଛି କିନ୍ତୁ କଥାବସ୍ତୁ ଅଲଗା। ଇତୁଲକ୍ଷ୍ମୀ ବୋଲି କୁହାଯାଉଛି ଯାହା ଆମ ମାଣବସାକୁ ମନେପକାଇ ଦିଏ, କିନ୍ତୁ ଛଟ ଭଳି ଏହା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ପୂଜା। ଆଦିତ୍ୟ ଅବା ମିତ୍ରର ଅପଭ୍ରଂଶ ଭାବରେ, ମିଥୁରୁ ଇତୁ ହୋଇଥାଇପାରେ। ରବି ଶସ୍ଯ ବୀଜବପନର ଉତ୍ସବ ମଧ୍ୟ ହୋଇପାରେ।
ମୋର ଅଧା ବୟସରେ ହ୍ୟୁମାନ ସାଗର ଚାଲିଗଲେ। ଏହା ଏକ ଦାରୁଣ ଦୁସମ୍ବାଦ। ଅସୀମା ପଣ୍ଡା ଓ ସେ ଓଡିଆ ଗୀତକୁ ନେଇ ଏପରି ଏକ ଉଚ୍ଚତାରେ ପହଞ୍ଚାଇ ଦେଲେ ଯାହା ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଗର୍ବର ବିଷୟ। ଗାୟନରେ ଆଉ ପ୍ରତିଭାର ଅଭାବ ରହିଲା ନାହିଁ। ବାହାରର ଲୋକସବୁ ହୁରୁଡିଗଲେ। ପୁରୁଣା ଢାଞ୍ଚା ଛାଡି କଣ୍ଠ ଶୈଳୀରେ ନୂଆ ପରୀକ୍ଷା ହେବ ବୋଲି ଆଶା କରାଯାଉ।
ଦେଓଗଡ ଭ୍ରମଣ ନିମନ୍ତ୍ରଣ।
The Big Book of Odia Literature edited by Manu Dash.
ସଂସ୍କୃତି କଣ, କୋଉ ସବୁ ପୁରୁଣା ଜିନିଷ ମୂଲ୍ୟବାନ, ବା କାହାର ଆଗକୁ ଚାହିଦା ରହିଛି ତା' ଆଜି ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିବା କଷ୍ଟକର। ମୋବାଇଲର ପାଞ୍ଚଇଞ୍ଚିଆ ପର୍ଦ୍ଦାରେ ସମସ୍ତ ସୃଜନଶୀଳତାକୁ ଖୁନ୍ଦି ଭର୍ତ୍ତି କରିବାର ଯେଉଁ ବିଡମ୍ବନା ଆସି ପହଞ୍ଚିଛି ତାକୁ ଅବମାନନା କରିବାକୁ ଆଉ ବାଟ ନାହିଁ। ତଥାପି ମଣିଷର ମନ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ନୂଆ ସୁଡଙ୍ଗ ଖୋଜିବ।
ଆଉ ମାତ୍ର ଘଣ୍ଟାଟାଏ
ତାପରେ କାଲି ହୋଇଯିବ
କାଲି ପୁଣି ଆଜି ହୋଇଯିବ
ଆଉ ଆଜି ବିଚରା ହୋଇଯିବ କାଲି।
ଏମିତି ଆଜି ଆଉ କାଲିର ଲୁଚକାଳି
ଦିନ ରାତି ଭଳି ଗୋଡିଆ ଗୋଡେଇ
ଆଶା ଆଉ ନିରାଶାର ନିଶାକୁ ଚଖେଇ
ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରଖିଛନ୍ତି ବନ୍ଦୀ କରି।
ଆସନ୍ତାକାଲି ମାସିକ ପତ୍ରିକା
କଲିକତାରୁ କେତେ ସ୍ବପ୍ନ ବୋହି ଆଣୁଥିଲା
ସବୁ ଏବେ ବି ଅପୂର୍ଣ୍ଣ
କାଲି ପୂରା ହେବ।
https://x.com/i/status/1995913102572015895
କଲ୍ୟାଣୀ ବହି ମେଳାରେ ରଙ୍ଗବତୀ ଶୁଣିକରି ଫେରିଲି।
ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦ ପାଠଚକ୍ର ସମ୍ମିଳନୀ, ଖଣ୍ଡଗିରି
ଝରକା ଖୋଲିଲି
ଧୂଆଁଳିଆ ଦିଗବଳୟ
କାଲି ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତ ଦେଖିଥିଲି
ଆଜି ଏକ ବିଚିତ୍ର ବିସ୍ମୟ।
ଯେମିତି ଗୋଟାଏ ବଡ ଆଁ
ଆଉ ଦୁନିଆଯାକର ଭୋକ
ଜଳଭଉଁରୀ ପରି
ସବୁ ନିଜ ଗର୍ଭକୁ ଟାଣିନେବ।
ସକାଳର ଯାବତୀୟ ଲୀଳାଖେଳା
ଆଉ ଜୀବନର ସବୁ ସମ୍ଭାବନା
ତାପାଇଁ ଅଳୀକ ମାତ୍ର
ସବୁ ଲୁପ୍ତ ହୋଇଯିବ।
ଏହାହିଁ କଣ ସତ୍ଯ
ନାଁ
ଏକ ଶାଶ୍ଵତ ସକାଳ ହେବ
ପଶ୍ଚିମ ନଥିବ।
https://x.com/i/status/1995913102572015895
ମହମ୍ମଦ ସିକନ୍ଦର ଆଲାମଙ୍କ ସ୍ମରଣେ।
ଅସ୍ତରଙ୍ଗର ଉଦୟ ରଙ୍ଗ।
ରାଜଜୋଟକ କରାଇବ।
ଏଠି ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗରେ ବହୁତ ଜାଗାର ନାଆଁ ଅମୁକ ଗାଛି ବା ସମୁକ ଗାଛିଆ ଭାବରେ ଜଣାଶୁଣା। ନହେଲେ କୌଣସି ଗଛର ତଳ ଯେମିତି ନିମତଲା ବା ତେନ୍ତୁଲତଲା ଭଳି ଛକ ସ୍ଥାନଗୁଡିକର ନାମକରଣ ହୋଇଛି। କୋଉ କାଳେ ଥିବା କୋଉ ଗଛଟିର ସ୍ମୃତି ରହିଯାଇଛି। ସେମିତି ଖାଲ ଜାଗାର ନାମ ଦହ। ଯଥା ସିଆଲଦହ, ଖଡଦହ, ବା ଚାକଦହ ଷ୍ଟେସନର ନାମ। କେବେ ଥିବ, ଏବେତ ବଡ ସହର।
ଚାରି ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ତଳେ।
ଆମ ପିଲାଦିନେ ମାଛ ଛଣା ହେଉଥିଲା।
No comments:
Post a Comment