Saturday, 13 July 2024

ଚକ ଭଳି ଗୋଲ ଗୋଲ ସୁନ୍ଦର ଓଡ଼ିଆ ଲିପି

 ମୁଁ ଗତ କିଛି ଦିନ ଭିତରେ ଲେଖିଥିବା ଡାକ୍ତି ଗୁଡ଼ିକର ସଙ୍କଳନ।  ପାଠକମାନଙ୍କୁ ପୁରୁଣା ପୃଷ୍ଠାଗୁଡ଼ିକୁ ଆଲୋଡ଼ନ କରିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଅନୁରୋଧ।

ଓଡ଼ିଆ ଓଳିଆ: ହେ ବିନ୍ଦୁ ବିଦାୟ

odiaolia.blogspot.com/2023/12/blog-p…

ମୁଁ ଗତ କିଛି ଦିନ ଭିତରେ ଲେଖିଥିବା ଡାକ୍ତି ଗୁଡ଼ିକର ସଙ୍କଳନ। ପାଠକମାନଙ୍କୁ ପୁରୁଣା ପୃଷ୍ଠାଗୁଡ଼ିକୁ ଆଲୋଡ଼ନ କରିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଅନୁରୋଧ। ତୁଷାରନାଥ ମହାପାତ୍ର, ଏସ.ଆର.ଏ.-୧୦୨-ସି, ଶିପ୍ରା ରିଭିଏରା, ଇନ୍ଦିରାପୁରମ୍, ଗାଜିଆବାଦ - ୨୦୧୦୧୪ ଉତ୍ତର ପ୍ରଦେଶ ଫୋନ୍: ୯୬୫୦୦-୬୫୬୩୬

ଏତେ ବର୍ଷ ପରେ ଆଜି ମିଳିଲା ଆମ ପିଲାଦିନର ଏକ ମଧୁର ସ୍ମୃତି। ପ୍ରକାଶ ଥାଉକି ବଙ୍ଗଳା ଗୀତ ଆମି ଚେୟେ ଚେୟେ ସଙ୍ଗେ କିଛିଟା ସାମଞ୍ଜସ୍ୟ ରହିଛି।

ସାତରଙ୍ଗ ଆଲବମଟି ଶୁଣୁଛି। ଚାରି ବର୍ଷ ତଳେ ଅପଲୋଡ଼ ହୋଇଥିବା ପ୍ରଦୀପ ଜାଳନା ଗୀତଟିର ନିଘା ସଙ୍ଖ୍ଯା ମାତ୍ର ୨୮ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଲାଗୁଛି। ଓଡ଼ିଆର ମୁକ୍ତାସବୁ ଏମିତି ଛିନ୍ନଛତ୍ର ହୋଇ କିଏ କୁଆଡ଼େ ପଡ଼ି ରହିଛନ୍ତି ଏହା ଦୁଃଖର ବିଷୟ। ସାକ୍ଷାତକାର ଦୃଶ୍ୟବନ୍ଧ ଗୁଡ଼ିକରେ ମଧ୍ୟ ଅନେକ ତଥ୍ୟ ଗଚ୍ଛିତ ରହୁଛି ଯାହା ପଢ଼ିବା ପାଇଁ ମିଳୁନାହିଁ।

ଆଗୋ ବନହଂସୀର ନୂପୁର ବଜାଇ କିଏ ସାଙ୍ଗରେ ବହୁତ ସାମଞ୍ଜସ୍ଯ ରହିଛି କିନ୍ତୁ ରେଡ଼ିଓରେ ବାଜୁଥିବା ସଂସ୍କରଣ ବୋଧେ ଅଲଗା ଥିଲା। @AIRCuttack ତରଫରୁ ଯଦି ତାଙ୍କ ଭଣ୍ଡାରରେ ଥିବା ପୁରୁଣା ଗୀତର ସମ୍ଭାରକୁ ୟୁଟ୍ୟୁବରେ ବିତରିତ କରିବା ପାଇଁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ହୁଅନ୍ତା ତା ହୁଏତ ମୋ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାର ଭାରକୁ ଲାଘବ କରନ୍ତା।

ଆଜି ପ୍ରୀତି ବାସର ଗୀତଟିର ୟୂହୀଁ ତୁମ ମୁଝସେ ବାତ କରତୀ ହୋ ସହିତ କିଛି ମାତ୍ରାରେ ସାମଞ୍ଜସ୍ୟ ଥିଲା ଭଳି ଲାଗିଲା।

m.youtube.com/watch?v=LMBegi…

ପ୍ରତିମା ନାୟକଙ୍କଠୁଁ ଅଳକା ସାନ୍ୟାଲ

ବନଲତା ସେନ କିମ୍ବା ନୀଲାଞ୍ଜନା

ରୋଜି ମ୍ଯାଡାମ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରମଲ୍ଲୀ

ରଙ୍ଗବତୀ ହେଉ ଅବା ଚନ୍ଦ୍ରକଳା

ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଯୁଗ ଆଉ ଜାଗାର ବର୍ଣ୍ଣନା

ମନର ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥିତି ଶରୀର ଚିତ୍ରଣ

ଜଣକୁ ହିଁ ଆଖି ରଖି ଏ ଅବତାରଣା

ଯେ କୌଣସି ନାରୀଙ୍କୁ ବି ସେଠି ଖଞ୍ଜିହେବ

ପରିଚୟ ଅଟେ ପ୍ରହେଳିକା

ସତ ସିନା ଏକା ଅନାମିକା।

ରାଜନୀତିରେ ଯୋଗଦେଇ ନିର୍ବାଚନ କ୍ରୀଡାଙ୍ଗନରେ ନିଜର ଭାଗ୍ୟପରୀକ୍ଷା କରାଇନେବାର ଗଣତାନ୍ତ୍ରିକ ଅଧିକାର ସମସ୍ତଙ୍କର ରହିଛି। କିନ୍ତୁ କିଛିଲୋକଙ୍କୁ କିଛିବର୍ଷ ପାଇଁ ବୋକା ପ୍ରମାଣିତ କରିବାରେ ସମର୍ଥ ହେଲାପରେ ସବୁ ଲୋକଙ୍କୁ ସବୁକାଳ ଲାଗି ବୋକା ବୋଲି ଭାବିନେବାଟା କଳ୍ପନା ବିଳାସ। ଅଣଓଡ଼ିଆ ମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତ୍ଯାଖ୍ଯାନ କରାଯାଉ ବୋଲି ମୋର ମତ।

ଜାତି ଓ ବର୍ଗ ମଧ୍ୟରେ ସନ୍ତୁଳନ ରକ୍ଷା ଉପଲକ୍ଷେ ଜଣେ ମହିଳା ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ପ୍ରଦାନ କରିବାର ଭାର ଓଡ଼ିଶା ଉପରେ ନ୍ୟସ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ଭାଜପା ବଦ୍ଧ ପରିକର। କିନ୍ତୁ ହାରିବାର ଭୟ ଯୋଗୁ କେହି ବିଶେଷ ଆଗ୍ରହୀ ହେବାର ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁନାହିଁ।

ପ୍ରଣବ ପଟ୍ଟନାୟକଙ୍କର ହୁଡ଼ରୁ ବାଈ ଗୋଟିଏ ଭଲ ପଲ୍ଲୀସ୍ଵର ଗୀତ। କଲ୍ୟାଣୀ ଭଟ୍ଟାଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ସହିତ ତାଙ୍କର ବାଉଁଶ ରାଣୀ ଗୀତଟି ମଧ୍ୟ ସେହି ଶ୍ରେଣୀର। ତୃତୀୟ ଗୀତଟି ହେଲା ଏ ମୋ ଫୁଲ ଚାଙ୍ଗୁଡ଼ି। ଚାରି ନମ୍ବରରେ ଏ ଗୋରୀ ଚାଲ ଆମେ ପଳେଇ ଯିବା ସହର। ଆଉବି ଥାଇପାରେ କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଜାଣିନି କି ୟୁଟ୍ୟୁବରେ ନାହିଁ।

m.youtube.com/watch?v=imp5Kb…

ତିନିଶହ ପୃଷ୍ଠାର ଏହି ବହିଟିରେ ୨୪୨୯ ଜଣ ଲେଖକଙ୍କର ବିବରଣୀ ଦେଖି ମୁଁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ। ସତରେ ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟ କେଡ଼େ ବିଶାଳ ଆଉ ଆମମାନଙ୍କର ଜାଣିବାର ପରିସର କେତେ କ୍ଷୁଦ୍ର!

["ଓଡ଼ିଆ ଲେଖକ ପରିଚୟ (ଭାଗ ୨) (ଆଧୁନିକ ଭାଗ: ୧୮୫୦ ମସିହା ପରବର୍ତ୍ତୀ)" ୨୦୦୪ ମସିହାରେ ପ୍ରକାଶିତ ଏକ ଓଡ଼ିଆ ଜୀବନୀ ପୁସ୍ତକ ।] -ଆର୍କାଇଭ.ଅର୍ଗ

ଓ୍ବେବସାଇଟରୁ ଲାଇଭ ଟିଭି ଦେଖି ହେଉଛି।

ସମୟର ଚକ ବୁଲୁଛି ଓ ତାରିଭିତରେ କରଣୀ ଲେଖାରୁ ଚକ ଭଳି ଗୋଲ ଗୋଲ ଯେଉଁ ସୁନ୍ଦର ଓଡ଼ିଆ ଲିପିର ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଛି ତାହା ଏକ ବିରାଟ ଆଶୀର୍ବାଦ। ଦିନେ ଏହି ଲିପି ନିଶ୍ଚୟ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ବ ଅଧିକାର କରିବ ଓ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାକୁ ସର୍ବତ୍ର ସମ୍ମାନ ମିଳିବ। ହଜାର ହଜାର ଋଷିପ୍ରତିମ ଲୋକଙ୍କର ଜୀବନବ୍ୟାପୀ ସାହିତ୍ୟ ସାଧନା ଏବଂ ଅଭୀପ୍ସା କେବେ ବିଫଳ ହେବନାହିଁ।

ଯଦି ପଢ଼ି ନଥିବେ, ତେବେ କାଫକାଙ୍କର ଦ ଟ୍ରାଏଲ ଉପନ୍ୟାସଟି ନିଶ୍ଚୟ ପଢ଼ିବେ।

ଉତ୍କର୍ଷ ଜୀବନ କିଭଳି ହେବା ଉଚିତ ବା ଉନ୍ନତିର ଯଥାର୍ଥ ସଂଜ୍ଞା କଣ ତାହା ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଠିକ ଭାବେ ସ୍ଥିରୀକୃତ ହୋଇପାରିନାହିଁ। ସ୍ଥାନ-କାଳ-ପାତ୍ରର ବିଭେଦତା ନେଇ ବିଭିନ୍ନ ମତବାଦ ସୃଷ୍ଟି ହେବା ସ୍ୱାଭାବିକ। ଏହି ପରିପ୍ରେକ୍ଷୀରେ ଶ୍ରୀମା ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ଶିକ୍ଷା ଅନୁଧ୍ୟାନ ସାପେକ୍ଷ। ରାଜନୈତିକ ଦଳମାନଙ୍କର ଦିଗଦର୍ଶନ ଛଡ଼ା କିଛି ଅଛି।

ଷାଠିଏ ଦଶକର କଥାଚିତ୍ର, କଥାଚିତ୍ର ଗୀତ, ଓ ଆକାଶବାଣୀର ଗୀତ ସବୁ କିପରି ଇଣ୍ଟରନେଟ ଜରିଆରେ ସବୁଜାଗାରେ ତଥା ସମସ୍ତଙ୍କ ହାତପାଆନ୍ତାରେ ପହଞ୍ଚିପାରିବ ସେଥିପାଇଁ ପଦକ୍ଷେପ ନିଆଗଲେ ତାହା ଏକ ସ୍ଥାୟୀ ଓ ଦୀର୍ଘମିଆଦି ଲାଭଦାୟକ ବ୍ୟବସ୍ଥା ହୁଅନ୍ତା। ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାକୁ ବଞ୍ଚାଇ ରଖିବା ପାଇଁ ଏହା ଅତ୍ଯାବଶ୍ଯକ।

ଆଉ ଗୋଟିଏ ଗଳ୍ପ ବହି ଥିଲା ସଭ୍ୟତାର ସାଜ। ଲେଖକଙ୍କ ନାଆଁ ଠିକ ମନେ ନାହିଁ। ଟାଇପ ଫୋର ଗଳ୍ପଟିରେ କେମିତି କଟକ ଛାଡ଼ି ଭୁବନେଶ୍ବର କ୍ବାର୍ଟରରେ ରହିଲେ ହଟହଟା ହେବାକୁ ପଡ଼େ ତାର ବର୍ଣ୍ଣନା।

ପ୍ରାଚୀନ କାବ୍ୟ କବିତାର ପ୍ରଭାବ କବଳରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଆଧୁନିକ ସାହିତ୍ୟ ନିଜ ଗୋଡ଼ରେ ଛିଡ଼ା ହେବା ପାଇଁ ବହୁତ ବର୍ଷ ଲାଗିଗଲା କିନ୍ତୁ ରେଡ଼ିଓ ଗୀତ, ରେକର୍ଡ଼ ଗୀତ, ଓ କଥାଚିତ୍ର ଗୀତ ଆଜିଯାଏ ସାହିତ୍ୟ ପଦବାଚ୍ୟ ହୋଇପାରିଲା ନାହିଁ। ଯେଉଁ ସବୁ ଗୀତ ଅତୀବ ଲୋକପ୍ରିୟ ଓ ଜନମାନସରେ ଅମର ହୋଇ ରହିଛି ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଯଥାର୍ଥ ସମ୍ମାନ ନମିଳିବା ଭୁଲ।

ଶ୍ଯାମାନୁଜ ବାବୁଙ୍କ ପରଲୋକ ଖବର ଆଜି ପଢ଼ି ବିଶ୍ବାସ କରିପାରୁନାହିଁ। ଏଭଳି ଏକ ବିରାଟ ପ୍ରତିଭା ଆଖିଆଗରୁ ହଠାତ୍ ଏମିତି ଉଭେଇଯିବ ଏକଥା ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ମନ ଆଦୌ ସ୍ବୀକାର କରୁନାହିଁ। ମୋ ସହିତ ଏଇଠି ବହୁତ ମତ ବିନିମୟ ଓ ଯୁକ୍ତିତର୍କ ହୋଇଛି। ଦିଲ୍ଲୀରେ ଥରେ ମାତ୍ର ସାକ୍ଷାତ ହୋଇଥିଲା। ଓଡ଼ିଆ ଗୀତ ଓ ସାହିତ୍ୟ ପାଇଁ ତାଙ୍କର ପ୍ରେମ ଅତୁଟ।

କଥା ପରଦାର ଦେଖିଲି। ଲଳିତା ଉପରେ ଅନେକ କଥା। କିନ୍ତୁ ଏତିକିରେ କଣ ମନ ବୁଝେ? ଯୋଗକୁ ନିକଟରେ ଛବିଟି ଦେଖିଥିଲି। ଲଳିତାଙ୍କ ବାପାଙ୍କ ଅଭିନୟ ସବୁଠାରୁ ଭଲ ଲାଗିଥିଲା। ତେଣୁ ଗୋଟିଏ କଥାଚିତ୍ରକୁ ନେଇ ଏକାଧିକ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ହୋଇପାରିବାର ସମ୍ଭାବନା ରହିଛି। ଗୀତଗୁଡ଼ିକୁ ଟିକେ ଅଧିକ ସମୟ ମିଳିଲେ ରସାନୁଭୂତି ବଢ଼ନ୍ତା। ଧନ୍ୟବାଦ।

ମୋର ଅଡ଼ଷଠି ବର୍ଷର ଜୀବନକାଳ ମଧ୍ୟରେ ଓଡ଼ିଶାର ଉନ୍ନତି ଦୃଷ୍ଟିକୋଣରୁ ବୋଧହୁଏ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଐତିହାସିକ ଦିନ। ଏପରି ଏକ କାର୍ଯ୍ୟ ଯେ ସମ୍ଭବ ହୋଇପାରିଲା ତାହାହିଁ ଅଲୌକିକ ଘଟଣା ପରି ବୋଧ ହେଉଛି। ଏହିଥିରୁ ପ୍ରମାଣିତ ହେଉଛି ଯେ ଶାସକ ଚାହିଁଲେ ଓଡ଼ିଶାରେ କଣ ନହୋଇପାରିବ। କିନ୍ତୁ ବିଗତ ଚବିଶ ବର୍ଷର ଅକ୍ଷମଣୀୟ ଅବହେଳା ନିମନ୍ତେ ଦୋଷୀ କିଏ?

ମୁଁ ୧୯୮୮ ମସିହାରୁ ଓଡ଼ିଶା ଛାଡ଼ିଛି ଓ ଏହା ଭିତରେ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାର ଅନେକ ପରିବର୍ତ୍ତନ ହୋଇଛି। ଏହି ପରିପ୍ରେକ୍ଷୀରେ, ସରକାରୀ ପୃଷ୍ଠପୋଷକତାରେ ପ୍ରଥମ ବିଶ୍ୱ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷା ସମ୍ମିଳନୀ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହେଉଥିବା ମୋ ପାଇଁ ଗଭୀର ଆନନ୍ଦ ଓ ଗର୍ବର ବିଷୟ। ଓଡ଼ିଆ ଲିପିର ବହୁଳ ପ୍ରଚାର ଓ ପ୍ରସାର ହେଉ, ଏହା ମୋର ଆନ୍ତରିକ ଇଚ୍ଛା। ପୁରୁଣା ଗୀତର ମଧ୍ୟ।

ସାଧୁ ମେହେର ବତୀଘର କଥାଚିତ୍ରରେ ଭଲ ଅଭିନୟ କରିଥିବା କଥା ମୋ ଡାଇରୀରେ ଉଲ୍ଲେଖ ରହିଛି (୬-୪-୭୬)।

https://x.com/NathTusar/status/1753446853289615402?t=EJCTFuamdYOeh3iYx3n7Gg&s=19

ପ୍ରଥମ ବିଶ୍ୱ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷା ସମ୍ମିଳନୀ

 ମୁଁ ଗତ କିଛି ଦିନ ଭିତରେ ଲେଖିଥିବା ଡାକ୍ତି ଗୁଡ଼ିକର ସଙ୍କଳନ। ପାଠକମାନଙ୍କୁ ପୁରୁଣା ପୃଷ୍ଠାଗୁଡ଼ିକୁ ଆଲୋଡ଼ନ କରିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଅନୁରୋଧ।

ପ୍ରଥମ ବିଶ୍ୱ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷା ସମ୍ମିଳନୀ ଉପଲକ୍ଷେ ସବୁ ଓଡ଼ିଆମାନଙ୍କୁ ଶୁଭେଚ୍ଛା। ଏପରି ଏକ ପଦକ୍ଷେପ ଯେ ମୋ ଜୀବନକାଳ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ଭବ ହୋଇଛି ଏହା ଦେଖି ବହୁତ ଖୁସି ଲାଗୁଛି। କାରଣ ମା ବାପ ନ ଥିଲା ଭଳିଆ ଓଡ଼ିଆ ପାଇଁ ସବୁ ଆଶା ଯେତେବେଳେ ଲୋପ ପାଇ ଯାଉଥିଲା ସେତେବେଳେ ସରକାର କିଛି କରିବାକୁ ସଙ୍କଳ୍ପ ନେଇଛନ୍ତି ଏହା ବିରାଟ ଆଶ୍ବାସନାର କଥା।

ତିନି ଦିନ ରଜ ପରି ମନେ ହେଉଛି। କିଏ ସମ୍ମାନ ବା ନିମନ୍ତ୍ରଣ ପାଇଲା ନପାଇଲା କିମ୍ବା ମଞ୍ଚର ଛୋଟ ମୋଟ ଭୁଲ ଭଟକା ବଡ଼ କଥା ନୁହେଁ। ରାଜନୀତିର ମଙ୍ଗ ମୋଡ଼ିବା ସମୟ ବା ବିଷୟ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ୧୯୩୬ ମସିହା ପରେ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ଏପରି ଏକ ସୁଯୋଗ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଛି ଯେତେବେଳେ ଏଆଇ ଆସି କବାଟ ଠକ ଠକ କଲାଣି। ଶ୍ଯାମାନୁଜ ବାବୁଙ୍କ କଥା ମନେ ପଡ଼ୁଛି।

ଭାଷା ଉତ୍ସବରେ ଭାଷାକୁ ହିଁ ପ୍ରାଧାନ୍ୟ ମିଳୁ। ଭାଷା ସହିତ ଅନେକ ବିବିଧତା ଜୋଡ଼ି ହୋଇ ରହିଛି। ସେସବୁ ପ୍ରତି ଦୃଷ୍ଟି ଦିଆଯିବା ଦରକାର। କିନ୍ତୁ ଇତିହାସ, ସଂସ୍କୃତି, କିମ୍ବା ଧର୍ମ ଆଦି ବିଷୟ ପଶିଗଲେ ଜିନିଷଟା ଗୋଳମାଳିଆ ହୋଇଯିବ। ତାଛଡ଼ା ପୁରାତନ ସାହିତ୍ୟ ଅପେକ୍ଷା ସ୍ବାଧୀନତା ପରବର୍ତ୍ତୀ କାଳର ସୃଜନଶୀଳତା ଉପରେ ଆଲୋକପାତ ହେବା ଉଚିତ।

କାନ୍ତକବିଙ୍କୁ ତ ଯଥେଷ୍ଟ ପ୍ରଚାର ମିଳିଲା। ତାଙ୍କ ଭଉଣୀ କୁମୁଦିନୀ ଦେବୀ ହେଉଛନ୍ତି ଓଡ଼ିଶାର ରେକର୍ଡ଼ରେ ଗାଇଥିବା ପ୍ରଥମ ମହିଳା କଣ୍ଠଶିଳ୍ପୀ।

ଦୂରରେ ରହି ମଧ୍ୟ ପ୍ରଥମ ବିଶ୍ୱ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷା ସମ୍ମିଳନୀର ପ୍ରଭାବ ମୁଁ ଅନୁଭବ କରୁଛି। ଏପରି ଏକ ଅଭୂତପୂର୍ବ ପଦକ୍ଷେପ ପଛରେ ଯେତେ ଯୋଜନା, ଯେତେ ଉଦ୍ୟମ, ତଥା ଯେତେ ସ୍ବପ୍ନ ରହିଛି, ସେ ସବୁକୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛି ଓ କୃତଜ୍ଞତା ଜ୍ଞାପନ କରୁଛି। ଏତେ ବର୍ଷ ପରେ ମନେହେଲା ଯେ ଓଡ଼ିଆ ଅନାଥ ନୁହେଁ। କଳାଧଳା କଥାଚିତ୍ର ଗୀତ ଦେଖିବାର ଆଶା ବଢ଼ିଲା।

ପ୍ରଥମ ବିଶ୍ବ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷା ସମ୍ମିଳନୀର ଆଜି ଶେଷ ଦିବସ। ଓଡ଼ିଶା ମାଟିରେ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାର ଏହି ସ୍ତରର ଆଦର ପ୍ରକଟ ଓ ନିରାଜନା ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ଘଟିଲା। ଗୋଟିଏ ଭଲ ମୂଳଦୁଆ ମଡ଼ା ହେଲା। ଏହା ଉପରେ ଆଗକୁ ଅନେକ କିଛି କରାଯାଇପାରିବ। ଓଡ଼ିଆକୁ ନେଇ ହୀନମନ୍ୟତା ରହିବ ନାହିଁ। ଅକ୍ଷୟ ମହାନ୍ତି ଓ ପ୍ରଣବ ପଟ୍ଟନାୟକଙ୍କ ଗୀତ ସାରା ପୃଥିବୀ ଶୁଣିବ।

ସମୟ ଚକ୍ରରେ ଭାଷା ବଦଳୁଛି। କିଶୋର କିଶୋରୀମାନଙ୍କର ସ୍ବାଦ ମଧ୍ୟ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହେଉଛି। ତେଣୁ ବାଧ୍ୟବାଧକତା ଦ୍ବାରା ଯେ ସବୁକିଛି ସମ୍ଭବ ଏହାର କୌଣସି ସଠିକତା ନାହିଁ। ତଥାପି ଏ ପ୍ରକାର କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ଅନେକ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ସଙ୍କଳ୍ପବଦ୍ଧ ହେବାର ଲକ୍ଷଣ। ଓଡ଼ିଆପ୍ରୀତି ସମସ୍ତଙ୍କ ଭିତରେ ରହିଛି। ଓଡ଼ିଆ ଗୀତର ଚାହିଦା ମଧ୍ୟ ବଢ଼ିଚାଲିଛି।

ମରାଠୀ, ହିନ୍ଦୀ, ଓ ଇଂରାଜୀରେ ଅମ୍ବେଡ଼କର ଲେଖାଯାଏ। ସରକାର ଯଦି ସେହି ବନାନଟି ପ୍ରୟୋଗ କରନ୍ତେ ତାହେଲେ ଓଡ଼ିଆର ଅପଭ୍ରଷ୍ଟ ଆମ୍ବେଦକର ଲୋପ ପାଆନ୍ତା। ତେନ୍ଦୁଲକର ଜାଗାରେ ସେମିତି ତେଣ୍ଡୁଲକର ହେବାକଥା।

ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାକୁ ଭଲପାଇବା ସାଙ୍ଗେସାଙ୍ଗେ ଜଣେ ଭଲ ଓଡ଼ିଆ ଲୋକ ହେବାବି ଏକ ମସ୍ତବଡ଼ ଆହ୍ବାନ। ଏଥିପାଇଁ ଯଥାର୍ଥ ଜ୍ଞାନ ଆହରଣ କରିବା ବ୍ୟତୀତ ସୁସ୍ଥ ରାଜନୈତିକ ଆଦର୍ଶ ଅନୁସରଣ କରିବା ନିହାତି ଆବଶ୍ୟକ। ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥା ମାଧ୍ୟମରେ ଅନେକ ପ୍ରକାରର ଭୁଲ ଦିଗଦର୍ଶନ ପରିବେଷଣ କରାଯାଉଥିବାରୁ ନିଜ ଚେଷ୍ଟାରେ ଭଲ ବାଟ ଆବିଷ୍କାର କରିବାକୁ ହେବ।

ବିଭିନ୍ନ ରାଜନୈତିକ ଦଳମାନେ ଯାହା ପ୍ରଚାର କରୁଛନ୍ତି ତାହା ମଧ୍ୟରେ ବିବାଦ ରହଛି। ନ୍ଯସ୍ତସ୍ବାର୍ଥ ଗୋଷ୍ଠୀ ଯାହା ସବୁ ଅନୁମୋଦନ କରୁଛନ୍ତି ତାକୁ ମଧ୍ଯ ଗ୍ରହଣ କରିବାଟା ଯଥାର୍ଥ ନୁହେଁ। ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟର ବିଷୟ ଯେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅନେକ ବଡ଼ ବଡ଼ ଅଭିଜ୍ଞ ତଥା ପାରଦର୍ଶିତା ଲାଭ କରିଥିବା ବ୍ଯକ୍ତି ଅଛନ୍ତି। ତେଣୁ ସାମାଜିକ ଆଚରଣରେ ବିଭ୍ରାଟ।

ପୁରୁଣା କଥାଚିତ୍ର ଗୁଡ଼ିକର ଗୀତ ସବୁର ଭିଡ଼ିଓ ୟୁଟ୍ୟୁବରେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁନାହିଁ। ହେଲେ କେହି ଏ ବିଷୟରେ ମତାମତ ପ୍ରକାଶ କରୁନାହାନ୍ତି। ଗଲା ଭାଷା ସମ୍ମିଳନୀରେ ଏହା ଉପରେ କିଛି ଆଲୋଚନା ହୋଇଛି କି ନାହିଁ ଜଣାନାହିଁ। ଯେଉଁ କଥାଚିତ୍ର ଗୁଡ଼ିକର ପୁନରୁଦ୍ଧାର ହୋଇଛି ସେଗୁଡ଼ିକ କିପରି ଲୋକଙ୍କ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚି ପାରିବ ତାର ସୁବିଧା କରାଯାଉ।

ଏହାର ସମାଧାନ ଦିଗରେ କିଛି ମତାମତ ଦିଅନ୍ତୁ। ସରକାରଙ୍କ ବ୍ୟତୀତ ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କ ଚେଷ୍ଟା ଦ୍ବାରା ମଧ୍ଯ କିଛି ପଦକ୍ଷେପ ନିଆଯାଇପାରିବ।

ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ନିୟମ ମାନିଲେ ବହୁ ସମସ୍ୟାର ସମାଧାନ ହୋଇଯିବ। କୌଣସି ଅଣଓଡ଼ିଆ ନେତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ବା ସମର୍ଥନ ଦେବାନାହିଁ। ଯାହାଙ୍କର ବାପା, ମା, ସ୍ବାମୀ, କିମ୍ବା ସ୍ତ୍ରୀ ଅଣଓଡ଼ିଆ ତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସେହି ଶ୍ରେଣୀ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ କରାଯିବ। ଅଣଓଡ଼ିଆ ବକ୍ତା ମାନଙ୍କୁ ସଭାସମିତିକୁ ଡାକିବାନାହିଁ କି ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦରେ ଗଦ୍ ଗଦ୍ ହୋଇଯିବାନି।

ସାବିତ୍ରୀ ଇରା ପାର୍ଟିର ଟିକେଟ୍ ବାଣ୍ଟିବା ବ୍ୟବସ୍ଥା ନାହିଁ। ଯେ କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତି ସ୍ଥାନୀୟ ସମର୍ଥନ ଯୋଗାଡ଼ କରି ନିର୍ବାଚନ ଲଢ଼ି ପାରିବେ। ଓଡ଼ିଶାରେ ଗଣତନ୍ତ୍ରର ପୁନର୍ପ୍ରତିଷ୍ଠା ସକାଶେ ଜନସାଧାରଣଙ୍କୁ ଏକ ରାଜନୈତିକ ବିକଳ୍ପ ପ୍ରଦାନ କରିବା ଆମର ଲକ୍ଷ୍ୟ। ତାଛଡ଼ା, ଅଣଓଡ଼ିଆ ମାନଙ୍କର ଆଧିପତ୍ୟକୁ ପ୍ରତିରୋଧ କରିବା ମଧ୍ୟ ସମୟର ଡାକ।

ବହୁ ବଡ଼ ବଡ଼ ନେତାଙ୍କୁ କେନ୍ଦ୍ର କରି ବିଭିନ୍ନ ଦଳସବୁ ଭୋଟ ମାଗୁଛନ୍ତି କିନ୍ତୁ ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କର ଆଦର୍ଶକୁ ଭିତ୍ତିକରି ଏ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରାଜନୀତି ହୋଇନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ଶୁଭେଚ୍ଛା, ନୈତିକତା, ତଥା ଯଥାର୍ଥ ଗଣତାନ୍ତ୍ରିକ ମୂଲ୍ୟବୋଧ ଉପରେ ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ସାବିତ୍ରୀ ଇରା ପାର୍ଟିର ଅଂଶବିଶେଷ ହେବାପାଇଁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ ଜଣାଉଛି।

ବହୁତ ଧନ୍ୟବାଦ। ଆପଣ ନିଜପାଇଁ କୌଣସି ଏକ ପଦବୀ ସ୍ଥିର କରି ତଦନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତୁ।

ସାବିତ୍ରୀ ଇରା ପାର୍ଟି

ଶୁଭେଚ୍ଛା, ନୈତିକତା, ତଥା ଯଥାର୍ଥ ଗଣତାନ୍ତ୍ରିକ ମୂଲ୍ୟବୋଧ

ଓଡ଼ିଶାରେ ଗଣତନ୍ତ୍ରର ପୁନର୍ପ୍ରତିଷ୍ଠା ସକାଶେ ଜନସାଧାରଣଙ୍କୁ ଏକ ରାଜନୈତିକ ବିକଳ୍ପ ପ୍ରଦାନ କରିବା

ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାର ସଂରକ୍ଷଣ ଏବଂ ରାଜନୀତିରେ ଅଣଓଡ଼ିଆ ମାନଙ୍କର ଆଧିପତ୍ୟକୁ ପ୍ରତିରୋଧ କରିବା

ସମୟ କ୍ରମେ ହେବ।

ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦ ସଂଗଠନର ଓଡ଼ିଶା ମୁଖ୍ୟ ଗଦାଧର ମିଶ୍ରଙ୍କ ପରଲୋକ dharitri.com/?p=624588

ଓଡ଼ିଆ ହିସାବରେ ମୁଖ୍ୟ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ହେଉଛି ଅଣଓଡ଼ିଆ ନେତାମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ବା ସମର୍ଥନ ନଦେଇ ସ୍ବାଧୀନ ଓଡ଼ିଆ ପ୍ରାର୍ଥୀ ମାନଙ୍କୁ ଜିତାଇବା। ଗଣତନ୍ତ୍ର କେବଳ ରାଜନୈତିକ ଦଳମାନଙ୍କର କ୍ରୀଡ଼ାଭୂମି ନୁହେଁ। ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କର ମଧ୍ୟ ସମାନ ଅଧିକାର ରହିଛି। ତେଲିଆ ମୁଣ୍ଡରେ ତେଲ ନଢ଼ାଳି, ପ୍ରକୃତ ସମାଜସେବୀ ମାନଙ୍କୁ ଭୋଟ ଦେଲେ, ଧାରା ବଦଳିବ।

କେବଳ ପୁରୁଣା କଥାକୁ ନେଇ ଭାବିବା ବା ପୁରୁଣା ଲୋକଙ୍କୁ ମନେପକାଇବା କଣ ସବୁକିଛି? ଆଜିର ଓଡ଼ିଆ କାହାକୁ ନେଇ ସନ୍ତୋଷ ଅନୁଭବ କରିବ ବା ଗର୍ବ କରିବ? ଓଡ଼ିଆ କହିଲେ ଯଦି କେବଳ ଗୋଟାଏ ସାଂସ୍କୃତିକ ଶିକୁଳିର ବୋଝ ମନକୁ ଭାରାକ୍ରାନ୍ତ କରେ ତାହେଲେ ତାହା କେତେଦୂର ଯୁକ୍ତିଯୁକ୍ତ? ଏ ଶତାବ୍ଦୀରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ପିଲାମାନେ ନେତୃତ୍ୱ ନିଅନ୍ତୁ।

ମରଠା ଶାସନର ନିର୍ଯ୍ୟାତନା ଏବେବି ଓଡ଼ିଆ ମାନଙ୍କର ଜନମାନସରୁ ବିସ୍ମୃତ ହୋଇନାହିଁ। ପୁଣି ଥରେ ଓଡ଼ିଶାକୁ ଗୁଜୁରାଟୀ ମାନଙ୍କ ହାତରେ ଟେକିଦେବା କେତେଦୂର ଯୁକ୍ତିଯୁକ୍ତ? ନିଜର ସ୍ବାଧୀନତା ଓ ସ୍ବାଭିମାନକୁ ଜାଣିଶୁଣି ଜଳାଞ୍ଜଳି ଦେବା କୋଉ ବୁଦ୍ଧିମାନର କାର୍ଯ୍ୟ? ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶିକ୍ଷିତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କର ଆତ୍ମମନ୍ଥନ କରିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ରହିଛି।

ଧର୍ମ ଭିତ୍ତିକ ପ୍ରତୀକ ପାଇଁ ମୋର ପ୍ରତିବାଦ।

ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦ ବେଦର ନୂତନ ବ୍ଯାଖ୍ଯା ପ୍ରଣୟନ କରି ଜଣାଇଲେ ଯେ ଉପରଠାଉରିଆ ରୀତିନୀତି ପଛରେ ରହିଛି ଚେତନା ସ୍ତରରେ ଆସ୍ପୃହା କରିବାର ଆହ୍ବାନ। ତେଣୁ ସାଧାରଣ ଭାବରେ ଆନନ୍ଦ ଉତ୍ସବର ଯେଉଁ ସାମାଜିକ ପ୍ରଥା ସବୁ ଘତରେ ପଡ଼ିଯାଇଛି ସେସବୁର ପୁନର୍ନିରୀକ୍ଷଣ ଦ୍ବାରା ଯଥାର୍ଥ ତାତ୍ପର୍ଯ୍ୟ ହୃଦୟଙ୍ଗମ କରିହେବ। ଶ୍ରୀମାଙ୍କର ବାଣୀସବୁ ଶିକ୍ଷାପ୍ରଦ।

ଓଡ଼ିଆ ସସ୍କୃତିର ବହୁଳ ଅଂଶ ଯେ କପୋଳକଳ୍ପିତ, ଏହା ପ୍ରତିପାଦିତ ହୋଇଛି।

ଗୁଗଲ ମାନଚିତ୍ରଙ୍କ ସୌଜନ୍ୟରୁ ଆମ ଗାଁର ଛବି। ସାଇଲୋ ଝାରପଡ଼ା, ଜିଲ୍ଲା କଟକ।ଦଶ ବର୍ଷ ତଳେ ଯାଇଥିଲି। ପିଲାଦିନ ଏଇଠି କଟିଛି। ସେତେବେଳେ ଚାଳଘର ଥିଲା। ଦୋଳରେ କେତେ କଣ ହେଉଥିଲା।

ଓଡ଼ିଆରେ ବୋଧହୁଏ ସବୁଠାରୁ ଭଲ ହୋଲି ଗୀତ ଅଥଚ କାଇଁ ବେଶି ଲୋକ ଶୁଣିଲା ଭଳିଆ ଲାଗୁନି! Holi Asichi ଶବ୍ବିର କୁମାରଙ୍କର ସାମାନ୍ଯ ନାସିକାପ୍ରସୂତ ସ୍ବର ଗୀତଟିକୁ ଆକର୍ଷଣୀୟ କରିଛି।

youtu.be/PLuKpnRL3w8

ଜୀବନର ମାନେ କିଛି ଜାଣି ହୁଏ ନାହିଁ

ଚାଲିବା ହିଁ ସାର ସିନା ଅନ୍ୟ ଚାରା କାହିଁ?

ତଥାପି ମନରେ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠେ ତୁହା ତୁହା

ଝଡ଼ ଝଞ୍ଜା ସମ୍ମୁଖରେ କିଏ ଅଛି ସାହା?

ବିଜ୍ଞାନ ଓ ଯନ୍ତ୍ରପାତି ଭରସାରେ ରହି

ସମୟ ସ୍ରୋତରେ ଆମେ ସବୁ ଯାଉ ବହି।

କାଲିର ସକାଳ ପରି ମୃତ୍ଯୁ କିନ୍ତୁ ସତ୍ଯ

ତାକୁ ପରାସ୍ତ କରିବା ଧ୍ୟେୟ ହେଉ ନିତ୍ଯ।

ତୁଷାରନାଥ ମହାପାତ୍ର

ନିର୍ବାଚନ ସମୟରେ ଓଡ଼ିଶା ବା ଓଡ଼ିଆ କଥା କହିଲେ ତାକୁ ସାଙ୍ଗେ ସାଙ୍ଗେ ଦଳୀୟ ରାଜନୀତିର ରଙ୍ଗ ଦିଆଯିବ। କିନ୍ତୁ ଏହା ଏକ ଅତି ମହତ୍ତ୍ବପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଷୟ ଯାହାର ସମାଧାନ ନିର୍ବାଚନ ମାଧ୍ୟମରେ ହିଁ ହୋଇପାରିବ। ଅତି ସୁଜା କଥା। ଅଣଓଡ଼ିଆଙ୍କୁ ତଡ଼ିଲେ ହିଁ ଓଡ଼ିଆ ସ୍ଥାନ ପାଇବେ। ଅଣଓଡ଼ିଆଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ ସେମାନେ ଚାବୁକ ମାରି ଉଠବସ୍ କରୋଉଥିବେ।

Eman swapna kakhana dekhini ami

Chanchala man anmana

Tumi je amar

Tumi je amar pratham rater

Bhalobaso tumi sunechhi

Ami eto je tomay bhalobesechhi

Manekara ami nei

Je bhabei tumi sakal dekha

Hotepara tumi Rajanigandha

Kagajer phul bale

ଭାରତ ସ୍ୱାଧୀନ ହୋଇନଥିଲା କିନ୍ତୁ ଦୀର୍ଘ ଦିନର ସଙ୍ଗ୍ରାମ ପରେ ଓଡ଼ିଶା ଏକ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ପ୍ରଦେଶ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲା ଆଜି ୧୯୩୬ ମସିହାରେ। ଓଡ଼ିଆ ମାନଙ୍କର ସ୍ବାଭିମାନ ଆଜି ଅନ୍ୟର ପଦଦଳିତ। ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାର ଦୁରାବସ୍ଥା କହିଲେ ନ ସରେ। ତଥାପି ଭବିଷ୍ୟତ ପାଇଁ ଆଶା ରଖିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ପୁଣି ଭଲ ସମୟ ଆସିବ ଓ ସ୍ବଚ୍ଛ ରାଜନୀତି ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେବ।

ଷାଠିଏ ଦଶକ ମୋର ସ୍କୁଲ ବେଳ ଓ ରହଣି ଗାଆଁରେ। ଆକାଶବାଣୀ କଟକରୁ ପ୍ରଚାରିତ ଗୀତ ଥିଲା ମୁଖ୍ୟ ମନୋରଞ୍ଜନ। ଓଡ଼ିଶୀ ଓ ଭଜନ ପ୍ରତି ଆକର୍ଷଣ କମ ଥିଲା। କଥାଚିତ୍ର ଗୀତର ସଙ୍ଖ୍ଯା ଥିଲା ବହୁତ ସୀମିତ ଓ ବାରମ୍ବାର ସେହି କେତୋଟି ଗୀତକୁ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳୁଥିଲା ଯାହା ମନରେ ଘର କରି ଯାଇଛି। ଏବେ ଯାଇଁ ବୁଝିହେଲା ଯେ ସେହି ହିଁ ଥିଲା ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଯୁଗ।

ଖାଇବା ପିଇବା ବା ବୁଲିବା ବ୍ଯତୀତ କିଛି ଗୋଟାଏ ଗମ୍ଭୀର ବିଷୟ ଉପରେ ଆଲୋଚନା ପ୍ରାୟ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେନାହିଁ। ରାଜନୀତି ତ ସେଇ ଧରାବନ୍ଧା ଦୁଇଫାଳିଆ। ତାଛଡ଼ା କେବଳ ପୁରୁଣା ତଥ୍ୟରୁ ସନ୍ତୋଷ ଆହରଣ କରିବା ମନସ୍ତାତ୍ତ୍ବିକ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣରୁ ଅବାଞ୍ଛିତ। ଏଥିରୁ ପ୍ରମାଣିତ ହୁଏ ଯେ ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ନୂଆ ଚେତନା ଦ୍ବାରାହିଁ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆସିପାରିବ।

ଦିଲ୍ଲୀରେ କିନ୍ତୁ ସବୁ ଋତୁ ଆସେ। ଏବେ ବସନ୍ତ। ଏଠିକି ଚାଲି ଆସନ୍ତୁ।

ଓଡ଼ିଶା ବା ଓଡ଼ିଆକୁ ଯେତେ ଭଲପାଇଲେ ମଧ୍ୟ ଓଡ଼ିଆରେ ନଲେଖିଲେ ତାହା କେବେ ପ୍ରତିଫଳିତ ହେବନାହିଁ। ସୁସ୍ଥ ଚିନ୍ତା ପରିପ୍ରକାଶର ମାଧ୍ୟମ ନହେଲେ ଖାଣ୍ଟି ବା କଞ୍ଚା ଓଡ଼ିଆ କେବଳ ଶୋଧା ଗାଳି ପାଇଁ ପାଥେୟ ହୋଇ ରହିବ। ଭାଷାର ଭବିଷ୍ୟତ ପାଇଁ ବର୍ତ୍ତମାନର ବ୍ୟବହାର ହିଁ ଦିଗ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିବ। ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାରେ ନୂତନତ୍ବର ଆଉ ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ।

ନୂଆ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ନୁଆ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ନିର୍ବାଚନ କରିବା ପାଇଁ ଜନସାଧାରଣଙ୍କ ପାଖରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ସୁଯୋଗ। ହାତରୁ ଖସିଗଲେ ପୁଣି ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ। ଗଣତନ୍ତ୍ରକୁ ବଞ୍ଚାଇବା ନିତାନ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ। ଗୋଡ଼ାଣିଆ ଭାବ ଛାଡ଼ିବାକୁ ପଡ଼ିବ।

ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ଲେଖା ସବୁ ୧୯୧୪ ମସିହା ଠାରୁ ଆର୍ଯ୍ୟ ପତ୍ରିକାରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଥିଲା।

incarnateword.in/cwsa

ତନ୍ମଧ୍ୟରୁ ଅଧିକାଂଶ ଓଡ଼ିଆରେ ଅନୁବାଦ ହୋଇସାରିଛି।

motherandsriaurobindo.in/e-library/book…

କଥା ପରଦାର ଏବେ ହାତ ପାଆନ୍ତାରେ।

https://x.com/NathTusar/status/1779133150582735256?t=nLZCUNHQJkCQ_GpwhfXDKg&s=19

ସୂର୍ଯ୍ୟମୁଖୀ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ବାବୁ

https://x.com/NathTusar/status/1779147855770599782?t=sf75Q0mG8WfWOCzvYciZQw&s=19

ଆଜି ଓଡ଼ିଆ ମେଲୋଡ଼ି ମହାଶୟ ହାଏ ମଦଭରି ଆଖି ଗୀତଟି ୟୁଟ୍ୟୁବରେ ଉତ୍ତୋଳନ କରିଛନ୍ତି। ଏବେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ବାବୁଙ୍କ କଥା ପରଦାର ଦେଖିଲି କିଏ କାହାର ଉପରେ। ଉଭୟଙ୍କୁ ଧନ୍ୟବାଦ।

ବଙ୍ଗଳାରେ ଉଠଲ ବାଇ ତୋ କଟକ ଯାଇ ବୋଲି ଗୋଟିଏ ତଗ ଅଛି। ଆଗରୁ କଲିକତାରେ ବହୁତ ଓଡ଼ିଆ ଲୋକ ରାନ୍ଧିବା ଚାକିରି କରୁଥିଲେ କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କୁ ସହଜରେ ଛୁଟି ମିଳୁନଥିଲା। ଘରକୁ ଯିବା କଥା କହିଲେ ମାଲିକ ଉଠଲ ବାଇ ତୋ କଟକ ଯାଇ କହି ଟାଳି ଦେଉଥିଲେ। ବାଇ ମାନେ ହଠାତ ମନକୁ ଆସୁଥିବା ନିଶା, ପାଗଳାମି, ବା ଝୁଙ୍କ ବୋଲି ଗୋଟିଏ ଭିଡ଼ିଓରୁ ଦେଖିଲି।

ଧୋ ରେ ବାଇଆ ଧୋ ଗୀତଟି ନିର୍ମଳା ମିଶ୍ର ବୋଲିଥିବା ଜଣାଶୁଣା। ସିନେମା ଗୀତ ବହିରେ ମଧ୍ୟ ସେଇଆ ଉଲ୍ଲେଖ ଅଛି। କିନ୍ତୁ ଏଠି ସୂର୍ଯ୍ୟ ବାବୁ ସନ୍ଧ୍ୟା ମୁଖାର୍ଜୀଙ୍କ ନାଆଁ ଲେଖିଥିବାର ଦେଖି ମୁଁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲି। ଏ ସମ୍ପର୍କରେ ସ୍ପଷ୍ଟୀକରଣ ଦିଆଗଲେ ଭଲ ହୁଅନ୍ତା। ସେହିପରି ଝୁଲରେ ହାତୀ ଝୁଲ ଗୀତଟି ଶିପ୍ରା ବୋଷଙ୍କ ବଦଳରେ ନିର୍ମଳା ମିଶ୍ର ବୋଲିଛନ୍ତି ବୋଲି ଦର୍ଶାଯାଇଛି। ତାଛଡ଼ା କଇଁଚି କାକୁଡ଼ି ଗୀତଟିର ଉଲ୍ଲେଖ ନାହିଁ।

ଦିଲ୍ଲୀରେ ଯଦି ପରିବର୍ତ୍ତନ ହେଉଛି ବୋଲି ଜଳ ଜଳ ହୋଇ ଦେଖାଗଲାଣି ତାହେଲେ ଗୋଡ଼ାଣିଆ ହେବାପାଇଁ ବ୍ଯାକୁଳ ହେବାର ଯଥାର୍ଥତା ଆଉ କୋଉଠି ରହିଲା? ହଁ ଯଦି ଦମ ଅଛି ତେବେ ସ୍ଥାନୀୟ ଦଳଟିଏ ଗଢ଼ି ଲଢ଼ିଥିଲେ ମହତପଣିଆ ସାବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇଥାନ୍ତା। କିନ୍ତୁ ଆମରତ ଏକ ବିଚିତ୍ର ପରିସ୍ଥିତି! ବନ୍ଧୁତ୍ବପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଫଳାଫଳତ ଆଗରୁ ସ୍ଥିରୀକୃତ।

ଆଗରୁ ସ୍ବାଭିମାନ ଶବ୍ଦ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଉଥିଲା। ଏବେ ଅନେକେ ଅସ୍ମିତା ବୋଲି କହୁଛନ୍ତି। ମୋ କାନକୁ କିନ୍ତୁ ଅଡ଼ୁଆ ଲାଗେ। ଖାଣ୍ଟି ଓଡ଼ିଆ ନୁହେଁ ବରଂ ଗୋଡ଼ାଣିଆଙ୍କ ଭାଷା ପରି ଲାଗେ। ଏମିତି ଅନେକ ଶବ୍ଦ ଅଛି। ଆଜିକାଲିର ବଂଶଧର ମାନେ ପାର୍ଥକ୍ୟଟା ଠିକରେ ବୁଝିପାରିବେ ନାହିଁ। କାରଣ ଟିଭି ବାଲା ନିତି ଫେଣ୍ଟିବାରେ ବ୍ଯସ୍ତ। ସମ୍ବାଦପତ୍ର ବି।

ଧନ୍ୟବାଦ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ମୋ ନିଜ ଅଭିଜ୍ଞତା କଥା କହିଛି। ପୁରୁଣା ବହିପତ୍ରରେ ଅଛି କି? ଧନ୍ୟବାଦ। ତଥାପି ସାଧାରଣ ଲେଖାଲେଖିର ଉଦାହରଣ ମିଳିଲେ ଭଲହୁଅନ୍ତା। ଗୁଗଲ ବୁକସ୍ ଅଳ୍ପ କେତୋଟି ଦେଖାଉଛି। ୧୯୮୫ ଓ ୧୯୯୮ କୁ ପୁରୁଣା ବୋଲି କୁହାଯାଇପାରେ।

ମାସେ ହେଲାଣି ମୁଁ ଶହ ଶହ ୟୁଟ୍ୟୁବ ଦୃଶ୍ୟବନ୍ଧ ଦେଖିସାରିଲିଣି କିନ୍ତୁ ଓଡ଼ିଶା ରାଜନୀତି ସମ୍ପର୍କରେ ଆଲୋଚନା ଆଦୌ ନାହିଁ କହିଲେ ଚଳେ। ଦଶ ବର୍ଷ ପରେ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଓଡ଼ିଶାକୁ ଏକ ନମ୍ବର କରିଦେବେ ବୋଲି ଯୋଉ ଆଶ୍ବାସନା ଦେଲେ ତାକୁ ମଧ୍ଯ କେହି ଖାତିର କଲେ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ସମ୍ବିତ ବାବୁଙ୍କ ଦୟାରୁ ଓଡ଼ିଶା ନାଁ ଡିବି ଡିବି ହୋଇ ବାଜିଲା।

ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ଭକ୍ତ ହିସାବରେ ମୁଁ ୨୦୦୫ ମସିହାରୁ ହିନ୍ଦୁତ୍ବ ବିରୁଦ୍ଧରେ ମତବ୍ୟକ୍ତ କରିଆସୁଛି। ବିବର୍ତ୍ତନ ଧାରାରେ ଏହାର ପତନ ନିଶ୍ଚିତ ଏବଂ ଏହି ନିର୍ବାଚନ ଫଳାଫଳରେ ତାହା ପ୍ରତିଫଳିତ ହେବ ବୋଲି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସୂଚନା ମିଳିଲାଣି। ଯେଉଁ ଦଳମାନେ ଏହି ମହାଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଏକାଠି ହୋଇଛନ୍ତି ସେମାନଙ୍କ ଶତ ଅପୂର୍ଣ୍ଣତା ସତ୍ତ୍ୱେ ଧନ୍ୟବାଦ।

କଥା ପରଦାର ଦେଖିଲି। ନୂଆବୋଉ ଉପରେ। ଅଧାକଥା ରହିଗଲା। ଆସନ୍ତା ଶନିବାର ରାତି ଦଶଟାରେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ବାବୁଙ୍କ ପାଖରେ ତ ତଥ୍ୟର ଖଣି। ଆଉ, ମୋ ପାଇଁ ତ ଅମୃତ ସମାନ। ଯୋଗକୁ ଗୋଟିଏ ନୂଆ ବହି ଆଜି ଆଖିରେ ପଡ଼ିଲା। ଶରତ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଲିଖିତ ସମୟ ସରଣୀରେ ଓଡ଼ିଆ ସିନେମା (୧୯୯୭)। ରଣଧୀର ଦାସଙ୍କ ପଥ ବହୁଦୂର ବି ଉପାଦେୟ। archive.org/details/samaya…

ଗଲା ବର୍ଷ ଅକ୍ଟୋବରରୁ ସାରେଗାମା ଓଡ଼ିଆ ୟୁଟ୍ୟୁବ ଟୁବ ଆରମ୍ଭ ହେଲାଣି ବୋଲି ଆଜି ଦେଖିଲି। ଯାହାହେଉ ଓଡ଼ିଆର ଭାଗ୍ୟ। ଗୋଟିଏ କଥାଚିତ୍ରର ଗୀତଗୁଡ଼ିକୁ ଏକାସାଙ୍ଗରେ ଶୁଣିହେବ। କିନ୍ତୁ କତେକରେ ପୁରା ଗୀତ ନୁହେଁ। ତେଣୁ କାନ୍ଦୁଥିବ ଯାହା ପାଉଥିବ ବାନ୍ଧୁଥିବ। ଷାଠିଏ ସତୁରି ବର୍ଷ ତ ଏମିତି କଟିଗଲା। ଆଉ ଗୀତର ଦୃଶ୍ୟବନ୍ଧ ଦେଖିବା ତ ସ୍ବପ୍ନ!

ପୀରତି ପୀରତି ମାଣିକ ଯୋଡ଼ି କଥାଚିତ୍ରର।

ତୋ ଖୋଜିଲା ଖୋଜିଲା ଆଖି ସନ୍ଧ୍ୟା ମୁଖାର୍ଜୀ ଗାଇଛନ୍ତି।

ରେମାଲ ପ୍ରଭାବରେ କାଲିଠାରୁ ଝଡ଼ବର୍ଷା ଲାଗିରହିଛି। ହୁଗୁଳୀ ନଈ ଦେଖାଯାଉଛି। ଆରପଟେ ଚନ୍ଦନନଗର। ପବନର ବେଗ ଚଳନୀୟ। ମୋର ଛତାଲାରୁ ବେଶ ଉପଭୋଗ୍ୟ। ଟ୍ରେନରେ ଗଲାବେଳେ ତାର ଦୃଶ୍ୟ ଆହୁରି ସୁନ୍ଦର। ବ୍ୟାରାକପୁର ଷ୍ଟେସନ ସାମନାରେ ଅନ୍ନପୂର୍ଣ୍ଣା ହୋଟେଲ। ବସିବା ଜାଗା ବେଶି ଭଲ ନୁହେଁ ଯଦିଓ ଖାଇବା ରୁଚିକର। ମଞ୍ଜା ତରକାରିଟି ଭଲ ହୋଇଥିଲା।

https://x.com/NathTusar/status/1795055079189283194?t=q-PpUKbogLFQpgrWQWv5sw&s=19

ଗଣତନ୍ତ୍ରର ପୁନଃ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଓ ବ୍ଯକ୍ତିତନ୍ତ୍ରର ଅବସାନ

 ମୁଁ ଗତ କିଛି ଦିନ ଭିତରେ ଲେଖିଥିବା ଡାକ୍ତି ଗୁଡ଼ିକର ସଙ୍କଳନ। ପାଠକମାନଙ୍କୁ ପୁରୁଣା ପୃଷ୍ଠାଗୁଡ଼ିକୁ ଆଲୋଡ଼ନ କରିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଅନୁରୋଧ।

କାଲି ଯେଉଁମାନେ ଜିତିବେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଆଗତୁରା ଅଭିନନ୍ଦନ। ଚେଷ୍ଟା କରିବା, ଅଣଓଡ଼ିଆ ଓ ଅଧାଓଡ଼ିଆ ମାନଙ୍କୁ ଉପର ସ୍ଥାନ ସବୁ ନଦେଇ, ଖାଣ୍ଟି ଓଡ଼ିଆମାନଙ୍କୁ ପ୍ରାଥମିକତା ଦେବା। କାହାର ଗୁଣ ପ୍ରଶଂସା କଲାବେଳେ ମଧ୍ୟ ଏହି କଥାଟିକୁ ମନେରଖିବା। ଓଡ଼ିଆ ଏକତା ଓ ସ୍ବାଭିମାନ ଲାଗି ଅଲଗା ଲଢ଼େଇ ଲଢ଼ିବା ପାଇଁ ପଡ଼ିବ। ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାକୁ ବଞ୍ଚାଇବା।

ଜଣେ ଦୁଇଜଣ ବହୁତ ଅଭଦ୍ର ଭାଷା ବ୍ୟବହାର କରି ବଡ଼ ଲଜ୍ଜିତ କରୁଥିଲେ। ଏବେ ତୁଣ୍ଡି ଲାଗିଯିବ ନିଶ୍ଚୟ!

ଓଡ଼ିଶାରେ ଗଣତନ୍ତ୍ର ପୁନଃ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେବା ଓ କେନ୍ଦ୍ରରେ ମଧ୍ୟ ବ୍ଯକ୍ତିତନ୍ତ୍ରର ଅବସାନ ଘଟିବା, ଦୁଇଟିଯାକ ମୋ ପାଇଁ ଅତୀବ ଆନନ୍ଦର ବିଷୟ। ଅବଶ୍ୟ ମୋ ସହିତ ସହମତ ହେବାପାଇଁ ଆଉ କେହି ନାହାନ୍ତି। ଶ୍ରୀମା ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ନିକଟରେ ମୋର ପ୍ରାର୍ଥନା ସଫଳ ହୋଇଛି। ଖାଲି ଜଣେ ଖାଣ୍ଟି ଓଡ଼ିଆଙ୍କୁ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ପଦରେ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା।

ସବୁବେଳେ ମନେରଖିବେ ଯେ ଆପଣମାନଙ୍କର କାହାରିବି ଆଦର୍ଶଗତ ଚେର ନାହିଁ। ସୌମ୍ୟବାବୁ ପ୍ରଥମେ ଆସି ଟିକେ ଢୋଲ ପିଟାପିଟି କରୁଥିବା କଥା ମନେଅଛି। ଏଥରର ଜିତିବାଟାବି ପାଣ୍ଡିଆନଙ୍କ ଅବଦାନ। ଆପଣଙ୍କ ନିଜ ବଳରେ ନୁହେଁ। ଆନ୍ଧ୍ର, ବିହାର, ବା ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗ ଭଳି ଆଜି ଆମର ନିଜ ମେରୁଦଣ୍ଡ ଆଉ ନାହିଁ। ସ୍ବାଭିମାନ ବନ୍ଧା ପଡ଼ିଲା। ଜିଭ ବଳି ଦିଆହେଲା।

ଜଣେ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ଗଲେ ଓ ଆଉଜଣେ ଆସିବେ। ହୁଏତ କିଛିଟା ପରିବର୍ତ୍ତନ ହେବ ଓ ଓଡ଼ିଶାର ଉନ୍ନତି ଦିଗରେ ବିଭିନ୍ନ ପଦକ୍ଷେପ ନିଆଯିବ। କିନ୍ତୁ ଅଣଓଡ଼ିଆଙ୍କ ପାଦତଳେ ରହି କୋଉ ମହତପଣିଆ ବଢ଼ିଯିବ? ମହତାବ କଙ୍ଗ୍ରେସ ଛାଡ଼ି ଜନକଙ୍ଗ୍ରେସ ଗଢ଼ିବା ଦିନଠାରୁ ଓଡ଼ିଶାର ଏକ ବଳିଷ୍ଠ ସ୍ବାଭିମାନ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲା। ସ୍ବାଧୀନଚେତା ଲୋକେ ବଜାୟ ରଖନ୍ତୁ।

ସ୍ମୃତି ଇରାନୀଙ୍କୁ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ଘୋଷଣା କରାଗଲେ ଓଡ଼ିଶାବାସୀ ସ୍ବାଗତ କରିବେ ବୋଲି ଶୁଣିବାକୁ ମିଳୁଛି।

ନବୀନ ପଟ୍ଟନାୟକଙ୍କର ଯେତେ ଭଲ ଗୁଣ ଥିଲେ ବି ପ୍ରହାରେଣ ଧନଞ୍ଜୟ ସ୍ତର ଅର୍ଜନ କରିବା ତାଙ୍କର ନିଜ କୃତ। ପାଣ୍ଡିଆନଙ୍କ ଅବଦାନ ଯେତେ ପ୍ରଶଂସନୀୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଅଗଣତାନ୍ତ୍ରିକ ଉପାୟରେ ଦଳ ଉପରେ ଆଧିପତ୍ୟ ବିସ୍ତାର କରିବା ଷଡ଼ଯନ୍ତ୍ର ଯୋଗୁ ସେ ଦୋଷୀ। ସେ ଯାହାହେଉ, ଓଡ଼ିଶାରେ ଏକ ନୂତନ ଆଞ୍ଚଳିକ ଦଳର ଆବଶ୍ୟକତା ରହିଛି ବୋଲି ମୁଁ କହିଆସୁଛି।

ଦକ୍ଷିଣରୁ ଜଣେ ବାଚସ୍ପତି ହେଲେ ଲେଖା ଛିଡ଼ିବ।

ଦେଶର ସମ୍ବିଧାନ ଏହି ସ୍ବତନ୍ତ୍ର ପରିଚୟ ସୃଷ୍ଟି କରିଛି।

ଆଦେନୀ, ନିଜାମ, ଓ ଅନୁତାପ।

ଯିଏ ଯୋଉ ଭାଷାକୁ ଯେତିକି ଜାଣିଛି ତାକୁ ବ୍ୟବହାର କରିବାରେ କ୍ଷତି କିଛି ନାହିଁ। ଶିଖିବାର ବାଟହିଁ ସେଇଆ। ମଣିଷ ଭାଷା ଅପେକ୍ଷା ଯଥେଷ୍ଟ ଅଧିକ ମୂଲ୍ଯବାନ।

ଧନ୍ୟବାଦ। ସାଙ୍ଗରେ ମୋ ବଡ଼ ଝିଅ ରିମିନା। ସାନ ଝିଅ ସିଲିକା ଏବେ ଦର୍ଶନ ଅଧ୍ୟାପିକା।

ପ୍ରଥମ କଥା ହେଉଛି ଯିଏ ଦଳ ତଥା ରାଜ୍ୟର ନେତା ହେଲେ ସିଏ କଣ ନିର୍ବାଚନ ଲଢ଼ି ଜନାଦେଶ ଲାଭ କରିଛନ୍ତି? ଯଦି ତାଙ୍କୁ ନେତା ପଦ ଦୟା କରି ଦିଆଗଲା ତାହେଲେ ଗୋଡ଼ ଟାଣିବା ପାଇଁ ଆଉ ଦୁଇ ଜଣଙ୍କୁ କାହିଁକି ନିଯୁକ୍ତ କରାଗଲା? ତୃତୀୟତଃ କାହା ସ୍ଥାନ ଉପରେ? ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ନା କେନ୍ଦ୍ରମନ୍ତ୍ରୀ? ଓଡ଼ିଆ ସ୍ବାଭିମାନ ଯେଉଁ ତିମିରେକୁ ସେଇ ତିମିରେ।

ନୂଆ ସରକାରଙ୍କ ପାଖରେ ମୋର ସେହି ପୁରୁଣା ଦାବୀ। କଳାଧଳା ଓଡ଼ିଆ କଥାଚିତ୍ର ଗୀତ ଗୁଡ଼ିକର ଦୃଶ୍ୟବନ୍ଧ ବା ଭିଡ଼ିଓ କିପରି ୟୁଟ୍ୟୁବ ମାଧ୍ୟମରେ ସବୁ ଲୋକଙ୍କ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚି ପାରିବ ତାର ବ୍ୟବସ୍ଥା ହେବା ଦରକାର। ତାଛଡ଼ା, ସେହି କଥାଚିତ୍ର ଗୁଡ଼ିକର ପ୍ରଦର୍ଶନ କିଭଳି ଭାବରେ କରାଯାଇପାରିବ ସେଥିପାଇଁ ସ୍ଵତନ୍ତ୍ର ପଦକ୍ଷେପ ନିଆଯିବା ଆବଶ୍ୟକ।

କଳିଙ୍ଗ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ହେଲେ ପରିଧି ବୃଦ୍ଧି ପାଆନ୍ତା ଓ ଆନ୍ଧ୍ର ବି ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତା।

ଶ୍ଯାମାନୁଜ ବାବୁଙ୍କୁ ବହୁ ସମାଲୋଚନାର ଶରବ୍ୟ ହେବାପାଇଁ ପଡ଼ୁଥିଲା। ସେ ଆଜି ନାହାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଉପରେ ଥାଇ ହସୁଛନ୍ତି। କହୁଛନ୍ତି କ୍ଷମତା ତ ପାଇଲ, ଏଥର ପ୍ରମାଣ କରି ଦେଖାଅ। ଓଡ଼ିଆ ସଂସ୍କୃତି କଣ, ସ୍ବାଭିମାନ କଣ, କୋଉଥିପାଇଁ ହୃଦୟ କାନ୍ଦିବା ଦରକାର, ଏସବୁ କେବଳ ଭାଷଣ, ସ୍ଲୋଗାନ, ବା ଟଙ୍କା କମେଇବାର ବିଷୟ ନୁହେଁ। ଅଧ୍ୟବସାୟ ଦରକାର।

ଆଶା ଥିଲା ଏତେ ବର୍ଷ ପରେ ଭାଷା, ସାହିତ୍ୟ, ଓ ସଙ୍ଗୀତ ସହ ଘନିଷ୍ଠ ସମ୍ପର୍କ ଥିବା କେହିଜଣେ ଆସନକୁ ଆସିବେ କିନ୍ତୁ ରାଜନୀତିର ଖେଳ ତ ସଂଖ୍ୟାକୁ ନେଇ। ତଥାପି ଦେଖାଯାଉ। ସାବିତ୍ରୀ ଇରା ପାର୍ଟି ଏକ ସ୍ଵତନ୍ତ୍ର ଦୃଷ୍ଟିକୋଣ ଭିତ୍ତିରେ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦଳକୁ ବିରୋଧ କରିବା ଜାରି ରଖିବ।

ସମୟ ଉପରେ କଥା ପରଦାର ଦେଖିଲି। ନୂଆ ନାଟ୍ୟରୂପ ତିଆରି କରିବାରେ ଯେତେ ପ୍ରାଥମିକତା ଦିଆଯାଉଛି ତାର ତାତ୍ପର୍ଯ୍ୟ କଣ ଓ ତାର ସଫଳତାର ପରିମାପ କଣ ମୁଁ ବୁଝିପାରୁନାହିଁ। ଗୋଳିଆମିଶା କରି ବିଭିନ୍ନ ତଥ୍ୟକୁ ଏକାସାଙ୍ଗେ ଢୋକିବା ଟିକିଏ କଷ୍ଟ ହେଉଛି। ତା ଭିତରେ ପୁଣି ଦୀର୍ଘ ବିଜ୍ଞାପନ। ମୂଳ କଥାଚିତ୍ରର ସ୍ମୃତି ଓ ଦୃଶ୍ୟ ସହ ନ୍ଯାୟ ହେଉନାହିଁ।

ଆଜି ପ୍ରଥମଥର ପାଇଁ ଦେଖିଲି। ନୟନ ତୃପ୍ତ ହେଲା।

https://x.com/NathTusar/status/1803097787254391163?t=eWFa2xOPVWaYeE_xF8Bwcg&s=19

ଆମ ଆଡ଼େ ଟିକେ ଆଉଜ। ସମୟର ଆଉଜା କବାଟ ଖୋଲି ବାହାରି ପାରିନଥିଲା।

https://x.com/NathTusar/status/1803326953707233623?t=9q_0oHmVmXSYHLWQSHf3zw&s=19

କିଏ କହେ ଜୀବନଟା ଶୂନ୍ଯ ଆଉ ବ୍ଯର୍ଥ

ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦ ଶୁଣାନ୍ତି ରହସ୍ୟ ଓ ଅର୍ଥ

ନାଶି ଯୁଗଯୁଗର ଏ ସନ୍ଦେହ ଓ ଭ୍ରାନ୍ତି

ପୂର୍ଣ୍ଣାଙ୍ଗ ଜୀବନ ତତ୍ତ୍ୱ ଓ ଯୋଗ ବତାନ୍ତି।

ମୁଁ ତ ୧୯୮୮ ମସିହାରୁ ଓଡ଼ିଶା ଛାଡ଼ିଛି। ଖାଲି ଜମିବାଡ଼ି ଯାହା କିଛି ଅଛି। ତେଣୁ ବିଶେଷ କିଛି ଦାବି କରିବାର ଅଧିକାର ବି ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଜୀବନର ଯେଉଁ ତିନି ଦଶକ ମୁଁ ବିତାଇଛି ତାହା ଓଡ଼ିଆ ଭାଷା ଓ ସଂସ୍କୃତି ପାଇଁ ଅତୀବ ମୂଲ୍ୟବାନ। ସେହି ପରିପ୍ରେକ୍ଷୀରେ ସଞ୍ଜୟ ପଟ୍ଟନାୟକଙ୍କ ସମ୍ପାଦନାରେ "ଓଡ଼ିଆ ସିନେମା @ ୯୦" ଏକ ଉପାଦେୟ ସଙ୍କଳନ।

ଗୀତଟି ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହୁ କବିତାର ଅବଲମ୍ବନରେ ଲିଖିତ।

[In the blue of the sky, in the green of the forest,

Whose is the hand that has painted the glow?

When the winds were asleep in the womb of the ether,

Who was it roused them and bade them to blow?]

incarnateword.in/cwsa/2/who

ଆଗରୁ ତ ଯାହା ଟିକେ କଥାରେ ବି ସମାଲୋଚନା କରିଦେଲେ ଚଳୁଥିଲା। ସଂସ୍କାରୀ ମାନେ ବି ଖୁସି ହେଉଥିଲେ। ଏବେ କିନ୍ତୁ ଖୋଦ୍ ତାଙ୍କରି ସରକାର। ପୁଣି ଡବଲ ଇଞ୍ଜିନ। ତେଣୁ ବହୁତ ମାପିଚୁପି କଥା କହିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ପାନରୁ ଚୂନ ଖସିଲେ ଗଲା।କାରଣ ଉତ୍ତର ଦେବାପାଇଁ ତ ହଜାରେ ପ୍ରକାର ଆଳ ଅଛି। ନହେଲେ ଗାଳିମନ୍ଦ। ତଥାପି ଆଶା ରଖିବା ଓଡ଼ିଆ ଭାଷା ପାଇଁ।

କିନ୍ତୁ ଇମ୍ପୋଜ ହେବ ହିଁ ହେବ।

ମାଟିର ମଣିଷ ପ୍ରସଙ୍ଗରେ କଥା ପରଦାର। ଦ୍ଵିତୀୟ ଭାଗ। ଛବିଟି ମୂଳ ଉପନ୍ୟାସ ଠାରୁ ଆଂଶିକ ପୃଥକ ଥିଲା। ପୁଣି, କେତେକ ଦୃଶ୍ୟକୁ ନେଇ କିଛିଟା ବିବାଦ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲା ଓ ମଲାଜହ୍ନ ସଦୃଶ ବାସ୍ତବଧର୍ମୀ ରୂପାୟନ ଦର୍ଶକମାନଙ୍କର ପସନ୍ଦଯୋଗ୍ୟ ହେଲାନାହିଁ। ଫଳତଃ, ସ୍ଥାନବିଶେଷରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରାଗଲା। ତଥାପି ମଧ୍ୟ ଚିତ୍ରଟି ସଫଳ ହୋଇପାରିନଥିଲା।

କିଣିବା ଦରକାର କଣ? ସକାଳେ, ଶାଖାକୁ ଗଲେତ ମାଗଣାରେ ମିଳିବ!

ଆମ ପିଲାବଳେ ତାଳପତ୍ରରେ ଲେଖିବା ପରମ୍ପରା ଆଉ ନଥିଲା କିନ୍ତୁ ପୋଥିସବୁ ବିମାନରେ ରଖାହୋଇଥିବା ଗାଦିବ୍ରହ୍ମଙ୍କ ପୂଜା କରାହେଉଥିଲା ଓ ବାର୍ଷିକୋତ୍ସବରେ ଭୋଜିଭାତ ହେଉଥିଲା। କଦଳୀପତ୍ରରେ ଗରମ ଖିରୀର ବାସ୍ନା ଅଭୁଲା। ବିହନ ସାଇତିବା ପାଇଁ ଓଳିଆ ବନ୍ଧାହେଲେ ତାଳପତ୍ରରେ ଗୋଲାଭଣ୍ଡି ବା ୧୨୪୨ ଭଳି ଧାନର ନାଆଁ କରଣୀରେ ଲେଖି ଲଗାଇବାର ମନେଅଛି।

ମୋ ମତରେ ବେଶୀ ଆଗ କଥା ଭାବି କିଛି ଲାଭ ନାହିଁ। ଆଗରୁ କଣ ହୋଇଥିଲା ଠିକ ସେହିଭଳି ସବୁ ଯେ ଘଟିବ ତାର କୌଣସି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସମ୍ଭାବନା ନାହିଁ। ପ୍ରତିଦିନର ସମାହାରରେ ଭବିଷ୍ୟତର ସ୍ବରୂପ ଗୁନ୍ଥାହେବ। ତେଣୁ ଆଜି ଯଦି ଆମେ ଓଡ଼ିଆ ଗୀତଟିଏ ଶୁଣିବା, ଓଡ଼ିଆ ବହିଟିଏ ଖୋଲି ଦିପୃଷ୍ଠା ପଢ଼ିବା ବା ଓଡ଼ିଆ କଥାଚିତ୍ରଟିଏ ଖୋଜି ଦେଖିବା ତା ଯଥେଷ୍ଟ।

ସ୍କୁଲରେ, ଏଇ ବିନ୍ଦୁ ଲଗାଇବାକୁ ବା ଅଲଗା ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବାକୁ ଆମକୁ ଶିଖାହୋଇନଥିଲା। କେବେବି ରଚନା ଲେଖିଲାବେଳେ ବା ପରୀକ୍ଷାରେ ବିନ୍ଦୁ ବ୍ୟବହାର କରିନାହିଁ ବୋଲି ମୋ ନିଜର ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଅଭିଜ୍ଞତା। ମୋ ମତରେ, ରୋମାନ୍ ଲିପି ଭଳି ଅକ୍ଷର ସହିତ କୌଣସି ଚିହ୍ନ ନରହିବା ଆଧୁନିକତା। ତେଣୁ ଓଡ଼ିଆ ବିନ୍ଦୁମୁକ୍ତ ହେଉ।

odiaolia.blogspot.com/2023/12/blog-p…

ଓଡ଼ିଆମାନେ କେବଳ ନିଜର ଭାଷାକୁ ଅବହେଳା କରୁନାହାନ୍ତି ବରଂ ନିଜର ପରିଚୟ ତଥା ଭବିଷ୍ୟତକୁ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ଧକାର ଭିତରକୁ ଠେଲି ଦେଉଛନ୍ତି। ଧର୍ମ ଓ ଭକ୍ତିର ଏକ ବିଶେଷ ଭୂମିକା ଜୀବନରେ ରହିଛି କିନ୍ତୁ କୋଉଠି ମଣିଷ କୁସଂସ୍କାର ଅବା ଅନ୍ଧବିଶ୍ୱାସର ଶିକାର ହୋଇପଡ଼ୁଛି, ତାହା ପ୍ରତି ସଚେତନ ହେବା କଥା। ଗୋଟିଏ ଦୁର୍ଘଟଣାକୁ ନେଇ ରାଜନୀତି ନିନ୍ଦନୀୟ।

ଆଜି ସକାଳେ ଭଲ ଅସରାଏ ବର୍ଷା ହେଲା। ପ୍ରେମ ସବୁଠୁ ବଳବାନ (୨୦୧୩) କଥାଚିତ୍ରର ବର୍ଷା ବର୍ଷା ତମେ ଆସିଚ ଗୀତଟି ଶୁଣିବା ପାଇଁ ୟୁଟ୍ୟୁବରେ ଖୋଜିଲି। ମିଳିଲା ନାହିଁ। ଓଡ଼ିଆ ଫ୍ରେଶରୁ ଶୁଣିଲି। କଥାଚିତ୍ରଟି କିନ୍ତୁ ୟୁଟ୍ୟୁବରେ ଅଛି। ତାପରେ ଶକ୍ତି ମିଶ୍ର ଏବଂ ଶୈଳଭାମାଙ୍କର ବର୍ଷାରେ ବର୍ଷା ଏଇ ରିମଝିମ ବର୍ଷା।

ଆଜି ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ ପୂଜା କଥାଚିତ୍ର ଉପରେ କଥା ପରଦାର କିନ୍ତୁ ଲାଇଭ ଟିଭି ଚାଲୁନାହିଁ। ଅଗତ୍ୟା କେତୋଟି ସ୍ଥିର ଚିତ୍ର ଦେଖି ଖୁସି ହେବା କଥା। ହଁ, ଏବେ ଚାଲିଲା। ଶରତ ପୂଜାରୀଙ୍କ ରଜାପିଲା ଭଳି ଚେହେରା ଦେଖି ସାଙ୍ଗେ ସାଙ୍ଗେ ତାଙ୍କୁ ମୁଖ୍ୟ ଭୂମିକା ପ୍ରଦାନ କରାଯାଇଥିଲା। ନାୟିକା ଶେଫାଳୀ ନାୟକ ଥିଲେ ତାଙ୍କଠାରୁ ପ୍ରାୟ ଦଶ ବର୍ଷ ବଡ଼।

https://x.com/NathTusar/status/1812172474378830321?t=-YmTj6liJIyGcHhpxz0IrA&s=19

Monday, 11 December 2023

ହେ ବିନ୍ଦୁ ବିଦାୟ

ମୁଁ ଗତ କିଛି ଦିନ ଭିତରେ ଲେଖିଥିବା ଡାକ୍ତି ଗୁଡ଼ିକର ସଙ୍କଳନ। ପାଠକମାନଙ୍କୁ ପୁରୁଣା ପୃଷ୍ଠାଗୁଡ଼ିକୁ ଆଲୋଡନ କରିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଅନୁରୋଧ।

ଓଡ଼ିଆ ଓଳିଆ: ମେଣ୍ଢା ଓ ଶୁଆ
ମୁଁ ଗତ କିଛି ଦିନ ଭିତରେ ଲେଖିଥିବା ଡାକ୍ତି ଗୁଡ଼ିକର ସଙ୍କଳନ। ପାଠକମାନଙ୍କୁ ପୁରୁଣା ପୃଷ୍ଠାଗୁଡ଼ିକୁ ଆଲୋଡନ କରିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଅନୁରୋଧ। ତୁଷାରନାଥ ମହାପାତ୍ର, ଏସ଼ଆର଼ଏ଼-୧୦୨-ସି, ଶିପ୍ରା ରିଭିଏରା, ଇନ୍ଦିରାପୁରମ୍, ଗାଜିଆବାଦ - ୨୦୧୦୧୪ (ଉତ୍ତର ପ୍ରଦେଶ) ଫୋନ୍: ୯୬୫୦୦-୬୫୬୩୬

ଶାସ୍ତି କାହ୍ନୁଚରଣ ମହାନ୍ତିଙ୍କର ସବୁଠାରୁ ସଫଳ ତଥା ଲୋକପ୍ରିୟ ସୃଷ୍ଟି ଯେଉଁଥିରେ ଜାତି, ଧର୍ମ, ଓ ବର୍ଣ୍ଣ ନିର୍ବିଶେଷରେ ଏକ ଆଦର୍ଶ ସମାଜ ଗଢ଼ିବାର ଆହ୍ବାନ ସନ୍ନିବେଶିତ ହୋଇଛି। କବି ଦୀନକୃଷ୍ଣ ଦାସ (୧୬୫୦-୧୭୧୦) ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସମୟରେ ସାମାଜିକ ବିଧିବ୍ଯବସ୍ଥା ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯଥେଷ୍ଟ ବିପ୍ଳବାତ୍ମକ ଚିନ୍ତାଧାରା ପରିପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି।

ନିକଟସ୍ଥ ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦ କେନ୍ଦ୍ରକୁ ଯାଇ ସେଠାକାର କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଅନୁଧ୍ୟାନ କରିବା ଲାଗି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ। ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକତା ଛଡ଼ା ପ୍ରାୟ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜାଗାରେ ନାନା ପ୍ରକାରର ସାମାଜିକ ତଥା ସାଂସ୍କୃତିକ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମମାନ ଆୟୋଜନ କରାଯାଏ। ଅଂଶଗ୍ରହଣ କଲେ ନିଶ୍ଚୟ ଲାଭାନ୍ୱିତ ହେବେ ଓ ପିଲାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଶିକ୍ଷାପ୍ରଦ ହେବ।

ଓଡ଼ିଆ ସମାଜରେ ଆଧୁନିକତାର ପ୍ରବେଶ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇନଥିଲା। ହେଲେ ଶିକ୍ଷିତ ଲୋକମାନେ ହିନ୍ଦୁତ୍ୱକୁ ସମର୍ଥନ କରିବା ଦ୍ବାରା ଗୋଦରା କୋଡ଼େ ଯେତିକି ମାଡ଼େ ସେତିକି ଅବସ୍ଥା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛି। ନେହେରୁ ଯେଉଁ ମୂଳଦୁଆ ପକାଇଥିଲେ ତାର ଯଥାର୍ଥ ରକ୍ଷଣାବେକ୍ଷଣ କେବଳ ଶ୍ରୀମା ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ଆଦର୍ଶ ଅନୁସରଣ କରିବା ଦ୍ବାରା ହିଁ ସମ୍ଭବ ହୋଇପାରେ।

ଧୋବୀ କା କୁତକା, ନ ଘର କା ନ ଘାଟ କା। ଏହାର ଓଡ଼ିଆ ପ୍ରତିଛବି ଅଛି କି?
ହଁ ଚଳିବ। ଧନ୍ୟବାଦ। ଏ କୂଳ ହେଲାନି କି ସେ କୂଳ ହେଲାନି ମଝି ନଈରେ ମଲା ବୋଧେ ସେଇ କାଟର।
ଚୋଖା ହୋଇୟା,
ବୋଉତ୍ ବଢ଼ିୟା।

କିଏ ସେଇ ଟୋକିଟା?
ଗାୟକ ତାନସେନଙ୍କ ଦାମ୍ପତ୍ୟ ଜୀବନରେ
ଦିନେ ମୁହୂର୍ତ୍ତକ ପାଇଁ ଘୋଟି ଆସିଥିଲା
ଏକ ଅଦିନିଆ ଝଡ଼ ଓ ଘଡ଼ଘଡ଼ି
କିନ୍ତୁ ଘଡ଼ିକ ପରେ ପୁଣି
ଚାଲ ଯିବା ଘରକୁ ଆମ ଝଗଡ଼ା ନାହିଁ।

ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗର ଭିତର ଅଞ୍ଚଳରେ ଦୋସା ଓ ଇଟିଲି ପ୍ରାୟ ମିଳେନାହିଁ। ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ସିଙ୍ଗଡ଼ା, ପିଆଜି, ବାଇଗଣି, ଓ ବିଭିନ୍ନ ଚପ୍ ଛଣା ହୁଏ, କିନ୍ତୁ ବରା କି ପକୁଡ଼ି ନଥାଏ। ଚାଉମିନ ଓ ରୋଲ୍ ତ ରାତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିକ୍ରି ହୁଏ। ଗୁପଚୁପ୍ ଓ ଘୁଗୁନି ଚାଟ୍ ବି ଚାଲେ। ବେଳେ ବେଳେ ଦହିବରା ସେଇଠି ମିଳିଯାଏ। ଭେଜିଟେବଲ ଚପ୍ ଓ ଭଣ୍ଡା ଚପ୍ ସାଧାରଣ।
ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର ବିଷୟ ଯେ, ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗରେ ବିରିର ପ୍ରଚଳନ ଏତେ କମ୍। ବୋଧେ କେବେ କେଉଁ କବିରାଜ ମନା କରିଥିବେ। ଓଡ଼ିଶାର ବରା ଆଉ କୋଉଠି ନାହିଁ। କଣାବାଲା ଦକ୍ଷିଣୀ ବରା ବି ଭଲ ଲାଗେନାହିଁ। ଅବଶ୍ୟ ଆଜିକାଲି ଶସ୍ତା କରିବା ପାଇଁ ଆଗର ସ୍ବାଦ ଆଉ ନାହିଁ। ଇଟିଲି ଖାଲି ଆକାରରେ ଯାହା। ଆମ ପିଲାଦିନେ ଗୁଲୁଗୁଲା ସାଧାରଣ ଥିଲା। ଏବେ ସ୍ବାଦ ନାହିଁ।
ହଁ ନିଶ୍ଚୟ ଆଜ୍ଞା। ଭଲ ଜାଗାରେ ତ ଭଲ ଜିନିଷ ମିଳିବ। କିନ୍ତୁ ଭଲ ଜିନିଷ କେମିତି ସବୁଆଡେ ମିଳିବ ସେଥିପାଇଁ କାମନା କରିବା କଥା। ନିମନ୍ତ୍ରଣ ପାଇଁ ଧନ୍ୟବାଦ। ଯଦି ଡୋର ଲାଗିଲା ଜଣାଇବି।

ଛାମୁ ଅପେକ୍ଷା ମଣିମା ବୋଧେ ଅଧିକ ଶିଷ୍ଟ। ୨) ଛ ପାଇଁ Chh ବଦଳରେ ch ଲେଖିବା କଣ ଠିକ୍? ୩) ଆମ ପିଲାବେଳେ ତ ଆମେ ଅକ୍ଷର ସହିତ କୌଣସି ବିନ୍ଦୁ ଦେଉନଥିଲୁ। ଏବେ ଏ ଡ ତଳେ ବିନ୍ଦୁ ଦେବା କେତେଦୂର ଯୁକ୍ତିଯୁକ୍ତ? ବହୁତ ଅସୁବିଧା ହେଉଛି!

ଅର୍ଥ ତ ଏକା କିନ୍ତୁ ଭାଷା ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଆମ୍ ଓ ଖାସ୍ ଭିଡରେ ପ୍ରଭେଦ ତ ରହିବ। କାଚ କାଚ, ମଣି ମଣି!

ରାଜତନ୍ତ୍ର ସହିତ ମୋର ବି ପରିଚୟ ଶୂନ୍ୟ। ତାହେଲେ ମୋର ଏଇ ଭିତ୍ତିହୀନ ମତ ବୋଧହୁଏ ଆମ ଏଠିକାର ଶ୍ରୀ ଶ୍ରୀ @The_Chhamu ସୃଷ୍ଟି କରିଥିବା ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାର ନବୀନତମ ଡାୟଲେକ୍ଟ ଉପରେ କଟାକ୍ଷ!

ଋ, କ୍ଷ, ଜ୍ଞ, ନ୍ନ ତଥା ସ, ଶ, ଓ ଷ ର ଯେତେବେଳେ ଭଲରୂପେ ଉଚ୍ଚାରଣ ଆମେ କରିପାରୁନାହୁଁ ସେତେବେଳେ ପୁଣି ଗୋଟାଏ ଅଧିକା ବୋଝ ଆଦରିବା କଣ ଦରକାର? ଅନ୍ୟ କେଉଁ ଅକ୍ଷର ସହିତ ବିନ୍ଦୁ ବା ଅନ୍ୟ କିଛି ଚିହ୍ନ ଅଛି କି? ଭାଷାସଂସ୍କାରବାଦୀମାନଙ୍କର ମତାମତ କଣ?
ଦେଖନ୍ତୁ ଆଜ୍ଞା ମୋ ବାପା କଟକରେ ଶିକ୍ଷକ ଥିଲେ ଓ ୧୯୬୦ ରୁ ୧୯୭୧ ମସିହା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ଆମ ଗାଆଁ ସ୍କୁଲରେ ମ୍ଯାଟ୍ରିକ ଯାଏ ପଢ଼ିଛି। ବ୍ଯାଙ୍କରେ ଯୋଗଦେବା ପୂର୍ବରୁ ସେହି ସ୍କୁଲରେ ୧୯୭୬-୭୭ ବର୍ଷ ଶିକ୍ଷକତା ବି କରିଛି। କିନ୍ତୁ କେବେବି ଏଇ ବିନ୍ଦୁ ଲଗାଇବାକୁ ବା ଅଲଗା ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବାକୁ ଆମକୁ ଶିଖାହୋଇନଥିଲା। ତେଣୁ ଅଖାଡ଼ୁଆ ଲାଗୁଛି।
ବର୍ଣ୍ଣବୋଧ ବା ଉଚ୍ଚାରଣରେ ଥାଇପାରେ ମୁଁ କିନ୍ତୁ ଲେଖିବା କଥା କହୁଛି। ସ୍କୁଲରେ ଆମେ ଲେଖୁନଥିଲୁ। ୨୦୦୫ ରେ ଇଣ୍ଟରନେଟରେ ମୁଁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କଲି ଯେ ଓଡିଆ କୁ ଓଡ଼ିଆ ଲେଖାଯାଉଛି। ଭାଷାର ପରିବର୍ତ୍ତନକୁ ଯଦି ଆପଣ ସ୍ଵୀକାର କରୁଛନ୍ତି ତାହେଲେ ମୋ ମତରେ ବିନ୍ଦୁ ଅନାବଶ୍ୟକ କାରଣ ଧ୍ବନିର ସବୁ ଭିନ୍ନତାକୁ ଓଡ଼ିଆ ଲିପି କେବେ କୋଳେଇ ପାରିବ ନାହିଁ।
ମୁଁ କ୍ଲାସରେ ଫାଷ୍ଟ ହେଉଥିଲି ଓ କେବେବି ରଚନା ଲେଖିଲାବେଳେ ବା ପରୀକ୍ଷାରେ ବିନ୍ଦୁ ବ୍ୟବହାର କରିନାହିଁ ବୋଲି ମୋର ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଅଭିଜ୍ଞତା କଥା କହିଲି। ଦ୍ବିତୀୟରେ ରୋମାନ୍ ଲିପି ଭଳି ଅକ୍ଷର ସହିତ କୌଣସି ଚିହ୍ନ ନରହିବା ଆଧୁନିକତା। ବାକ୍ଯରେ ଅର୍ଥର କିଛିବି ପରିବର୍ତ୍ତନ ନକରି ଲେଖିବାକୁ ଯଥେଷ୍ଟ ସୁବିଧାଜନକ। ବିନ୍ଦୁ ହଡ୍ଡଲ୍ ରେସ୍ ପରି।
ଯାହାହେଉ ଆପଣ ସ୍କୁଲବେଳୁ ଶିଖିଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ହାତରେ ଲେଖିଲାବେଳେ ଲେଖନ୍ତିକି? ହେଲେ ଖାଲି ଡ ବା ଢ କାହିଁକି ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅକ୍ଷରର ତ ଏକାଧିକ ଧ୍ବନି ରହିଛି। ଆପଣ ତ ଦକ୍ଷିଣରେ ରହୁଛନ୍ତି। ତାମିଳ ର ଳ ପରି ଅନେକ ଧ୍ବନି ଅଛି ଯାହା ଓଡ଼ିଆରେ ଉଚ୍ଚାରଣଗତଭାବେ ନାହିଁ। ସମ୍ଭବ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ତେଣୁ ବିନ୍ଦୁର ପ୍ରୟୋଗ ବନ୍ଦ ହେଉ ବୋଲି ମୋର ଦାବି।
ମାତ୍ର ଗୁଗଲ ଗୋସାଇଁ କହୁଛନ୍ତି ଯେ ଆମ ପିଲାବେଳେ ବିନ୍ଦୁ ଚିହ୍ନିତ କରିବାର ପ୍ରଥା ପ୍ରାୟ ପ୍ରଚଳିତ ନଥିଲା।
[Kr̥shi darpaṇa - Kamalalochana Mahanty · 1963 · ... ସୁନ୍ଦରଗଡ , କେନ୍ଦୁଝର ଓ ମୟୂରଭଞ୍ଜ କଲମାନଙ୍କରେ ଲଲ ମୃତ୍ତିକା ଦେଖାଯାଏ । ଏ ମାଟି ଉବର । ଏଥିରେ ବିଶେଷ ପରମାଣରେ ଲୌହ ଥାଏ । କର୍ଷଣ ସିଂ ୟା ସହଜରେ]
ଧନ୍ୟବାଦ। ଦୁଇ ଦଶକର ଗୋଟାଏ ବିରାଟ ସନ୍ଦେହ ଆପଣ ଦୂର କଲେ।https://twitter.com/NathTusar/status/1724726472206942616?t=7w9zi_OzkSogwT4ZCKgfNg&s=19

ଓଡିଆ ଭାଷାର ଇତିହାସ (୧୯୨୭) ରେ ଗୋଟିଏ ପୃଷ୍ଠା ମଧ୍ୟରେ ଓଡିଆ ଦୁଇ ପ୍ରକାରରେ ଲେଖାହୋଇଛି। ତେଣୁ ମୋତେ ଲେଖିବାରେ ଅସୁବିଧା ହେଉଥିବାରୁ ଓ ଇଙ୍ଗ୍ରାଜୀରେ ଆନ୍ ଲେଖିବା ପରି ଅଯଥାରେ ସଚେତନ ହେବାକୁ ପଡୁଥିବାରୁ ବିଦାୟ ବିନ୍ଦୁ ବାୟ ବାୟ!
[ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାର ଇତିହାସ | ODIA BHASARA ITIHASA by Binayak Mishra Publication date 1927]

ଆମ ଏଠିକାର ଉପରବାଲା ମାନେ ଓଡ଼ିଆକୁ ପୋଇଲି ପୁଅ ପରିକା ବ୍ୟବହାର କରୁଛନ୍ତି ବୋଲି ଚିତ୍ତଭାଇ କ୍ଷୋଭ ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି। ଅବସ୍ଥା ବଦଳି ନାହିଁ!
[ସେପ୍ଟେମ୍ବର, ୧୯୮୬। “ସମ୍ବାଦ"ର ଦ୍ବିତୀୟ ବାର୍ଷିକ ବିତର୍କରେ ୪-୧୦-୧୯୮୬ ଦିନ ଉପସ୍ଥାପିତ। ଓଡ଼ିଶା ଓ ଓଡ଼ିଆ | ODISHA O ODIA by Chittaranjan Das, 1988] archive.org/details/odisha…

ଗୋବିନ୍ଦ ନିହାଲନୀଙ୍କ ନାଟକ ଓ ଶ୍ୟାମ ବେନେଗଲଙ୍କ ସିନେମା ସତୁରି ଦଶକରେ ମୋ କଲେଜ ସମୟରେ ସାରା ଭାରତରେ ଚହଳ ପକାଇଥିଲା। ଜୟପ୍ରକାଶ ନାରାୟଣଙ୍କ ସହ ଅମିତାଭ ବଚ୍ଚନ ମଧ୍ୟ ଯୁବମାନସରେ ତରଙ୍ଗ ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିଲେ। ଓଡିଶାରେ ନବନାଟ୍ୟ ଆନ୍ଦୋଳନ ଥିଲା ଏକ ବୌଦ୍ଧିକ ବିପ୍ଲବ। ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ କର ଗୀତରେ ନୂଆ ଉନ୍ମାଦନା ଆଣିଲେ। କଥାଚିତ୍ର ରଙ୍ଗୀନ ହେଲା।

ସାରା ପୃଥିବୀର ସାଂସ୍କୃତିକ ଓ ବୌଦ୍ଧିକ ଭଣ୍ଡାର ଯେତେବେଳେ ମଣିଷର ଆଙ୍ଗୁଠିଟିପ ତଳେ ସେତେବେଳେ କେବଳ ଓଡିଆ ଭାବରେ ବଞ୍ଚି ରହିବା କଷ୍ଟ। ଏହା ସାମାଜିକ ବା ରାଜନୈତିକ ସକ୍ରିୟତାର ଉପାଦାନ ହୋଇପାରେ କିନ୍ତୁ ତାହା ଦୀର୍ଘସ୍ଥାୟୀ ନୁହେଁ। ସଂସ୍କୃତି ଯେଉଁମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବୃତ୍ତି ବା ବ୍ଯବସାୟ ସେମାନଙ୍କ କଥା ଅଲଗା। ଧର୍ମକୁ ଜୋଡିବା ବି ଅନୁଚିତ।

ଅକ୍ଷୟ ମହାନ୍ତି ଯେତେବେଳେ ନିଜ ବଡ ଭଉଣୀ ସୁଲକ୍ଷଣା ପଟ୍ଟନାୟକଙ୍କ ବିପରୀତରେ ପଲ୍ଲୀସ୍ଵରର ପାଚିଲା ପାଚିଲା ଧାନ ଯୁଗଳ ଗୀତଟି ବୋଲିଥିଲେ କଣ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ହୋଇଥିଲା ମୁଁ ଜାଣିନି। ଆଜି କିନ୍ତୁ ହାଓଡା ବ୍ରିଜରେ ମହମୂଦ ଓ ତାଙ୍କ ଭଉଣୀ ମୀନୂ ମୁମତାଜ ଏକାଠି ଏକ ଜମାଣିଆ ନୃତ୍ୟ କରିଥିବାର ଦେଖି ଅସମୀଚୀନ ଲାଗିଲା।

ଓଡ଼ିଆ ଲିପିରେ ଅନ୍ୟ ଭାଷା ସବୁ ଲେଖା ହେବା କିଛି ଗୋଟାଏ ବିଚିତ୍ର କଥା ନୁହେଁ । ଆମେ ଯଦି ଏକ ମନ ହୋଇ ଆମ ଲିପିକୁ ବିକି ପାରିବା ତେବେ ବିଦେଶରୁ ଲୋକେ ଟାଣି ହୋଇ ଆସିବେ । ସୁନ୍ଦରତା ପାଖରେ ସମସ୍ତେ ହାର ମାନିବେ । ଫ୍ରେଞ୍ଚ ଭାଷା ଓଡ଼ିଆରେ ଲେଖି ଦେଖନ୍ତୁ । କେତେ ସୁନ୍ଦର; ବନାନ ଘୋଷିବାର ଝାମେଲା ନାହିଁ ।

ମୋର କେତୋଟି ଭାବନା ତରଙ୍ଗ
୧) ମୋବାଇଲ୍ ଫୋନକୁ ଦୂରରେ ରଖି ଚଲାଇବା ପାଇଁ ଗୋଟେ ରିମୋଟ
୨) ପ୍ରତି ଚତୁର୍ଥ ଦିନ ଛୁଟି
୩) ସବୁ ନିର୍ବାଚନମଣ୍ଡଳୀରୁ ତିନିଜଣ ପ୍ରତିନିଧି: ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭୋଟ ପାଇଥିବା ଜଣେ ପୁରୁଷ, ଜଣେ ମହିଳା, ଓ ଜଣେ ଆରକ୍ଷିତ/ସଙ୍ଖ୍ୟାଲଘୁ
୪) ବିଧାନସଭା ନିର୍ବାଚନ ଫଳାଫଳ ଭିତ୍ତିରେ ଆନୁପାତିକ ତାଲିକା ଅନୁଯାୟୀ ରାଜ୍ଯସଭା ଗଠନ

ଯାନ୍ତ୍ରିକତା ମଣିଷ ସହିତ କମ ସମ୍ପର୍କ ରଖିବା ପାଇଁ ଉତ୍ସାହିତ କଲା ଓ ସେଇଥିପାଇଁ ୩୫ ଘଣ୍ଟିଆ ଦୁଇଜଣ ପରିବର୍ତ୍ତେ ୭୦ ଘଣ୍ଟିଆ ଜଣକୁ କୋଠିଆ କୋଠିଆଣୀ କରିବାକୁ ମସୁଧା। ନୃତ୍ୟ ପାଇଁ ବାଦକ ମାନଙ୍କର ଆବଶ୍ଯକତା ନାହିଁ। ନିମନ୍ତ୍ରଣ ପତ୍ର ଦେବାଲାଗି କାହାକୁ ଯାଇ ସାକ୍ଷାତ କରିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ। ମଣିଷ ମାନେ ଅସୁବିଧା। ଘରେ ଘରେ କୁକୁର।

ସେ ସମୟର ସୁପରହିଟ୍ ଗୀତ ଯଦିଓ ଏ ଗୀତଟିରେ ରାଉରକେଲାର ଖାଦ୍ୟ ବା ବସ୍ତ୍ର ବିଷୟରେ କିଛି ଉଲ୍ଲେଖ ନାହିଁ। ପରବର୍ତ୍ତୀ କଥାଚିତ୍ର ସଂସାରର ତୋର ଫୁସୁଲା ଫୁସୁଲି କଥା ଗୀତରେ କିନ୍ତୁ ପ୍ରଯୋଜକ ପରିବାର ରାଉରକେଲା କଥା ଭୁଲି ନାହାନ୍ତି।

ପିଲାଦିନେ ମୋର ପ୍ରଥମ ହିନ୍ଦୀ ଛବି ହେଲା ମୈଁ ଚୁପ ରହୁଙ୍ଗୀ ଯେଉଁଥିରେ ମୋ ଭଳି ଛୋଟ ପୁଅଟିଏ ଥିଲା। ତାପରେ ମିଲନ, ଦୋସ୍ତୀ, ରାମାୟଣ, ପ୍ଯାର କିୟେ ଯା, ଇତ୍ୟାଦି। କଲେଜକୁ ଆସିଲା ପରେ ମେରା ନାମ ଜୋକର ଯେଉଁଥିରେ ଋଷି କପୂରଙ୍କ ସହ ମୁଁ ନିଜକୁ ପରିଚିହ୍ନିତ କରିଥିଲି। ତାପରେ ଜନୀ ମେରା ନାମ। ହିନ୍ଦୀ ସଂଳାପ ମୁଁ ଅଧାଅଧି ବୁଝି ପାରୁନଥିଲି।
ଦେଖି ଖୁସି ଲାଗିଲା। ଧନ୍ୟବାଦ। କାନ୍ଥରେ ତ ପୋଷ୍ଟର ଲଗା ହେଉଥିଲା କିନ୍ତୁ ସେତେବେଳେ ବ୍ଯବସାୟିକ ଢାଞ୍ଚା କେତେ ଦୃଢ ଥିଲା କେଜାଣି ପତ୍ରିକାରେ ବି ବିଜ୍ଞାପନ ଦେଇପାରୁଥିଲେ। ହେଲେ ଆଜିକାଲିର ଆମ ଓଡିଆ ନିର୍ମାତା ମାନେ ଏତେ କନ୍ଦାକଟା କରୁଛନ୍ତି କାହିଁକି? ହଲ ତିଆରି କରିବା କଣ ସରକାରଙ୍କ କାମ? ସେତେବେଳେ ତ କଟକରେ ଚାଳ ଛପର ହଲ ବି ଥିଲା।

ତିନି ଗୁଣ ଓ ଚାରି ବର୍ଣ୍ଣର ପ୍ରଭାବ ଯୋଗୁ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କର ଚାରିତ୍ରିକ ଲକ୍ଷଣ ଅଲଗା ଅଲଗା। ତାଛଡା ଭାଗ୍ୟ ହାତରେ ଡୋରି। ଶ୍ରୀମା ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦ କିନ୍ତୁ ଏପରି ଏକ ଅସହାୟ ଅବସ୍ଥାର ବିରୁଦ୍ଧରେ। ବିବର୍ତ୍ତନର ରଥଚକ୍ର ପ୍ରତି ସଚେତନ ହୋଇ ଅଭୀପ୍ସା ତଥା ସମର୍ପଣର ଜୁଆଳି କାନ୍ଧେଇଲେ ମଣିଷ ନିଜର ନୂତନ ନିୟତି ନିରୂପିତ କରିବାକୁ ସମର୍ଥ ହୋଇପାରେ।

ଧର୍ମକୁ ନେଇ ଯଦି ରାଜନୀତି କରାଯାଇ ପାରିବ ତେବେ ଅଞ୍ଚଳ, ଭାଷା, ବା ଜାତିକୁ ନେଇ ବି ରାଜନୀତି କରାଯାଇ ପାରେ ଓ ଓଡିଶାରେ ସେଗୁଡିକର ପ୍ରାସଙ୍ଗିକତା ବେଶୀ। ଗଣତନ୍ତ୍ରରେ ସ୍ଥାନୀୟ ଲୋକ କଣ ଚାହୁଁଛନ୍ତି ସେଇଟା ସବୁଠାରୁ ବଡ ମହତ୍ତ୍ବପୂର୍ଣ୍ଣ। ଇଲାକା ଗୌଣ। ଆଧିପତ୍ୟବାଦ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯେଉଁ ଭାବପ୍ରବଣତା ଉଦ୍ରେକ ହୋଇଛି ତାହା ଆଦୌ ନୂଆ ନୁହେଁ।

ପିଲାଦିନେ ଭିକ୍ସର ଛୋଟିଆ ପତଳା ଡିବାଟି ଦେଖି ଖୁସି ଲାଗୁଥିଲା କିନ୍ତୁ ପରେ ବୁଝିହେଲା ଯେ ଅଳ୍ପ ମଲମ ଧରିବ ବୋଲି ତାର ତଳପଟ ଚେପଟା। ବ୍ଯବସାୟ ଓ ବିଜ୍ଞାପନ ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କୁ ବୋକା ବନାଇବା ପାଇଁ ଠିକା ନେଇଛନ୍ତି। ଏବେ ରାଜନୈତିକ ଦଳମାନେ ମଧ୍ୟ ନାଟକସୁଲଭ ପୋଷାକପତ୍ର ଉପଯୋଗ କରି ଜନସାଧାରଣଙ୍କ ମନକିଣିବା ପାଇଁ ତତ୍ପର। ସବୁ ମାୟାରେ ବାୟା।

ଯାହା ଆଜି ତିଆରି ହେଉଛି ତା' ବି ଦଶ ବର୍ଷ ପରେ କ୍ଲାସିକ ଭାବେ ଗଣ୍ଯ ହେବ। ଗଲା ଶହେ ବର୍ଷର ଏଇ ଇତିହାସ। ତେଣୁ ନୂତନତ୍ବର ଭଲ ଦିଗ ଗୁଡ଼ିକୁ ଉପଭୋଗ କରିବା ଉଚିତ।

କଲେଜରେ ୭୫ ଟଙ୍କା ଛାତ୍ରବୃତ୍ତି ମିଳୁଥିଲା ଯୋଉଥିରୁ ୭୦ ଟଙ୍କା ମେସ୍ ଖର୍ଚ୍ଚ ବାବଦରେ ଯାଉଥିଲା। ସେତେବେଳର ବସଷ୍ଟାଣ୍ଡ ପଛ ମାର୍କେଟରେ ଗୋଟିଏ ଯୋଡିଏ ବହିଦୋକାନ ଥିଲା ଯେଉଁଠି ମୁଁ ପତ୍ରିକା ସବୁ ଓଲଟ ପାଲଟ କରୁ କରୁ କିଛି କିଛି ପଢିଦିଏ। ଚିତ୍ରପୁରୀ ପଢିବାକୁ ଭାରି ଇଚ୍ଛା ହୁଏ କିନ୍ତୁ ପଲିଥିନରେ ବନ୍ଦ ଥାଏ।

ସଜଫୁଲ ଆକାଶବାଣୀ କଟକ ଦ୍ବାରା ପ୍ରଚାରିତ ସୁଗମ ସଙ୍ଗୀତର ଏକ ବିଶେଷ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ। ପ୍ରତି ମାସରେ ସପ୍ତାହକୁ ଥରେ ତିନୋଟି ଗୀତ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳୁଥିବା ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମରେ ଜଣେ ଗାୟକ ଓ ଜଣେ ଗାୟିକା ପ୍ରଥମେ ଏକକ ଭାବେ ଓ ଶେଷରେ ଦୈତ କଣ୍ଠରେ ଗାଆନ୍ତି। ସର୍ବପ୍ରଥମ ସଜଫୁଲ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମରେ ଚାରୋଟି ଗୀତ ଥିଲା।

ସ୍ମୃତିଛାୟା ଶବ୍ଦଟି ଓଡ଼ିଶାର କଳାପ୍ରେମୀ ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହୃଦୟର ସ୍ପନ୍ଦନ ଜଗାଏ। ଫିଲ୍ମ ଜର୍ଣ୍ଣାଲିଷ୍ଟ୍‌ସ ଫୋରମର ସ୍ମୃତିଛାୟା କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ମଲାଜହ୍ନକୁ ଜୀବନ୍ଯାସ ଦେବାଲାଗି ୨୦୧୧ ମସିହାରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ଏହି ଯାତ୍ରାର ପରିଣାମ ସ୍ବରୂପ ଏ ଯାବତ୍ ୨୦ଟି ପୁରୁଣା କଥାଚିତ୍ର ଭେଟି ଦେଇଅଛି।

କଥାଚିତ୍ର ପତ୍ରିକାର ଇତିହାସ ସଙ୍କଳନ କରି ଗବେଷକ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେଓ ସତରଟି ପ୍ରବନ୍ଧ ଲେଖିଛନ୍ତି ଯାହା ଓଡ଼ିଶାର ସାଂସ୍କୃତିକ ଇତିହାସ ଅଧ୍ୟୟନ ସକାଶେ ମହତ୍ବପୂର୍ଣ୍ଣ। କଥାଚିତ୍ର ବ୍ଯତୀତ କେତେକ ପତ୍ରିକାରେ ସାହିତ୍ୟ ତଥା ସମ୍ବାଦଧର୍ମୀ ଲେଖା ମଧ୍ୟ ସ୍ଥାନ ପାଉଥିଲା।

ରୂପ ରସ ଛନ୍ଦ ପ୍ରଜାତନ୍ତ୍ରର ଏକ ବିଶେଷ ସାପ୍ତାହିକ ପୃଷ୍ଠା ଯେଉଁଥିରେ ସାଂସ୍କୃତିକ ତଥା କଥାଚିତ୍ର ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଖବର, ସମୀକ୍ଷା, ଓ ଟୀକା ଟିପ୍ପଣୀ ସନ୍ନିବେଶିତ ହେଉଥିଲା। ରାଧାନାଥ ରଥ ସମାଜରେ ସାଂସ୍କୃତିକ ଗତିବିଧିର ଖବର ଛାପିବା ପ୍ରତି ଉଦାସୀନ ଥିଲେ। ରୂପ ରସ ଛନ୍ଦ ସାଂସ୍କୃତିକ ଇତିହାସର ଏକ ଅଗ୍ରଦୂତ।

ଶହେ ବର୍ଷ ତଳେ ମଧୁବାବୁ ଓ ଗୋପବନ୍ଧୁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହିପରି ଏକ ଦ୍ବନ୍ଦ ଉପୁଜିଥିଲା। ଜାତୀୟ ନା ଆଞ୍ଚଳିକ ରାଜନୀତି? ମଧୁବାବୁ ପଛୁଆ ହୋଇଯାଇଥିଲେ କିନ୍ତୁ ଆଜି ହୁଏତ ସେ ସତ ପ୍ରମାଣିତ ହେଉଛନ୍ତି।

କାଉଲଙ୍କୁ ତ ପ୍ରାୟ ସମସ୍ତେ ଭଲଭାବରେ ଜାଣିଛନ୍ତି କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କଠାରୁ ଟିକିଏ ପୁରୁଣା ବର୍ମାଙ୍କୁ ବେଶୀ ଲୋକ ଚିହ୍ନି ନଥିବେ। ସେ ଥିଲା ଥିଏଟର ଯୁଗ ଓ ନାଟକଟି ଏକାଦିକ୍ରମେ ଅନେକ ଦିନ ଧରି ଚାଲି ଚହଳ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲା। ଆମ ସ୍କୁଲରେ ମଧ୍ୟ ଥରେ ଅଭିନୀତ ହୋଇଥିଲା। ୧୯୭୩ରେ ସେହି ନାମର କଥାଚିତ୍ରରେ ଭିକାରୀ ବଳ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ଗୀତ ବୋଲିଲେ।

ସତ୍ୟର ସନ୍ଧାନ ଭୁଲେ, ମିଥ୍ଯା ପଛେ ସତ୍ଯ ବୋଲି ଧାଏଁ,
ସତ୍ଯର ସଖ୍ଯତା କଲେ, ଅତ୍ୟାଚାର ଅଙ୍ଗୁଳି ଦେଖାଏ।
(ଧରଣୀ-ବାସ, ମାନସିଂ-ଚୟନ ୨ୟ ଭାଗ)

ରୋଲ୍ସ ୨-୮ ୧୯୫୦ ମସିହାରେ ମୁକ୍ତିଲାଭ କରିଥିଲା ବୋଲି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେଓ ଗତବର୍ଷ ଆବିଷ୍କାର କରିଥିଲେ। ଇଏ ବୋଧେ ପୁରୁଣା ଲେଖା।

ସେ ବଡ଼ମ୍ବା ହେଉ ବା ବାମଣ୍ଡା, ଆଧୁନିକ ଓଡ଼ିଶାର ସାଂସ୍କୃତିକ ଇତିହାସକୁ ସେମାନଙ୍କର ଅବଦାନ ବିଷୟରେ ସମସ୍ତେ ଅଳ୍ପେ ବହୁତେ ଜାଣନ୍ତି କିନ୍ତୁ ଅନାମଦେୟ ବଳଙ୍ଗା?

ଆକାଶବାଣୀ କଟକର ସଜଫୁଲ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ କେବେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା ମୁଁ ଜାଣିନି କିନ୍ତୁ ସଙ୍ଖ୍ୟା ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଷାଠିଏ ଦଶକର କଥାଚିତ୍ର ଗୀତଗୁଡ଼ିକ ସହ ବେଶ ତୁଳନୀୟ। ଗୁଣାତ୍ମକ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣରୁ କିନ୍ତୁ ସଜଫୁଲ ଗୀତଗୁଡ଼ିକ ଶହେଗୁଣ ଉପରେ। ଉଭୟ ସାହିତ୍ୟ ଓ ସଙ୍ଗୀତ ଦୃଷ୍ଟିରୁ। ଏହି ଗୀତଗୁଡ଼ିକ ଶୁଣିବାପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ସଂରକ୍ଷଣ ତଥା ଉପଲବ୍ଧତା ଆବଶ୍ୟକ।

ନୀଳମାଧବ କଥାଚିତ୍ରର ହାଏ ଝରାଫୁଲଟିଏ ମୁହିଁ ଗୀତଟି ମନେ ପଡ଼ୁଛି।

ମଣିଷ ଫୁଲ ପରି ବିବର୍ତ୍ତନ ଓ ପରିବର୍ତ୍ତନର ଅଧୀନ। ଚରିତ୍ରଟିଏ କାଗଜଫୁଲ ଭଳି ଶୀତଳ ଏବଂ ସୀମିତ। ତଥାପି ମଣିଷ ଏଇ ଚରିତ୍ରମାନଙ୍କ ଗହଣରେ ରହିବାପାଇଁ ଭଲପାଏ। କାରଣ ସତସତିକା ମଣିଷ ପାଖରେ ହୁଏତ ଏତେସବୁ ବୈଚିତ୍ର୍ୟ ବା ପ୍ରାଚୁର୍ଯ୍ୟ ନଥାଏ। ତେଣୁ ସେ ଚରିତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ମାଧ୍ୟମରେ ଗବାକ୍ଷକ୍ରୟ କରି ବାସ୍ତବତାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବାର ଉପକ୍ରମ କରେ।

ପ୍ରତି କଳାକାର ଭିତରେ ମଣିଷଟିଏ ଛଟପଟ ହେଉଥାଏ ଅଥଚ ସେଥିପ୍ରତି କାହାର ଆଗ୍ରହ ନଥାଏ। ସେ ଯେଉଁ ଚରିତ୍ରଟି ରୂପାୟନ କରେ ତାହା ଲୋକଙ୍କୁ ଆନ୍ଦୋଳିତ କରେ। ସେ ଯେଉଁ ଗୀତଟି ବୋଲେ ତାହା ଲୋକଙ୍କୁ ବାଉଳା କରେ। କଳ୍ପନାର ଆକର୍ଷଣ ତେଣୁ ଅମାପ। ପିଲାଦିନର ସେଇ ଗଳ୍ପ ଲାଗି ଅଳି ଭଳିକି ଭଳି ରୂପରେ ଜୀବନ ସାରା କୋଳାହଳ କରୁଥାଏ। ଗପରୁ ଗୋପୀ ହିଁ ପଥ।

ଖାଣ୍ଟି ଓଡ଼ିଆ କଣ୍ଠ। ସ୍ନେହଲତା ପ୍ରହରାଜ।

ସତାବନଟି ଭକ୍ତିଗୀତ ଆକାଶବାଣୀ ଗନ୍ତାଘରୁ।

ଅନେକ ପୁରୁଣା କଥା। ପଦ୍ମାଳୟା ଗରାବଡୁ।

ସଜଫୁଲ ଗୁରୁବାର ସକାଳ ସାତଟା ଚାଳିଶ ମିନିଟରେ।

ଦିଲ୍ଲୀ ବାଲିଯାତ୍ରାର ଆଜି ଦ୍ବିତୀୟ ତଥା ଶେଷ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଅସୀମା ପଣ୍ଡା।

ଚାରି ପାଞ୍ଚ ଦିନ ତଳେ ନବଜନ୍ମ ଦେଖିଥିଲି। ଗୀତ ନାହିଁ। କିଏ କାହାର ସହିତ କିଛିଟା ମେଳ ଖାଉଛି। ସଂଳାପ ଖୁବ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ। ଶରତ ଓ ଉର୍ବଶୀଙ୍କୁ ଏକାଠି ଦେଖି ଖୁସି ଲାଗିଲା। ଆଜି ଲଳିତା ଦେଖିଲି। ଏଥିରେ ବି ସଂଳାପ କମ। ନବଜନ୍ମ ତ ପିଲାଦିନେ ଦେଖିଥିଲି ଓ ପ୍ରାୟ ମନେଥିଲା। ଲଳିତା କିନ୍ତୁ ପ୍ରଥମ ଥର। ଦୁଇ ଜାଗାରେ ନାଚ ଅଛି ହେଲେ ଗୀତ ନାହିଁ।

ଲଳିତାରେ ଶବର ଜାତିର ଭୂମିକା ଯୋଗୁ ଅନେକ ଗାଉଁଲି ଓଡ଼ିଆ ଶବ୍ଦର ପ୍ରୟୋଗ କରାଯାଇଛି ଯାହା ଆମ ପିଲାବଳେ ବି ସାଧାରଣ କଥାବାର୍ତ୍ତାରୁ ଦୂରେଇ ଯାଇଥିଲା। ତେଣୁ ଲଳିତା ଗୋଟିଏ ଶବ୍ଦକୋଷ ଭାବରେ ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ନଥିକରଣ। କିନ୍ତୁ ସେହି ଶୈଳୀର ଗୀତରୁ ମା ବା ଶ୍ରୀଲୋକନାଥ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିବା ଲାଗି ଆହୁରି ଦଶବର୍ଷ ଲାଗିଗଲା। ଷାଠିଏ ଦଶକ ଅମୂଲ୍ୟ।

ପିଲାବେଳେ ଆମର ଲୋକପ୍ରିୟ ଗୀତ ତ ପ୍ରାୟ ନଥିଲା କହିଲେ ଚଳେ। ଆଜି ଆକାଶେ କି ରଙ୍ଗର ଚାରିବର୍ଷ ପରେ ଯାଇ ଜୀବନ ଯମୁନାରେ ଆସିଲା। ଛତରା ଗୀତ ହିସାବରେ ଏତ କଳିକାଳ ରୀତି ବି ଖୁବ ନାଁ କଲା। ଆରତ ସୁରେ ବାରେ ଓ ଅନ୍ତରେ କାନ୍ଦେ ସମ୍ଭ୍ରାନ୍ତ ସ୍ତରର। ବୟସର କୃଷ୍ଣଚୂଡ଼ା ଥିଲା ଅନୁରୂପ ଶୀର୍ଷରେ। ରଥ ଯା ଚାଲିଯା ଓ ଯାରେ ମନଦୋଳି ମନ ଉଡ଼ୋଉଥିଲେ।

ସୀତା ବିବାହ, ଶ୍ରୀଜଗନ୍ନାଥ, ରୋଲ୍ସ ୨-୮, ସପ୍ତଶଯ୍ୟା, ଆମରି ଗାଁ ଝୁଅ, କେଦାର ଗୌରୀ, ଭାଇ ଭାଇ, ପରିଣାମ, ଜୟଦେବ, ଶ୍ରୀ ଶ୍ରୀ ପତିତପାବନ, ଦସ୍ୟୁ ରତ୍ନାକର, ନାରୀ, ସାଧନା, ଓ ଭାଇ ଭାଉଜ ମୁଁ ଦେଖିନାହିଁ। ସରକାର ଯଦି ଦୟା କରନ୍ତେ ଏହା ଭିତରୁ କେତେଗୋଟି ଦେଖିବା ସମ୍ଭବ ହୋଇପାରନ୍ତା। କିନ୍ତୁ ଇୟେ ବି ଏକ ପ୍ରାଥମିକତା ବୋଲି ବୁଝାଇବ କିଏ?


ବିଗତ ଅର୍ଦ୍ଧ ଶତାବ୍ଦୀର ଅବକ୍ଷୟକୁ ଅନୁଧ୍ୟାନ କଲେ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷା, ସାହିତ୍ୟ, ତଥା ସଙ୍ଗୀତ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଷାଠିଏ ଦଶକର ଉତ୍କର୍ଷକୁ ସହଜରେ ଉପଲବ୍ଧି କରିହୁଏ। ଆକାଶବାଣୀ କଟକର ଅବଦାନ ଯେ ଏ ଆନ୍ଦୋଳନରେ ଯଥେଷ୍ଟ ଏହା ଅନସ୍ବୀକାର୍ଯ୍ୟ। ସଙ୍ଗୀତ ବ୍ଯତୀତ ଗୀତିକାରମାନେ ଯେଉଁ ଧରଣର ଅଭୂତପୂର୍ବ ଗୀତ ଲେଖିଲେ ତାହା ରସବୋଧର ଚରମ ସୀମାକୁ ସ୍ପର୍ଶ କଲା।

ପ୍ରଥମ କରି ଶୁଣିବା ପରି ଲାଗୁଛି।

ମହମ୍ମଦ ସିକନ୍ଦର ଆଲାମ ଓ ତୃପ୍ତି ଘୋଷ ବୋଲିଥିବା ନବଜନ୍ମ (୧୯୬୫) କଥାଚିତ୍ରର ଏହି ଗୀତଟି ବହୁତ ବର୍ଷ ପରେ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିଲା। କିନ୍ତୁ ଲାଗୁଛି, ତୁଳସୀ ଚଉରା ମୂଳେ ସାଙ୍ଗରେ କିଛିଟା ସାମଞ୍ଜସ୍ୟ ରହିଛି।

ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ସହିତ ବି ସଂଶ୍ଳିଷ୍ଟ ହୋଇପାରେ!

ପରମ୍ପରାଗତ ଜିନିଷ ସବୁ ବିଭିନ୍ନ ସୂତ୍ରରୁ ଆସି ଆଜି ଖେଚେଡ଼ି ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛି। ତେଣୁ ମୌଳିକତା ଖୋଜିବା କଷ୍ଟ। ପ୍ରଥମ ସହିତ ଯେ ନିଶ୍ଚୟ ସମ୍ପର୍କ ଅଛି ଏହା ସନ୍ଦେହଜନକ। ବଙ୍ଗଳାରେ ପିନ୍ଧିବାକୁ ପରେ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ସେହିପରି କିଛିରୁ ପୋରୁହାଁ ତିଆରି ହେବା କିଛି ବିଚିତ୍ର ନୁହେଁ।

ଲକ୍ଷ୍ମୀନାରାୟଣ ସାହୁଙ୍କ ବିଷୟରେ ମୁଁ ଆଦୌ କିଛି ଜାଣିନଥିଲି। ପଢ଼ି ତାଙ୍କ ଛବିରୁ ଆମେ ଦେଖିଥିବା ଦାଶରଥୀ ପଟ୍ଟନାୟକଙ୍କ କଥା ମନେ ପଡ଼ିଲା। ନିକଟରେ କଟକର ଜଣେ ସମାଜସେବୀଙ୍କ (ପାନଦୋକାନୀ? ନାଁ ମନେପଡ଼ୁନି!) ପରଲୋକରେ ସମସ୍ତେ ସମବେଦନା ଜ୍ଞାପନ କରିଥିଲେ।

ନୀରବତା ଓ ନିଃସଙ୍ଗତା ଭାଙ୍ଗିବାରେ ସଙ୍ଗୀତର ଭୂମିକା ଅପରିସୀମ। ତାଛଡ଼ା ଭାଷାର ସଂରକ୍ଷଣ ପାଇଁ ଏହାର ଉପଯୋଗିତା ବିଶାଳ। ଅନ୍ଯ ପକ୍ଷରେ ଜରିର ଝାଲେରି ଦେଇ ନୀଡ଼ ଆମ ରଚିବାରେ ଭଳି ଶବ୍ଦବିନ୍ଯାସ କି ପ୍ରକାର ଭାବ ଉଦ୍ରେକ କରିପାରେ ତାହା ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିବା କଷ୍ଟକର। ପଦେ କଥା ବା ଲେଖା ମନ କିଣି ନେଇଯାଏ। ମୋ ଘର ଯାଏ ଲାଗିଛି ସ୍ନେହ ଡୋରି।

ଆମ ଘର ପାଖରେ ବୈଶାଳୀ ମେଟ୍ରୋ ଓ ସେଠୁ ଅଳ୍ପ ଦୂରରେ ସାହିବାବାଦ ନମୋ ଭାରତ ଷ୍ଟେସନ। ଆଜି ପ୍ରଥମ କରି ନୂଆ ଟ୍ରେନରେ ଗଲି। ମାତ୍ର ଚାରି ପାଞ୍ଚୋଟି ଷ୍ଟେସନ। ତେଣୁ ଲୋକ ପ୍ରାୟ ନାହାନ୍ତି। ଆଗକୁ କାମ ଚାଲିଛି। ଏପଟେ ନୂଆ ଏୟାରପୋର୍ଟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଧ୍ୟ ଲମ୍ବିବ ବୋଲି ଯୋଜନା ହୋଇଗଲାଣି। ଆମେ ଆସିବାର ପଚିଶ ବର୍ଷ ଭିତରେ ଉନ୍ନତିର ବେଗ ବିପୁଳ।

ଝଲମଲ ଗୀତଟିତ ନିଶ୍ଚୟ ଭଲ ହୋଇଛି ଓ ଦୃଶ୍ୟବନ୍ଧର ମାନ ଦକ୍ଷିଣୀ ସ୍ତରକୁ ଛୁଇଁଛି। କିନ୍ତୁ ଝଲମଲ ମନେପକାଇ ଦିଏ ସେଇ ଯେତେ ଶୁଣୁଥିଲେ ନୂଆ ଲାଗୁଥାଇ ଏ ମିଳନ କାହାଣୀ ଆମ ଜୀବନର ଗୀତକୁ। ଆଉ ଗୋଟିଏ ଝଲମଲ ମଧ୍ୟ ଥିଲା ତାର ବହୁ ପୂର୍ବରୁ। ୧୯୫୩ରେ ମୁକ୍ତିଲାଭ କରିଥିବା ଆମରି ଗାଁ ଝୁଅରେ ଦୁଲାଲ ଦାସ ଓ କଲ୍ୟାଣୀ ଦାସ ବୋଲିଥିଲେ ଝଲମଲ ତୋର ସୁଖର।

ବିବର୍ତ୍ତନର ରଥଚକ୍ର ବଳରେ ହିଁ ପରିବର୍ତ୍ତନ ହୋଇଚାଲିଛି ଓ ତାହାର ଗୋଟିଏ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କାରଣ ଓ ଯୋଜନା ରହିଛି। ଅତିମାନସ ଚେତନା ଅବତରଣ କଲେ ହିଂସା, ଦ୍ବେଷ, ଘୃଣା, ଓ ନିର୍ଯ୍ୟାତନା ଆଦି ମନୋଭାବ ସବୁ ଅଚିରେ ରୂପାନ୍ତରିତ ହେବେ। ଶ୍ରୀମା ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କର ଏହି ଆଶ୍ବାସ ବାଣୀ ମାନବ ସମାଜ ପାଇଁ ମଲମ ସଦୃଶ। ବିଶ୍ବାସ କଲେ କ୍ଷତି ନାହିଁ।

ମନେକରନ୍ତୁ ପ୍ରେମ ତ୍ରିକୋଣ କଥା ଆସିଲା। କେଉଁ କେଉଁ କଥାଚିତ୍ରରେ ତାହା କିପରି ଚିତ୍ରିତ ହୋଇଛି ତାହା ଦର୍ଶକ ମାନଙ୍କପାଇଁ ବେଶୀ ଆକର୍ଷଣୀୟ ହେବ। ନହେଲେ ଶୁଖିଲା ତଥ୍ୟଭିତ୍ତିକ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ଟିଭିରେ ସଫଳ ହେବନାହିଁ। ସୂର୍ଯ୍ୟବାବୁଙ୍କର ମାନସମ୍ମାନ ବଢ଼ିଛି କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ଲେଖା ଓ ଏହି ନୂଆକାମରେ ଏକପ୍ରକାର ଏକଛତ୍ରବାଦୀତା ମଧ୍ୟ ବଢ଼ିଛି।

ଉଇକିପିଡ଼ିଆ: ଉତ୍ପଳା ସେନ, ସତୀନାଥ ମୁଖାର୍ଜୀ, ତରୁଣ ବାନାର୍ଜୀ, ଦ୍ବିଜେନ ମୁଖାର୍ଜୀ, ଇଲା ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତୀ, ତୃପ୍ତି ଘୋଷ, ଅଙ୍ଗୁରବାଳା ରାୟ, ସୁମତୀ ଦେବୀ, ଉର୍ବଶୀ ଯୋଶୀ, ଅନିମା କର, ଜୀତେନ୍ଦ୍ରନାଥ ମହାନ୍ତି, କଳା ବିକାଶ କେନ୍ଦ୍ର, କଳିଙ୍ଗ ଭାରତୀ, ଉତ୍କଳ ଛାତ୍ର ସାହିତ୍ୟ ସମାଜ, ଭଞ୍ଜ ଜୟନ୍ତୀ, ବିଷୁବ ମିଳନ, ସଜଫୁଲ, ଓ ସ୍ମୃତିଛାୟା।
ଚନ୍ଦ୍ରମୋହନ ମହାରଣା, ଜଷ୍ଟିସ ହରିହର ମହାପାତ୍ର, ଆସନ୍ତାକାଲି, ରାଜଶ୍ରୀ ପକେଟ ବୁକସ୍, ବନମାଳି ପତି, ଶୁକଦେବ ସାହୁ, ଗୋରାଚାନ୍ଦ ମିଶ୍ର, ଶ୍ରୀହର୍ଷ ମିଶ୍ର, ଜୀବନରଙ୍ଗ, ରଣଧୀର ଦାସ, ବସନ୍ତ ପଟ୍ଟନାୟକ, ଚିତ୍ରପୁରୀ, ବଂଶୀଧର ଭୁୟାଁ, ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ, ବିଜୁଳି (ବାମଣ୍ଡା), ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ (ପତ୍ରିକା), ରୂପ ରସ ଛନ୍ଦ,ଓ କଥାଚିତ୍ର ପତ୍ରିକା। ଉଇକିପିଡ଼ିଆ। 
ସାମୁଏଲ ନାୟକ, ନଚିକେତା ଘୋଷ, ବୀଣାପାଣି ପତି, ନବନାଟ୍ୟ ଆନ୍ଦୋଳନ, ନାରାୟଣ ପତି (ଗଣିତ), ପ୍ରଭାତ ମୁଖାର୍ଜୀ, ଦୀନବନ୍ଧୁ ଦାସ, ଶରତଚନ୍ଦ୍ର ଚଟ୍ଟୋପାଧ୍ୟାୟ, ବଙ୍କିମଚନ୍ଦ୍ର ଚଟ୍ଟୋପାଧ୍ୟାୟ, ନଟବର ସେଣ, ବିଜୟ ତେନ୍ଦୁଲକର, ଗୋବିନ୍ଦ ନିହଲାନୀ, ନୟୀ କହାନୀ, ମୋହନ ରାକେଶ, ବାଦଲ ସରକାର, ଶମ୍ଭୁ ମିତ୍ର, ଉତ୍ପଳ ଦତ୍ତ, ଓ କୃଷ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପାଣ୍ଡେ।
ତଥ୍ୟାତ୍ମକ ଅଶୁଦ୍ଧି ସଂଶୋଧନ, ପୁରୁଣା ରେକର୍ଡ ସଙ୍ଗୀତ, ସ୍ୱୟଂପ୍ରଭା ମିଶ୍ର, ବିଶ୍ୱନାଥ ରାଓ, ମୀନାକ୍ଷୀ ନନ୍ଦ, ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣପ୍ରଭା ତ୍ରିପାଠୀ, ନିରୋଜ ନଳିନୀ କୁଅଁର, ରାଧାଗୋବିନ୍ଦ ପଟ୍ଟନାୟକ, ସ୍ନେହଲତା ପ୍ରହରାଜ, ପଦ୍ମାଳୟା ଗରାବଡୁ, ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ କୁମାର ସିଂହଦେଓ, ଓ ଉଦୟନାଥ ସାହୁ (ସଙ୍ଗୀତ)। ଗଲା ୧୮ ଦିନ ଭିତରେ ୬୬ଟି ପ୍ରସଙ୍ଗ ଗଢ଼ିଲି।

ବନମାଳି ପତି‎ ନୂଆ ପ୍ରସଙ୍ଗ ଗଢ଼ିଲି।
ରାଜଶ୍ରୀ ପକେଟ ବୁକସ୍ ‎ନୂଆ ପ୍ରସଙ୍ଗ ଗଢ଼ିଲି।
ଆସନ୍ତାକାଲି ‎ନୂଆ ପ୍ରସଙ୍ଗ ଗଢ଼ିଲି।
ଜଷ୍ଟିସ ହରିହର ମହାପାତ୍ର‎ ନୂଆ ପ୍ରସଙ୍ଗ ଗଢ଼ିଲି।‎
ଚନ୍ଦ୍ରମୋହନ ମହାରଣା‎ ନୂଆ ପ୍ରସଙ୍ଗ ଗଢ଼ିଲି।
ବନମାଳି ପତି ‎ନୂଆ ପ୍ରସଙ୍ଗ ଗଢ଼ିଲି।
ଜୀବନରଙ୍ଗ‎ ନୂଆ ପ୍ରସଙ୍ଗ ଗଢ଼ିଲି।
ଶ୍ରୀହର୍ଷ ମିଶ୍ର‎ ନୂଆ ପ୍ରସଙ୍ଗ ଗଢ଼ିଲି।‎ 
ଗୋରାଚାନ୍ଦ ମିଶ୍ର‎ ନୂଆ ପ୍ରସଙ୍ଗ ଗଢ଼ିଲି।
ଶୁକଦେବ ସାହୁ ‎ନୂଆ ପ୍ରସଙ୍ଗ ଗଢ଼ିଲି।
ଓଡ଼ିଆ ଓଳିଆ: ଉଇକିପିଡ଼ିଆରେ ନୂଆ ପ୍ରସଙ୍ଗ ଗଢ଼ିଲି odiaolia.blogspot.com/2023/11/blog-p…

ଛାତ୍ରାବସ୍ଥାରେ କାର୍ଲ ମାର୍କସ ଓ ମହାତ୍ମା ଗାନ୍ଧୀଙ୍କ ଦର୍ଶନ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଦ୍ବନ୍ଦ ତାଙ୍କୁ ଆନ୍ଦୋଳିତ କରିଥିଲା। ଶଙ୍କରାଚାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ତତ୍ତ୍ବ ଭିତରେ କୋଉଟା ଠିକ୍ ତାହା ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡବ୍ୟଥାର କାରଣ ହୋଇଥିଲା। ଅବଶ୍ୟ ଏ ସବୁର ସମାଧାନ ଆଜିଯାଏ ହୋଇ ପାରିନାହିଁ। ବୈଷ୍ଣବୀୟ ସହାନୁଭୂତି।

ତୃପ୍ତି ଘୋଷ ଜଣେ ଶାସ୍ତ୍ରୀୟ ସଙ୍ଗୀତରେ ନିପୁଣା କଣ୍ଠଶିଳ୍ପୀ ଓ ନବଜନ୍ମ କଥାଚିତ୍ରରେ ଗୋଟିଏ ଯୁଗଳ ଗୀତ ବୋଲିଛନ୍ତି। କାର୍ତ୍ତିକ କୁମାର ଘୋଷଙ୍କ ଓଡ଼ିଆ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରର ଇତିହାସ। ଜଣେ ଉଚ୍ଚପଦସ୍ଥ ସରକାରୀ କର୍ମଚାରୀଙ୍କ ପତ୍ନୀ ବୋଲି ଭୀମ ସିଂହଙ୍କ ପୁସ୍ତକରେ ଉଲ୍ଲେଖ ଅଛି। କଟକ କଳା ବିକାଶ କେନ୍ଦ୍ରରେ ତୃପ୍ତି ଘୋଷ ସ୍ମୃତି ରନିଙ୍ଗ ଶିଲ୍ଡ।

ଓଡ଼ିଶାର ସ୍ମରଣୀୟ ଶିକ୍ଷକ ବୃନ୍ଦ
ଦ୍ବାରକାନାଥ ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତୀ (୧୮୩୫)
ଫକୀର ମୋହନ ସେନାପତି (୧୮୪୩-୧୯୧୮)
ରାଧାନାଥ ରାୟ (୧୮୪୮-୧୯୦୮)
ମଧୁସୂଦନ ରାଓ (୧୮୫୩-୧୯୧୨)
ସଦାଶିବ ମିଶ୍ର (୧୮୫୬-୧୯୨୯)
ଚନ୍ଦ୍ରମୋହନ ମହାରଣା (୧୮୬୯-୧୯୨୯)
ହରିହର ଦାଶ ଶର୍ମା
ହରିହର ଦାସ (୧୮୪୩-୧୯୭୪)
ନୀଳକଣ୍ଠ ଦାସ (୧୮୮୪-୧୯୬୭)
ଗୋଦାବରୀଶ ମିଶ୍ର (୧୮୮୬-୧୯୫୬)

ବିଚିତ୍ରାନନ୍ଦ ଦାସ (୧୮୨୭)
ଗୌରୀଶଙ୍କର ରାୟ (୧୮୩୮-୧୯୧୭)
ହରିହର ଦାସଶର୍ମା (୧୮୪୨-୧୮୭୧)
ପ୍ୟାରୀମୋହନ ଆଚାର୍ଯ୍ୟ (୧୮୫୧-୧୮୮୧)
ବିଶ୍ୱନାଥ କର (୧୮୬୪-୧୯୩୪)
ନୀଳମଣି ବିଦ୍ୟାରତ୍ନ (୧୮୬୭-୧୯୨୪)
ଗୋପୀନାଥ ନନ୍ଦ (୧୮୬୯-୧୯୨୪)
ଗୋପାଳ ଚନ୍ଦ୍ର ପ୍ରହରାଜ (୧୮୭୪-୧୯୪୫)
ମୃତ୍ୟୁଞ୍ଜୟ ରଥ (୧୮୮୨-୧୯୨୪)
ଶଶିଭୂଷଣ ରଥ‌ (୧୮୮୫-୧୯୪୩)

ତୁଷାରନାଥ ମହାପାତ୍ର (ଜନ୍ମ, ସାଇଲୋ ଝାରପଡ଼ା, ଜିଲ୍ଲା କଟକ, ୨୨ ଜାନୁଆରୀ, ୧୯୫୬), ପଞ୍ଜାବ ନ୍ୟାସନାଲ ବ୍ୟାଙ୍କରୁ ସ୍ବେଚ୍ଛାକୃତ ଅବସର ପ୍ରାପ୍ତ ଅଧିକାରୀ, ୨୦୦୦। ଠିକଣା, ଏସ.ଆର.ଏ.-୧୦୨-ସି, ଶିପ୍ରା ରିଭିଏରା, ଇନ୍ଦିରାପୁରମ୍, ଗାଜିଆବାଦ - ୨୦୧୦୧୪ (ଉତ୍ତର ପ୍ରଦେଶ)। ଫୋନ ୯୬୫୦୦-୬୫୬୩୬ X/Twitter @NathTusar https://or.m.wikipedia.org/wiki/%E0%AC%AC%E0%AD%8D%E0%AD%9F%E0%AC%AC%E0%AC%B9%E0%AC%BE%E0%AC%B0%E0%AC%95%E0%AC%BE%E0%AC%B0%E0%AD%80:%E0%AC%A4%E0%AD%81%E0%AC%B7%E0%AC%BE%E0%AC%B0%E0%AC%A8%E0%AC%BE%E0%AC%A5

Tuesday, 21 November 2023

‎ଉଇକିପିଡ଼ିଆରେ ନୂଆ ପ୍ରସଙ୍ଗ ଗଢ଼ିଲି

ଉଇକିପିଡ଼ିଆ ୧୮ ନଭେମ୍ବର ୨୦୨୩

୧୯ ନଭେମ୍ବର ୨୦୨୩ ନୂଆ ଉତ୍ପଳା ସେନ ‎Created new page

୧୯ ନଭେମ୍ବର ୨୦୨୩‎ ନୂଆ ସତୀନାଥ ମୁଖାର୍ଜୀ‎ Created new page

୧୯ ନଭେମ୍ବର ୨୦୨୩‎ ନୂଆ ତରୁଣ ବାନାର୍ଜୀ ‎ନୂଆ ପୃଷ୍ଠା ଗଢ଼ିଲି।

୧୯ ନଭେମ୍ବର ୨୦୨୩‎ ନୂଆ ଇଲା ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତୀ‎ ନୂଆ ପୃଷ୍ଠା ଗଢ଼ିଲି।

୨୦ ନଭେମ୍ବର ୨୦୨୩‎ ନୂଆ ତୃପ୍ତି ଘୋଷ ‎ନୂଆ ପୃଷ୍ଠା ଗଢ଼ିଲି।

୨୦ ନଭେମ୍ବର ୨୦୨୩‎ ନୂଆ କଳା ବିକାଶ କେନ୍ଦ୍ର ନୂଆ ପୃଷ୍ଠା ଗଢ଼ିଲି। 

୨୦ ନଭେମ୍ବର ୨୦୨୩‎ ନୂଆ କଳିଙ୍ଗ ଭାରତୀ ‎ନୂଆ ପୃଷ୍ଠା ଗଢ଼ିଲି। 


୨୦ ନଭେମ୍ବର ୨୦୨୩‎ ନୂଆ ବିଷୁବ ମିଳନ‎ ନୂଆ ପୃଷ୍ଠା ଗଢ଼ିଲି।

୨୧ ନଭେମ୍ବର ୨୦୨୩‎ ନୂଆ ଭଞ୍ଜ ଜୟନ୍ତୀ‎ ନୂଆ ପୃଷ୍ଠା ଗଢ଼ିଲି।

୨୧ ନଭେମ୍ବର ୨୦୨୩‎ ନୂଆ ଅନିମା କର ‎ନୂଆ ପୃଷ୍ଠା ଗଢ଼ିଲି।

୨୧ ନଭେମ୍ବର ୨୦୨୩‎ ନୂଆ ଜୀତେନ୍ଦ୍ର ନାଥ ମହାନ୍ତି‎ ନୂଆ ପ୍ରସଙ୍ଗ ଗଢ଼ିଲି। 

୨୧ ନଭେମ୍ବର ୨୦୨୩‎ ନୂଆ ଉର୍ବଶୀ ଯୋଶୀ ‎ନୂଆ ପ୍ରସଙ୍ଗ ଗଢ଼ିଲି।

୨୧ ନଭେମ୍ବର ୨୦୨୩‎ ନୂଆ ସୁମତୀ ଦେବୀ‎ ନୂଆ ପ୍ରସଙ୍ଗ ଗଢ଼ିଲି।

୨୧ ନଭେମ୍ବର ୨୦୨୩‎ ନୂଆ ସ୍ମୃତିଛାୟା ‎ନୂଆ ପ୍ରସଙ୍ଗ ଗଢ଼ିଲି।
 
୨୧ ନଭେମ୍ବର ୨୦୨୩‎ ନୂଆ ଦ୍ବିଜେନ ମୁଖାର୍ଜୀ ‎ନୂଆ ପ୍ରସଙ୍ଗ ଗଢ଼ିଲି।

୨୨ ନଭେମ୍ବର ୨୦୨୩‎ ନୂଆ ସଜଫୁଲ‎ ନୂଆ ପ୍ରସଙ୍ଗ ଗଢ଼ିଲି।

୨୨ ନଭେମ୍ବର ୨୦୨୩ ନୂଆ ଅଙ୍ଗୁରବାଳା ରାୟ ‎ନୂଆ ପ୍ରସଙ୍ଗ ଗଢ଼ିଲି।


Monday, 13 November 2023

ମେଣ୍ଢା ଓ ଶୁଆ

 ଓଡ଼ିଆ ଓଳିଆ: ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ଦର୍ଶନ ସବୁଠାରୁ ବେଶୀ ବିଶ୍ବାସଯୋଗ୍ଯ ଏବଂ ସ୍ବୟଂସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ

odiaolia.blogspot.com/2023/11/blog-p…

ମୁଁ ଗତ କିଛି ଦିନ ଭିତରେ ଲେଖିଥିବା ଡାକ୍ତି ଗୁଡ଼ିକର ସଙ୍କଳନ ନିମ୍ନରେ ପ୍ରଦତ୍ତ ହୋଇଛି। ପାଠକ ମାନଙ୍କୁ ପୁରୁଣା ପୃଷ୍ଠାଗୁଡ଼ିକୁ ଆଲୋଡନ କରିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଅନୁରୋଧ।

ଉପନ୍ୟାସ ମାନଙ୍କ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ମଝିରେ ମଝିରେ ଏଠି ଆଲୋଚନା ହୁଏ କିନ୍ତୁ ନାଟକ ବିଷୟରେ କମ୍। କଲେଜ୍ ସମୟରେ ମୋର ନାଟକ ପଢ଼ିବା ଓ ଦେଖିବାର ଗୋଟେ ଝୁଙ୍କ୍ ଥିଲା। ରେଡ଼ିଓ ନାଟକ ଗୁଡ଼ିକ ତ ସ୍କୁଲବେଳୁ ପ୍ରିୟ ଥିଲେ। କାଳୀବାବୁଙ୍କ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ନାଟକ ଭାତ ହିନ୍ଦୀ ଫିଲ୍ମ ରୋଟି (୧୯୪୨) ର ଛାୟାରେ ଲିଖିତ ବୋଲି ନାରାୟଣ ଶତପଥୀଙ୍କ ବହିରୁ ପଢ଼ିଲି।

ଦିଲ୍ଲୀର ସାଂସ୍କୃତିକ ପ୍ରାଣକେନ୍ଦ୍ର ମଣ୍ଡି ହାଉସ୍ ଅଞ୍ଚଳ ଅନେକ ବର୍ଷ ଧରି ଥିଲା ମୋର ଚରା ଭୂଇଁ ଯେଉଁଠି ଏନ଼ଏସ଼ଡି଼ର ଉଚ୍ଚକୋଟିର ନାଟକ ସବୁ ଦେଖିବାକୂ ମିଳୁଥିଲା। ମୋହନ ରାକେଶ ଓ ଗିରିଶ କନ୍ନଡ଼ଙ୍କର ପ୍ରାୟ ସବୁ ନାଟକ ମୁଁ ଦେଖିଛି। ବର୍ତ୍ତମାନର ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ ତ୍ରିପାଠୀବାବୁଙ୍କ ତାଜ ମହଲ କା ଟେଣ୍ଡର ସେତେବେଳେ ବହୁତ ନାଁ କରିଥିଲା।

ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟ ଓ ସଂସ୍କୃତିରେ ମାର୍କ୍ସବାଦୀ ପ୍ରଭାବ ଥିଲା ଯାହା ବର୍ତ୍ତମାନ ହିନ୍ଦୁତ୍ବ ପ୍ରଭାବରେ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହେଉଛି। ରାଜନୈତିକ ଦଳମାନେ ଏହାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରୁଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ବୈଜ୍ଞାନିକ ଚିନ୍ତାଧାରା ବୃଦ୍ଧି କରିବା ପରିପ୍ରେକ୍ଷୀରେ ଏପରି ପରିବେଶ ବିପଜ୍ଜନକ। ଓଡ଼ିଆଜାତିର ବିକାଶପାଇଁ ଏ କ୍ଷେତ୍ରରେ କଠୋର ପର୍ଯ୍ୟବେକ୍ଷଣ ଆବଶ୍ୟକ।

ଓଡ଼ିଶାର ଉନ୍ନତି ନହେବା କେବଳ ସରକାରଙ୍କ ଦୋଷ ନୁହେଁ। ବ୍ଯବସାୟ ପ୍ରତି ବିମୁଖତା ଏହାର ଏକ ମୁଖ୍ୟକାରଣ। କାହା ହାତରେ ନାହିଁ କାରଣ ଏହା ଏକରକମ ଅସ୍ଥିମଜ୍ଜାଗତ। ତେଣୁ ତା ବଦଳରେ କେଉଁ ଧରଣର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ପ୍ରୋତ୍ସାହନ ଦିଆଯିବା ଦରକାର ତାହା ସହଜରେ ସ୍ଥିର କରାଯାଇପାରିବ ତଥା ଆବଶ୍ୟକ ପଦକ୍ଷେପ ନିଆଯାଇପାରିବ। ଏଥିପାଇଁ ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତି ପ୍ରୟୋଜନ।

ଗାରପକା ହସ୍ତାକ୍ଷର ଖାତାରେ ଗୋଲ ଗୋଲ କରି ଅକ୍ଷର ଲେଖିବାକୁ କୁହାଯାଏ ଅଥଚ କଳାକାରମାନେ ମନଇଚ୍ଛା ଅକ୍ଷରଗୁଡ଼ିକୁ ବଙ୍କାଢ଼ଙ୍କା କରି ଚିତ୍ରିତ କରନ୍ତି। ଓଡ଼ିଆଲିପି ପୃଥିବୀର ସବୁଠାରୁ ମନୋରମ ଲିପି। ତା ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟକୁ ଅବଜ୍ଞା କରି ବିକୃତ ଶୈଳୀରେ ପୋଷ୍ଟର ଡିଜାଇନ କରିବା କେତେଦୂର ସମିଚୀନ ତାହା ସୃଜନଶୀଳତା ସହ ସଂଲଗ୍ନ ସମସ୍ତେ ଭାବନ୍ତୁ।

ବିଜୟ କୁମାର ମିଶ୍ରଙ୍କର ଦୁଇଟି ସୂର୍ଯ୍ୟଦଗ୍ଧ ଫୁଲକୁ ନେଇ (୧୯୭୨) ପରୀକ୍ଷାମୂଳକ ନାଟକରେ ଓ୍ବେଟିଙ୍ଗ ଫର ଗୋଦୋ ଭଳି ଦୁଇଟି ଚରିତ୍ର। ରାଜା ଓ ରାଣୀ। ଆଧେ ଅଧୁରେ ପରି ସେମାନେ ଜୀବନର ପାଞ୍ଚଟି ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଅବସ୍ଥା ମଧ୍ୟ ଦେଇ କଳ୍ପନା ମାଧ୍ୟମରେ ଗତି କରି ନିରାଶ ହୁଅନ୍ତି। ନାଟକର ଚିତ୍ତାକର୍ଷକ ନାଁଟି ସର୍ବେଶ୍ୱର ଦାସଙ୍କ ବହିରୁ ପଢ଼ିଲି। ଏହି ପ୍ରସଙ୍ଗରେ, ସୁରେନ୍ଦ୍ର ବର୍ମାଙ୍କ ବହୁ ପ୍ରଶଂସିତ ନାଟକ ସୂର୍ୟ କୀ ଅନ୍ତିମ କିରଣ ସେ ସୂର୍ୟ କୀ ପହଲୀ କିରଣ ତକ (୧୯୭୨) ମଧ୍ଯ ସ୍ମରଣଯୋଗ୍ଯ। ହଜାରୋଁ ଖ୍ବାହିଶେଁ ଐସୀ (୨୦୦୩) ଫିଲ୍ମକୁ ମଧ୍ୟ ଟିକେ ମନେପକାଇଲେ ଦୋଷ ନାହିଁ।

କଲେଜ ସମୟରେ ମୋର ପ୍ରଥମ ବଙ୍ଗଳା ଫିଲ୍ମ ସତ୍ଯଜିତ ରାୟଙ୍କ ଅଶନି ସଂକେତ ଦେଖିଥିଲି ଯେଉଁଥିରେ ବାଙ୍ଗଲାଦେଶୀ ଅଭିନେତ୍ରୀ ବବିତା ଥିଲେ ନାୟିକା। ବ୍ଯାଣ୍ଡିଟ କୁଈନ ପରି ଧକ୍କା ଦେଲା ପରି କାହାଣୀଟି। ବାଙ୍ଗଲାଦେଶୀ ଗୀତରେ ତ ସବୁଠୁଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶୁଧୁ ଗାନ ଗେୟେ ପରିଚୟ। ବବିତାଙ୍କ ଅଭିନୟ ଏ ଗୀତଟିରେ ଭାରି ଭଲଲାଗେ।

ବୁଲିଛି: ଆଣ୍ଡାମାନ, ବକଖାଲି, ଗଙ୍ଗାସାଗର, ଦୀଘା, ଚାନ୍ଦିପୁର, ପାରାଦ୍ବୀପ, ଅସ୍ତରଙ୍ଗ, କୋଣାର୍କ, ପୁରୀ, ଗୋପାଳପୁର, କାକିନାଡ଼ା, ବିଶାଖାପାଟଣା, ଅନ୍ତର୍ଭେଦୀ, ଚେନ୍ନାଇ, ପୁଡ଼ୁଚେରୀ, ଅରୋଭିଲ, ରାମେଶ୍ବରମ, ଧନୁଷ୍କୋଡ଼ି, କନ୍ଯାକୁମାରୀ, କୋଭଲମ, ଥିରୁଅନନ୍ତପୁରମ, କୋଲ୍ଲାମ, କୋଚି, ମାଲପେ, ମାରାଭାନ୍ତେ, କାରଓ୍ବାର, ଗୋଆ, ଓ ମୁମ୍ବାଇ। ଛାଡ଼ିଯାଇଛି: କୋଚି ପରେ ବେକଲ ଓ ମାଲପେ ପରେ କୋପ୍ପା। ଏହିସବୁ କେବଳ ମୁଁ ବୁଲିଥିବା ତିରିଶଟି ସମୁଦ୍ର ତଟର ତାଲିକା। ଆଣ୍ଡାମାନ ଓ ଗୋଆର ଅଲଗା ଅଲଗା ନାଆଁ ଲେଖିନାହିଁ। ଫଟୋଟି ଗୋପାଳପୁରରେ ଉଠାଇଥିଲି।

ସାରଳା ଦାସ ଓଡ଼ିଆ ଜାତିର ନମସ୍ଯ। କିନ୍ତୁ ଯଦି ରାମାୟଣ ଏବଂ ମହାଭାରତକୁ ବିକୃତ ନକରି ନିଜ ପ୍ରତିଭା ଓ କଳ୍ପନା ଶକ୍ତିକୁ ନୂଆ ତଥା ମୌଳିକ କାବ୍ୟ ସୃଷ୍ଟିରେ ବିନିଯୋଗ କରିଥାନ୍ତେ ତାହେଲେ ସେ ଯଥେଷ୍ଟ ଅଧିକ ମହନୀୟ ହୋଇପାରି ଥାଆନ୍ତେ। ବିକୃତ କରିବାର ପ୍ରଥା ତ ରାଧାନାଥଙ୍କ ଦେଇ ବାଜି ରାଉତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମାଡ଼ି ଆସିଲା। ଇତିହାସ ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଉ।

ଭାଷାକୁ ନେଇ ଆଞ୍ଚଳିକ ବିସଙ୍ଗତି ଦେଖାଦେଇଛି। ମୁଁ ଅବଶ୍ୟ ସ୍ଥାନୀୟ ଲୋକଙ୍କ ଚାହିଁବା ପ୍ରତି ସହାନୁଭୂତିଶୀଳ କିନ୍ତୁ ଯଥାର୍ଥ ସମାଧାନର ବାଟ ସେଇଟା ନୁହେଁ। ଓଡ଼ିଆ ଲିପି ଯେତେଗୁଡ଼ିଏ ଭାଷାକୁ ବାନ୍ଧି ରଖିଛି ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଉନ୍ନତି କରିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ଓ ସୁଯୋଗ ଅସୁମାରି। ଧର୍ମ ଓ ଭାଷାକୁ ନେଇ ଅନ୍ୟ ମଣିଷ ପ୍ରତି ଘୃଣାଭାବ ସୃଷ୍ଟି ନହେଉ।

ନିର୍ବାଚନ ଯେତେ ପାଖେଇ ଆସିବ ରାଜନୈତିକ ଦଳମାନଙ୍କର ଚାପ ସେତେ ବଢ଼ିଯିବ। ହୁଁ କି ଚୁଁ ହେବାପାଇଁ କାହାର କିଛି ସ୍ବାଧୀନତା କି ଅଧିକାର ରହିବ ନାହିଁ। ମଣିଷ ଆଉ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିବେ ନାହିଁ। ଖାଲି ମେଣ୍ଢା ଓ ଶୁଆ। ଏଇ ହେଲା ଗଣତନ୍ତ୍ରର ବିଚିତ୍ର ରୂପ। ପ୍ରମିଦିଆ ଓ ସ୍ବମିଦିଆ ସବୁ ସ୍ଥାଣୁ। ମୁଁ କିନ୍ତୁ ଥିବି। ସତମିଛ ପରଖିବାକୁ ଜଣେ ଲୋଡ଼ା।

ଓଡ଼ିଶା ରାଜନୀତିରେ ବୌଦ୍ଧିକ ତଥା ନୈତିକ ନେତୃତ୍ବ ଦେବାରେ ଯେଉଁ ଅଳ୍ପ କେତେଜଣ ଲୋକ ସମର୍ଥ ହୋଇଛନ୍ତି ସେମାନଙ୍କ ଭିତରେ ସୁରେନ୍ଦ୍ରନାଥ ଦ୍ୱିବେଦୀ (୧୯୧୩-୨୦୦୧) ଅନ୍ୟତମ। ସମାଜବାଦୀ ଆଦର୍ଶ ସମୟର ଚକରେ ଆଜି ସମ୍ମାନରୁ ବଞ୍ଚିତ ହୋଇଛି ସତ କିନ୍ତୁ ତାର ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଯୌକ୍ତିକତାର ଶ୍ରେଷ୍ଠତ୍ବ ହରାଇନାହିଁ। ମଣିଷ ମଣିଷକୁ ନିଶ୍ଚୟ ଭଲ ପାଇବ।

ମହାଭାରତର କେତେକ ଦୃଶ୍ୟାବଳୀ ଓଡ଼ିଶାରେ ଘଟିଛି ବୋଲି ସାରଳା ଦାସ ଚିତ୍ରଣ କରିଛନ୍ତି ଓ ସେବେଠାରୁ ଏ ରୋଗ ମାଡ଼ିଚାଲିଛି। ଯାହାହେଉ ଭାତକୁ ଓଡ଼ିଶାର ବୋଲି ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କେହି ଦାବି କରିନାହାନ୍ତି। ରସଗୋଲା ପାଇଁ ତ ଏତେ ତୁମ୍ବି ତୋଫାନ ହେଲା କିନ୍ତୁ ବିଚାରା ଛେନାଗଜା ଲାଗି କାହାରି ଲୁହ ଗଡ଼ୁନାହିଁ କାହିଁକି? ତାକୁ ବଳଭଦ୍ରଙ୍କ ସାହା ମିଳୁ।

ଗଲା ତିନି ଚାରି ବର୍ଷ ହେଲାଣି ବାଣ ସଙ୍ଖ୍ୟା ବହୁତ କମ ଥିଲା। ଆଜି କିନ୍ତୁ ଲାଗୁଛି ଯେମିତି ମୋଦୀ ୨୦୨୪ ରେ ଜିତି ଗଲେଣି ବୋଲି ଘୋଷଣା ହୋଇଗଲାଣି। ତାଛଡ଼ା ଆମ ୟୁପି ଭିତରେ ତ ଉନ୍ମାଦନା ଆହୁରି ମାରାତ୍ମକ। ଡବଲ ଇଞ୍ଜିନ ସରକାର କିନା! ନୀତିଶ କୁମାରଙ୍କ ବାର ବର୍ଷର ତପସ୍ୟା ତ ଶୁଖୁଆ ପୋଡ଼ାରେ ଗଲା ତେଣୁ ଆଉ ଡର କାହାକୁ? ବାଣ ଶବ୍ଦ ବଢ଼ୁଛି।

ପିଲାଦିନେ ଗାଆଁରେ ଭାଗବତ, ହରିବଂଶ, ଖୁଦୁରୁକୁଣୀ, କାର୍ତ୍ତିକ ମାହାତ୍ମ୍ୟ, ଦାର୍ଢ଼୍ଯତା ଭକ୍ତି, ମାଣବସା ଇତ୍ୟାଦି ପରିବେଶରେ ରହି ରହି ମନ ବେଳେ ବେଳେ ବିଦ୍ରୋହ କରି ଉଠୁଥିଲା। ଶ୍ରୀମା ଶ୍ରୀ ଅରବିନ୍ଦଙ୍କ କରୁଣାରୁ ଯାହାହେଉ ସେ ମନଗଢ଼ା କାହାଣୀ ସବୁରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳିଲା। କିନ୍ତୁ ଇତିହାସର ଛତ୍ରେ ଛତ୍ରେ ଯେ ମିଛ! ସବୁ ଆଦର୍ଶ ଭିତରେ ମିଛ!

ଉଇକିପିଡ଼ିଆ ବିନା ଏକବିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀର କଳ୍ପନା କରାଯାଇ ନ ପାରେ। ସେଥିରେ ସ୍ବେଚ୍ଛାକୃତ ଭାବରେ ଲେଖୁଥିବା ଓଡ଼ିଆ ବନ୍ଧୁ ମାନଙ୍କୁ ଯେତେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ ବି କମ ହେବ। ହେଲେ, ଓଡ଼ିଆ ଉଇକିପିଡ଼ିଆ ଶିଶୁ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛି। @ssgapu22 ବାବୁଙ୍କୁ ତ ଜାଣେ। ଆହୁରି ଅଧିକ ସଙ୍ଖ୍ୟାରେ ସହଯୋଗୀ ସୃଷ୍ଟି ହେଲେ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାର ମର୍ଯ୍ୟାଦା ବଢ଼ନ୍ତା।

ସାରଳା ଦାସଙ୍କ ସଦୃଶ ବହୁ କବି ଓ ସାହିତ୍ୟିକ ରାମାୟଣର ମୂଳ କଥାବସ୍ତୁ ସହ କୁସ୍ତି କରିଛନ୍ତି। ତା ଭିତରେ ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗ ପରି ଅନ୍ୟ ଧର୍ମର ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି ଯଥା ମାଇକେଲ୍ ମଧୁସୂଦନ ଦତ୍ତ ଓ ସୁକୁମାର ରାୟ। ଅବନୀନ୍ଦ୍ରନାଥ ଠାକୁର ବି ବ୍ଯଙ୍ଗ ଦ୍ବାରା କରିଛନ୍ତି ବିକୃତ। ଏ ସମ୍ପର୍କରେ @snigspeak ଲେଖିଛନ୍ତି।

ଶ୍ରୀମା ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦ ମୋତେ କାଳ୍ପନିକ ପୁରାଣ ଏବଂ ବୃଥା ରୀତିନୀତିରୁ ବୌଦ୍ଧିକ ସ୍ୱାଧୀନତା ଦେଇଛନ୍ତି | ସେମାନେ ଫମ୍ପା ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି କିମ୍ବା ଚମକପ୍ରଦ ଅଲୌକିକତାରୁ ଦୂରେଇ ରହିଛନ୍ତି | ସେମାନେ ବିବର୍ତ୍ତନର ବୈଜ୍ଞାନିକ ତତ୍ତ୍ବକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତି କେବଳ ଏହା ଦର୍ଶାଇବା ସକାଶେ ଯେ ଅତିମାନସ ଚେତନାର ଅବତରଣ କିପରି ନିଶ୍ଚିତ।

ସ୍କୁଲବେଳେ ଗାଆଁରେ ଉଦୟନାଥ ଷଡ଼ଙ୍ଗୀଙ୍କ କର୍ତ୍ତୃକ ଅନୁଦିତ ଟମ କକାଙ୍କ କୁଟୀର ଉପନ୍ୟାସଟି ମୋ ଉପରେ ଗଭୀର ପ୍ରଭାବ ପକାଇଥିଲା। ସେହିପରି ବିଭୂତି ପଟ୍ଟନାୟକଙ୍କ ଚପଳ ଛନ୍ଦା ମଧ୍ୟ ଶକ୍ତ ରେଖାପାତ କରିଥିଲା। ସୁରେନ୍ଦ୍ର ମହାନ୍ତିଙ୍କ ଅନ୍ଧ ଦିଗନ୍ତ ବି। କାହ୍ନୁଚରଣ ମହାନ୍ତିଙ୍କ ବାଲିରାଜା ପଢ଼ିଲାବେଳେ ବେଶ୍ ଉତ୍କଣ୍ଠା ଓ ଆବେଗ ଜନ୍ମୁଥିଲା।

କମ୍ ଉଚ୍ଚତା ଯୋଗୁ ସ୍କୁଲରେ ମୁଁ ଖେଳରେ ସଫଳ ନଥିଲି ଓ ସେହି ଦୂରତା ଏବେବି ବଜାୟ ରହିଛି। ଖେଳ ମୁଁ ଦେଖେନାହିଁ ଯଦ୍ଦ୍ବାରା ଜୀବନରେ ମୋର ଅନେକ ଲାଭ ହୋଇଛି ବୋଲି ମୁଁ ଭାବେ। ସାଂସ୍କୃତିକ, ବୌଦ୍ଧିକ, ତଥା ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଦିଗ ପ୍ରତି ଆକର୍ଷଣ ବ୍ଯତୀତ ଭ୍ରମଣ ମୋର ଏକ ନିଶା। ଆଗରତଲାରୁ ଶ୍ରୀଗଙ୍ଗନଗର ଓ ବୈଷ୍ଣୋଦେବୀରୁ କନ୍ଯାକୁମାରୀ ବୁଲିଛି।

ପ୍ରତ୍ୟେକ ଲୋକର ରୁଚି ଓ ମନୋଭାବ ଅଲଗା ତଥାପି ଯଥାର୍ଥ ଶିକ୍ଷା ଓ ବୈଜ୍ଞାନିକ ଚିନ୍ତାଧାରା ଦ୍ବାରା ଭଲ ଓ ଭେଲ ଭିତରେ ବିଭେଦକୁ ହୃଦୟଙ୍ଗମ କରାଯାଇପାରେ। କିନ୍ତୁ ସାମାଜିକ ନାଟକର ପାତ୍ର ହିସାବରେ ବିଭିନ୍ନ ଚରିତ୍ରର ଭୂମିକାରେ ଆମ୍ଭେମାନେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ। ତେଣୁ ଜୀବନକୁ ଅଭିନୟ ଭାବି ତା ନେପଥ୍ୟରେ ଥିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ଯ ପୂରଣ ଲାଗି ଚେଷ୍ଟିତ ହେବା।

ଯେ କୌଣସି ଓଡ଼ିଆ ପ୍ରଥମେ @odiamelody ଙ୍କ ଅନୁଗାମୀ ହେବାକଥା ଅଥଚ ତାଙ୍କ ଅନୁଗାମୀ ସଙ୍ଖ୍ୟା ମାତ୍ର ୨୮୮୬। ତରଣୀବାବୁ @TaraniTrotter ଓଡ଼ିଆ ସଂସ୍କୃତି ଲାଗି କାମ କରୁଛନ୍ତି କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ଅନୁଗାମୀ ସଙ୍ଖ୍ୟା କେବଳ ୨୦୫୦। @OdiaMovieDB ଙ୍କ କଥା ତ ଆଗରୁ ଥରେ କହିଥିଲି। ଭାଷାତତ୍ତ୍ଵ ଉପରେ @ShivamPatnaik5 ଙ୍କ ତେଣ୍ଡା ଉପାଦେୟ।

ନିଶ୍ଚୟ। ଆପଣ ତ ଅନେକ ବର୍ଷ ଧରି ଆପଣଙ୍କ ଦାୟିତ୍ବ ତୁଲାଇ ଆସୁଛନ୍ତି। ତେଣୁ ଆଜି ଦିନରେ ମୁଁ ମୋ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କଲି। ସେଇଟା ପୁଣି ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ନୁହେଁ। ଅନୁଗାମୀ ନହୋଇ ଯେଉଁମାନେ ବହୁ ତଥ୍ୟରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେଉଛନ୍ତି ସେମାନଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ। Cc. @SuryadeoSurya @OdiaCulture @justlalit @DandapaniSatap1 @MRINAL_MOHANTI @aitiha1 ଚାଟଘର ପିଲା ଚାଟ, ଭାଟଘର ପିଲା ଭାଟ! ସେଇଥିପାଇଁ ଆଗରୁ ଚାହାଳିରେ ଅବଧାନମାନଙ୍କ ହାତରେ ଛାଟ ହଲ ହଲ ହେଉଥିଲା। ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନ ପାଇଁ ଗୁଗଲ କରନ୍ତୁ।

ହଁ, ଆନ୍ତୋନିଓ ଗ୍ରାମଶିଙ୍କର ସେହି ମତ ଥିଲା କିନ୍ତୁ ଏଠି ତ ତେଣ୍ଡାକାରଙ୍କର ସେପରି ଆକାଂକ୍ଷା ନାହିଁ। ତେଣୁ ରଣନୀତିର ବି ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ। ସମସ୍ତେ ନିଜର କାନ୍ଥଖୋଳା ଜାଗା ଭିତରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ। ନିଶ୍ଚୟ। ସାମୂହିକ ସ୍ବାର୍ଥ ପାଇଁ ତ ଭଲ କିନ୍ତୁ ଗୁଣାତ୍ମକ ସାଲିସ କରିବା ବ୍ଯକ୍ତିଗତ ମୂଲ୍ଯବୋଧର ବହିର୍ଭୂତ ହୋଇପାରେ। ତାଛଡ଼ା ସମୟ ଓ ଶ୍ରମ। ହଁ, ଆପଣଙ୍କର ସ୍ବାସ୍ଥ୍ୟ ବିଷୟରେ ଜଣାଇବେ। ହଉ, ଯାହା ଭଗବାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛା!

ତିରିଶ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜୀବନର ଗତି ଧରାବନ୍ଧା ରାସ୍ତାରେ। ତାପରେ ଷାଠିଏ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅନେକ ଆତ୍ମନିରୀକ୍ଷଣ, ଆତ୍ମମନ୍ଥନ, ଓ ଦିଗପରିବର୍ତ୍ତନ। ଷାଠିଏ ପରବର୍ତ୍ତୀ ତିରିଶ ବର୍ଷ ହିଁ ଏକପ୍ରକାର ସ୍ବାଧୀନ ଓ ସାର୍ବଭୌମ ଜୀବନ। କିନ୍ତୁ ତାପାଇଁ ଭୌତିକ ସୁବିଧା ସୁଯୋଗ ଛଡ଼ା ଦରକାର ନାନା ରକମର ମାନସିକ ସରଞ୍ଜାମ। ସେସବୁ ଆଗରୁ ସାଉଁଟିବା ଲୋଡ଼ା।

କାଳନ୍ଦୀ ଚରଣ ପାଣିଗ୍ରାହୀଙ୍କର କାଳଜୟୀ ଉପନ୍ୟାସ ମାଟିର ମଣିଷ ପିଲାଦିନେ ଛାତି କରତି ଦେଉଥିଲା। କିନ୍ତୁ ବଡ଼ ହେଲାପରେ ବୁଝି ହେଲା ଯେ ଅଣ୍ଡାଟିଏ ଭାଙ୍ଗିଲେହିଁ ଆମଲେଟ ତିଆରି ହୋଇପାରିବ। ତଥାପି ସମାଜ ବା ଜୀବନର କୌଣସି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ନିୟମ ନାହିଁ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଲୋକର ପରିସ୍ଥିତି, ମନୋଭାବ, ତଥା ସମ୍ବେଦନଶୀଳତା ଅଲଗା। ସମୟ ବି ଭୁଲାଇଦିଏ।

ସ୍ବାଧୀନତା ପରେ ଜନ୍ମ ନିଏ କାହ୍ନୁଚରଣ ମହାନ୍ତିଙ୍କର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଉପନ୍ୟାସ ଝଞ୍ଜା ଯେଉଁଥିରେ ଜଣେ ନାୟକଙ୍କ ନାଆଁ ମୋ ନାଆଁ ସହିତ ସମାନ। ଦେଶ ନୂଆକରି ଗଢ଼ିବା ପାଇଁ ଅଜସ୍ର ସ୍ବପ୍ନ ସେଥିରେ ଖୁନ୍ଦି ହୋଇଛି। ସାମାଜିକ ସଂଗଠନ ମାନଙ୍କୁ ଗୁନ୍ଥିବା ସକାଶେ ପ୍ରଚୁର ଦିଗ୍ଦର୍ଶନ। ବାଳକୃଷ୍ଣ ଶତପଥୀଙ୍କ ବହିରୁ ମୋର ଧୂଆଁଳିଆ ସ୍ମୃତିକୁ ତଟକା କଲି।

ଓଡ଼ିଆ ଭାଷା ଶୈଳୀର ବିବର୍ତ୍ତନ ପରିପ୍ରେକ୍ଷୀରେ ଫକୀର ମୋହନ ସେନାପତିଙ୍କ ଛ' ମାଣ ଆଠ ଗୁଣ୍ଠ, କାଳିନ୍ଦୀ ଚରଣ ପାଣିଗ୍ରାହୀଙ୍କ ମାଟିର ମଣିଷ, ସୁରେନ୍ଦ୍ର ମହାନ୍ତିଙ୍କ ନୀଳଶୈଳ, ଓ ଗୋବିନ୍ଦ ଦାସଙ୍କ ଅମାବାସ୍ୟାର ଚନ୍ଦ୍ର ଚାରି ଖୁଣ୍ଟ ସଦୃଶ। ଏହି ସୁଦୃଢ଼ ଭିତ୍ତିଭୂମି ଉପରେ ଚିତ୍ତରଞ୍ଜନ ଦାସଙ୍କ ଗଦ୍ୟର ଛୁଙ୍କ ଦ୍ବାରା ଟିକେ ଛିଙ୍କ ଲାଗେ।

ମୋର ଗପ ଓ ଉପନ୍ୟାସ ପଢ଼ା ସ୍କୁଲ ସମୟରେ ହିଁ ଶେଷ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ବିଭୂତି ପଟ୍ଟନାୟକଙ୍କ ନାୟିକାର ନାମ ଶ୍ରାବଣୀ ଥିଲା ଭିନ୍ନସ୍ବାଦର ଓ ମନକୁ ଉଦବେଳିତ କରୁଥିଲା। ଯୋଗକୁ କଲେଜରେ ତାକୁ ତାଳ ଦେଲାଭଳିଆ ଗୋବିନ୍ଦ ଦାସଙ୍କ ଅମାବାସ୍ୟାର ଚନ୍ଦ୍ର ପଢ଼ିବାକୁ ମିଳିଲା ଯାହା ଥିଲା ଏକ ରକମର ଭୂମିକମ୍ପ। ଉଦ୍ଭଟ ନାଟକ ସବୁ ବି ଭୂମିକମ୍ପ ରଚୁଥାଆନ୍ତି।

ନିକଟସ୍ଥ ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦ କେନ୍ଦ୍ରକୁ ଯାଇ ସେଠାକାର କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଅନୁଧ୍ୟାନ କରିବା ଲାଗି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ। ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକତା ଛଡ଼ା ପ୍ରାୟ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜାଗାରେ ନାନା ପ୍ରକାରର ସାମାଜିକ ତଥା ସାଂସ୍କୃତିକ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମମାନ ଆୟୋଜନ କରାଯାଏ। ଅଂଶଗ୍ରହଣ କଲେ ନିଶ୍ଚୟ ଲାଭାନ୍ୱିତ ହେବେ ଓ ପିଲାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଶିକ୍ଷାପ୍ରଦ ହେବ।

ଶାସ୍ତି କାହ୍ନୁଚରଣ ମହାନ୍ତିଙ୍କର ସବୁଠାରୁ ସଫଳ ତଥା ଲୋକପ୍ରିୟ ସୃଷ୍ଟି ଯେଉଁଥିରେ ଜାତି, ଧର୍ମ, ଓ ବର୍ଣ୍ଣ ନିର୍ବିଶେଷରେ ଏକ ଆଦର୍ଶ ସମାଜ ଗଢ଼ିବାର ଆହ୍ବାନ ସନ୍ନିବେଶିତ ହୋଇଛି। କବି ଦୀନକୃଷ୍ଣ ଦାସ (୧୬୫୦-୧୭୧୦) ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସମୟରେ ସାମାଜିକ ବିଧିବ୍ଯବସ୍ଥା ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯଥେଷ୍ଟ ବିପ୍ଳବାତ୍ମକ ଚିନ୍ତାଧାରା ପରିପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି।

https://twitter.com/NathTusar/status/1724270138537750778?t=wRjsDtuk-exJM36d_z3DBA&s=19

Thursday, 9 November 2023

ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ଦର୍ଶନ ସବୁଠାରୁ ବେଶୀ ବିଶ୍ବାସଯୋଗ୍ଯ ଏବଂ ସ୍ବୟଂସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ

 ଓଡ଼ିଆ ଓଳିଆ odiaolia.blogspot.com/?spref=tw

ମୁଁ ଗତ କିଛି ଦିନ ଭିତରେ ଲେଖିଥିବା ଡାକ୍ତି ଗୁଡ଼ିକର ସଙ୍କଳନ ନିମ୍ନରେ ପ୍ରଦତ୍ତ ହୋଇଛି। ପାଠକ ମାନଙ୍କୁ ପୁରୁଣା ପୃଷ୍ଠାଗୁଡ଼ିକୁ ଆଲୋଡନ କରିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଅନୁରୋଧ।

ଓଡ଼ିଆ ଓଳିଆ: ଶ୍ରୀମା ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ଦର୍ଶନ ସମ୍ବଳିତ ଆଭିମୁଖ୍ୟ ଅନୁସରଣ ଶ୍ରେୟସ୍କର

ମୁଁ ଗତ ତିନି ଚାରି ଦିନ ଭିତରେ ଲେଖିଥିବା ଡାକ୍ତି ଗୁଡ଼ିକର ସଙ୍କଳନ ନିମ୍ନରେ ପ୍ରଦତ୍ତ ହୋଇଛି। ପାଠକ ମାନଙ୍କୁ ପୁରୁଣା ପୃଷ୍ଠାଗୁଡ଼ିକୁ ଆଲୋଡନ କରିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଅନୁରୋଧ। odiaolia.blogspot.com/2023/10/blog-p…

ମୁଁ ବହୁଥର ଆଗରୁ କହିଛି ଯେ ଧର୍ମ ଓ ସଂସ୍କୃତିକୁ ଅଲଗା ରଖି କେବଳ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷା ଓ ଲିପି ଭିତ୍ତିରେ ଆମେ ଏକାଠି ହେବା। ବିଭିନ୍ନ ଦଳ ସବୁ ଯେଉଁ କୁମ୍ଭୀର କାନ୍ଦଣା କାନ୍ଦିବେ ସେଥିରେ ଭଳି ଯିବା ନାହିଁ। ଓଡ଼ିଶାରେ ପ୍ରଚଳିତ ଆଞ୍ଚଳିକ ଭାଷାଗୁଡ଼ିକ ସକାଶେ ଓଡିଆ ଲିପିର ଆବଶ୍ୟକତା ଅନିବାର୍ଯ୍ୟ। ତାଛଡ଼ା ଏହା ପୃଥିବୀର ସବୁଠାରୁ ସୁନ୍ଦର ଲିପି।

ଗଣତନ୍ତ୍ର ପାଇଁ ଏକ ଆଧୁନିକ ଦୃଷ୍ଟିଭଙ୍ଗୀ ରଖିବା ଭାରି ଦରକାରୀ। ଓଡ଼ିଶାର ସବୁ ଅଧିବାସୀ ମାନଙ୍କପାଇଁ ସମାନ ମନୋଭାବ ପୋଷଣ କରିବା ଏକାନ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ। ନିଜର ପରମ୍ପରା ବା ରୀତିନୀତିକୁ ଅନ୍ୟ କାହା ଉପରେ ନଲଦିବା ପାଇଁ ସାବଧାନ ହେବା ଜରୁରୀ। ଯୁବମାନସକୁ ନିଜ ବାଟରେ ଯିବା ନିମନ୍ତେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ବାଧୀନତା ମିଳିବା ଉଚିତ। ଓଡ଼ିଆ ମୁକ୍ତ ହେଉ।

ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲେଖାଯାଇଥିବା ସମସ୍ତ ଦର୍ଶନ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ଦର୍ଶନ ସବୁଠାରୁ ବେଶୀ ବିଶ୍ବାସଯୋଗ୍ଯ ଏବଂ ସ୍ବୟଂସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ। ବେଦୋକ୍ତ ସ୍ବପ୍ନକୁ ବିଜ୍ଞାନର ଆବିଷ୍କାର ସହ ସଂଯୋଗ କରି ନିଜ ଯୋଗଦୃଷ୍ଟି ବଳରେ ସେ ଜୀବନର ଯେଉଁ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ରହସ୍ୟ ଉନ୍ମୋଚନ କରିଛନ୍ତି ତାର ପଟାନ୍ତର ନାହିଁ। ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ ହିଁ ସମାଜ ବଦଳିବ।

ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତି ବଳରେ ନିଜକୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିବାଲାଗି ଲେଖକ ଓ ବକ୍ତାମାନେ ପରାମର୍ଶ ଦେଇଥାନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଏହା ଅବାସ୍ତବ। ବିବର୍ତ୍ତନ ଯେ ଅନବରତ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ପରିଚାଳିତ କରୁଛି ତାକୁ ଭୁଲିଗଲେ ଚଳିବ ନାହିଁ। କେବଳ ଶ୍ରୀମା ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦହିଁ ଏ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦିଗ୍‌‌ଦର୍ଶନ ଦେଇଛନ୍ତି। ଯୁବକ ଯୁବତୀମାନେ ତାଙ୍କ ବହିସବୁ ପଢ଼ନ୍ତୁ।

ଆପଣମାନେ ଅନ୍ୟ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଭାରତୀୟମାନଙ୍କ ଅପେକ୍ଷା ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ବିଷୟରେ ବହୁତ କମ ଜାଣିଛନ୍ତି। ଫଳତଃ ସୁନାଖଣି ପାଖରେ ଥାଇ ମଧ୍ୟ ତାର ଲାଭରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେଉଛନ୍ତି। ଜୀବନର ଅବଶିଷ୍ଟ ଅଂଶକୁ କଣ ଦେଇ ସଜାଇବେ ସେଥିପାଇଁ ନୂଆ ମୋବାଇଲ ଫୋନ କିଣିବା ପୂର୍ବରୁ ଯେତିକି ଯାଞ୍ଚପରଖ କରନ୍ତି ଅନ୍ତତଃ ସେତିକି ଖୋଜାଖୋଜି କରିବାଟା ଅବାନ୍ତର ନୁହେଁ।

ସମାଲୋଚନା କରି ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିବାଟା ଏହି ପ୍ରାଙ୍ଗଣରେ ସବୁଦିନିଆ କାରବାର। କିନ୍ତୁ ବିକଳ୍ପ ନଦେଲେ ଶୁଖିଲା ଦୋଷାରୋପର ମୂଲ୍ଯ କିଛି ନାହିଁ। ତାପରେ ମୂଳ କାରଣ ଚିହ୍ନଟ କରି ତାର ନିଦାନ ଅନ୍ବେଷଣ କରିବାହିଁ ଯଥାର୍ଥ ଆହ୍ବାନ। କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ପକ୍ଷରେ ଏସବୁ ସମ୍ଭବ ନହୋଇପାରେ। ଶ୍ରୀମା ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଅନୁସରଣ କଲେ ଆଖି ଖୋଲେ।

ବେଦକୁ ଯତକିଞ୍ଚିତ୍ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ତାକୁ ଜ୍ଞାନଚର୍ଚ୍ଚାର ବାହାରେ ରଖିଦିଆଯାଇଥିଲା। ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦ ନୂଆ ବ୍ଯାଖ୍ଯାକରି ବେଦର ରହସ୍ୟ ଖୋଲିଲେ। ଚେତନାର ବିଭିନ୍ନସ୍ତର ସମ୍ବନ୍ଧରେ ସୂଚନା ମିଳିଲା। ମଣିଷର ଅର୍ଥ ଯେ ଅମୃତତ୍ଵ ଦିଗରେ ଆରୋହଣ ଏହା ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଲା। ଏସବୁ ଜାଣିବା ସତ୍ତ୍ବେ ସେହି ପୁରୁଣା ଧାରାରେ ଚାଲିବା କଣ ସମୀଚୀନ? ନିଶ୍ଚୟ ନୁହେଁ।

ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଆଳରେ ଶେଷ ନାଁଟି ବୋଧେ ବେଶୀ ପ୍ରାସଙ୍ଗିକ! ରାଜନୀତି ପୂର୍ବର ନିଶ୍ଚୟ।

ନୀଳମଣି ରାଉତରାୟଙ୍କ ଆତ୍ମଜୀବନି ସ୍ମୃତି ଓ ଅନୁଭୁତି (୧୯୮୬) ୧୯୮୮ରେ ଓଡିଶା ସାହିତ୍ୟ ଏକାଡ଼େମୀ ପୁରସ୍କାର ପାଇଥିଲା ବୋଲି ଓ୍ବିକିପିଡ଼ିଆ ଦର୍ଶାଏ।

ଅତି ଛୋଟ ବେଳୁ ମୁଁ ପଢ଼ିଆସୁଛି ଓ ବିଭିନ୍ନ ବିଷୟରେ କିନ୍ତୁ ଶ୍ରୀମା ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦହିଁ ଜୀବନର ଯଥାର୍ଥ ଆଭିମୁଖ୍ୟ ପ୍ରଦାନ କରିଛନ୍ତି। ସାହିତ୍ୟ ଓ ସିନେମାରୁ ମନସ୍ତତ୍ତ୍ୱ ବା ଦର୍ଶନ ଶିଖିବା ପ୍ରଥମ ସୋପାନ। କିନ୍ତୁ ଇତସ୍ତତଃ ବିଞ୍ଚି ହୋଇଥିବା ନାନାବିଧ ସୂତ୍ରକୁ ବେଣୀ ପାରିବା କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ। ତେଣୁ କଲେଜ ପାଠ୍ୟପୁସ୍ତକ ଜରିଆରେ ପଢ଼ିଲେ ସହଜ।

ଶ୍ରୀମା ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ମନସ୍ତାତ୍ତ୍ବିକ ବିଶ୍ଳେଷଣର ପରିଚାଳନା ସନ୍ଦର୍ଭୀୟ ପ୍ରାସଙ୍ଗିକତା ସଙ୍କ୍ରାନ୍ତରେ ମୁଁ ଲେଖିଥିବା ଏକ କାଗବନ୍ଧ ୨୦୧୫ ମସିହାରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଥିଲା। ସାଧାରଣ ଜୀବନପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏହି ଅନ୍ତର୍ଦୃଷ୍ଟିଗୁଡ଼ିକ ବିଶେଷ ଉପଯୋଗୀ।

informaticsjournals.com/index.php/nmr/…

ତୁଷାର ମହାପାତ୍ର ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ ସାବିତ୍ରୀ ଇରା ଲର୍ଣିଙ୍ଗ ଫୋରମ

ପଞ୍ଚାନନ ମହାନ୍ତି ଓ ବିଦ୍ୟୁତପ୍ରଭା ଦେବୀଙ୍କ ପୁତ୍ର ସଚ୍ଚିଦାନନ୍ଦ ମହାନ୍ତିଙ୍କ ଲିଖିତ ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦ ଏବଂ ଆଧୁନିକ ଏକାଡେମିକ୍ ଜଗତ ଶୀର୍ଷକ ଐତିହାସିକ ତଥ୍ୟ ସମ୍ବଳିତ ଏକ ପ୍ରବନ୍ଧ ନିକଟରେ ପ୍ରକାଶ ପାଇଛି। ଭବିଷ୍ୟତରେ ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ପ୍ରାସଙ୍ଗିକତା ସମ୍ବନ୍ଧରେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ବିଶ୍ଳେଷଣ ସମ୍ଭାବନାପୂର୍ଣ୍ଣ।

overmanfoundation.org/sri-aurobindo-…

ଓଡ଼ିଶାର ହଜାର ହଜାର ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀ ପୂର୍ଣ୍ଣାଙ୍ଗ ଶିକ୍ଷାକେନ୍ଦ୍ରରେ ପଢ଼ିଛନ୍ତି କିନ୍ତୁ ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ପ୍ରତି ଆକର୍ଷଣ କମ। ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କୁ କେନ୍ଦ୍ରକରି ଏକ ଦୃଢ଼ ଓ ବିଶ୍ୱାସଯୋଗ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣନଦୀ ଅଭାବରୁ ଏପରି ଘଟୁଛି। ବୌଦ୍ଧିକ ତଥା ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଦିଗ ବ୍ଯତୀତ ରାଜନୈତିକ କ୍ଷେତ୍ରରେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଅଭୂତପୂର୍ବ ପ୍ରାସଙ୍ଗିକତା ରହିଛି।

ଭାରତରେ ଗଣତନ୍ତ୍ରର ପରିସ୍ଥିତି ଭଲ ନୁହେଁ ଆଉ ଓଡ଼ିଶା କଥାତ କହିଲେ ନସରେ। ନେତାମାନେ ଚାହୁଁଛନ୍ତି ମେଣ୍ଢାପଲ ପରି ଗୁଡ଼ିଏ ଗୋଡ଼ାଣିଆ ଲୋକ ଓ ପଞ୍ଝାଏ ଭାଟ। ଓଡ଼ିଆ ଭାଷା ଓ ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ଆଦର୍ଶ ବଳରେ ମୁଁ ଯେଉଁ ବୈକଳ୍ପିକ ରାଜନୈତିକ ମତବାଦ ଉପସ୍ଥାପନ କରିଛି ତାହା ସାରା ଦେଶରେ ପ୍ରଥମ ଓ ଅଦ୍ବିତୀୟ। ଆଶା ସମସ୍ତେ ତାର ମୂଲ୍ୟ ବୁଝିବେ।

ଗୋଟିଏ ମତ କୁହେ ମହିଳା ମାନଙ୍କୁ ଆକ୍ଟର୍ କହିବା ପାଇଁ। ଏ ସମ୍ପର୍କରେ ଓ୍ବିକିପିଡ଼ିଆର ନୀତି କଣ ମୁଁ ଜାଣେନା।

ଅନ୍ୟ ଭାଷା ବିରୁଦ୍ଧରେ ବିଷୋଦଗାର କଲେ ଓଡ଼ିଆ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଯିବ ବୋଲି ଭାବିବା ଭୁଲ। ଯହେତୁ ଆଜିକାଲି ଅଧିକାଂଶ ଲୋକ ବହୁଭାଷୀ ସ୍ଥାନ କାଳ ପାତ୍ରକୁ ନେଇ ଭାଷା ବଦଳିବ। ଯେଉଁଠି ଆର୍ଥିକ ତଥା ବ୍ଯବସାୟୀକ ଦିଗ ରହିଛି ସେଠି କୌଣସି ବାଧ୍ୟବାଧକତା ଅସ୍ବୀକାର୍ଯ୍ୟ। କବାଟ ଝରକା କିଳି କୋଠରୀ ଭିତରେ ପଶିଲେ କିଛି ହେବନାହିଁ। ସମସ୍କନ୍ଧ ହେବାକୁ ହେବ।

ଟିଭି ଓ ଫୋନ ଯୋଗୁ ଜ୍ଞାନର ପରିସର ବଢ଼ିଛି କିନ୍ତୁ ଶିକ୍ଷାସ୍ତରରେ ବିଶେଷ ଅଦଳବଦଳ ହେଉନାହିଁ। ଯେମିତିକି ସାହିତ୍ୟର ସାଧାରଣ ପରିଭାଷା ଭିତରେ କଥାଚିତ୍ର ମଧ୍ୟ ସ୍ଥାନ ପାଇବା କଥା। ବର୍ତ୍ତମାନର ପାଠ୍ୟକ୍ରମକୁ ଆମୂଳଚୂଳ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ରହିଛି। ପ୍ରମିଦିଆର ବ୍ଯାପ୍ତି ହେତୁ ଗଣତାନ୍ତ୍ରିକ ବିଧିବ୍ଯବସ୍ଥାରେ ବି ସଂସ୍କାର ହେଉ।

ଅଧିକାଂଶ ଉପାଖ୍ୟାନ ମିଛ। ତଥାପି ତା ଉପରେ ବିଶ୍ୱାସ କରିବାଲାଗି ଲୋକେ ଆଗଭର। ବହୁ ପରମ୍ପରାଗତ ବିଧିବିଧାନ ଅର୍ଥହୀନ। ତଥାପି ସେସବୁ ପଛରେ ଗୋଡ଼ାଇବା ପାଇଁ ସମସ୍ତେ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରତ। ବଡ଼ ବଡ଼ ନେତାମାନେ ସ୍ବର୍ଗରୁ ଓହ୍ଲାଇ ନାହାଁନ୍ତି କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କୁ ଭଗବାନ ବୋଲି ଲୋକମାନେ ମାନିନେଉଛନ୍ତି। ବୈଜ୍ଞାନିକ ଚିନ୍ତାଧାରା ନଥିବାରୁ ଏ ଅବସ୍ଥା।

ସାର୍ତ୍ର ୧୯୬୪ରେ ନୋବେଲ୍ ପୁରସ୍କାର ପ୍ରତ୍ଯାଖ୍ଯାନ କରିଥିଲେ ଯାହା ପୁରସ୍କାରର ପ୍ରଥମ ପ୍ରତ୍ଯାଖ୍ଯାନ ଥିଲା। ପୁରସ୍କାର ଗ୍ରହଣ କରି ଲେଖକମାନେ କୌଣସି ଅନୁଷ୍ଠାନ ବା ମତବାଦ ସହ ଛନ୍ଦି ନ ହେବା ଉଚିତ ବୋଲି ସେ ମତବ୍ୟକ୍ତ କରିଥିଲେ। ତାଛଡ଼ା ପୃଥିବୀର ଅନ୍ୟ ଦେଶର ଲେଖକମାନେ ପୁରସ୍କାରରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେଉଛନ୍ତି ବୋଲି ସେ କଟୁ ମନ୍ତବ୍ୟ କରିଥିଲେ।

ସେକ୍ଯୁଲାର୍, ଲିବରାଲ୍, ଓ ଓକ୍ ଆଦି ମତବାଦ ବିରୁଦ୍ଧରେ ତୀବ୍ର ସମାଲୋଚନା ଶୁଣିବାଟା ଏକରକମ ଦେହସୁହା ହୋଇଗଲାଣି କିନ୍ତୁ ହସ ବି ଲାଗେ ଓ ଦୁଃଖ ବି। ଏସବୁର ଲାଭ ଉଠାଇବା ସାଙ୍ଗେ ସାଙ୍ଗେ ସମାଲୋଚନା କରିବା ତ ଭଣ୍ଡାମି କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ତ୍ଯାଗ ଓ ସଙ୍ଗ୍ରାମ ବିନିମୟରେ ସେସବୁ ମିଳିଛି ତାକୁ ମୂଲ୍ଯ ନ ଦେବା ଦୁଃଖଦାୟକ। ବୌଦ୍ଧିକ ମାଂସପେଶୀ ବଢ଼ୁ।

ଆମର ସାହିତ୍ୟ, ସଂସ୍କୃତି, ତଥା ରାଜନୀତିରେ ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ସଭ୍ୟତାର ପ୍ରଭାବ ଏତେ ବେଶୀ ଯେ କୌଣସି ମୌଳିକ ଲକ୍ଷଣ ଠଉରାଇବା ସହଜ ନୁହେଁ। ଧର୍ମ ଓ ଦର୍ଶନରେ ମଧ୍ୟ ସେହି ମିଶ୍ରିତ ବାତାବରଣ ପରିଲକ୍ଷିତ ହୁଏ। ଏହି ସନ୍ଦର୍ଭରେ, ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ଦର୍ଶନ ବ୍ଯକ୍ତିଗତ, ସାମାଜିକ, ତଥା ରାଜନୈତିକ ଆଦର୍ଶ ଭାବରେ ଏକ ପରିପକ୍ବ ସମନ୍ଵୟ ଉପସ୍ଥାପିତ କରେ।

ନିଜର ଗୋଟିଏ ଭୋଟ୍ ର ମୂଲ୍ୟ ବୁଝିବା ହେଉଛି ଗଣତନ୍ତ୍ର। ଭାଟଦଳ ଚାହାଁନ୍ତି ଯେ ଓଡ଼ିଆମାନେ ଅଣଓଡ଼ିଆଙ୍କ କ୍ରୀତଦାସ ହୋଇ ରହିଥାଆନ୍ତୁ। ଧର୍ମ ଓ ସଂସ୍କୃତି ଆଳରେ ଆପଣଙ୍କ ଭୋଟ୍ ଟି ଛଡ଼ାଇ ନେବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ଯ। ଅଣଓଡ଼ିଆ ଓ ଅଧାଓଡ଼ିଆ ନେତାମାନଙ୍କୁ ବିତାଡ଼ିତ କରି ଜଣେ ଖାଣ୍ଟିଓଡ଼ିଆ ଲୋକଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟର ଶାସନଭାର ଅର୍ପଣ କରିବା ହେଲା ଆମର ଲକ୍ଷ୍ୟ।

ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ବିରୋଧରେ ପ୍ରତ୍ୟେକଟି ଭୋଟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ସପକ୍ଷରେ ଯିବ ବୋଲି ଥୋକେ ଆଶାବାନ୍ଧି ବସିଛନ୍ତି। ଏଥର କିନ୍ତୁ ସେପରି ହେବନାହିଁ। ଓଡ଼ିଆମାନେ ଅଣଓଡ଼ିଆ ନେତାଙ୍କୁ ପ୍ରତ୍ଯାଖ୍ଯାନ କରିବା ପାଇଁ ବଦ୍ଧପରିକର। ଓଡ଼ିଶାରେ ଗଣତନ୍ତ୍ର ପୁନର୍ପ୍ରତିଷ୍ଠା ପୂର୍ବକ ଓଡ଼ିଆଭାଷାର ପୂର୍ବ ଗୌରବ ଫେରାଇ ଆଣିବ ସାବିତ୍ରୀ ଇରା ପାର୍ଟି।

ଓକିଲ କେହିଜଣେ ଚାହିଁଲେ କରିଦେବେ।

ବଡ଼ ଦଳ, ବଡ଼ ନେତା, ବହୁତ ପଇସା, ଓ ବିସ୍ତୃତ ସଙ୍ଗଠନ ଥାଇ ମଧ୍ୟ ନିର୍ବାଚନରେ ମାଟି କାମୁଡ଼ି ପଡ଼ିଥିବାର ନଜିର୍ ଅନେକ। ତାହାହିଁ ଗଣତନ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି। ଲୋକଙ୍କ ଆଖିରେ ବନ୍ଧା ହୋଇଥିବା ଅନ୍ଧପୁଟୁଳି ଖୋଲି ସେମାନଙ୍କୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାଷାରେ ବୁଝାଇଦେଲେ କୌଣସି ଡ୍ରାମା କରିବା ବା ଭଳି କି ଭଳି ଡ୍ରେସ୍ ପିନ୍ଧିବା ଦରକାର ନାହିଁ।

ଉପନିବେଶବାଦ ଯୋଗୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ସଭ୍ୟତାକୁ ବିରୋଧ କରିବାଟା ଅସଙ୍ଗତ କାରଣ ଆଧୁନିକତାର ଚେର ସବୁ ସେଇଠି। ୧୭୮୪ରେ ସାର୍ ୱିଲିୟମ୍ ଜୋନ୍ସ ଏସିଆଟିକ୍ ସୋସାଇଟି ଗଠନ କରି ଯେଉଁ ନୂଆ ଅଧ୍ୟାୟ ସୃଷ୍ଟି କଲେ ତାର ପ୍ରଭାବ ଅକଳନୀୟ। ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦ ସେହିପରି ୧୯୧୪ରେ ତାଙ୍କର ଆର୍ଯ୍ୟ ପତ୍ରିକା ମାଧ୍ୟମରେ ଆଉ ଗୋଟିଏ ନୂତନ ଯୁଗ ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ଗାନ୍ଧୀଙ୍କ ଭୂମିକାକୁ ନେଇ ବିପୁଳ କୋବାଦିତା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛି ଯାହା ସାରା ବିଶ୍ୱରେ ଏକ ବିଶ୍ଵାସଯୋଗ୍ୟ ରାଜନୈତିକ ମତବାଦ ରୂପେ ସ୍ବୀକୃତି ହାସଲ କରିଛି। ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଅପେକ୍ଷାକୃତ ଗଭୀର ତଥା ଜଟିଳ। ତଥାପି ଏକ ଦୀର୍ଘମିଆଦି ଦୃଷ୍ଟିକୋଣରୁ ବିବର୍ତ୍ତନର ପ୍ରବର୍ତ୍ତକ ହିସାବରେ ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟତବାଣୀ ତାତ୍ପର୍ଯ୍ୟପୂର୍ଣ୍ଣ।

ପୂଜାପଦ୍ଧତି ଓ ରୀତିନୀତି ନେଇ ବିଭିନ୍ନତା ଓଡ଼ିଶାରେ ପ୍ରଚୁର। ତାକୁ ନେଇ ଏକମତ ସୃଷ୍ଟିକରିବା ଅସମ୍ଭବ। ତେଣୁ କେବଳ ଭାଷା ଓ ଲିପିକୁ ଭିତ୍ତିକରି ଆମେ ଅଣଓଡ଼ିଆ ନେତାମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ସ୍ୱର ଉତ୍ତୋଳନ କରିବା। ସାବଧାନ ହେବା ଉଚିତ ଯଦି ଛୋଟ ଛୋଟ କଥାକୁନେଇ ଆମଭିତରେ ଆମେ ବାଡ଼ିଆପିଟା ହେବା ତେବେ ପିଠାଟି ଅଣଓଡ଼ିଆ ମାଙ୍କଡ଼ ଭାଗରେ ପଡ଼ିବ।

ସମସ୍ତେ ଏଠି ଯେଝା ହାତରେ ଯିଏ ଚଉଦ ପା କିନ୍ତୁ ଅଣଓଡ଼ିଆ ମାଙ୍କଡ଼କୁ ଘଉଡ଼ାଇବା ପାଇଁ ହେଲେ ମୋତେ ସମର୍ଥନ ଦେବାକୁ ପଡିବ। ଗାଁ କନିଆଁ ସିଙ୍ଘାଣିନାକି ପରି ପ୍ରଥମେ ପ୍ରଥମେ ଟିକେ ଅଡ଼ୁଆ ଲାଗିପାରେ କିନ୍ତୁ ପରେ ଦେହସୁହା ହୋଇଯିବ। ଭଲଲୋକମାନେ ରାଜନୀତିକୁ ଆସନ୍ତୁ ବୋଲି ଯେଉଁ ସ୍ଲୋଗାନ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳେ ତାକୁ ସତ୍ଯ ପ୍ରମାଣିତ କରିବାକୁ ହେବ।

କେଉଁ ପଥ ଭଲ

ଚଟକ ଓ ଛଟକ ଭିତରେ କିଛି ପ୍ରଭେଦ ଅଛି କି? ଚଟକ ବୋଧେ ଚଟଣୀର ସ୍ବାଦରୁ ଆସିଛି।

ଓଡ଼ିଆ ଅମୁକ, ଓଡ଼ିଆ ସମୁକ, ବା ଓଡ଼ିଆ ଢମୁକ ଭଳି କେତେକ ତେଣ୍ଡାଙ୍କୁ ଦେଖି ପିଲାଦିନେ ଆମ୍ବ ଚିତ୍ର କରି ତଳେ ଆମ୍ବ ବୋଲି ଲେଖିବା କଥା ମନେପଡ଼ୁଛି। ଓଡ଼ିଆ ଲିପିହିଁ ଓଡ଼ିଆ ଭାବରେ ପରିଚୟ ସକାଶେ ଯଥେଷ୍ଟ। କିନ୍ତୁ ଓଡ଼ିଆରେ ଲେଖିବାର ଅର୍ଥ ନୁହେଁ ଯେ ଅନ୍ୟ ଭାଷାରେ ଲେଖୁଥିବା ଲୋକର ଚଉଦ ପୁରୁଷ ଉଦ୍ଧାର କରିବାର ଅଧିକାର ଆପଣଙ୍କୁ ମିଳିଗଲା।

ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିତିଥିବା ଜୀବନ ଅତୀତ। ଭବିଷ୍ୟତ ପାଇଁ ହିଁ ଯୋଜନା କରାଯାଇପାରେ। ବଦଳିବା ପାଇଁ। ନୂଆ କିଛି ଶିଖିବା ପାଇଁ। ଏବେ ଯେଉଁ ସୁଯୋଗ ଆସିଛି ତାହା ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆସିନଥିଲା। ସୁଯୋଗ ଥରେ ହାତରୁ ଛାଡ଼ିଲେ ଆଉ ମିଳେ ନାହିଁ। ବହୁତ କିଛି ହାସଲ କରିବାର ଅଛି। ଆଗକୁ ବଢ଼ିବାର ଅଛି। ଠିକ୍ ରାସ୍ତାରେ ଚାଲିଲେ ହିଁ ଲକ୍ଷ୍ୟ ସାଧିତ ହେବ।

ଚବିଶବର୍ଷର ଚାକିରି ପରେ, ମୁଁ ୨୦୦୦ ମସିହାରେ ପଞ୍ଜାବ ନ୍ୟାସନାଲ ବ୍ୟାଙ୍କର ଅଧିକାରୀ ପଦରୁ ସ୍ୱେଚ୍ଛାକୃତ ଅବସର ନେଇଥିଲି। ୨୦୦୫ରୁ ମୁଁ ସ୍ବମିଦିଆରେ ଲେଖା ଲେଖି କରିଆସୁଛି।

savitriera.blogspot.com

selforum.blogspot.com

odiaolia.blogspot.com

ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ରାଜନୈତିକ ପ୍ରାସଙ୍ଗିକତାକୁ ବିତରଣ କରିବାରେ ମୁଁ ପ୍ରଥମ।

ଏପରି ଲଜ୍ଜାଜନକ ଦିନ ଆସିବ ବୋଲି କେହି ଭାବିନଥିଲେ କିନ୍ତୁ ଦୋଷ କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତିବିଶେଷଙ୍କର ନୁହେଁ, ଦୋଷ ହେଉଛି ଭାରତୀୟ ସମ୍ବିଧାନର। ଓଡ଼ିଶାବାସୀ ଭାରତୀୟ ସମ୍ବିଧାନର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହେବା ଲାଗି ନିଜକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରନ୍ତୁ। ନହେଲେ, ରାଜ୍ୟ ଓ କେନ୍ଦ୍ର ସରକାରଙ୍କର ଏହି ଭୟଙ୍କର ଚକ୍ରାନ୍ତରୁ ଶହେ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବି ହୁଗୁଳିବା ଅସମ୍ଭବ।

ଦକ୍ଷିଣ ଭାରତରେ ଖୁସିର ଲହର ଖେଳିଯାଇଛି ଓ କେତେକ ତାଙ୍କୁ ଆନ୍ନାମଲାଇଙ୍କ ସହ ତୁଳନା କରି ଭବିଷ୍ୟତରେ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ପଦ ଅଳଙ୍କୃତ କରିବାର ସ୍ବପ୍ନ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲଣି। ତାଙ୍କ ଭାଗ୍ୟ ଯଦି ଏତେ ଜୋର ଥିବ ତାହେଲେ କାହାର କ୍ଷମତା ଅଛି କିଏ ତାଙ୍କୁ ଅଟକାଇ ପାରିବ? ଅବଶ୍ଯ ହିନ୍ଦୁତ୍ୱ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଲଢ଼ିବା ପାଇଁ ଏ ଦେଶରେ ଏକ ବିରାଟ ଜାଗା ରହିଛି।

ଓଡ଼ିଆ ଭାବରେ ଯେଉଁ ସବୁ ସ୍ବପ୍ନ ଆମେ ପିଲାଦିନେ ଦେଖୁଥିଲୁ ତଥା ସ୍କୁଲରେ ରଚନା ଲେଖୁଥିଲୁ ଓ ବକ୍ତୃତା ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଭାଷଣ ଦେଉଥିଲୁ ତାର କାଣିଚାଏ ବି ପୁରା ହୋଇପାରିଲା ନାହିଁ ବିଗତ ଷାଠିଏ ବର୍ଷ ଭିତରେ। ଜାତୀୟ ସ୍ତରରେ ଓଡ଼ିଶାର ପରିଚୟ ଏକରକମ ଶୂନ୍ୟ କହିଲେ ଚଳେ। ଜନମାନସର ଭୂଗୋଳ ଭିତରେ ଓଡିଶା ଏବେବି ଅନୁପସ୍ଥିତ। ଆଶା ମରି ଯାଇଛି!

ଅନେକ ଓଡ଼ିଆ ସହକର୍ମୀମାନଙ୍କଠାରୁ ଧୋକା ଖାଇବା ପରେ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ଅଣଓଡ଼ିଆ ଲୋକଙ୍କ ଉପରେ ଭରସା କରିବା କିଛି ଅସ୍ବାଭାବିକ ନୁହେଁ।

twitter.com/SujitSarangi3/…

ଜଣେ ଲୋକ ଏକାଦିକ୍ରମେ ଏତେ ବର୍ଷ ଧରି ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ହୋଇ ରହିବା ଗଣତାନ୍ତ୍ରିକ ମୂଲ୍ୟବୋଧର ପରିପନ୍ଥୀ ବୋଲି ମୁଁ ବିଭିନ୍ନ ଆଳରେ ସ୍ବର ଉତ୍ତୋଳନ କରି ଆସୁଥିଲି। ଯଦି ଅନ୍ୟ କିଏ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ହୁଅନ୍ତି ତେବେ ତାହା ସ୍ବାଗତଯୋଗ୍ୟ। ଶ୍ରୀମା ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କର ଅନୁଗାମୀ ହିସାବରେ ହିନ୍ଦୁତ୍ୱ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଜନସଚେତନା ଆଣିବା ମୋର ପ୍ରାଥମିକତା।

ନେହେରୁ ଏକ ପକ୍ଷରେ ଗାନ୍ଧୀଙ୍କର ବିଭିନ୍ନ ଅଯୌକ୍ତିକ ମତକୁ ଉପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ ଓ ଅନ୍ୟ ପକ୍ଷରେ ହିନ୍ଦୁବାଦୀ ଚାପକୁ ଅବଜ୍ଞା କରୁଥିଲେ। ଅର୍ଥନୈତିକ କ୍ଷେତ୍ରରେ ମଧ୍ୟ ଏକ ଦିଗରେ ପୁଞ୍ଜିବାଦ ଓ ଅପର ଦିଗରେ ସମାଜବାଦ ଓ ସାମ୍ଯବାଦର ଆକର୍ଷଣକୁ ପ୍ରତିରୋଧ କରିଥିଲେ। ଆମେରିକା ଓ ରୁଷିଆକୁ ଅମାନ୍ଯ କରି ସେ ଗୋଷ୍ଠୀ ନିରପେକ୍ଷ ଆନ୍ଦୋଳନ ଗଢିଲେ।

ମଧୁବାବୁଙ୍କ ଉପରେ ଗବେଷଣାତ୍ମକ ବହିଟିଏ ଅବପାତ ପାଇଁ ଉପଲବ୍ଧ।

scholar.google.co.in/scholar_url?ur…

ଇଶ୍ୱରଚନ୍ଦ୍ର ବିଦ୍ୟାସାଗର (୧୮୨୦-୧୮୯୧) ଙ୍କ ପ୍ରଭାବ ସୁବିଦିତ ଯିଏ ବିଜ୍ଞାନକୁ ସମର୍ଥନ କରି ଭାରତୀୟ ଦର୍ଶନ ପ୍ରତି ପ୍ରତିକୂଳ ମତପୋଷଣ କରିଥିଲେ। ଯଦି ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦ ସ୍ବୀୟ ପ୍ରକୃତିର ରୂପାନ୍ତର ତତ୍ତ୍ବ ମାଧ୍ୟମରେ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ପକ୍ଷଟିକୁ ପୁନଃସ୍ଥାପିତ ନକରିଥାନ୍ତେ ତେବେ ଜ୍ଞାନର ସ୍ଥିତି ଆଜି କଣ ହୋଇଥାନ୍ତା ଆମେ ଅନୁମାନ କରିପାରିବା।

ଅଦ୍ଭୁତ ପ୍ରତିଭା

ଓଡ଼ିଆ ନଡ଼ିଆ: ସ୍ୱରୂପ ନାୟକ ଓ ଅରବିନ୍ଦ ମହାନ୍ତି ଆଉ ନାହାନ୍ତି

odianadia.blogspot.com/2023/10/blog-p…

ତୁଷାରନାଥ ମହାପାତ୍ରଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ସଙ୍କଳିତ

ଦ୍ରାବିଡ଼ନାଡ଼ୁ ସତରେ ଯଦି କେବେ ଏକ ଅଲଗା ଦେଶ ହୁଏ ତାହେଲେ ଓଡ଼ିଶା ତା ସହିତ ମିଶିବା ପାଇଁ ଆଉ କୌଣସି ପ୍ରତିବନ୍ଧକ ନାହିଁ। ତାଛଡ଼ା ସମ୍ବଲପୁର ସମସ୍ଯାର ମଧ୍ୟ ସମାଧାନ ହୋଇଯିବ। ଘର ପଛେ ପୋଡ଼ିଯାଉ ହେଲେ ମଶା ମରନ୍ତୁ ବା ଘଇତା ପଛକେ ମରୁ, ସଉତୁଣୀ ରାଣ୍ଡ ହେଉ। କିନ୍ତୁ ହିନ୍ଦୀ ପ୍ରୀତି ଯୋଗୁ ସେମାନେ ବୋଧେ ଭାରତରେ ରହିବାପାଇଁ ଚାହିଁବେ।

ବର୍ତ୍ତମାନର ୨୨ଟି ସହିତ ସମ୍ବଲପୁରୀ ସମେତ ଆଉ ୩୮ଟି ଭାଷା ସାମ୍ବିଧାନିକ ସ୍ବୀକୃତି ଲାଭ କରିବାର ସମ୍ଭାବନା ବହୁତ। ନୂଆ ଶିକ୍ଷାନୀତି ମଧ୍ୟ ମାତୃଭାଷା ମାଧ୍ୟମରେ ପାଠ ପଢ଼ିବାର ପକ୍ଷପାତୀ। ଭାଷାସହ ଜାତୀୟତାବୋଧର ଯେ ଗଭୀର ସମ୍ପର୍କ ରହିଛି ଏହା ଅସ୍ବୀକାର କରିହେବ ନାହିଁ। ବର୍ଦ୍ଧନଶୀଳ ଜନସଙ୍ଖ୍ୟା ପରିପ୍ରେକ୍ଷୀରେ ସମ୍ଭାବ୍ୟ ବାସ୍ତବତା କଣ?

ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାର ମୂଳଦୁଆ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭାରତୀୟ ଭାଷାମାନଙ୍କ ତୁଳନାରେ ଯଥେଷ୍ଟ ଦୃଢ କିନ୍ତୁ ଭୌଗୋଳିକ ପରିସର କ୍ଷୁଦ୍ର। ଦୀର୍ଘ ବର୍ଷ ପରେ ମଧ୍ୟ ଏହା ସବୁ ଅଞ୍ଚଳରେ କଥିତ ଭାଷା ଭାବେ ଆଦୃତ ହୋଇପାରିନାହିଁ। ତାଛଡ଼ା ଖୋଦ ନିଜ ଏନ୍ତୁଡ଼ିଶାଳ ଭିତରେ ବି ଟିଭି ଓ ମୁଭି ଦ୍ବାରା ତୀବ୍ର ଆକ୍ରମଣର ସମ୍ମୁଖୀନ ହୋଇଛି। ତୃତୀୟତଃ ଯୁବକମାନେ ବଡ଼ ବୀତସ୍ପୃହ।

ବିସର୍ଜନ ଶୋଭାଯାତ୍ରାକୁ ଅନେକ ଲୋକ ସମାଲୋଚନା କରୁଛନ୍ତି କିନ୍ତୁ ମନୋରଞ୍ଜନର ସେହି ସ୍ତରରେ ପହଞ୍ଚିବା ଲାଗି ଯେ ପ୍ରାୟ ଗୋଟିଏ ଶତାବ୍ଦୀ ଲାଗିଛି ତାହା ଭୁଲିଗଲେ ଚଳିବ ନାହିଁ। ଆମ ପିଲାଦିନେ ଯେଉଁ ରକ୍ଷଣଶୀଳ ସମାଜ ଥିଲା ତାହା ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ବ ଗଠନ ଦିଗରେ ବାଧକ ଥିଲା। ଯାହାହେଉ ଯାନ୍ତ୍ରିକତାର ପ୍ରାବଲ୍ୟ ଦ୍ବାରା ସେ ପ୍ରାଚୀର ଏବେ ଭାଙ୍ଗିଲା।

୧୯୮୬: ହୀରା ନୀଳା

~ଗୀତ ଓ ସଙ୍ଗୀତ: ସ୍ବରୂପ ନାଏକ

ମୁଁ ତୋ ହୀରା: ଦେବାଶିଷ ସ୍ବରୂପ ରାଧାରାଣୀ

ହେ କାଞ୍ଚି: ଦେବାଶିଷ ତୃପ୍ତି ଦାସ

ହାଁ ଏ ଉପରବାଲା: ଦେବାଶିଷ

ଶାଢୀ ମାଗିବି: ତୃପ୍ତି ଦାସ

କୁହୁକିନୀ ରାତି ଖେଳେ: ଦିଲରାଜ କୌର ସ୍ବରୂପ

ଠାକୁର ଗଲେ: ସଚିନ ଅନୁରାଧା ସ୍ବରୂପ

~ଗୀତ: ଦେବଦାସ ଛୋଟରାୟ

କାଚଘର: ରବୀନ୍ଦ୍ର ଜୈନ

କୋଇଲି: ଅନୁରାଧା

ସାମାଜିକ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଓ ତଦ୍‌ଜନିତ ଚାପ ସହିତ ଖାପଖୁଆଇ ଜୀବନ ଯାପନ କରିବା ପାଇଁ ଯେଉଁ ମନସ୍ତାତ୍ତ୍ବିକ ଉପାଦାନ ସବୁ ଅତ୍ଯାବଶ୍ଯକ ତାକୁ ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥା ଉପେକ୍ଷା କରି ଚାଲିଛି। ଜୀବନ ତଥା ପୃଥିବୀ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଏକ କିଶୋରସୁଲଭ ଦୃଷ୍ଟିଭଙ୍ଗୀକୁ ସମସ୍ତେ ସତ୍ଯ ବୋଲି ମାନିନେଇଛନ୍ତି। ସୌଭାଗ୍ୟର ବିଷୟ ଯେ ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଗଭୀରତର।

ଖାଲି ପବନରେ ଉଡ଼ିଲେ କଣ ହେବ?

ଆମ ପିଲାଦିନେ କଟକରୁ କାକଟପୁର ଓ ଅସ୍ତରଙ୍ଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବସ ଚଳାଚଳ କରୁଥିଲା କିନ୍ତୁ କୋଣାର୍କ ଯିବାପାଇଁ ସିଧା ରୁଟ ନଥିଲା। ବହିରେ ପଢ଼ୁଥିଲୁ ଓ ରେଡ଼ିଓରୁ ଶୁଣୁଥିଲୁ କିନ୍ତୁ ଯାଇ ଦେଖିବାର ସୁଯୋଗ କଲେଜ ଯିବା ପୂର୍ବରୁ ଜୁଟିନଥିଲା। ବାପା ସେମିତି ରାଧାନାଥଙ୍କ ଚିଲିକା କାବ୍ଯକୁ ବହୁତ ଭଲ ପାଉଥିଲେ କିନ୍ତୁ କେବେବି ଚିଲିକା ଦେଖିନଥିଲେ।

ଫୁଲନଖରା ଛକକୁ ତ ଅକ୍ଷୟ ମହାନ୍ତି ତାଙ୍କ ରାଜାଝିଅ ଗୀତରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ କରିଦେଇଛନ୍ତି। ସେଠୁ ତଳକୁ ଦଶ ବାର କିମି ଗଲେ ବାଗଲପୁର ପଡ଼େ ଯୋଉଠୁ ସାତ ଆଠ କିମି ଭିତରକୁ ଆମ ଗାଁ ସାଇଲୋ ଝାରପଡ଼ା। ଯେତେବେଳେ ଆମ ଗାଆଁକୁ ବସ ସିଧା ଯାଉନଥିଲା ସେତେବେଳେ ଚାଲି ଚାଲି, ଶଗଡ଼ରେ, କିମ୍ବା ସାଇକେଲରେ ବସି ବାଗଲପୁର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆସିବାପାଇଁ ପଡ଼ୁଥିଲା।

ଦକ୍ଷିଣ ଭାରତୀୟ ସିନେମା ଓ ଗୀତ ସହିତ ମୋର ପରିଚୟ ନାହିଁ କି କାହାରି ପ୍ରତି ଆକର୍ଷଣ ନାହିଁ। କେତେକ ଗୀତରେ ଜ୍ୟୋତିିକାଙ୍କ ଅଭିନୟ ଭଲ ଲାଗେ। କିନ୍ତୁ ହିନ୍ଦୀ ପରି ମେଲୋଡ଼ିଭରା ସର୍ଜନା ବୋଧେ କମ। ତଥାପି ଜଗଦୀଶ ଓ ଉର୍ବଶୀଙ୍କ ପାଥିରା କୋଟ୍ଟାରଙ୍ଗଲିଲ୍ ଗୀତଟି ମୋର ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ। ତାପରେ, ବିଜୟକାନ୍ତ ଓ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟାଙ୍କ ଏନ୍ନ ନେନଚ୍ଚ।

ମୁଁ ଯେଉଁ ଉଦାହରଣ ଦେଇଛି ସେସବୁ ହେଲା ସିଧା ସିଧା ସ୍ବର। ଆପଣ ଗୋଟିଏ ଆଜିକାଲିକା ଛବିର ନାଁ ନେଲେ ଯେଉଁଥିରେ ସ୍ବର ଗୁଡ଼ିକ ବଙ୍କାଢ଼ଙ୍କା ଓ ଲମ୍ବେଇକି ଗାଇବାର ଶୈଳୀ, ଯାହା ଏବେ ପ୍ରାୟ ଚାଲିଛି। ମୋତେ କିନ୍ତୁ ଶୁଣିଲେ ଅତିଷ୍ଠ ଲାଗେ।

ପରଦେଶୀଆ ରାଜା ଛତିଶଗଡ଼ି ମୋହିନୀ ଗୀତର କପି ବୋଲି ଶୁଣିଥିଲି ଏବଂ ତାର ଘୋଷାରେ ମହନି ଶବ୍ଦଟି ଥିବା ଏକପ୍ରକାର ସେୟା ଘୋଷଣା କରୁଛି। କିନ୍ତୁ କିପରି ଏଇସବୁ ଗୀତ ଏତେ ସୁନ୍ଦର ହୋଇପାରୁଛି ବୋଲି ଭାବିଲାବେଳକୁ ବଚକେ ରହନା ରେ ବାବା ମନେପଡ଼ିଲା। ଓଡ଼ିଆରେ ଆଗରୁ ଯେମିତି ଛାନ୍ଦ ଥିଲା ସେହିପରି ପୁରୁଣା ଗୀତର ଛାଞ୍ଚ ତିଆରି ହେଲେ ଭଲ ହୁଅନ୍ତା।

ସମୟ ହେଲେ ଶୁଣିବେ କେତେବେଳେ। ୟୁଟ୍ୟୁବରେ ପରଦେଶୀଆ ରାଜା ସର୍ଚ୍ଚ କରନ୍ତୁ।

ସ୍ବରୂପ ନାଏକଙ୍କ ପ୍ରଥମ ଛବି ହୀରା ନୀଳାରେ ତୃପ୍ତି ଦାସ ବୋଲିଥିବା ଶାଢୀ ମାଗିବି ନାହିଁ କି ଚୁଡ଼ି ମାଗିବି ନାହିଁ ଏକ ସୁମଧୁର ଗୀତ। ମନେରଖିବାକୁ ହେବ ଯେ ପ୍ରାୟ ଏହି ସମୟରୁ ଗୀତରେ ଅବକ୍ଷୟର ଯୁଗ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ତେଣୁ ତା ଭିତରୁ ଯେଉଁ ଗୀତ ଗୁଡ଼ିକ ସମୟର ଅଗ୍ନି ପରୀକ୍ଷାରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଆଜିବି ଲୋକପ୍ରିୟ ସେସବୁ ସୁନା ମୁଣ୍ଡା ସଦୃଶ।

ଗୀତା ରାଓ (ପୂର୍ବରୁ, ଗୀତା ରାଣୀ ଦତ୍ତ) ଜୀବନ ସାଥି କଥାଚିତ୍ରରେ ପାର୍ଶ୍ବନାୟିକା ଚୁମକୀ ଚରିତ୍ରରେ ସ୍ମରଣୀୟ ଅଭିନୟ କରିଛନ୍ତି। ମଲାଜହ୍ନ, ନବଜନ୍ମ, ଓ ଅଦିନ ମେଘରେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଭଲ ଭୂମିକା ମିଳିଥିବା ବେଳେ ଅମଡ଼ାବାଟ ଓ କାରେ ସେ ଖଳ ଚରିତ୍ରରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛନ୍ତି। ଅକୃତ୍ରିମ ଅଭିନୟ ବ୍ଯତୀତ ତାଙ୍କ କଣ୍ଠସ୍ବର ଅତୀବ ମନମୁଗ୍ଧକର।

ଉର୍ବଶୀ ଯୋଶୀ

ମଣିମାଳା ଦେବୀ (୧୯୩୧-୨୦୧୬)

ଗ୍ଲୋରିଆ ମହାନ୍ତି (୧୯୩୨-୨୦୧୪)

ପାର୍ବତୀ ଘୋଷ (୧୯୩୩-୨୦୧୮)

ଭାନୁମତୀ ଦେବୀ (୧୯୩୪-୨୦୧୩)

ମିନତି ମିଶ୍ର (୧୯୩୬-୨୦୨୦)

ଲୀଳା ଦୁଲାଳି (୧୯୩୮-୨୦୦୫)

ଅନିମା ପେଦିନୀ (-୨୦୦୬)

ସୁଧାରାଣୀ ଜେନା (୧୯୪୨-୨୦୨୩)

ଝରଣା ଦାସ (୧୯୪୫-୨୦୨୨)

ଅନୀତା ଦାସ (୧୯୫୩-୨୦୧୮)

ରୁନୁ ପରିଜା-ସାଧନା (୧୯୬୫-୨୦୧୪)

ବାଳକୃଷ୍ଣ ଦାଶ (୧୯୨୩-୧୯୯୩)

ଭୁବନେଶ୍ୱର ମିଶ୍ର (୧୯୨୭-୧୯୯୩)

ଭିକାରୀ ବଳ (୧୯୨୯-୨୦୧୦)

ରଘୁନାଥ ପାଣିଗ୍ରାହୀ (୧୯୩୪-୨୦୧୩)

ଶାନ୍ତନୁ ମହାପାତ୍ର (୧୯୩୬-୨୦୨୦)

ଅକ୍ଷୟ ମହାନ୍ତି (୧୯୩୬-୨୦୦୨)

ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ କର (୧୯୩୯-୨୦୨୨)

ସିକନ୍ଦର ଆଲାମ (୧୯୩୯-୨୦୧୦)

ଉପେନ୍ଦ୍ର କୁମାର (୧୯୪୧-୨୦୦୨)

ଚିତ୍ତ ଜେନା(୧୯୪୧-୨୦୧୮)

ସ୍ୱରୂପ ନାଏକ(୧୯୪୭-୨୦୨୩)

ସାମୁଏଲ ସାହୁ (୧୯୧୮-୨୦୦୦)

ଗୋପାଳ ଘୋଷ (୧୯୨୦-୨୦୧୫)

ଗୋବିନ୍ଦ ତେଜ (୧୯୨୮-୨୦୧୬)

ଧୀର ବିଶ୍ୱାଳ (୧୯୨୯-୧୯୯୫)

ଗୌର ଘୋଷ (୧୯୨୯-୧୯୯୪)

ଶରତ ପୂଜାରୀ (୧୯୩୪-୨୦୧୪)

ଅକ୍ଷୟ ମହାନ୍ତି (କା) (୧୯୩୭-୨୦୦୪)

ଦେବୁ ବୋଷ (୧୯୪୨-୨୦୧୮)

ଅଜିତ ଦାସ (୧୯୪୯-୨୦୨୦)

ବିଜୟ ମହାନ୍ତି (୧୯୫୦-୨୦୨୦)

ହର ପଟ୍ଟନାୟକ (୧୯୫୮-୨୦୧୫)

ମିହିର ଦାସ (୧୯୫୯-୨୦୨୨)

କାଳୀଚରଣ ପଟ୍ଟନାୟକ(୧୮୯୭-୧୯୭୮)

ପରଶୁରାମ ପଟ୍ଟନାୟକ(୧୯୨୦-୧୯୭୨)

ନରସିଂହ ମହାପାତ୍ର(୧୯୨୬-୧୯୯୮)

ପାର୍ଥସାରଥୀ ମହାପାତ୍ର(୧୯୩୩-୧୯୭୬)

ଜୀବନାନନ୍ଦ ପାଣି(୧୯୩୩-୧୯୯୮)

ନାରାୟଣ ପ୍ରସାଦ ସିଂହ(୧୯୩୩-୨୦୧୮)

ଗୁରୁକୃଷ୍ଣ ଗୋସ୍ୱାମୀ(୧୯୩୪-୨୦୧୮)

ପ୍ରମୋଦ ପାଣିଗ୍ରାହୀ(୧୯୩୫-୨୦୧୪)

ଜିତେନ୍ଦ୍ର ପଟ୍ଟନାୟକ(୧୯୩୭-୧୯୭୭)

ବିନୋଦିନୀଦେବୀ(୧୯୩୭-୨୦୨୩)

ବୈକୁଣ୍ଠନାଥ ମହାନ୍ତି (୧୯୧୭-୧୯୯୫)

ରଘୁନାଥ ମିଶ୍ର (୧୯୨୬-୨୦୧୧)

ସାରଦା ପ୍ରସନ୍ନ ନାଏକ (୧୯୨୬-୨୦୨୦)

ଶିବବ୍ରତ ଦାସ (୧୯୩୦-୧୯୮୮)

ଗଣେଶ ମହାପାତ୍ର (୧୯୩୨-୧୯୯୭)

ସୁରେନ୍ଦ୍ରନାଥ ବିଦ୍ୟାଧର (୧୯୩୭-୨୦୧୩)

ଯୁଗଳ କିଶୋର ଯୋଶୀ (୧୯୪୧-୧୯୯୫)

ଗୋକୁଳାନନ୍ଦ ପରିଡ଼ା (୧୯୪୬-୨୦୦୨)

ନିଶାକର ବେହେରା (୧୯୪୬-୨୦୧୭)

ଶେଖ୍ ନିଜାମ ଉଲ୍ ହକ୍ (୧୯୫୧-୨୦୧୫)

ନାରାୟଣ ପ୍ରସାଦ ପଟ୍ଟନାୟକ (୧୯୩୮)

ରଜନୀକାନ୍ତ ନାୟକ (୧୯୩୯)

ହରିହର ମିଶ୍ର (୧୯୪୦)

ନନ୍ଦକିଶୋର ସିଂହ (୧୯୪୨)

ବୃନ୍ଦାବନ ଜେନା (୧୯୪୪)

ଗୌର ପଟ୍ଟନାୟକ (୧୯୪୪)

ରମେଶ ପ୍ରସାଦ ପାଣିଗ୍ରାହୀ (୧୯୪୪)

ଦେବଦାସ ଛୋଟରାୟ (୧୯୪୬)

ନିମାଇଁ ମହାନ୍ତି (୧୯୫୩-୨୦୨୨)

ଶୀର୍ଷାନନ୍ଦ ଦାସ କାନୁନଗୋ (୧୯୫୫)

ରଜନୀ ରଞ୍ଜନ (୧୯୫୯)

ଶ୍ରୀକାନ୍ତ ଗୌତମ (୧୯୭୯)

ଅଭିନେତା।

ଡଥାପି ମନେପକାଇଲେ କିଛି କ୍ଷତି ନାହିଁ। ଗବେଷଣା ଲାଗି ପ୍ରଚୁର ସୁଯୋଗ ରହିଛି।

ବର୍ଷବରଣ

 ଏହି କିଛିଦିନ ଭିତରେ ଲେଖିଥିବା ଏକ୍ସ ଡାକ୍ତି ଗୁଡିକର ସଙ୍କଳନ  ବଙ୍ଗଳାରେ ପଢିଲି ବର୍ଷବରଣ। ଭାରି ସୁନ୍ଦର ଲାଗିଲା। ଏହି ଶବ୍ଦଟି ଆମ ଓଡିଆରେ ନାହିଁ ବୋଧେ। କେଜାଣି ଆ...