ଗଲା କିଛିଦିନ ଭିତରେ ଲେଖିଥିବା ଏକ୍ସ ଡାକ୍ତି ଗୁଡିକର ସଙ୍କଳନ
ରସାସ୍ବାଦନର ପ୍ରବୃତ୍ତି ମଣିଷର ଜନ୍ମଜାତ ଯାହାକୁ ନିଜର ଭାଷା, ସଂସ୍କୃତି, ଧର୍ମ, ବା ଦେଶ ମଧ୍ୟରେ ବାନ୍ଧି ରଖିବା ଅସମ୍ଭବ। ପିଲାଟିଏ ପାଠ ପଢିବା ପାଇଁ ହେଉ ଅଥବା ଚାକିରି ଲାଗି ଘର ଛାଡିଲା ପରେ ନୂତନ ପରିବେଶ ଭେଟେ। ବିବାହ ପରେ ଏକ ନୂତନ ମନୋଭାବ ସହ ପରିଚୟ ହୁଏ। ବିବର୍ତ୍ତନ ନିମନ୍ତେ ପ୍ରୟୋଜନ କିନ୍ତୁ ଏକ ଉଚ୍ଚତର ଉଦ୍ଦେଶ୍ଯ ବି ରହିଛି।
ମୋର ବି ଗୋଟିଏ ପାର୍ଟି ଅଛି। ସାବିତ୍ରୀ ଇରା ପାର୍ଟି। ଗୁଗଲରେ ଖୋଜି ଦେଖିବେ।
କୋଣାର୍କର ଆକର୍ଷଣ ଅନେକ।
ଲେ ଫଟୋ ଲେ - ରାଜସ୍ଥାନୀ
ବଙ୍ଗଳା ସଙ୍ଗୀତର ବିବର୍ତ୍ତନ।
ଧର୍ମ ଓ ଭକ୍ତି ବିନା କୌଣସି ଗୋଟିଏ ପୁରୁଣା ଗୀତ ଖୋଜି ପାଇବା କଷ୍ଟ ଯେଉଁଥିରୁ ଯଥାର୍ଥରେ ଓଡିଶା ବା ଓଡିଆର ମହକ ଆସୁଥିବ। କେବଳ ଘୋଡାନାଚ ଗୀତ ହିଁ ଏହି ପରିମାପକରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ। ଗୀତିନାଟ୍ୟରେ ଭଲ ସ୍ବରର ଗୀତ ସବୁ ରହିଛି କିନ୍ତୁ ସେଗୁଡିକୁ ଅଲଗା ଶୁଣିବାର ଉପାୟ ନାହିଁ। ରଜ ଓ କୁଆଁରପୁନେଇଁର ଗୀତ କେତେଦୂର ପାରମ୍ପରିକ କହିବା କଷ୍ଟ।
ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗରୁ ପର୍ଯ୍ୟଟକ ଓଡିଶାକୁ ବୁଲିଯିବାର ପରମ୍ପରା ବହୁ ପୁରାତନ।
ଭାଷା ଓ ସଂସ୍କୃତିର ଦଶା ସବୁ ଜାଗାରେ ସେୟା। ବିବର୍ତ୍ତନର ସ୍ରୋତରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ ହେବ।
ଏଇ ବର୍ଷର। ଆଜିର ଫଟ।
କେଉଁ ଓଡିଆ ମହାପୁରୁଷମାନେ ଜାତୀୟ ସ୍ତରରେ ସମ୍ମାନ ପାଇବା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ସେ ବିଷୟରେ କେଉଁଠି କିଛି ଲେଖା ଅଛି କି? ମୋ ମତରେ ଯତୀନ୍ଦ୍ର ମୋହନ ମହାନ୍ତି ସେପରି ତାଲିକାରେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ହେବା ଉଚିତ।
ଉପସ୍ଥାପନା ତଥ୍ୟଭିତ୍ତିକ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ। ଜୟଦେବ କବିଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନାଟକ ପ୍ରସୂତ। ବିଜୁ ପଟ୍ଟନାୟକ ପ୍ରଚାର ସର୍ବସ୍ବ। ଜାତୀୟ ସ୍ତରରେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ସେମିତି କିଛି ଅବଦାନ ନାହିଁ। ହଁ, ଓଡିଶା ଇତିହାସରେ ସେମାନଙ୍କ ନାଆଁ ରହିବ ନିଶ୍ଚୟ।
ମରାଠୀ ଗୁଜୁରାଟୀଙ୍କ ପ୍ରଚାର ତ ସରକାର କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ। କିନ୍ତୁ ପ୍ରଥମେ କେଉଁ ଦଶ ଜଣ ଓଡିଆଙ୍କୁ ଆମେ ଲୋକଲୋଚନକୁ ଆଣିବା, ସେ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ସର୍ବସମ୍ମତି ସ୍ଥାପନ କରିବା ଦରକାର। ଏଥିନେଇ ବାଦାନୁବାଦ ହେବ। ପ୍ରଥମେ ଉଇକିପିଡ଼ିଆରେ ସେମାନଙ୍କ ପୃଷ୍ଠାଗୁଡିକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରାଯାଉ। ତା ସହିତ ଉପଯୁକ୍ତ ଯଥାର୍ଥତା ଜୋଡି କେଉଁଠାରେ ପ୍ରକାଶ ପାଉ।
https://x.com/i/status/1958899088411197776
କିସି କୋ ପତା ନ ଚଲେ, ତୁମକୋ ପିୟା ଦିଲ ଦିୟା, ମେରେ ଦିଲ ମେଁ ହଲକି ସି, ହର ଏକ ମୁସ୍କରାହଟ, ଅକ୍ସର ଇସ ଦୁନିଆଁ ମେଁ, ପାପା କହତେ ହୈଁ, ମେଡ ଇନ ଇଣ୍ଡିଆ, ଇମୋସନାଲ ଅତ୍ଯାଚାର, ହନୀ ଭି ହୈ ମନୀ ଭି, ମୁଡ ମୁଡ କେ ନା ଦେଖ, ରମୈୟା ଓ୍ବସ୍ତାଓ୍ବୈୟା, ହରିୟାଲା ସାଓ୍ୱନ ଢୋଲ ବଜାତା, ଚଲତ ମୁସାଫିର, ମୈଁ କୋଇ ଝୁଟ ବୋଲେୟା, ଓ ଛୁଟେ ଅସିର ତୋ।
ବହୁତ ଭଲ କଥା, କିନ୍ତୁ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କୁ ଓଡିଆ ସହିତ ଜୋଡି ଦେବା ମୋ ମତରେ ଠିକ ନୁହେଁ। ନିଜର ଧର୍ମ ଓ ଭକ୍ତି ଭାବ ବ୍ଯକ୍ତିଗତ, ତେଣୁ ଓଡିଆ ସ୍ବାଭିମାନ କେବଳ ଭାଷାଭିତ୍ତିକ ହେବା ଉଚିତ।
ନାଁ, ମୁ ଏପରି ବିଶ୍ଲେଷଣ ସହ ସମ୍ମତ ନୁହେଁ। ଧର୍ମକୁ ସାଧାରଣ ଜୀବନ ସହିତ ଅଙ୍ଗାଙ୍ଗୀ କରିଦେଲେ ବିପଦ ଅନେକ। ଭାରତୀୟ ସମ୍ବିଧାନ ଏପରି ଚିନ୍ତାଧାରା ଠାରୁ ଅନେକ ଦୂରରେ।
କଳ୍ପନା ଜଗତ ଓ ଭାବପ୍ରବଣତା ବ୍ଯକ୍ତିଗତ କିନ୍ତୁ ସମ୍ବିଧାନ ହେଉଛି ବାସ୍ତବିକତା। ପ୍ରାଚୀନ ଓଡିଶାର କୌଣସି ନିର୍ଭରଯୋଗ୍ୟ ଇତିହାସ ନାହିଁ। ଯାହା ଅଛି ସବୁ ପ୍ରାୟ ରାଜାମାନଙ୍କ ଭାଟଙ୍କ ଦ୍ବାରା ଲିଖିତ। ତାଛଡା ସେସବୁର ଅବତାରଣାରେ ଆଜିର ସମାଜ ଚାଲିପାରିବ ନାହିଁ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ମଣିଷ ଭିତରେ ତାର ସ୍ବଧର୍ମ ରହିଛି ଯାହା ପହ୍ଲବାଦକୁ ମାନେ ନାହିଁ।
ଆପଣଙ୍କର ଜଗନ୍ନାଥ ଧର୍ମ ଉପରେ ଥିବା ବିଶ୍ୱାସ ଯଥାର୍ଥ କିନ୍ତୁ ଏହାକୁ ସବୁ ଓଡିଆଙ୍କ ଉପରେ ଲଦି ଦିଆଯାଇପାରିବ ନାହିଁ। ସମ୍ବିଧାନର ପ୍ରାସଙ୍ଗିକତା ଏଇଠି। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଓଡିଆ ଜଣେ ଜଣେ ସ୍ବାଧୀନ ନାଗରିକ ଓ ମାତୃଭାଷା ପ୍ରତି ପ୍ରୀତିରଜ୍ଜୁରେ ଛନ୍ଦି ହେବା ନିମନ୍ତେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କରାଯାଇପାରେ। ଅନ୍ୟ ମାନଦଣ୍ଡ ପଶିଲେ ବେଙ୍ଗା ହୋଇଯିବ।
ଆପଣ ଯେଉଁ ବର୍ଣ୍ଣନଦୀକୁ ନେଇ କୋବାଦିତା ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି ସେଥିପାଇଁ ମୋର ଶୁଭ କାମନା। ଆଶା, ଏକ ସଙ୍ଗଠନ ମାଧ୍ୟମରେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଆଗକୁ ବଢାଇବେ। କିନ୍ତୁ ମୋର ପ୍ରତିବାଦ ମୁଁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ କହିସାରିଛି। ଦ୍ବିତୀୟରେ, ଆଶା ଆପଣ ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ଲେଖା କିଛି ପଢିବେ ଯାହା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବୌଦ୍ଧିକ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଲାଭଦାୟକ ହେବ।
https://x.com/i/status/1959120080693874879
ଏଠି ଦିପଦ ଲେଖିବାର ସୁଯୋଗ ମିଳିଛି ବୋଲି ତାର ଅର୍ଥ ନୁହେଁ ଯେ ଆମେ ମନଇଚ୍ଛା ଯା ତା କହିପାରିବା। ଶିକ୍ଷା ତଥା ଯୌକ୍ତିକତାକୁ ସମ୍ମାନ ଦେବା ଏକ ମୂଳ ନିୟମ। ଗଣତନ୍ତ୍ରକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ସର୍ବଦା ତତ୍ପର ହେବା ଦରକାର। ବିନା ତଥ୍ୟରେ ମିଥ୍ଯା ପ୍ରଚାର କରିବା ଅଭ୍ୟାସ ଛାଡିବା ଉଚିତ। ଲେଖାରେ ଯଥାସମ୍ଭବ ସାହିତ୍ୟ ଫୁଟାଇବା ପାଇଁ ଚାହିଁବା।
ଆଜି କଲକତାର ସ୍ଥାପନା ଦିବସ। ଯଦିଓ ବିଷୟଟି ବିବାଦୀୟ କାରଣ ପୂର୍ବରୁ ଏହାର ଅସ୍ତିତ୍ବ ଥିଲା ବୋଲି ପାର୍ସୀ ଇତିହାସରେ ଉଲ୍ଲେଖ ଅଛି। ସେ ଯାହାହେଉ, ପିଲାଦିନରୁ କଲକତା ପ୍ରତି ଆକର୍ଷଣର ପ୍ରଭାବ ମୋ ଉପରେ ରହିଛି। ୧୯୭୭ ମସିହାରେ ପ୍ରଥମଥର ବୁଲି ଆସିଥିଲି। ଗତକାଲି, ହାଓଡା ଓ ସିଆଲଦହ ମଧ୍ୟରେ ମେଟ୍ରୋ ଚଳାଚଳ ଆରମ୍ଭ ହେବା ଏକ ଐତିହାସିକ ଘଟଣା।
ଫଟ ବା ଦୃଶ୍ୟବନ୍ଧ ଡାକ୍ତି କଲାବେଳେ ଅନେକେ ଏକ ସ୍ବପ୍ନିଳ ପରିବେଶ ସୃଷ୍ଟି କରିବା ପାଇଁ ଉଦ୍ୟମ କରିଥାନ୍ତି କିନ୍ତୁ ଏହି ପରିବେଷଣଟି ବେଶ ବାସ୍ତବ।
ମନ କୀ ଆଁଖେଂ ଫିଲ୍ମଟି କାହିଁକି କେବେ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପଡିନଥିଲା। ଧର୍ମେନ୍ଦ୍ର ଓ ଓ୍ବାହୀଦାଙ୍କ ଲୋଭନୀୟ ଜୋଡି ଓ ଗୀତ ବି ମନ୍ଦ ନୁହେଁ। କାଲି ଦେଖିଲି। ରଫିଙ୍କ ସ୍ବର ତ ଲାଗେ ଯେମିତି ଧର୍ମନ୍ଦ୍ରେଙ୍କ ପାଇଁ ତିଆରି ହୋଇଛି ଓ ତା ସାଥିରେ ପାହାଡର ସବୁଜିମାକୁ ନେଇ ଦିଲ କହେ ରୁକ ଯା ରେ ରୁକ ଯା କୁହୁକ ସୃଷ୍ଟି କରିଛି। ଅଭିନୟ ସଂଯମୀତ ବୋଧ ହେଲା।
ଷାଠିଏ ଓ ସତୁରୀ ଦଶନ୍ଧିରେ ଓଡିଆ ଭାଷା, ସାହିତ୍ୟ, ସଂସ୍କୃତି, ଓ ସଙ୍ଗୀତ ଉତ୍କର୍ଷର ଚରମ ସୀମାରେ ପହଞ୍ଚିଥିଲା କିନ୍ତୁ ଅର୍ଥାଭାବ ଯୋଗୁ ଉପଯୁକ୍ତ ପରିଚୟ ହାସଲ କରିପାରିଲା ନାହିଁ। ଟେଲିଭିଜନ ଆସିବା ପରେ ପ୍ରାଥମିକତା ଓ ମାନ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆସିଲା। ଦୃଶ୍ୟଭିତ୍ତିକ ଲୋକପ୍ରିୟତାର ମୂଲ୍ୟ ବେଶି ହେଲା। କଥାଚିତ୍ର ବି ତଳକୁ ଗଲା।
ନୀଳକଣ୍ଠ ଦାସଙ୍କ ଦର୍ଶନ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଗୋଟିଏ ଭଲ ଗବେଷଣାତ୍ମକ କାଗବନ୍ଧ ପ୍ରକାଶ ପାଇଛି।
ବିଗତ ତିନି ଦଶନ୍ଧିର ବ୍ଯବଧାନରେ, ତିନିଜଣଙ୍କ ଭାଗ୍ୟରେ ଅଭୂତପୂର୍ବ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଘଟିଛି। ମୁଁ ଓଡିଶାରେ ଥିଲାବେଳେ ଜଗନ୍ନାଥ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ କିନ୍ତୁ ଏତେ ପରିମାଣରେ ଦାସତ୍ବ ଭାବ ନଥିଲା। ପ୍ରତି ଗାଆଁରେ ବିଭିନ୍ନ ମନ୍ଦିର ଥିଲା। ବିଜୁ ପଟ୍ଟନାୟକ ମହାପୁରୁଷ ସ୍ତରକୁ ଯାଇନଥିଲେ। ଅକ୍ଷୟ ମହାନ୍ତିଙ୍କର ପ୍ରଶଂସକ ଅପେକ୍ଷା ଶତ୍ରୁ ବେଶି ଥିଲେ।
ଏଇଟା ତ ରେକର୍ଡ ଗୀତ, କିନ୍ତୁ ମୂଳ ପ୍ରସ୍ତୁତିଟି ୧୯୬୯ ମସିହା ଅଗଷ୍ଟ ମାସର ସବୁ ଗୁରୁବାର ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଆକାଶବାଣୀ କଟକର ସଜଫୁଲ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମରେ ବାଜିଥିଲା। ଅଭୂଲା ସେହି ସ୍ମୃତି। ଧନଞ୍ଜୟ ଶତପଥୀଙ୍କ ଉଦାତ୍ତ ସ୍ବର ତୋଳିଥିଲା ଆକାଶ ଯେ ମୋତେ ପାଗଳ କରିଛି ଓ ଦୈତ କଣ୍ଠରେ ଝୁମୁକୁ ଝୁମା ନାଚିବି ନାଚ ତୋ ମନ ନେଇ।
ଯାହାହେଉ ଅପରିଚିତା ଦଶ ଦିନ ତଳେ ଉତ୍ତୋଳିତ ହୋଇଛି ବୋଲି ଦେଖି ବହୁତ ଖୁସି ଲାଗିଲା। ଏଭଳି ଖବର ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିବା ଦରକାର। ସେ ସମୟରେ ହୁଏତ ଭଲକୁ ଚିହ୍ନିବାରେ ଭୁଲ ହୋଇଥିବ, କିନ୍ତୁ ଆଜି ତ ଗୁଣଗ୍ରାହୀ ଦର୍ଶକମାନଙ୍କର ଅଭାବ ନାହିଁ। ଫର୍ମୁଲା ଓ ମସଲାଠାରୁ ଅଲଗା ହୋଇ ଯଦି କିଛି ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛି ତାକୁ ଉପଯୁକ୍ତ ଆଦର ସମ୍ମାନ ମିଳୁ।
ଉଡିବା ଲାଗି ବହୁତ କଷ୍ଟ ସହିବାକୁ ପଡେ। ମାଛ ପାଣିରେ ପହଁରିବା ବି ସେହି ଅବସ୍ଥା।
ମଣିଷ ହୁଏତ ନିଜ ସର୍ତ୍ତରେ ବଞ୍ଚିବା କିଛି ପରିମାଣରେ ସତ ହୋଇପାରେ କିନ୍ତୁ ପଶୁପକ୍ଷୀଙ୍କ ପାଖରେ ଏତେ ବିଳାସ ଅଛି ବୋଲି ଲାଗୁନି। ଜିନ ଓ ହରମୋନର ଜାଲରେ ସମସ୍ତେ ଛନ୍ଦା।
ନିଶ୍ଚୟ, କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟ ସମ୍ଭାବନାଟି ହେଲା ନାଶୋତ୍ତର ଅମରତ୍ବ।
No comments:
Post a Comment