Thursday, 19 October 2023

ଶ୍ରୀମା ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ଦର୍ଶନ ସମ୍ବଳିତ ଆଭିମୁଖ୍ୟ ଅନୁସରଣ ଶ୍ରେୟସ୍କର

 ମୁଁ ଗତ ତିନି ଚାରି ଦିନ ଭିତରେ ଲେଖିଥିବା ଡାକ୍ତି ଗୁଡ଼ିକର ସଙ୍କଳନ ନିମ୍ନରେ ପ୍ରଦତ୍ତ ହୋଇଛି। ପାଠକ ମାନଙ୍କୁ ପୁରୁଣା ପୃଷ୍ଠାଗୁଡ଼ିକୁ ଆଲୋଡନ କରିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଅନୁରୋଧ।


ଓଡ଼ିଆ ଓଳିଆ: ୨୦୩୬ ନିମନ୍ତେ ପ୍ରସ୍ତୁତି ଆରମ୍ଭ ହେବା ଦରକାର odiaolia.blogspot.com/2023/10/blog-p…

ସମସ୍ତେ କେବେ ଗୋଟିଏ ଧାରାରେ ଚାଲିବେ ନାହିଁ କିନ୍ତୁ ଶିକ୍ଷାର ଲକ୍ଷ୍ୟ ହେଲା କିଛି ମୌଳିକ ଜିନିଷ ସହ ପରିଚୟ କରାଇଦେବା ଯଦ୍ଦ୍ବାରା ଦରକାର ପଡ଼ିଲେ ଭବିଷ୍ୟତରେ ଜଣେ ତାର ଲାଭ ଉଠାଇ ପାରିବ। ସଂସ୍କୃତି ଓ ପରମ୍ପରାରୁ ମଣିଷ ଅନାୟାସରେ ଯାହା ଆହରଣ କରେ ତାକୁ ସଂଶୋଧନ କରି ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦ ଅନେକ ନୂତନ ତତ୍ତ୍ବ ତଥା ବିଶ୍ଲେଷଣ ପ୍ରଦାନ କରିଛନ୍ତି।

ବ୍ଯକ୍ତିଗତ ଭାବରେ କାହାର ସ୍ବାସ୍ଥ୍ୟ ବା ବୟସ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଅଶୋଭନୀୟ ଟିପ୍ପଣୀ କରିବାଟା ଦୋଷାବହ କନ୍ତୁ ରାଜ୍ୟର ଶାସନ ଭାର ସମ୍ଭାଳିଥିବା ଜଣେ ବୟସ୍କ ଲୋକଙ୍କର ଶାରୀରିକ ତଥା ମାନସିକ ଅବସ୍ଥାକୁ କେନ୍ଦ୍ର କରି ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର କଳ୍ପନା ଜଳ୍ପନା ସୃଷ୍ଟି ହେବା କିଛି ବିଚିତ୍ର ନୁହେଁ। ଶେଷ ନିଃଶ୍ବାସ ନେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କ୍ଷମତା ଲୋଭ ଘୃଣ୍ୟ।

ରାଜତନ୍ତ୍ର ଓ ବିଦେଶୀ ଶାସନର ପ୍ରଭାବ ଯୋଗୁ ଆମ ଦେଶରେ ଲୋକମାନଙ୍କର ଗଣତାନ୍ତ୍ରିକ ଚେତନା ବିକଶିତ ହୋଇପାରୁନାହିଁ। ସାମାଜିକ ସ୍ତରଭେଦ ତଥା ପୌରାଣିକ ଆଖ୍ୟାୟିକା ସବୁ ଏଥିରେ ଓଦା କମ୍ବଳ ଭଳି କାମ କରୁଛନ୍ତି। କ୍ଷମତାରେ ଥିବା ନେତାମାନେ ଯେ ସାଧାରଣ ମଣିଷ ଓ କେବଳ ଭୋଟ ଜରିଆରେ ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି ଏକଥା କେହି ବିଶ୍ବାସ କରିବାକୁ ନାରାଜ।

ପ୍ରମିଦିଆର ପରାକ୍ରମ ଯୋଗୁ ରାଜନୀତିରେ ଜାକଜମକ ତାମସା ଦେଖିବାର ଏମିତି ଅଭ୍ୟାସ ହୋଇଗଲାଣି ଯେ ସୁସ୍ଥ ଓ ନିଷ୍ଠାପର ରାଜନୀତି ଶୁଷ୍କ, ରକ୍ତହୀନ, ବା ପାଣିଚିଆ ବୋଧ ହେଉଛି। ସ୍ମରଣଯୋଗ୍ଯ ଯେ, ରାଜନୀତିକୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିବା ପାଇଁ ଆନ୍ନା ହଜାରେ ଯେଉଁ ଆନ୍ଦୋଳନ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ତାହା ନାଟକୀୟ ସାଜସରଞ୍ଜାମ ସହକାରେ ବେଶ୍ ଆମୋଦଦାୟକ ହୋଇଥିଲା।

ଦେଖାଯାଉଛି ଯେ ଅଶିକ୍ଷିତ ଲୋକମାନଙ୍କ ଅପେକ୍ଷା ଶିକ୍ଷିତ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ବେଶୀ ମୂର୍ଖପଣିଆ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରୁଛନ୍ତି। ଦଳର କ୍ରୀତଦାସ ଭାବରେ ମିଥ୍ଯାପ୍ରଚାର କରିବା ସଙ୍ଗେସଙ୍ଗେ ଅନ୍ୟକୁ ଅଭଦ୍ର ଭାଷାରେ ଗାଳିଗୁଳଜ କରିବାରୁ ପଛଉ ନାହାନ୍ତି। କୌଣସି ନୂତନ ଇଙ୍ଗିତ ତାଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରୁନାହିଁ କି ବିବେକ ଦଂଶନ କରୁନାହିଁ। ଜୀଇଁ ମରିବା ପରି।

ସେଇ ପ୍ରିୟ କଟକର ଆଧୁନିକ ଦୃଶ୍ୟ।

ଜୀବନର ଅନେକ ଲୁହ

ଜୀବନ ପରି ଗଣତନ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ମଣିଷକୁ ଉପହାର ସୂତ୍ରରେ ମିଳିଛି। ତେଣୁ ତାର ଲାଳନପାଳନ ତଥା ରକ୍ଷଣାବେକ୍ଷଣର ଭାର ଏକ ବିରାଟ ଦାୟିତ୍ବ। ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକତା ପରି ଏଠି ମଧ୍ୟ ନୈତିକତାର ପ୍ରଚୁର ଆବଶ୍ୟକତା ରହିଛି। ବୁଦ୍ଧିମତ୍ତା ତଥା ସତସାହସର ନିବେଶ ବି ଯଥେଷ୍ଟ। ମୋଟ ଉପରେ ମଣିଷର ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ୱ ବିକାଶ ପଥରେ ଏହା ଏକ ଆହ୍ବାନ ଏବଂ ବହୁ ଦିଗରୁ ସହାୟକ।

ରାଜନୀତି ବିଜ୍ଞାନର କୋବିଦମାନେ ସାଧାରଣତଃ ମାର୍କ୍ସବାଦର ସ୍ତାବକ। ଫଳତଃ ତାଙ୍କ ପ୍ରସୂତ କୋବାଦିତା ଏକ ସୁସନ୍ତୁଳିତ ବର୍ଣ୍ଣନଦୀ ସୃଷ୍ଟି କରିବାରେ ଅସମର୍ଥ। ହିନ୍ଦୁତ୍ୱବାଦୀ ବିଚାରଧାରାର ବି ବୌଦ୍ଧିକ ବିଶ୍ବସନୀୟତା ଅତି ନିମ୍ନସ୍ତରର। ଏହି ପରିପ୍ରେକ୍ଷୀରେ ଶ୍ରୀମା ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ଦର୍ଶନ ସମ୍ବଳିତ ଆଭିମୁଖ୍ୟ ଅନୁସରଣ କରିବା ଶ୍ରେୟସ୍କର।

ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାକୁ ଓ ଗଣତନ୍ତ୍ରକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ମୋର ଏ ଅଭିଯାନ। ଅଣଓଡ଼ିଆ ନେତାମାନଙ୍କୁ ବିତାଡ଼ିତ କରି ଜଣେ ଖାଣ୍ଟିଓଡ଼ିଆ ଲୋକଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟର ଶାସନଭାର ଅର୍ପଣ କରିବା ହେଲା ଆମର ଲକ୍ଷ୍ୟ। ଘୃଣା ପ୍ରଣୋଦିତ ଚିନ୍ତାଧାରା ପରିତ୍ଯାଗ କରି ଶ୍ରୀମା ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ପ୍ରେମ ଓ ସଙ୍ଗତିର ଆଦର୍ଶରେ ଅନୁପ୍ରାଣିତ ହେବା ଲାଗି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ।

ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗୁରୁ ବା ବାବାମାନଙ୍କ ସମତୁଲ୍ୟ କରି ଅନେକେ ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କୁ ହେୟ ଜ୍ଞାନ କରିଥାଆନ୍ତି କିନ୍ତୁ ଏହା ଏକ ମସ୍ତବଡ଼ ଭୂଲ। ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଜାଣିବା ଦରକାର ଯେ ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦ ହେଉଛନ୍ତି ସାରା ପୃଥିବୀର ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାର୍ଶନିକ ଓ କବି। ଓଡ଼ିଶାର ଭାଗ୍ୟ ଯେ ଗାଁ ଗାଁରେ ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦ ପାଠଚକ୍ର ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୋଇଅଛି ଓ ସ୍କୁଲ ଚାଲିଛି।

ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ଯକ୍ତି ନିଜକୁ ବିଜ୍ଞ ବୋଲି ଭାବେ କିନ୍ତୁ ତାର ଅଭିଜ୍ଞତା ସୀମିତ ଓ ଅପରିପକ୍ବ। ଆଜିକାଲି ବୈଷୟିକ ତଥା ବୃତ୍ତିଗତ ଜ୍ଞାନ ଯୋଗୁ ଅନେକେ ନିଜକୁ ଅତ୍ୟଧିକ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସୀ ମନେକରୁଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଜୀବନର ବିଦ୍ୟା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣରୂପେ ଏକ ଅଲଗା ବିଷୟ ଏବଂ ଶ୍ରୀମା ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦ ଏ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଶାସ୍ତ୍ରର ସମ୍ଭାର ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି।

ପ୍ରାୟ ସମସ୍ତେ ପ୍ରମିଦିଆର ପ୍ରଚାରତନ୍ତ୍ର ଦ୍ବାରା ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇଥିବାର ମୁଁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରୁଛି। ନିଜସ୍ବ କିଛି ମତ ବା ପ୍ରାଥମିକତା ନଥିବା ସ୍ପଷ୍ଟ ପରିଲକ୍ଷିତ ହେଉଛି। ରାଜନୈତିକ ଦଳମାନେ ମଧ୍ୟ ସ୍ବୀୟ ସ୍ବାର୍ଥାନୁଯାୟୀ କୋବାଦିତା ପରିବେଷଣରେ ବ୍ୟସ୍ତ। ମୁଁ ଯେଉଁ ନୂଆ ବର୍ଣ୍ଣନଦୀ ପ୍ରଚଳନ କରାଇବାକୁ ଚାହୁଁଛି ତାହାର ଭୂମିକା ସୁଦୂରପ୍ରସାରୀ।

ଗାନ୍ଧୀ, ନେହେରୁ, ଜୟପ୍ରକାଶ, ଲୋହିଆ, ଅମ୍ବେଡ଼କର, ପେରିୟାର, ସାଓ୍ୱରକର, ଓ ଗୋଲଓ୍ବାଲକର ଆଦି ନେତାଙ୍କୁ କେନ୍ଦ୍ର କରି ବହୁବର୍ଷ ଧରି ରାଜନୀତି ଚାଲିଛି। ବର୍ତ୍ତମାନ ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ସମୟ ଆସିଛି। ସର୍ବଦା ସତର୍କ ରହିବେ ଯେ ଘୃଣାର ପିଚକାରୀ ଖେଳୁଥିବା ଅନେକ ଲୋକ ବି ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ବାକ୍ଯ ଉଦ୍ଧୃତ କରି ନିଜକୁ ଠିକ ସାବ୍ୟସ୍ତ କରନ୍ତି।

ସାଧାରଣତଃ ଆମେମାନେ ଏକ ନୈତିକ ଜୀବନ ଯାପନ କରୁଛୁ ବୋଲି ସନ୍ତୋଷ ଲାଭ କରିଥାଉ କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ସମାଜରେ ଆମେ ବାସ କରୁଛେ ତାହା ଏତେ ଛଳନା ଓ ଶୋଷଣରେ ଭରା ଯେ ଆମେ ବରାବର ନିଜେ ନିଜକୁ ପ୍ରତାରଣା କରି ଚାଲିଛେ। ଯାହାହେଉ, ଏ ସବୁର ସମାଧାନ କରିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରି ମାର୍କ୍ସବାଦୀମାନେ ଫେଲ୍ ମାରିଛନ୍ତି। ଏବେ ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କୁ ସୁଯୋଗ ଦିଆଯାଉ।

ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଜାଣିଲେ ସବୁ ଜିନିଷର ଫଳାଫଳ ପାଇଁ ଆପଣ ତାଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିବେ। ଭାରତର ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ରାଜ୍ଯ ଅପେକ୍ଷା ଓଡିଶାରେ ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ବିଷୟରେ ସଚେତନତା ବହୁତ ବେଶୀ। ରାଜନୈତିକ ସ୍ତରରେ ସେଇଟା ପ୍ରତିଫଳିତ ହେଲେ ଓଡିଶା ଖାଲି ଭାରତ କାହିଁକି ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀକୁ ଏକ ନୂତନ ଦିଗଦର୍ଶନ ଦେଇପାରିବ। ଓଡ଼ିଆମାନେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କି?

ବିବର୍ତ୍ତନର କାରଣ ଓ ପ୍ରଣାଳୀ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ବୈଜ୍ଞାନିକମାନେ ଏକ ନୂତନ କାଗବନ୍ଧ ପ୍ରକାଶନ କରିଛନ୍ତି ବୋଲି ପଢ଼ିଲି କିନ୍ତୁ ଯାହା ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦ ଉନ୍ମୋଚନ କରିଛନ୍ତି ସେ ସମ୍ପର୍କରେ କୌଣସି ଆଲୋଚନା ନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ଅତିମାନସ ଚେତନାର ଅବତରଣକୁ କପୋଳକଳ୍ପିତ କହି ହସରେ ଉଡ଼ାଇ ଦିଅନ୍ତି ସେମାନେ ଏହି ବୈଜ୍ଞାନିକ ତଥ୍ୟକୁ ମଧ୍ୟ ସେୟା ଭାବିବେ।

ନିଜ ଜୀବନକୁ ନିକାଞ୍ଚନରେ ଯାଞ୍ଚ କରିବାକୁ ଚାଉଁ ଚାଉଁଆ ଲାଗେ ବୋଲି ମଣିଷ ବିଭିନ୍ନ ବାହାରିଆ ଜିନିଷର ହାଉଜାଉ ଭିତରେ ନିଜକୁ ବ୍ୟସ୍ତ ରଖେ। ରସବୋଧ ଓ ଉପଭୋଗ ଭଳି ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ସରଞ୍ଜାମ ମାଧ୍ୟମରେ ସେସବୁ ବୈଚିତ୍ର୍ୟ ସହ ଏକାତ୍ମତା ଲାଭ କରେ। ତାରି ଭିତରେ ପୁଣି ମନ ଭଲ ଖୋଜେ। ଆହୁରି ଭଲ, ଆହୁରି ମାର୍ଜିତ, ଆଉ ସେହି ବୋଧହୁଏ ଆହୁରା ମାଜଦା।

ସଜ ଉଠିବା ରୋଷଣି ବି ଥିଲା।

ସଜଫୁଲର ଅନ୍ୟ ଦୁଇଟି ଗୀତ ହେଲା ଜୀବନର ଅନେକ ଲୁହ ଓ ଉଦାସିନୀ କାମିନୀ ମୁଁ।

ନିର୍ମଳା ମିଶ୍ରଙ୍କ କଣ୍ଠରେ ସଞ୍ଜ ସକାଳେ @DDBanglaTV

ଚବିଶବର୍ଷ ହୋଇଗଲା। ଜଣେ ଓଡ଼ିଆ କହିପାରୁଥିବା ଲୋକ ଶାସନଗାଦିରେ ବସିପାରିଲା ନାହିଁ। ସବୁ ସମୟର ଖେଳ। ଗଣତନ୍ତ୍ର ଭୁଷୁଡ଼ିପଡ଼ିଛି। ସ୍ବାଧୀନତା ଓ ସ୍ବାଭିମାନ ମଉଳିଯାଇଛନ୍ତି। ଆଶା ଓ ଆକାଂକ୍ଷାର ଧାର ଶୁଖିଯାଇଛି। କିନ୍ତୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ ନିଶ୍ଚୟ ହେବ। ୨୦୨୪ରେ ନହୋଇପାରିଲେ ଆହୁରି ପାଞ୍ଚବର୍ଷ ଅପେକ୍ଷା କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ସମସ୍ତେ ଏକହୁଅନ୍ତୁ।

ନିଜର ସ୍ଵାଧୀନ ମତ ପ୍ରକାଶ କରିବାର ଏପରି ସୁବିଧା ଆଗରୁ କେବେବି ନଥିଲା। ତଥାପି ଓଡିଶାର ପରବର୍ତ୍ତୀ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ କିଏ ହେଲେ ଭଲହେବ ସେ ବିଷୟରେ କେହି ମୁହଁ ଖୋଲୁନାହାନ୍ତି। ଯାହା ଅଣଓଡ଼ିଆମାନେ ସ୍ଥିର କରିଦେବେ ସେଇଟା ହିଁ ଠିକ୍। କିନ୍ତୁ ସତର୍କ ରୁହନ୍ତୁ। ଯାହାର ବାପା, ବୋଉ, ସ୍ବାମୀ, ବା ସ୍ତ୍ରୀ ଅଣଓଡ଼ିଆ ସେମିତିଆ କେହି ନହୁଅନ୍ତୁ।

ବଙ୍ଗଳା ଭାଷାର ଅନେକ ଶବ୍ଦରେ ଚନ୍ଦ୍ରବିନ୍ଦୁ ବ୍ୟବହାର ହୋଇଥାଏ ଯାହା ଓଡ଼ିଆରେ ନାହିଁ। ଯଥା নিখোঁজ, হাঁটু, সিঁড়ি, হুঁশিয়ারি, পৌঁছাতে, ধোঁয়াশা, জাঁকজমকপূর্ণ, তাঁরা ଇତ୍ୟାଦି। ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି, ଶବ୍ଦ ଗୁଡିକର ଉତ୍ପତ୍ତି ସହିତ ନିକଟତର କିଏ? ଓଡ଼ିଆ ନା ବଙ୍ଗଳା? ବା ଏସବୁ ଅପଭ୍ରଂଶର ଲକ୍ଷଣ? ତା ମାନେ ଏସବୁ ଉଚ୍ଚାରଣଗତ ଅପଭ୍ରଂଶ, ଉତ୍ପତ୍ତି ସହିତ କୌଣସି ସମ୍ପର୍କ ନାହିଁ? ଆପଣଙ୍କ ଲିଖିତ କୋରା ଉତ୍ତରଟି ଖୁବ୍ ଶିକ୍ଷାପ୍ରଦ ଓ ଉପରୋକ୍ତ ଦିଗଟି ମଧ୍ୟ ତାହାର ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ହୋଇପାରେ। ଅନେକ ସମୟରେ ବାକ୍ଯ ଶେଷରେ କିନ୍ତୁ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳେ ବଙ୍ଗଳାରେ ଯାହା ମୋତେ ଲାଗେ ଓଡ଼ିଆଠାରୁ ଭିନ୍ନ। ସେହିପରି, ଏଟା କତ ଗୋ? ପରି ଗୋ ର ବ୍ୟବହାର ଓଡ଼ିଆରେ ପ୍ରାୟ ନାହିଁ।

ସୁନ୍ଦରଗଡ଼ରେ ମୁଁ ପ୍ରାୟ ଆଠ ବର୍ଷ ଥିଲି ଓ ରଙ୍ଗବତୀ ଗୀତ ସେହି ସମୟରେ ଆସିଥିଲା। ବଙ୍ଗଳା ସହ ତୁଳନା କରି କହିବି ଯେ ସମ୍ବଲପୁରୀ କହି ଶିଖିବା ବେଶୀ କଷ୍ଟ। ବ୍ଯାକରଣ ଓ ଉଚ୍ଚାରଣ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଓଡ଼ିଆ ଓ ବଙ୍ଗଳା ପ୍ରାୟ ସମାନ କିନ୍ତୁ ସମ୍ବଲପୁରୀ ବହୁତ ଅଲଗା। ଯେଉଁ ଭିତ୍ତିରେ ଇଂରେଜମାନେ ଓଡ଼ିଆକୁ ମାନ୍ଯତା ଦେଇଥିଲେ, ସମ୍ବଲପୁରୀ ଆଜି ସେଇଠି। ଏହି ପ୍ରସଙ୍ଗରେ @ShivamPatnaik5 ଙ୍କ ଲିଖିତ କୋରା ଉତ୍ତରଟି ବେଶ୍ ତଥ୍ୟାତ୍ମକ।https://twitter.com/NathTusar/status/1713978534245392448?t=UNf2Jl_j8onabhM3oI11qA&s=19

ମୟୂରଭଞ୍ଜିଆ ଭାଷା ତ ମାଲ୍ୟଗିରି କଥାଚିତ୍ରରେ ଆସିଲା। ମେଦିନୀପୁରର ଭାଷା ସେଇ ପାଖାପାଖି ହୋଇଥିବ। ପ୍ରକୃତରେ ତାମ୍ରଲିପ୍ତ ବନ୍ଦର ବା ତମଲୁକ୍ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଓଡ଼ିଆର ପ୍ରଭାବ ଥିବା ଖୁବ ସ୍ବାଭାବିକ। ମୁଁ ବୁଲିବା ଭିତରେ ସେମାନେ ବଙ୍ଗଳା ଠାରୁ କିଛି ପରିମାଣରେ ଅଲଗା ବୋଲି ଅନୁଭବ କରିଛି।

କର୍ଣ୍ଣାଟକର ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ କନ୍ନଡ଼ ଭାଷାରେ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରିବାକୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପରାମର୍ଶ ଦେଇଛନ୍ତି। ରାଜ୍ୟର ସବୁ ଲୋକ କନ୍ନଡ଼ ଶିଖିବା ଆବଶ୍ଯକ ବୋଲି ତାଙ୍କ ମତ। ଏପରି ଦୃଢ଼ ପଦକ୍ଷେପ ନେଲେ ହିଁ ଭାଷାର ରକ୍ଷା ହୋଇପାରିବ। ଓଡ଼ିଶାରେ ତ ହାସ୍ୟାସ୍ପଦ ପରିସ୍ଥିତି। ଟିଭିବାଲା ଯେଉଁ ଫେକ୍ଚାମି କରୁଛନ୍ତି ଗୋଟିଏ ଦିନରେ ଥଣ୍ଡା ହୋଇଯାଆନ୍ତେ।

ଶାସକ ଦଳ ବିରୁଦ୍ଧରେ ମୁଁ ବର୍ତ୍ତମାନ ଏକମାତ୍ର ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ପ୍ରାର୍ଥୀ। ତୁଚ୍ଛା ସମାଲୋଚନାରେ ସମୟ ନଷ୍ଟ କରି କିଛି ଲାଭ ନାହିଁ। କାନ୍ଥରେ ପୋଷ୍ଟର ଲଗାଇବା ପାଇଁ କେହି କହୁନାହିଁ। ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଖରେ ମୋର ବିରୋଧ ଅଭିଯାନର ଖବର ପହଞ୍ଚେଇବା ହିଁ ସବୁଠାରୁ ବଡ ଅବଦାନ। ଓଡ଼ିଆ ପ୍ରୀତି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏକାଠି କରିବା ପାଇଁ ଅଠା ରୂପେ କାମ କରୁ।

ଯେତେବେଳେ ଲେଖାପଢ଼ା ବେଶୀ ନଥିଲା ପଥର କାରୁକାର୍ଯ୍ୟ ଉପରେ ପ୍ରାଧାନ୍ୟ ଥିଲା। ଶିଳ୍ପୀମାନେ ବିଭିନ୍ନ ରାଜାମାନଙ୍କୁ ମନ୍ଦିର ତୋଳିବା ପାଇଁ ଉତ୍ସାହିତ କରୁଥିଲେ। ଆଧୁନିକ ଯୁଗରେ ମନ୍ଦିର ତୋଳିବାର ମାଧ୍ୟମ ହେଲା ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି, କୋବାଦିତା, ଓ ବର୍ଣ୍ଣନଦୀ। ପରମ୍ପରା ଓ ଧର୍ମାନ୍ଧତାର ଜାଲର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବା ପାଇଁ ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦ ସହାୟକ।

ଏଠି ଅନେକ ଲୋକ ଧାଡ଼ିକିଆ ଡାକ୍ତି କରିବାରେ ଅଭ୍ୟସ୍ତ କାରଣ ଲେଖିବା ଲାଗି କିଛି ଖୋରାକ ନାହିଁ କି ଭାବିବା ପାଇଁ ମୁଣ୍ଡରେ ମଗଜ ନାହିଁ। ଦଳର ସଭ୍ୟ ଭାବେ ନୂଆ କଥା କିଛି ଶୁଣିବା ବା ଜାଣିବା ନିଷେଧ। ଖାଲି ବସି ପାଞ୍ଚଣ ହଲାଇବା କଥା ଓ ପ୍ରତି ଦିଦିନରେ ଶ୍ରଦ୍ଧାଞ୍ଜଳି ବାଢ଼ି ନିଜର ଫମ୍ପା ଓଜନ ବଢ଼ାଇବା କଥା। କଣ କରିବା, ସମସ୍ତେ ତ ଓଡ଼ିଆ!

ସ୍ଵାଧୀନତା ପରେ ଏକଦଳୀୟ ଗଣତନ୍ତ୍ର ଚାଲିଥିଲା ଓ ପରେ ଜନତା ବାଲା ଶାସନ କଲେ। ସେମାନେ ସବୁ ଏବେ ହିନ୍ଦୁତ୍ବ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଏକାଠି ହୋଇଛନ୍ତି। ଏ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅଗ୍ରାହ୍ୟ କରି ସାବିତ୍ରୀ ଇରା ପାର୍ଟି ଏକ ବୈକଳ୍ପିକ ରାଜନୈତିକ ମତବାଦ ଉପସ୍ଥାପିତ କରିଛି। ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ବିବର୍ତ୍ତନବାଦ ଉପରେ ପର୍ଯ୍ୟବେସିତ ଏହି ଆଦର୍ଶ ଓଡିଶା ପାଇଁ ପ୍ରକୃଷ୍ଟ।

ମୋର ମତ ଭିନ୍ନ। ହିନ୍ଦୀରେ ଅନେକ ଉଚ୍ଚକୋଟୀର କଳାତ୍ମକ କଥାଚିତ୍ର ଅସଫଳ ହେବାର ଆମେ ଜାଣୁ। ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଖୁସି କରିବା ସହଜ ନୁହେଁ ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କ ଲାଗି କିଛି କିଛି ମସଲା ରଖାଯାଏ। ଛବି ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କ ମନୋରଞ୍ଜନ ସକାଶେ ନିର୍ମିତ। ଚିନ୍ତାଶୀଳ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ବିକଳ୍ପ ଅଛି। ତେଣୁ ସମୀକ୍ଷାଟି ନିଷ୍ଠୁର ମନେହେଲା।

twitter.com/NathTusar/stat…

ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ରରେ ବହୁ ପ୍ରଗତି ହୋଇଛି। ସିନେମାରେ ମଧ୍ଯ ଅସମ୍ଭବ ଧରଣର ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆସିଛି। ଯାହାକୁ ଆଜି ନିମ୍ନମାନର ବୋଲି ସମାଲୋଚ଼ନା କରାଯାଉଛି, କିଛିବର୍ଷ ପରେ ତାହା କ୍ଲାସିକ୍ ଭାବରେ ପରିଗଣିତ ହେବ। ଦୁଇଘଣ୍ଟାର ମନୋରଞ୍ଜନରୁ ବହୁତ ବେଶୀ ଆଶା କରିବା ଭୂଲ। କଳା ତ କଳା। ପଇସା ଅସୁଲ୍ ମାପକାଠି ବା ମାର୍କ୍ସବାଦୀ ଲେନ୍ସ ଅଯଥା।

କୌଣସି ପୁରୁଣା ଛାଞ୍ଚର ଆଶା ନନେଇ ଖୋଲା ମନ ସହ ଦେଖିଲେ ଛବିର ସୃଜନଶୀଳତାକୁ ଉପଭୋଗ କରିହେବ। ଛବିଟିକୁ ଏକକ ଭାବରେ ନଭାବି କୋଲାଜ୍ ପରି ଗ୍ରହଣ କରାଯାଇପାରେ। ସତୁରି ଦଶକରେ ଉଦ୍ଭଟ ନାଟକ ମୁଁ ଦେଖିଛି। ତା ସହିତ ତୁଳନା କଲେ ତ ଆଜିର ଛବି ସବୁ ଯଥେଷ୍ଟ ଅଧିକ ଉପଭୋଗ୍ୟ। ଏତେ ସଙ୍ଖ୍ୟାରେ ଓଡ଼ିଆ ପାଇଁ ଗର୍ବର ବିଷୟ।

twitter.com/NathTusar/stat…

ଆମର ପୁରୁଣା କଥାଚିତ୍ର ଗୁଡିକରେ ସଂଳାପ ବହୁତ କମ ଥିଲା । କାହାଣୀ ପାଇଁ ଯେତିକି ଦରକାର ପ୍ରାୟ ମାପି ଚୁପି ସେତିକି ଯାହା ଫଳରେ ମଞ୍ଚର ଛାପ ରହୁଥିଲା । ମନମୋହନ ମହାପାତ୍ରଙ୍କ କ୍ଳାନ୍ତ ଅପରାହ୍ନରେ ବୋଧେ ପ୍ରଥମ କରି ଟିକେ ୟାଡୁ ସାଡୁ କଥା ଗୁଡିଏ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିଥିଲା । ଲାଗୁଥିଲା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅନାବଶ୍ୟକ ।

cms.newindianexpress.com/states/odisha/…

ପଲୀଫୋନି, ଇରେଜର୍, ଓ ଆବସେନ୍ସ୍ ପ୍ରଭୃତି ପୋଷ୍ଟମଡ଼ର୍ନିଜିମ୍ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ତମାମ ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ ମାନେ ବିଭିନ୍ନ ମାତ୍ରାରେ ଖଞ୍ଜିଥାନ୍ତି। ମାୟା ମିରିଗ ଯେତେବେଳେ ଆସିଲା ସାରା ଭାରତ ସ୍ତବ୍ଧ ହୋଇଥିଲା। କାହାଣୀ ଛଡ଼ା ମଧ୍ୟ ବିଭିନ୍ନ କାରଣ ଯୋଗୁ ଗୋଟିଏ ଛବିର ସ୍ମୃତି ମନର କେଉଁ କୋଣରେ ପଡ଼ିରହିପାରେ।

twitter.com/NathTusar/stat…

ସବୁ ଜିନିଷକୁ ତଳେଇ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଦର୍ଶନ ଶାସ୍ତ୍ର ଉତ୍ସାହିତ କରେ। ଯେମିତି ସାମ୍ବାଦିକ ମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଘଟଣା ପଛରେ ଥିବା କାରଣର ଅନୁସନ୍ଧାନ କରନ୍ତି। ଫିଲ୍ମ ଦେଖିଲାବେଳେ ବି କେବଳ କାହାଣୀ ସହିତ ଭାସି ନଯାଇ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦୃଶ୍ଯପଟରେ ଅନ୍ୟ କେଉଁ କେଉଁ ବସ୍ତୁ ବା ଚରିତ୍ରର ଅବତାରଣା କରାଯାଇଛି ତାହା ଅନୁଧ୍ଯାନ କରିବା ଏକ ଆମୋଦଦାୟକ ଅଭ୍ଯାସ।

ଯଦି ଗୋଟିଏ ଛବି ଭଲ ଉତୁରିଗଲା ତେବେ ସମସ୍ୟାର ସମାଧାନ ହେବନାହିଁ। ଆଉ ଦଶଟା ତା ସମସ୍କନ୍ଧ ନ ହୋଇପାରନ୍ତି। ସେଥିପାଇଁ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ବା ସିନିକ୍ ହୋଇ ଲାଭ କିଛି ନାହିଁ। ଓଡ଼ିଆ କଥାଚିତ୍ର ଶିଳ୍ପ ବର୍ତ୍ତମାନ ଯେଉଁ ସ୍ପର୍ଶକାତର ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛି ସେଥିପାଇଁ ଦରକାର ଅସୀମ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଓ ଅଯାଚିତ ସହଯୋଗ। ଧନ୍ୟବାଦ।

twitter.com/NathTusar/stat…

ପୁଷ୍କରା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଭଲ ଲାଗିଛି ଓ ଉଚ୍ଚ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଉଛି ଏହା ବଡ଼ ଖୁସିର କଥା। ଆଶା କରୁଛି ଯେ ଏଥିରେ କୌଣସି ରାଜନୈତିକ କାରଣ ନଥାଉ। ପୁଣି ଡର ଲାଗୁଛି ଯେ ଯଦି ଖାଲି ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକମାନେ ଭଲ ବୋଲି କହିଲେ ତାହେଲେ ଛବିଟି ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ଛୁଇଁ ପାରିବକି ନାହିଁ? ମନୋରଞ୍ଜନ ବଦଳରେ ଯଦି ଲୁହବୁହାଣ ହେଲା ତେବେ ସଫଳ ହେବ କି ନା?

ତାହାତ ସ୍ବାଭାବିକ କିନ୍ତୁ ମୁଁ ରସବୋଧର ବିକଳ୍ପ ମାର୍ଗ କଥା କହୁଥିଲି। ଯେଉଁ ଜଟିଳ ପରିସ୍ଥିତି ଭିତରେ ତିଆରି ହୋଇ ଛବିଟିଏ ହଲରେ ପହଞ୍ଚୁଛି ସେ ତୁଳନାରେ ଜଣେ ଦର୍ଶକର ତ୍ଯାଗ ନଗଣ୍ୟ। ତା ହାତରେ ବି ଆଉ କିଛି ନାହିଁ। ତେଣୁ ଉପସ୍ଥିତ ପରିସ୍ଥିତିରୁ କିପରି ସର୍ବାଧିକ ଲାଭ ଉଠାଯାଇପାରେ ସେ ମନୋଭାବ ଓ କଳା ସୃଷ୍ଟି କରିବାର ଦାୟିତ୍ବ ନିଜଉପରେ।

Sunday, 15 October 2023

୨୦୩୬ ନିମନ୍ତେ ପ୍ରସ୍ତୁତି ଆରମ୍ଭ ହେବା ଦରକାର

ଓଡ଼ିଆ ଓଳିଆ: ଅତିମାନସ ଚେତନାର ଅବତରଣ ଦ୍ବାରା ସବୁ ସମସ୍ଯାର ସମାଧାନ ହେବ odiaolia.blogspot.com/2023/10/blog-p…

ଓଡ଼ିଆ ଓଳିଆ: ଓଡ଼ିଆକୁ ଭଲପାଇଲେ ଏକତା ସୃଷ୍ଟି ହେବ ଏବଂ ଆତ୍ମୀୟତା ଜନ୍ମିବ

odiaolia.blogspot.com/2023/10/blog-p…

ସଂସ୍କୃତିର ଅର୍ଥ ପରିପ୍ରେକ୍ଷୀ ବିଶେଷ ଅନୁସାରେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ। ସାମଗ୍ରିକ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ତ ପ୍ରାୟ ସବୁକିଛି ସଂସ୍କୃତିର ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ କିନ୍ତୁ ବ୍ଯାବହାରିକ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣରୁ କଳା, ସାହିତ୍ୟ, ସଙ୍ଗୀତ ଆଦିକୁ ସାଂସ୍କୃତିକ ବିଧା ଭାବରେ ଗଣନା କରାଯାଏ। ଧର୍ମସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଯାବତୀୟ ରୀତିନୀତି ସଂସ୍କୃତିଠାରୁ ଅଲଗା ରଖାଗଲେ ଭଲ। ସେହିପରି ଖାଇବାପିଇବା।

ନୂତନ ଓ ପୁରାତନ ମଧ୍ଯରେ ବଳକଷାକଷି ତ ସବୁକାଳେ ହୋଇଆସିଛି। ରାଧାନାଥଙ୍କ ଅମଳରେ ବିଜୁଳି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ କଳି ଜଣାଶୁଣା। ବିଚ୍ଛନ୍ଦଚରଣ ପୁଣି ପୁରୁଣାକୁ ଆଗକୁ ଆଣିବାକୁ ଚାହିଁଲେ ଓ ରଜତ କରଙ୍କ ଶତଚେଷ୍ଟା ସତ୍ତ୍ବେ କଣକିଛି ହେଲା? ଅକ୍ଷୟ ମହାନ୍ତି ଯେପରି ନୂତନତାର ଦୂତ ହୋଇଆସିଲେ ତାହା ମହାର୍ଘ୍ଯ। ତୁ ନୂଆ ଶାୟରୀ କୋଉଠି ପହଞ୍ଚୁଛି ଦେଖାଯାଉ!

ଭାଗବତ ଭାବାନୁବାଦ। ମୂଳ ମଧ୍ଯ ବେଦର ଋଣୀ।

ସାବିତ୍ରୀ ଇରା ଲର୍ଣିଙ୍ଗ୍ ଫୋରମର ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ ହିସାବରେ ମୁଁ ୨୦୦୫ ମସିହାଠାରୁ ଅନେକ ଶିକ୍ଷାପ୍ରଦ ସମ୍ପଦ ସଙ୍ଗ୍ରହ କରିଆସୁଛି। ନିମ୍ନ ବ୍ଯତୀତ ଆଉ ପନ୍ଦରଟି ପ୍ରାଙ୍ଗଣ ମଧ୍ଯ ଅଛି। ପଢ଼ିଲେ ନିଜ ଜ୍ଞାନର ଦିଗବଳୟ ବିସ୍ତାରିତ ହେବା ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ଜୀବନକୁ ଏକ ଯଥାର୍ଥ ଦିଗଦର୍ଶନ ଦେବାର କ୍ଷମତା ମଧ୍ଯ ହାସଲ ହେବ।

selforum.blogspot.com

ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗ, ଆନ୍ଧ୍ର ପ୍ରଦେଶ, ତେଲେଙ୍ଗାନା, କର୍ଣ୍ଣାଟକ, କେରଳ, ଓ ତାମିଲନାଡୁରେ ନିଜ ଭାଷାଭାଷୀ ନେତାମାନେ ସ୍ବାଭିମାନ ସହ ଶାସନ କରୁଛନ୍ତି। ଓଡ଼ିଶାରେ ଅଣଓଡ଼ିଆ ନେତାମାନଙ୍କ କ୍ରୀତଦାସ ନହେବା ଲାଗି ସମସ୍ତେ ଶପଥ ନିଅନ୍ତୁ। ସାବିତ୍ରୀ ଇରା ପାର୍ଟିକୁ ସମର୍ଥନ କରି ଓଡ଼ିଆର ସମ୍ମାନ ଓ ଗଣତନ୍ତ୍ର ପୁନର୍ଜୀବିତ କରିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରନ୍ତୁ।

ଆଲୋ ସୁନା

ଓଡ଼ିଶାର ଏୈତିହ୍ଯ ଓ ରାଜାରାଜୁଡ଼ା ଶାସନ ପାଇଁ ଗର୍ବ କରୁଥିବା ଆଜିର ଓଡ଼ିଆମାନେ କେମିତି ଅଣଓଡ଼ିଆ ନେତାମାନଙ୍କ ଦାସ ପାଲଟିବାରେ ଲଜ୍ଜା ବୋଧ କରୁନାହାନ୍ତି ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର କଥା। ଶିକ୍ଷିତ ଓଡ଼ିଆ ମାନଙ୍କୁ ଏ କି ପ୍ରକାର ରୋଗ ହୋଇଛି ବୁଝି ହେଉନାହିଁ। ଭଲ ବାଟରେ ଚାଲିବା ଲାଗି ମୁଁ ପରାମର୍ଶ ଦେଇଆସୁଛି କିନ୍ତୁ ତାର କିଛି ପ୍ରଭାବ ନାହିଁ।

ପ୍ରତ୍ୟେକ ଲୋକ ନିଜେ ଯାହା ଜାଣେ ସେଇଟାକୁ ସେ ଠିକ ବୋଲି ଭାବେ କିନ୍ତୁ ନିଜର ଅଜ୍ଞାନତା ବିଷୟରେ ସଚେତନ ହେଲେ ଜ୍ଞାନର ଉଦୟ ହୁଏ। ଶ୍ରୀମା ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦ ହେଉଛନ୍ତି ଜ୍ଞାନର ହିମାଳୟ। ପଢ଼ିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ ଚେତନାର ସିଢ଼ି ଚଢ଼ିବା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ଓ ପ୍ରତି ପଦକ୍ଷେପରେ ନିଜକୁ ପରଖିବା ସକାଶେ ଏକ କଷଟି ପଥର ମିଳିଯାଏ।

motherandsriaurobindo.in/e-library/book…

ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କୁ ସରକାର ସ୍କୁଲ କଲେଜର ପରିସର ବାହାରେ ରଖିଥିବାରୁ ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀମାନେ ତାଙ୍କ ବିଷୟରେ କିଛି ଜାଣିପାରୁ ନାହାଁନ୍ତି। ତେଣୁ ନିଜ ଚେଷ୍ଟାରେ ତାଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପଢ଼ିଲେ ହିଁ ପୁର୍ଣ୍ଣାଙ୍ଗ ଶିକ୍ଷା ଲାଭ କରି ହେବ। ନହେଲେ ପୁରୀ ଯାଇ ସମୁଦ୍ର ନଦେଖି କେବଳ ମନ୍ଦିର ଦର୍ଶନ କରି ଫେରିଆସିଲେ ଯେଉଁ ଅବସ୍ଥା ସେହିଭଳି ଏକପାଖିଆ କଥା ହେବ।

ବାପା ଖ୍ରୀଷ୍ଟ କଲେଜିଏଟ ସ୍କୁଲରେ ଶିକ୍ଷକ ଥିଲେ ଓ ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ମୁଁ ବିଭିନ୍ନ ସଭାସମିତି ଓ ସାଂସ୍କୃତିକ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମକୁ ଯାଉଥିଲି। ଭଞ୍ଜ ଜୟନ୍ତୀ ଓ ବିଷୁବ ମିଳନରେ ବହୁ ବଡ଼ ବଡ଼ ବକ୍ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଥିଲା। ବଡ଼ଭାଇଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ କେତେକ ଥିଏଟର ମଧ୍ୟ ଦେଖିଛି। ୧୯୬୦ରେ ମୁକ୍ତିଲାଭ କରିଥିବା ଶ୍ରୀଲୋକନାଥ ମୋର ପ୍ରଥମ କଥାଚିତ୍ର।

ଅଣଓଡ଼ିଆ ନେତାମାନଙ୍କୁ ଭୋଟ ନଦେବା ଓଡ଼ିଆ ମାନଙ୍କର ଗଣତାନ୍ତ୍ରିକ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ। ଓଡ଼ିଆ ସ୍ବାଭିମାନକୁ ମଜବୁତ କରିବା ନିମନ୍ତେ ଏକତା, ସହଯୋଗ, ଓ ଭାତୃଭାବ ସୃଷ୍ଟି କରିବା ସମସ୍ତଙ୍କର ଦାୟିତ୍ବ। ଓଡିଶାର ସ୍ବାର୍ଥରକ୍ଷା ଓ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାର ସମୃଦ୍ଧି ଲାଗି ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ୟକ୍ତି ଜାଗ୍ରତ ହେବାର ସମୟ ଉପସ୍ଥିତ। ଅନ୍ୟକୁ ଦୋଷ ଦେବାର ଦରକାର ନାହିଁ।

ଓଡିଶାର ଏବେକାର ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା ପାଇଁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଓଡ଼ିଆ ଦାୟୀ। ବାହାର ଲୋକଙ୍କ ପ୍ରରୋଚନାରେ ପଥଭ୍ରଷ୍ଟ ହୋଇ ଦାସତ୍ବବୋଧରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି। ନିଜ ଗୋଡ଼ରେ ଛିଡ଼ାହେବାର ସାମର୍ଥ୍ୟ ହରାଇ ବସିଛନ୍ତି। ଗଣତାନ୍ତ୍ରିକ ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ଜଣେ ନାଗରିକର ସ୍ବାଧୀନତା ତଥା ଓଡ଼ିଆର ସ୍ବାଭିମାନ କାହାରି ପାଖେ ନାହିଁ। ଆଶା ମୋର ବାର୍ତ୍ତା ସମସ୍ତେ ଶୁଣିବେ।

ଯାଯାବର ମନ ମୋର - ଝିଲ୍ ମିଲ୍ ଝିଲ୍ ମିଲ୍ ରାତେ

ନଦୀର ନାମ ଅଳସ କନ୍ୟା - କଥା ଥିଲା ତୁମେ ନଦୀଟିଏ ହୋଇ

ପୁଣ୍ୟର ନଦୀ ତୀରେ - କଳଙ୍କିତ ଏଇ ନାୟକ ଆଖିରୁ

ସ୍ମୃତି ତୁମେ - ହୃଦୟକୁ କରିଦିଅ ପାନ୍ଥଶାଳା

ହେ ଫଗୁଣ ତୁମେ - ଏମିତି ଏକ ବଗିଚାରେ ମୁଁ

ନିଶି ବିଜନେ - ରାତି ଯେ ଖୋଜେ

ମୋ ଜୀବନର ପ୍ରଥମ ଭାଗ କଟିଛି ଓଡ଼ିଶାରେ ଓ ୧୯୮୮ଠୁଁ ଦିଲ୍ଲୀରେ। ଓଡ଼ିଶାର ପଶ୍ଚିମାଞ୍ଚଳରେ ମଧ୍ୟ ଆଠ ବର୍ଷର ଅଭିଜ୍ଞତା ଅଛି। ଗଲା ତିନି ବର୍ଷ ଭିତରେ ବହୁ ସମୟ ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗରେ କଟିଲାଣି। ତାଛଡ଼ା ପ୍ରାୟ ଅଧିକାଂଶ ରାଜ୍ୟରେ ଭ୍ରମଣ କରିବାର ସୁଯୋଗ ପାଇଛି। ବିଦେଶ ଯାଇନାହିଁ। କେବଳ ଦିଘଣ୍ଟା ଲାଗି ନେପାଳ ଭିତରେ ପଶି ଯାଇଥିଲି ମହେନ୍ଦ୍ର ନଗର।

ଇଂଲଣ୍ଡ ଢ଼ାଞ୍ଚାରେ ଆମର ସମ୍ବିଧାନ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା କିନ୍ତୁ ଇନ୍ଦିରା ଗାନ୍ଧୀ ରାଷ୍ଟ୍ରପତି ସୁଲଭ ଢ଼ଙ୍ଗରେ କାର୍ଯ୍ୟ ନିର୍ବାହ କଲେ। ଫଳରେ ରାଜନୀତି ନେତା ସର୍ବସ୍ବ ହେଲା। ଆଦର୍ଶସ୍ତମ୍ଭର ଆଉ କୌଣସି ମହତ୍ତ୍ବ ରହିଲା ନାହିଁ। ବର୍ତ୍ତମାନ ସବୁ ନେତା ନିଜର ଆକର୍ଷଣ କ୍ଷମତା ବଢ଼ାଇବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ। ନୂଆ ନେତା ସୃଷ୍ଟି କରିବା ପାଇଁ ମତୈକ୍ଯ ହେଉ।

ତଥାପି ତ ମୁଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି ଯାହା ଚାଲିଛି ତା ବିପରୀତ କିଛି କରିବା ପାଇଁ କାରଣ ଭବିଷ୍ୟତର ଡୋରି କାହା ହାତ ମୁଠାରେ ନାହିଁ।

ବିଦେଶର ବିଭିନ୍ନ ସହରରେ ଓଡ଼ିଆ ସାଂସ୍କୃତିକ ଉତ୍ସବ ଓ କଥାଚିତ୍ର ପ୍ରଦର୍ଶନର ଖବର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦର ବିଷୟ। ସମସ୍ତ ଅନୁଷ୍ଠାନର ନାମ ଠିକଣା ଯଦି ଗୋଟିଏ ଓ୍ବେବ ସାଇଟରେ ନଥିକରଣ କରାଯାଇପାରନ୍ତା ତେବେ ବହୁତ ଭଲ ହୁଅନ୍ତା। କାଳକ୍ରମେ ପ୍ରତି ଅନୁଷ୍ଠାନ ପାଳନ କରିଥିବା କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମର ଏକ ତାଲିକା ମଧ୍ୟ ଗଠିତ ହୁଅନ୍ତା। ଓଡ଼ିଆ ସଙ୍ଘତି ଜରୁରୀ।

ଧରନ୍ତୁ ଓଡିଶା ସ୍ଵତନ୍ତ୍ର ପ୍ରଦେଶ ହେବାର ଶହେ ବର୍ଷ ପୁରଣ ହେବ ୨୦୨୪ରେ। ତା ପାଇଁ ଆମ୍ଭେମାନେ କଣ କରିପାରିବା? ଅତି କମରେ ୨୦୩୬ ନିମନ୍ତେ ପ୍ରସ୍ତୁତି ତ ଆରମ୍ଭ ହେବା ଦରକାର। ସରକାର କଣ କରିବେ ବା ନକରିବେ ସେଇଟା ଛାଡ଼ି ଦିଅନ୍ତୁ। ଓଡ଼ିଆ ଭାବରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଲୋକର ଏଥିପାଇଁ କିଛି କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ରହିଛି। ପ୍ରୀତି, ଏକତା, ଓ ଶୁଭେଚ୍ଛା ବ୍ଯାପୁ।

Thursday, 12 October 2023

ଓଡ଼ିଆକୁ ଭଲପାଇଲେ ଏକତା ସୃଷ୍ଟି ହେବ ଏବଂ ଆତ୍ମୀୟତା ଜନ୍ମିବ

X posts in original by Tusar Nath Mohapatra @SavitriEra Ph. 9650065636 tusarnmohapatra@gmail.com
ତୁଷାର ନାଥ ମହାପାତ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୂଳ X ଡାକ୍ତି

ଓଡ଼ିଆ ଓଳିଆ: ଫୁଲ ତ ଛଳନା ଆଉ ମୂର୍ତ୍ତି ବି ଖେଳନା
odiaolia.blogspot.com/2023/10/blog-p…
X posts in original by Tusar Nath Mohapatra @SavitriEra Ph. 9650065636 tusarnmohapatra@gmail.com
ତୁଷାର ନାଥ ମହାପାତ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୂଳ X ଡାକ୍ତି
କୌଣସି ଦଳର ଟିକେଟରେ ନିର୍ବାଚନ ଲଢ଼ିବା ହେଲା ସୁବିଧାବାଦୀ ରାଜନୀତି। ଖୋସାମତ କରି କ୍ଷମତାର ସିଢ଼ି ଚଢ଼ିବାର କଳା ଶିଖିଗଲେ ଗଲା ଆଉ କଣ? ଜାତି ଓ ଜିଲା ଭିତ୍ତିରେ ତ ପଦପଦବୀ ମିଳିଯିବ। ତେଣିକି, ଦି ଚାରିଜଣ ଖବରକାଗଜ ବାଲାଙ୍କୁ ହାତରେ ରଖିଲେ ଫଟୋ ବାହାରିବାରେ କିଛି ଅସୁବିଧା ନାହିଁ। ତା ଛଡ଼ା, ଦରକାର ପଡ଼ିଲେ ଆଜି ଏ ଦଳ ତ କାଲି ସେ ଦଳ।
ଆପଣ ନିଜେ ହିଁ କରିପାରିବେ ଯଦି ମୋତେ ଆପଣ ସମର୍ଥନ କରନ୍ତି। ମୋର ଲେଖା ପଢ଼ି ମତାମତ ଦେବେ ବୋଲି ଆଶା।
ମୋ ଅଭିଯାନ ଫଳରେ ଯଦି ଜଣେ ଅଣଓଡ଼ିଆ ମହିଳା ମୁଖ୍ଯମନ୍ତ୍ରୀ ପ୍ରାର୍ଥୀ ହୋଇପାରୁ ନାହାଁନ୍ତି ତା ଶୁଭ ସମ୍ବାଦ। କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ସମର୍ଥକ ମାନେ ରାମ୍ପି ବିଦାରି ହେଲେଣି। ପୂର୍ବ ସମ୍ପାଦକ ଓଡ଼ିଆ ସ୍ବାଭିମାନ ସକାଶେ ଜଣାଶୁଣା ଓ ତାଙ୍କର ସ୍ବକୀୟ ଲୋକପ୍ରିୟତା ରହିଛି କିନ୍ତୁ ସେ ଅଣଓଡ଼ିଆ ନେତୃତ୍ବ ନିକଟରେ ମୁଣ୍ଡ ନୋଇଁବା ହାରିବାର କାରଣ ହେବ।
ଧର୍ମରକ୍ଷା କରିବାର ଭାବପ୍ରବଣତାରେ ପ୍ରଣୋଦିତ ହୋଇ ଶିକ୍ଷିତ ଓଡ଼ିଆ ମାନେ ଅଣଓଡ଼ିଆ ନେତାମାନଙ୍କର ଶରଣାପନ୍ନ ହୋଇଛନ୍ତି। ମୁଖ୍ଯମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ କ୍ଷମତାଚ୍ୟୁତ କରିବା ଲକ୍ଷ୍ଯ ମଧ୍ଯ ତାର ଅନ୍ତର୍ଗତ। କିନ୍ତୁ ୨୦୨୪ରେ ଯଦି ସେମାନେ ଅସଫଳ ହୁଅନ୍ତି ତାହେଲେ ତାର ପରିଣତି କଣ ହେବ? ଉତ୍କଳ ଜନନୀଙ୍କ ପ୍ରତି ଏହା ଚରମ ଅନ୍ଯାୟ ଓ ଅପାରଗତା ହେବନାହିଁ?
ଗଣତନ୍ତ୍ରରେ କେବଳ ଯେ ଶାସକ ଦଳ ହାତରେ କ୍ଷମତା ଥାଏ ତାହା ନୁହେଁ। ବିରୋଧୀ ଦଳ, ଧର୍ମଗୁରୁ, ଜାତି ମୁଖିଆ, କଳାକାର, କବି, ଶିକ୍ଷକ, ଜ୍ଯୋତିଷ, ଓ ବ୍ଯବସାୟୀ ଆଦି ବିଭିନ୍ନ ବର୍ଗର ଲୋକଙ୍କ ପାଖରେ କିଛି କିଛି ବାଣ୍ଟି ହୋଇଥାଏ। ତେଣୁ ଚିନ୍ତାଧାରା ପରିବର୍ତ୍ତନ ଲାଗି ସବୁ ସ୍ତରରେ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଆବଶ୍ଯକ। ସମସ୍ତେ ନିଜ ସ୍ବାର୍ଥରକ୍ଷା କରିବେ।
କଳାଧଳା କଥାଚିତ୍ର ସବୁ ଦେଖନ୍ତୁ। କୋଉଠି ବି ଜୟ ଜଗନ୍ନାଥ କହି ଅଭିବାଦନ କରିବାର ଦେଖିବାକୁ ମିଳିବ ନାହିଁ। ଅନ୍ୟ ପ୍ରଦେଶର ରୀତିନୀତି ଗ୍ରହଣ କରି ଓଡ଼ିଆ ସଂସ୍କୃତିକୁ ଦୂଷିତ କରିବାର କୌଣସି ବାଧ୍ଯ ବାଧକତା ନାହିଁ। ଓଡ଼ିଆ ସ୍ବାଭିମାନ ଅଭାବରୁ ନାନା ପ୍ରକାରର ସ୍ଖଳନ ଘଟୁଛି। ବୌଦ୍ଧିକ ନେତୃତ୍ବ ପାଇଁ କାହାରି ପାଖରେ ନୈତିକ ଭିତ୍ତି ନାହିଁ।
ପାନ୍ଥଶାଳା କେବେ - ବିକାଶ ଦାସ
ଅଗନା ଅଗନି ବନ - ଚିତ୍ତରଞ୍ଜନ ଜେନା
ସୂର୍ଯ୍ୟ ହେ ତୁମ ଉଦୟ ରଙ୍ଗ - ଶେଖର ଚନ୍ଦ୍ର ଘୋଷ
ପାଷାଣ ଘରର ଅନ୍ଧକାରେ - ଶ୍ରୀକାନ୍ତ ଦାସ
ଗାଁ ଏକଣରେ ଅତି ଛୋଟ ଏକ କୁଡ଼ିଆ - ଅକ୍ଷୟ କୁମାର ମହାନ୍ତି
କୁଆଁରୀ ଆଖିର ପାହାନ୍ତି ନିଦରେ - ବିବୁ ଦାସ
ନରମ ସକାଳର କଅଁଳ ଏ ଖରାରେ - ନାରୀକଣ୍ଠ
ଆହୁରି ଅନେକ କଥା ଲୁଚି ରହିଛି। ଘର ଛାଡ଼ି ବାହାରକୁ ଆସିଲେ ନିଜର ସମ୍ମାନ, ଆମୋଦ ପ୍ରମୋଦ, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ ବାର୍ତ୍ତାଳାପ, ଓ ବିଶ୍ରାମର ଅବସର ମିଳିଥାଏ। ଅଭ୍ୟସ୍ତ ନଥିବା ନୂଆ କାମ କଷ୍ଟକର ହୋଇପାରେ।
ନାନାରଙ୍ଗର ବର୍ଣ୍ଣନଦୀ ବୋହୁଛି। ସେଥିରେ ଭାସିଯାଆନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଶହେବର୍ଷ ତଳର ଓଡ଼ିଆ ଆନ୍ଦୋଳନକୁ ମନେପକାନ୍ତୁ। ଓଡ଼ିଆଭାଷାକୁ ଶାସ୍ତ୍ରୀୟମାନ୍ୟତା ସକାଶେ ଯେଉଁ ଅଧ୍ଯବସାୟ ତାକୁ ମନେପକାନ୍ତୁ। ତେଣୁ ଓଡ଼ିଆ ସ୍ବାଭିମାନକୁ ନେଇ ଏକତାର ଆବଶ୍ଯକତା ରହିଛି। ନୂଆଇତିହାସ ରଚନାହେବ। ସେଥିରେ ନାଁ ରହିବ। ଏବେର ଜିନିଷ ଅଳିଆ ଟୋକେଇରେ ଶୋଭା ପାଇବେ।
ଗଣତନ୍ତ୍ରରେ ଶାସକ ଦଳ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବିରୋଧୀ ଦଳ ମାନଙ୍କ ଠାରୁ ଅଧିକ ସୁବିଧାଜନକ ପରିସ୍ଥିତିରେ ରହିବ। ତାଛଡା ସହାୟକ ପ୍ରମିଦିଆ କ୍ରୀଡ଼ାପ୍ରାଙ୍ଗଣକୁ ଆହୁରି ଅସମତଳ କରିବାର ସମ୍ଭାବନା ବହୁତ ବେଶୀ। ତାହେଲେ ବିକଳ୍ପର ଭବିଷ୍ଯତ କଣ? ଏଇଠି ବିବର୍ତ୍ତନର ଭୂମିକା ଗୁରୁତ୍ବପୂର୍ଣ୍ଣ। ଏକ ନାଟକୀୟ ମୋଡ଼ ଆସେ। ସେଥିରେ ହିଂସା ଓ ବିପର୍ଯ୍ୟୟ ଥାଏ।
ଶ୍ରୀମା ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦ ଯେଉଁ ଚେତନାର ପରିବର୍ତ୍ତନ ପାଇଁ ଆହ୍ବାନ ଦେଇଛନ୍ତି ସମସ୍ତେ ତା ପ୍ରତି ଗ୍ରହଣଶୀଳ ହେଲେ ସହଜରେ ସମାଧାନ ହେବ।
ପ୍ରାଣତ୍ଯାଗୀ
ଓଡ଼ିଆମାନେ ଯେତେବେଳେ ବହୁସଙ୍ଖ୍ଯାରେ ଉଚ୍ଚ ଶିକ୍ଷିତ ହେଲେ, ବିଦେଶ ଗଲେ, ଓ ବଡ଼ ପଦବୀରେ ଉପସ୍ଥାପିତ ହେଲେ, ସେମାନେ ଅଣଓଡ଼ିଆଙ୍କ ଦାସ ହୋଇଗଲେ। ଓଡ଼ିଆ ଭାଷା, ସାହିତ୍ୟ, ଓ ସଂସ୍କୃତିର ସେବାକରିବା ପରିବର୍ତ୍ତେ, ଅଣଓଡ଼ିଆ ରୀତିନୀତିକୁ ସମର୍ଥନ ଦେଲେ। ଓଡ଼ିଆକୁ ଭଲପାଇଲେ ଏକତା ସୃଷ୍ଟି ହେବ ଏବଂ ଆତ୍ମୀୟତା ଜନ୍ମିବ। ଶୋଧା ଗାଳି ବନ୍ଦ ହେବ।
ପିଲାଦିନେ ସନ୍ଧ୍ଯାବେଳେ ପାଳିକରି ଭାଗବତ ବୋଲିବା ପାଇଁ ପଡ଼ୁଥିଲା କିନ୍ତୁ ତାର ପ୍ରଭାବ କିଛି ଏବେ ଅନୁଭବ କରି ହୁଏ ନାହିଁ। ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରାର୍ଥନା ସବୁ ମଧ୍ଯ ପ୍ରାୟ ସେହିପରି। କିନ୍ତୁ, ଆଜି ଆକାଶେ କି ରଙ୍ଗ ଲାଗିଲାର ମାୟା ଆଜି ବି ଅକ୍ଷୁର୍ଣ୍ଣ। ଜୀବନ ଯମୁନାରେ ମଧ୍ଯ ଏକ ଅମର ସୃଷ୍ଟି। ହଁ, କୋଠ ଭୋଗଖିଆ ଗୀତଟି ବହୁ ସମୟରେ ମନେପଡିଯାଏ।
ପ୍ରାଚୀନ ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟରୁ ପଡ଼ୋଶୀ ଭାଷା ସବୁ କେତେ କଣ ଆହରଣ କରିଛନ୍ତି ମୁଁ ଜାଣିନାହିଁ କିନ୍ତୁ ଆଧୁନିକ ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟ ବଙ୍ଗଳା ମାଧ୍ୟମରେ ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ସଂସ୍କୃତି ଠାରୁ ବହୁତ ଋଣୀ। ତାଛଡା, ମାର୍କ୍ସବାଦୀ ପ୍ରଭାବ ତ ଏବେ ବି ବଳବତ୍ତର। ଧର୍ମ ଚର୍ଚ୍ଚାରେ ମଧ୍ଯ ରୂଢ଼ିବାଦ ଅପେକ୍ଷା ଅତିଜାଗତିକତାର ଅବତାରଣା ବେଶୀ। ଏସବୁ ଅତି ମୂଲ୍ଯବାନ।
ଆପଣ ଯଦି କଳାଧଳା ଛବି ହଲରେ ଦେଖିନାହାନ୍ତି ତେବେ ସେ ସମୟର ଓଡ଼ିଆ ନବଜାଗରଣକୁ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷ ଅନୁଭବ କରିନାହାନ୍ତି। ଅସମ୍ଭବ ଧରଣର ପ୍ରତିଭା ସବୁ ସେ ସମୟରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ ଓ ବିଭିନ୍ନ କ୍ଷେତ୍ରରେ କାମ କରିଥିଲେ। ଓଡ଼ିଶା ବାହାରର ବାବୁଲାଲ ଦୋଶୀ ଓ ପି. ଭି. କ୍ରିଷ୍ଣମୂର୍ତ୍ତୀ ପ୍ରଭୃତିଙ୍କ ଅବଦାନ ମଧ୍ଯ ଅକଳନୀୟ। ମନୋଜ ଦାସଙ୍କ ବାହାରେ ନାଁ।

ଅତିମାନସ ଚେତନାର ଅବତରଣ ଦ୍ବାରା ସବୁ ସମସ୍ଯାର ସମାଧାନ ହେବ

ଅତିମାନସ ଚେତନାର ଅବତରଣ ଦ୍ବାରା ସବୁ ସମସ୍ଯାର ସମାଧାନ ହେବ 

ଆଫଗାନିସ୍ତାନ ଭୂମିକମ୍ପରେ ଚାରି ହଜାରରୁ ଅଧିକ ଲୋକ ମରିଗଲେ କିନ୍ତୁ ଜଣେ ବି ଓଡ଼ିଆ ଓଡ଼ିଆରେ ସମବେଦନା ଜଣାଇଲେ ନାହିଁ। ସମସ୍ତେ ଯୁଦ୍ଧଆଡ଼େ ବ୍ଯସ୍ତ।
ମାର୍କ୍ସଙ୍କ ଭବିଷ୍ଯବାଣୀ ତ ସତ୍ଯ ହେଲା ନାହିଁ କିନ୍ତୁ ପୁଞ୍ଜିବାଦ ବଦଳରେ ହିନ୍ଦୁଧର୍ମ ଉପରେ ବେଶୀ ଲାଗୁ ହେଲା। ଚୈତନ୍ୟଙ୍କ ଅମଳରୁ ନାନା ବାଦବିସମ୍ବାଦ ଲାଗି ରହିଛି ଓ ଆଧୁନିକତା ବଦଳରେ ଅନ୍ଧବିଶ୍ବାସକୁ ଅଧିକ ସମର୍ଥନ ମିଳୁଛି। ଫଳତଃ, ଏକ ଖେଚେଡ଼ି ବିଧିବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ଲଦିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରାଯାଉଛି। ତେଣୁ ଭୁଷୁଡ଼ିବା ଥୟ।
ଗଣତନ୍ତ୍ର କେବଳ ନୈତିକତା ଉପରେ ନିର୍ଭର କରି ପ୍ରଗତି କରିପାରିବ ନାହିଁ। ସେଇଥିପାଇଁ ସାମ୍ବିଧାନିକ ଅନୁଷ୍ଠାନ ଗୁଡ଼ିକର ସୃଷ୍ଟି। ଯଦି ସେମାନଙ୍କର କାହାରି କିଛି ପ୍ରତିବାଦ ନାହିଁ ତେବେ ସାଧାରଣ ଲୋକ ଏଥିରେ ମୁଣ୍ଡ ଖେଳାଇବ କାହିଁକି?
ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷରେ ଥରେ। ତାପରେ ଲୋକେ ନିଜ କାମ ଓ ଆମୋଦପ୍ରମୋଦ କରିବେ। ଇଂଲଣ୍ଡରେ ରାଜାଘର କଥାକୁ ନେଇ ବର୍ଷସାରା ଆଲୋଚନା କରୁଥାନ୍ତି।
ସମସ୍ତେ ଓଡ଼ିଆକୁ ଭଲ ପାଉଛନ୍ତି କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟ ଭଲପାଇବା ତୁଳନାରେ ଗୌଣ। ତେଣୁ ସଠିକ ଫଳ ମିଳୁନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଭାଷାକୁ ନେଇ ଯେତେବେଳେ ଲଢ଼େଇ ଝଗଡ଼ା ସୃଷ୍ଟି ହେବ ସେତେବେଳେ ଯାଇଁ ସଚେତନତା ଆସିବ। ରବୀନ୍ଦ୍ରନାଥ ଠାକୁରଙ୍କୁ କେନ୍ଦ୍ର କରି ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗରେ ବା ତାମିଲନାଡୁରେ ଯେଉଁଭଳି ଦୃଢ଼ ଭାଷାପ୍ରେମ ରହିଛି ତାର ସମକକ୍ଷ ହେବା ସହଜ ନୁହେଁ।
ମିଥ୍ଯା ବର୍ଣ୍ଣନଦୀ ବିତରଣ କରି କଙ୍ଗ୍ରେସ ପାର୍ଟି ଯେପରି ଶିକ୍ଷା ଓ ରାଜନୀତିକୁ କଳୁଷିତ କଲା ତାର ପ୍ରଭାବ ଏବେବି ଯାଇନାହିଁ। ସାମ୍ବିଧାନିକ ଅନୁଷ୍ଠାନ ଗୁଡ଼ିକର ମେରୁଦଣ୍ଡ ଭାଙ୍ଗିବା କାମ କଙ୍ଗ୍ରେସ ପାର୍ଟିହିଁ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲା। ଗଣତନ୍ତ୍ରର ପତନ ଲାଗି ରହିଛି। ଅନ୍ଯାନ୍ଯ ସବୁଦଳ କଙ୍ଗ୍ରେସକୁ ଅନୁକରଣ କରୁଛନ୍ତି ମାତ୍ର। ସଜାଗତା ଆବଶ୍ଯକ।
ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦ ଇଙ୍ଗ୍ରାଜୀରେ ଲେଖିଛନ୍ତି ତେଣୁ ମୁଁ ତାର ସମର୍ଥକ କିନ୍ତୁ ବୁଝିପାରୁ ନଥିବାରୁ ସିନେମା ଦେଖେ ନାହିଁ କି ଗୀତ ଶୁଣେନାହିଁ। ଓଡ଼ିଆ ଗୀତରେ ମଧ୍ଯ ଦ୍ବନ୍ଦ ରହିଛି। ମୋ ବୟସର ପ୍ରାୟ ସବୁ ଲୋକ ହୁଏତ ଭଜନହିଁ ଶୁଣିବେ। ଅନ୍ତତଃ ଦେଖେଇବା ପାଇଁ ନହେଲେ କିଏ କାଳେ ଖରାପ ଭାବିବେ। ଓଡ଼ିଶୀ ଗୀତ ଶୁଣିବା କଷ୍ଟକର। ତେଣୁ ଗୋରୀ ଗୋରୀ ଗୋରୀ
ଦୁହିଁଙ୍କର ଏକା ନାଁ କେମିତି ହେଲା?
twitter.com/NathTusar/stat…
ଶ୍ରୀମା ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ପ୍ରଦର୍ଶିତ ମାର୍ଗରେ ବ୍ଯକ୍ତିଗତ, ସାମାଜିକ, ତଥା ରାଜନୈତିକ ଜୀବନକୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରାଯାଇପାରେ ବୋଲି ଏକ ବୈକଳ୍ପିକ ବର୍ଣ୍ଣନଦୀ ମୁଁ ସାବିତ୍ରୀ ଇରା ପାର୍ଟି ତୋରଣ ତଳେ ୨୦୦୫ ମସିହାରୁ ବିତରଣ କରିଆସୁଛି। ଅନ୍ୟ ଦଳମାନଙ୍କର ମିଥ୍ଯା ପ୍ରଚାର ଓ ପ୍ରତାରଣାପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ଯବହାର ବିରୁଦ୍ଧରେ ଏକ ସଶକ୍ତ ଆନ୍ଦୋଳନ ଆବଶ୍ଯକ।
ଓଡ଼ିଆକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରିବାର ଲକ୍ଷ୍ଯ ନେଇ ନୈତିକତା ଭିତ୍ତିରେ ଏକ ଗଣତାନ୍ତ୍ରିକ ରାଜନୈତିକ ଆନ୍ଦୋଳନ ଗଢ଼ି ତୋଳିବାର ସମ୍ଭାବନା ସମସ୍ତଙ୍କର ସହଯୋଗ ଓ ସମର୍ଥନରେ ସଫଳ ହୋଇପାରେ। ଶସ୍ତା ରାଜନୀତି ବଦଳରେ ସୁସ୍ଥ ମୂଲ୍ଯବୋଧ ରୋପଣ କରିବା ଆମର ପ୍ରାଥମିକତା ହେବ। କେବଳ ସମାଲୋଚନା ନକରି ସାବିତ୍ରୀ ଇରା ପାର୍ଟି ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ ଏକତା ଜମିବ।
ସାବିତ୍ରୀ ଇରା ପାର୍ଟିର ଉଦ୍ଦେଶ୍ଯ କେବଳ ମୁଖ୍ଯମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ବିତାଡ଼ିତ କରିବା ନୁହେଁ। ହିନ୍ଦୁତ୍ୱର ଘୃଣା ପ୍ରଣୋଦିତ ରାଜନୀତିକୁ ପରାହତ କରିବା ବି ଏକ ମୁଖ୍ଯ ଆଭିମୁଖ୍ୟ। ଏହି ମହାନ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଓଡ଼ିଆ ଯୋଗଦାନ କରି ସମଗ୍ର ଭାରତବର୍ଷକୁ ଏକ ନୂଆରାସ୍ତା ଦେଖାନ୍ତୁ। ଆପଣ ଯଦି ନେତୃତ୍ବ ଦେଇ ପାରୁନାହାନ୍ତି ମୋତେ ସୁଯୋଗ ଦିଅନ୍ତୁ।
ମଝିରେ ଯନ୍ତ୍ର ସଙ୍ଗୀତରେ ଯେ ଦିନୁ ପାଇଛି ମୋ ପ୍ରିୟାର ସ୍ବର। ଅକ୍ଷୟଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ।
ପୁଦୁଚେରୀରେ ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦ ସାବିତ୍ରୀ ମହାକାବ୍ୟ ଲେଖିଥିଲେ। ଓଡ଼ିଆରେ
motherandsriaurobindo.in/Sri-Aurobindo/…
ଓ ମୂଳ ଇଙ୍ଗ୍ରାଜୀରେ
incarnateword.in/cwsa/33
incarnateword.in/cwsa/34
ପଢ଼ିବା ପାଇଁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ।
ପୁଦୁଚେରୀର ଜଣେ ମହିଳା ମନ୍ତ୍ରୀ ଇସ୍ତଫା ଦେଇଛନ୍ତି। ସ୍ବଚ୍ଛ ରାଜନୀତି ପ୍ରବର୍ତ୍ତନ କରିବା ନିଶ୍ଚିତ ଏକ ଆହ୍ବାନ।
ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କୁ ସମସ୍ତେ ଧ୍ଯାନ ଓ ଆଧ୍ଯାତ୍ମିକତା ପରିପ୍ରେକ୍ଷୀରେ ଜାଣନ୍ତି କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ଦର୍ଶନକୁ ରାଜନୀତିରେ ପ୍ରୟୋଗ କରିବାରେ ସାରା ଭାରତରେ ମୁଁ ପ୍ରଥମ। ୨୦୦୭ ମସିହାରେ ମୁଁ ସାବିତ୍ରୀ ଇରା ପାର୍ଟି ଗଠନ କରିବା ହିନ୍ଦୁତ୍ୱର ଦୂଷିତ ପରିବେଶରୁ ମୁକୁଳିବା ପାଇଁ ଏକ ସୁବର୍ଣ୍ଣସୁଯୋଗ ସୃଷ୍ଟି କଲା। ବାମପନ୍ଥୀଙ୍କୁ ମଧ୍ଯ ଧକ୍କା ଦେଲା।
ଗୋଟିଏ ଗାଆଁରେ ଯଦି ମୁଁ ୧୯୬୪ ମସିହାରେ ଶ୍ରୀମା ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ଆଦର୍ଶରେ ଉଦବୁଦ୍ଧ ହୋଇପାରିଲି ତେବେ ଆଜି ଇଣ୍ଟରନେଟ ଯୁଗରେ ଓଡ଼ିଆମାନେ କାହିଁକି ତାକୁ ଗ୍ରହଣ ନକରିପାରିବେ ତାର କିଛି କାରଣ ନାହିଁ। ନୂଆ ଶିକ୍ଷା, ନୂଆ ଆଦର୍ଶ, ଓ ନୂଆ ଦର୍ଶନ ହିଁ ଏକ ନୂଆ ସମାଜ ଗଠନ ଦିଗରେ ଇଟା ସିମେଣ୍ଟ ଭଳି କାମ କରିବ। ଏହାଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ ବିକଳ୍ପ ନାହିଁ।
ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦ ସ୍ବାଧୀନତା ସଙ୍ଗ୍ରାମରୁ ଦର୍ଶନ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଆସିବା ପରେ ଡାର୍‌ଓ୍ବିନଙ୍କ ବିବର୍ତ୍ତନବାଦକୁ ଭଗବାନଙ୍କ ସହ ଯୁକ୍ତ କଲେ ଓ ମନର ଉର୍ଦ୍ଧ୍ବରେ ଥିବା ଅତିମାନସ ଚେତନା କଥା କହିଲେ ଯାହାର ଅବତରଣ ଦ୍ବାରା ସବୁ ସମସ୍ଯାର ସମାଧାନ ହୋଇପାରିବ। ତାଙ୍କର ଶେଷ ଲକ୍ଷ୍ଯ ହେଲା ମୃତ୍ଯୁ ଉପରେ ବିଜୟ ଯାହା ସେ ସାବିତ୍ରୀ ମହାକାବ୍ୟରେ ଦେଲେ।
ଅଣଓଡ଼ିଆଙ୍କ ଏଜେଣ୍ଟ ଭାବରେ କାମକରି ଓଡ଼ିଆ ମାନଙ୍କୁ ଧର୍ମ ନାଁରେ ବାଟବଣା କରାଇବା ଉତ୍କଳ ଜନନୀଙ୍କ ପ୍ରତି ବିଶ୍ବାସଘାତକତା। ବିବିଧତାକୁ ସମ୍ମାନ ଦେବାର ଯେଉଁ ପରମ୍ପରା ଓଡ଼ିଶାରେ ରହିଆସିଛି ତାକୁ ଅକ୍ଷୁର୍ଣ୍ଣ ରଖିବାର ଦାୟିତ୍ୱ ସମସ୍ତଙ୍କର। ସାବିତ୍ରୀ ଇରା ପାର୍ଟି ମାଧ୍ୟମରେ ସୁସ୍ଥ ରାଜନୀତି ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବା ଓଡ଼ିଆମାନଙ୍କୁ ଆହ୍ବାନ।
ଓଡ଼ିଶାରେ ଆଜିପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏକ ନିଜସ୍ବ ରାଜନୈତିକ ବିକଳ୍ପ ନିର୍ମାଣ ହୋଇପାରିନଥିଲା। ସାବିତ୍ରୀ ଇରା ପାର୍ଟି ଅନ୍ୟ ଶଠ ଦଳମାନଙ୍କ କବଳରୁ ଓଡ଼ିଆ ମାନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିବା ପାଇଁ ବଦ୍ଧପରିକର। ଶ୍ରୀମା ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ଆଦର୍ଶରେ ଅନୁପ୍ରାଣିତ ହୋଇ ଏକ ନୂତନ ସମାଜ ଗଢ଼ିବାର ସଙ୍କଳ୍ପ ନେବାର ସମୟ ଆସିଛି। ଯୁବକମାନେ ଏହି ସୁଯୋଗ ଛାଡ଼ନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ଦୀର୍ଘ ବର୍ଷ ହେଲା ଦିଲ୍ଲୀରେ ରହି ମୁଁ ଅଣଓଡ଼ିଆ ମାନଙ୍କୁ ଭଲଭାବରେ ଚିହ୍ନେ। ଅଣଓଡ଼ିଆ ନେତାମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ଓଡ଼ିଶାରେ ଲୋକେ ଯେପରି ଗଦଗଦ ହୋଇ ଯାଉଛନ୍ତି ତା ହୀନମନ୍ୟତାର ଲକ୍ଷଣ ଓ ଲଜ୍ଜାଜନକ। ସାବିତ୍ରୀ ଇରା ପାର୍ଟି ସ୍ବାଭିମାନ ଦେବ। ସମ୍ମାନର ସହ ବଞ୍ଚିବା ପାଇଁ ଶିଖାଇବ। ଓଡ଼ିଆ ହିସାବରେ ଗର୍ବ କରିବା ପାଇଁ ଆମପାଖରେ ବହୁତ ଜିନିଷ ଅଛି।
ଅଣଓଡ଼ିଆ ଓ ଅଧାଓଡ଼ିଆଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ବିନା ଯେଉଁ ନେତାମାନଙ୍କର କୌଣସି ଅସ୍ତିତ୍ବ ନାହିଁ ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତ୍ଯାଖ୍ଯାନ କରିବାର ସମୟ ଉପସ୍ଥିତ। ଘାସମୂଳ ସ୍ତରରୁ ଯେଉଁମାନେ ଲୋକପ୍ରିୟତାର ଶକ୍ତି ଅର୍ଜନ କରିପାରିବେ ସେହିମାନେ ହିଁ ଗଣତନ୍ତ୍ରର ଧ୍ବଜା ଉତ୍ତୋଳନ କରି ପାରିବେ। ହାଇକମାଣ୍ଡ ଓ ଟିକେଟବଣ୍ଟା ବ୍ଯବସ୍ଥାର ପଙ୍କିଳ ରାଜନୀତି ବନ୍ଦ ହେଉ।
୨୦୧୦-୧୧ ମଧ୍ଯରେ ଯେଉଁ ପଞ୍ଝାଏ ଠକ ଆସି ଜନଆନ୍ଦୋଳନ ନାଆଁରେ ଲୋକଙ୍କୁ ଭୂଆଁ ବୁଲାଇଲେ ସେମାନଙ୍କ କିର୍ତ୍ତୀ ସବୁ ଏବେ ଦାଣ୍ତରେ ପଡ଼ି ହାଟରେ ଗଡ଼ୁଛି। ଅଧେ ଜେଲରେ। ମୋର ପୁରୁଣା ଡାକ୍ତିରେ ସେମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ସତର୍କ କରାଇବାର ବହୁ ଉପାଦାନ ଗଚ୍ଛିତ ଅଛି। ସେ ସବୁ ଆସନ୍ତା ନିର୍ବାଚନ ଲାଗି ଉପାଦେୟ। ପଢ଼ନ୍ତୁ

Thursday, 5 October 2023

ଫୁଲ ତ ଛଳନା ଆଉ ମୂର୍ତ୍ତି ବି ଖେଳନା

X posts in original by Tusar Nath Mohapatra @SavitriEra Ph. 9650065636 tusarnmohapatra@gmail.com
ତୁଷାର ନାଥ ମହାପାତ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୂଳ X ଡାକ୍ତି

ଓଡ଼ିଆ ଓଳିଆ: ଶ୍ରୀମା ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ଆଦର୍ଶ ଭିତ୍ତିରେ ଏକ ନୂଆ ସମାଜ ଗଢ଼ିବା
odiaolia.blogspot.com/2023/09/blog-p…
X posts in original by Tusar Nath Mohapatra @SavitriEra Ph. 9650065636 tusarnmohapatra@gmail.com
ତୁଷାର ନାଥ ମହାପାତ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୂଳ X ପୋଷ୍ଟ
ଗୀତ ବାଲା ଗୀତ କରନ୍ତୁ। କବିତା ବାଲା କବିତା କରନ୍ତୁ। ଫିଲ୍ମ ବାଲା ଫିଲ୍ମ କରନ୍ତୁ। ବୁଲିବା ଲୋକ ବୁଲନ୍ତୁ। ପାଟି ସୁଆଦ ବାଲା ମଉକା ଛାଡ଼ନ୍ତୁ ନାହିଁ। ବିଜ୍ଞାନ ବାଲା ବିଜ୍ଞାନ କରନ୍ତୁ। ଜ୍ଯାମିତି ବାଲା ଜ୍ଯାମିତି କରନ୍ତୁ। ବ୍ଯଙ୍ଗ ବାଲା ବ୍ଯଙ୍ଗ କରନ୍ତୁ। ସବୁ ହଉ କିନ୍ତୁ ଅଣଓଡ଼ିଆଙ୍କୁ କ୍ଷମତାରୁ ବିତାଡ଼ିତ କରିବାକୁ ଭୁଲନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ସାଶେ (Sachet)
ଓଡ଼ିଶାରେ ଆଧୁନିକତାର ଉଦୟ ହେଉଥିବାବେଳେ
କେଦାର ଗୌରୀ, କାଳିଜାଈ, ଧରମା, ଓ ବାଜି ରାଉତ ଭଳି କେତେକ କାଳ୍ପନିକ ଚରିତ୍ରକୁ ଇତିହାସ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରିନିଆହେଲା। କେବଳ ସେତିକି ନୁହେଁ, ଜୟଦେବ, ଖାରବେଳ, ଓ କଳିଙ୍ଗ ଯୁଦ୍ଧର ସତ୍ଯାସତ୍ଯ ଏବେବି ବିବାଦୀୟ। ସେହିପରି ମାଦଳାପାଞ୍ଜି ବା ମାଳିକା କେତେଦୂର ବିଶ୍ବସନୀୟ ତାହା ନିରୂପଣ କରିବା କଷ୍ଟ।
ହଁ, ମରାଠା ବୀର ବାଜୀ ପ୍ରଭୂ ଦେଶପାଣ୍ଡେଙ୍କ ଅବଲମ୍ବନରେ ବାଜି ରାଉତର ସୃଷ୍ଟି।
en.m.wikipedia.org/wiki/Baji_Prab…
ତାଙ୍କ ଉପରେ ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦ ଏକ କାବ୍ୟ ମଧ୍ଯ ଲେଖିଛନ୍ତି।
incarnateword.in/cwsa/2/baji-pr…
ବହୁତ ହିନ୍ଦୁ ଲୋକଙ୍କୁ ହତ୍ଯା କରିଥିବା ଫୁଲନ୍ ଦେବୀ ମଧ୍ଯ ସମାଜବାଦୀ ପାର୍ଟୀର ସଦସ୍ୟା ଏବଂ ସାଂସଦ ହୋଇଥିଲେ।
ଅନୀତା ଦାସ (ଦୀର୍ଘ ଈ)
ଯଦି ଆପଣ ଆରବର୍ଷ ଏତିକି ବେଳକୁ ମୁଖ୍ଯମନ୍ତ୍ରୀ କ୍ଷମତା ଉପଭୋଗ କରୁଥବାର ଦେଖିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି ତାହା ଖୁବ୍ ସହଜ। ଅଣଓଡ଼ିଆ ନେତାମାନଙ୍କର ଜୟଗାନ କରିଚାଲିଥିଲେ ଏହା ଅଚିରେ ସମ୍ଭବ ହେବ। ଗଣତନ୍ତ୍ର ସମ୍ବନ୍ଧରେ ବ୍ଯଥିତ ନହେଲେ ଯାହା ଚାଲିଛି ସେୟା ଚାଲିଥିବ। ମନେ ରହୁ ଯେ, ମୁଁ ଯେଉଁ ବିକଳ୍ପ ସୃଷ୍ଟି କରିଛି ତାର ଅନ୍ୟ କୌଣସି ବିକଳ୍ପ ନାହିଁ।

ସିନ୍ଦୁର କହିଯାଏ ସୁହାଗ ଶଙ୍ଖା କହେ (୨୦୦୭)
ଜୁଡ଼ୁବୁଡ଼ୁ ଓ ଜୁଡ଼ୁସୁଡ଼ୁ ଭିତରେ କିଛି ପ୍ରଭେଦ ଅଛି କି?
ଆପଣ ନିଜେ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି ନା ଆଗରୁ କିଏ ବ୍ଯବହାର କରିଛନ୍ତି?
ନାକ ସୁଡ଼ୁସୁଡ଼ୁ ମନେ ପଡ଼ୁଥିବାରୁ ଟିକିଏ ଅଡ଼ୁଆ ଲାଗୁଛି।
ସୁନ୍ଦରଗଡ଼ରେ ମୁଁ ପ୍ରାୟ ଆଠ ବର୍ଷ ଥିଲି ଓ ରଙ୍ଗବତୀ ଗୀତ ସେହି ସମୟରେ ଆସିଥିଲା। ବଙ୍ଗଳା ସହ ତୁଳନା କରି କହିବି ଯେ ସମ୍ବଲପୁରୀ କହି ଶିଖିବା ବେଶୀ କଷ୍ଟ। ବ୍ଯାକରଣ ଓ ଉଚ୍ଚାରଣ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଓଡ଼ିଆ ଓ ବଙ୍ଗଳା ପ୍ରାୟ ସମାନ କିନ୍ତୁ ସମ୍ବଲପୁରୀ ବହୁତ ଅଲଗା। ଯେଉଁ ଭିତ୍ତିରେ ଇଂରେଜମାନେ ଓଡ଼ିଆକୁ ମାନ୍ଯତା ଦେଇଥିଲେ, ସମ୍ବଲପୁରୀ ଆଜି ସେଇଠି।
ଅଣଓଡ଼ିଆଙ୍କୁ ଭଗବାନ ବୋଲି ମାନିନେବା ହୀନମନ୍ୟତାର କାରଣ। ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦୋଷ ନାହିଁ କି ଅଭାବ ନାହିଁ। ଜାତି ହିସାବରେ ଆମେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଠାରୁ ଉପରେ। ମୋର ଦୀର୍ଘ ଅଭିଜ୍ଞତାରୁ କହୁଛି।
ମୁଁ ନିଜେ ଦେଖିଥିବା ସମୟ କଥା କହୁଛି। ଓଡ଼ିଆ ଭାବରେ ଗର୍ବ କରିବା ପାଇଁ ବହୁତ କିଛି ଜିନିଷ ଅଛି ଯାହା ବିଷୟରେ ଖୁବ୍ କମ୍ ଲୋକ ଜାଣିଛନ୍ତି।
ଭୋଜପୁରୀ ଭାଷାକୁ ଏଇ ଗୀତ ଓ ସିନେମା ମାଧ୍ୟମରେ ସେମାନେ କୋଉଠୁ ନେଇ କୋଉଠି ପହଞ୍ଚେଇଦେଲେ ତା ଆମେ ଦେଖିଛେ। ତେଣୁ ସୃଜନଶୀଳ କ୍ଷେତ୍ରରେ ସମାଲୋଚନା କରିବାଟା ଠିକ୍ ହେବ ନାହିଁ।
ଓଡ଼ିଶାରେ ବାସ କରୁଥିବା ପ୍ରାୟ ଅର୍ଦ୍ଧେକ ଲୋକଙ୍କର ମାତୃଭାଷା ମୋ ମାତୃଭାଷାଠାରୁ ଅଲଗା। ସେମାନଙ୍କର ସୃଜନଶୀଳତା ପାଇଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ବାଧୀନତା ରହୁ। ଆପଣଙ୍କ ଭୟ ରାଜନୈତିକ ପରିଣାମ ଉପରେ ଓ ସେଇଟା ଏକ ସ୍ବତନ୍ତ୍ର ତଥା ଜଟିଳ ବିଷୟ। ଦୁଇଟାକୁ ଏବେ ନମିଶାଇଲେ ଭଲ ହେବ ବୋଲି ମୁଁ ଭାବୁଛି।
ସଜାଗ ଓଡ଼ିଆ ମାନଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ ଯେ ଅନ୍ୟ ପ୍ରଦେଶର ବ୍ଯାପାରକୁ ନେଇ ବେଶୀ ଚିନ୍ତିତ ନହୋଇ ଓଡ଼ିଶାରେ ଯେଉଁ ଗୁରୁତର ପରିସ୍ଥିତି ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛି ସେ ଦିଗରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଲାଗି ଚେଷ୍ଟିତ ହୁଅନ୍ତୁ। ସେହିପରି, ଭାରତ ବିଷୟରେ ବିଶେଷ ସମୟ ନଷ୍ଟ ନକରି ଆମ ନିଜ ରାଜ୍ଯ ଓ ଭାଷା ପାଇଁ କଣ କରିବା ଉଚିତ ତା ସକାଶେ ସଙ୍କେନ୍ଦ୍ରୀତ ହେବା ଦରକାର।
ଭୀମ ଭୋଇ ଯେପରି ବୌଦ୍ଧ ଓ ଜୈନ ଧର୍ମ ଦ୍ବାରା ପ୍ରଭାବିତ ଥିଲେ, ଭକ୍ତକବି ମଧୁସୂଦନ ରାଓ ମଧ୍ଯ ବ୍ରାହ୍ମଧର୍ମାବଲମ୍ୱୀ ଥିଲେ। ରେ ଆତ୍ମନ୍ ଭଳି ତାଙ୍କର ବହୁ କବିତା ଓଡ଼ିଶାର ପୁରପଲ୍ଲୀରେ ପରିଚିତ। ଦୁଃଖର କଥା ଯେ, ସେହି ଗୀତଗୁଡ଼ିକର ମର୍ମ ନବୁଝି, ଦୃଶ୍ଯବନ୍ଧ ବା ଭିଡ଼ିଓ ପ୍ରସ୍ତୁତକାରୀମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଦେବଦେବୀଙ୍କର ଛବି ଭର୍ତ୍ତିକରୁଛନ୍ତି।
ଏଇ ଝୁମା ଝୁମା ଦୃଶ୍ଯବନ୍ଧ
ରଜନୀ ଗୋ ଦୃଶ୍ଯବନ୍ଧ
ଆଜି ଦିବସରେ ସଭ୍ଯତାର ଭବିଷ୍ଯତ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ସମୀକ୍ଷା କରିବାର ସୁଯୋଗ। ପୁରାତନର ଦୁଷ୍ପ୍ରଭାବରୁ ମୁକ୍ତ ହେବାର ଓ ସମାଜରୁ ଭେଦଭାବ ଦୂର କରିବାର ଉପାୟ ସ୍ଥିର କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ଏ ସନ୍ଦର୍ଭରେ ଶ୍ରୀମା ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଏକ ବିଶାଳ ଆଲୋକସ୍ତମ୍ଭ ସଦୃଶ। କେବଳ ଭାଷାର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଆମେ ଅଣଓଡ଼ିଆଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ସଚେତନତା ବିତରଣ କରୁଛେ।
ନିର୍ବାଚନରେ ହାୱା ଉପରେ ନିର୍ଭରକରିବା ଏକ ଅଭ୍ଯାସ ହୋଇଗଲାଣି। ଯିଏ ଜିତିବ ତାକୁହିଁ ଭୋଟଦେବାର ପ୍ରଥା ଏକରକମ ବଦ୍ଧମୂଳ ହୋଇଗଲାଣି। କିନ୍ତୁ ଗଣତନ୍ତ୍ର ନିଜର ବୁଦ୍ଧିଖଟେଇ ଅନୁଶୀଳନ କରିବାର ଆହ୍ବାନ। ମନେରଖନ୍ତୁ ଯେ ଆପଣ କେଉଁଦଳର କ୍ରୀତଦାସ ନୁହଁନ୍ତି। ଯେ କୌଣସି ସ୍ବାଧୀନ ପ୍ରାର୍ଥୀଙ୍କୁ ଭୋଟଦେଇ ନିଜର ସ୍ବାତନ୍ତ୍ର୍ଯ ସାବ୍ଯସ୍ତ କରନ୍ତୁ।
ଗଣତନ୍ତ୍ର କ'ଣ କେବଳ ଏକ ଧୂଆଁବାଣ?
ନାଁ, ଏହା ହେଲା ଆଶାର ପ୍ରଦୀପ
ଆଉ ଭରସାର ଦ୍ଯୋତକ।
ମଣିଷ ମନର ଯେତେ ଆକାଂକ୍ଷା ଆଶଙ୍କା
ଯେତେ ସ୍ବପ୍ନ ଯେତେ ଉନ୍ମାଦନା ଓ ଅପେକ୍ଷା
ସେ ସବୁର ଯିଏ ଏକମାତ୍ର ସମାଧାନ
ମର୍ତ୍ତ୍ଯରେ ଇଶ୍ବର ରୂପି ତାର ଗଣତନ୍ତ୍ର ନାମ।
ପହଲେ ଆପ୍‌ ଭାବଧାରା ତ୍ଯାଗର ପ୍ରବୃତ୍ତି
ସତ୍ଯର ପ୍ରତିଷ୍ଠା ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁଣ ଭିତ୍ତି।

ଛକମୁଣ୍ଡେ ଗଦା ହୋଇ ନୂଆଲୁଗା ପିନ୍ଧି
ଚଢ଼ାଚଢ଼ି ହୁଅ ହାତେ ଫୁଲମାଳ ଧରି
ମୂର୍ତ୍ତିବେକେ ପକେଇ ଲଭିବ ଆତ୍ମଶ୍ଲାଘା
ଲୁଚେଇକି ନିଜର ସମସ୍ତ ଦୁର୍ବଳତା।
ସମାଜର ଅଣ୍ଢଣିଆ ବୁକେ ଦେଇ ପୁଟ
ଫୁଲ ତ ଛଳନା ଆଉ ମୂର୍ତ୍ତି ବି ଖେଳନା
ଛାଡ଼ି ମିଥ୍ଯା ପ୍ରହସନ ଶ୍ରଦ୍ଧାଞ୍ଜଳି ପ୍ରଥା
ଗାନ୍ଧୀ ଖୋଜ ଏହି ଆମ ଲୋକଙ୍କ ଭିତରେ।
#ନୂଆସକାଳଆସିବ #SavitriEra
୨୦୦୭ରେ ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ସାବିତ୍ରୀ ଇରା ପାର୍ଟି ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲି ସେତେବେଳେ ଅଧିକାଂଶ ଅସନ୍ତୋଷ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ ଏବଂ ମର୍ମାହତ ହୋଇଥିଲେ। ଶ୍ରୀମା ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କୁ କିପରି ରାଜନୀତିର ପଙ୍କିଳ ରାସ୍ତାକୁ ଟାଣି ନିଆଯିବ? ଆଜି ଯେତେବେଳେ ହିନ୍ଦୁତ୍ୱ ଦେଶ ଉପରେ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ବିଶ୍ୱଦୃଷ୍ଟି ଲଦିବାକୁ ଉଦ୍ଯତ, ମୁଁ ଠିକ୍ ପ୍ରମାଣିତ ହୋଇଛି।
ନିର୍ମଳ ସରକାର ଶୀର୍ଷକ ଛଦ୍ମନାମରେ ସମ୍ବାଦ ସମ୍ପାଦକଙ୍କୁ ପତ୍ର ଲେଖୁଥିବା ଜଣେ ପୁରୁଣା ପାଠକର @tanaya_p ମହୋଦୟାଙ୍କୁ ନୂତନ କାର୍ଯ୍ୟଭାର ଗ୍ରହଣ କରିବା ଅବସରରେ ଅଭିନନ୍ଦନ। ପ୍ରକାଶ ଥାଉ କି ସମ୍ବାଦ ସେ ସମୟରେ ଏକ ବିପ୍ଲବ ଆଣିଥିଲା ଓ ମୋର ବୌଦ୍ଧିକ ବିକାଶରେ ବିଶେଷ ସହାୟକ ହୋଇଥିଲା। ପ୍ରଥମ ସମ୍ପୀଦକ ସୁରେନ୍ଦ୍ର ମହାନ୍ତିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ।
ପ୍ରସଙ୍ଗଟି ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦ ଗାନ୍ଧୀଙ୍କ ଉପରେ କ’ଣ ମନ୍ତବ୍ୟ ଦେଇଛନ୍ତି ତାହା ନୁହେଁ ବରଂ ରାହୁଲ ଗାନ୍ଧୀଙ୍କ ସର୍ବଶେଷ ବକ୍ତବ୍ୟ ବିଷୟରେ ସେ କ’ଣ କହିବେ? ଯେହେତୁ ସେ ଏକ କାବ୍ୟିକ ଭାଷାରେ ଲେଖିଛନ୍ତି ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦ ତାଙ୍କର ପର୍ସିଅସ ଦ ଡେଲିଭରର ନାଟକଟି ପଢ଼ିବାକୁ ପରାମର୍ଶ ଦେବେ।
incarnateword.in/cwsa/3/the-leg…
incarnateword.in/cwsa/3/the-leg…
ଓଡ଼ିଆ ଅମାର: ପ୍ରଣବ କିଶୋର ପଟ୍ଟନାୟକ - କଥାଚିତ୍ର ଗୀତ ତାଲିକା odiaamara.blogspot.com/2023/10/blog-p…
ନିଶ୍ଚୟ। ଏ ସବୁ ତ ସର୍ବସାଧାରଣଙ୍କ ପାଇଁ। ଅନୁବାଦ ତ ନୁହେଁ ଲିପ୍ଯନ୍ତର କରିବେ ବୋଧେ। ଧନ୍ଯବାଦ।
ଆଜି ବିରହିଣୀ ଆଖିର କଜଳ - ମହମ୍ମଦ ହବିବ୍ (ସଜଫୁଲ)। ସଙ୍ଗୀତ - ରାଖାଲ୍ ଚନ୍ଦ୍ର ମହାନ୍ତି। ଚାରଣୀରେ ପୁରୁଣା ଗୀତର ସମ୍ଭାର।
ରୀତି ଯୁଗ
ଭକ୍ତ କବି ଦୀନକୃଷ୍ଣ ଦାସ (୧୬୫୦ - ୧୭୧୦)
କବି ସମ୍ରାଟ ଉପେନ୍ଦ୍ର ଭଞ୍ଜ (୧୬୭୦ - ୧୭୪୦)
ବନମାଳୀ ଦାସ (୧୭୨୦ - ୧୭୯୩)
ବ୍ରଜନାଥ ବଡ଼ଜେନା (୧୭୩୦ - ୧୮୦୦)
ଅଭିମନ୍ୟୁ ସାମନ୍ତସିଂହାର (୧୭୬୦ - ୧୮୦୬)
କବିକଳହଂସ ଗୋପାଳକୃଷ୍ଣ ପଟ୍ଟନାୟକ (୧୭୮୪ - ୧୮୬୨)
କବିସୂର୍ଯ୍ୟ ବଳଦେବ ରଥ (୧୭୮୯ - ୧୮୪୫)
ଗୌରଚରଣ ଅଧିକାରୀ (୧୮୧୪ - ୧୮୯୦)
ଯେଉଁମାନଙ୍କର ମାତୃଭାଷା ଓଡ଼ିଆ ସେମାନେ ଯେଉଁ ଭାଷାରେ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରନ୍ତୁ ପଛେ ଜୀବନସାରା ଓଡ଼ିଆକୁ କେବେ ଭୁଲି ପାରିବେ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଓଡ଼ିଆକୁ ଭଲପାଇବା ଲାଗି ଉପଯୁକ୍ତ ଉପାଦାନ କଣ? ରୀତି ଯୁଗର କାବ୍ୟ ବା ଓଡ଼ିଶୀ ସଙ୍ଗୀତ ଯଦି ସେମାନଙ୍କୁ 'ଶିକ୍ଷା' ଦିଆଯାଏ ତେବେ ସେମାନେ ତେରୀ ଆଁଖ୍ୟା କା ୟୋ କାଜଲ ଆଡ଼କୁ ମୁହେଁଇବା ସ୍ବାଭାବିକ।
ରାମନାଥ ଗୋଏଙ୍କାଙ୍କ ମୃତ୍ଯୁବାର୍ଷିକୀ ଉପଲକ୍ଷେ ଇଣ୍ଡିଆନ ଏକ୍ସପ୍ରେସରେ ଲେଖାଟିଏ ଦେଖିଲି। ଦେଶରେ ଗଣତନ୍ତ୍ରର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଅତୁଳନୀୟ ଅବଦାନ ତାଙ୍କର। ଓଡ଼ିଶାରେ ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦ ପାଠଚକ୍ର ଆନ୍ଦୋଳନର ଅନ୍ୟତମ ମୁଖ୍ଯ ପୁରୋଧା ରାମନାଥ ପଣ୍ଡା ସ୍ମରଣକୁ ଆସିଲେ। ପ୍ରପତ୍ତି ଜୟପୁରରେ ଅଧ୍ଯାପକ ଥିଲାବେଳେ ନବଜ୍ୟୋତି ପ୍ରକାଶନରେ ସେ ସହଯୋଗୀ ଥିଲେ।
ମୋଦୀଙ୍କୁ ଓ ହିନ୍ଦୁତ୍ୱକୁ ବିରୋଧ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ନାଚାର ଭାବରେ ମୁଖ୍ଯମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ସମର୍ଥନ କରିବାଟା ଦୁର୍ଭାଗ୍ଯଜନକ। ଗଣତନ୍ତ୍ରକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ନିମନ୍ତେ ସେମାନେ ଆଦୌ ଚିନ୍ତିତ ନୁହନ୍ତି। ଏହି ପରିପ୍ରେକ୍ଷୀରେ ସାବିତ୍ରୀ ଇରା ପାର୍ଟିକୁ ସହଯୋଗର ହାତ ବଢ଼ାଇ ନିଜର ସ୍ବାଧୀନଚେତା ମନୋଭାବ ତଥା ବୌଦ୍ଧିକ ପରାକାଷ୍ଠାର ପରିଚୟ ଦିଅନ୍ତୁ।
ବିଜୁ ପଟ୍ଟନାୟକ ଓ ଅକ୍ଷୟ ମହାନ୍ତି ଆଜି ଦେବତା ପରି ପୂଜା ପାଉଛନ୍ତି କିନ୍ତୁ ଉଭୟଙ୍କ ଭିତରେ ବେପରୁଆ ଭାବ ଓ ଏକଛତ୍ରବାଦୀ ଆଚରଣ ଥିଲା। ବିଜୁଙ୍କ ପୁଅତ ଚବିଶ ବର୍ଷ ପରେ ଆଉ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ସକାଶେ ଅଣ୍ଟା ଭିଡ଼ିଲେଣି କିନ୍ତୁ ଅକ୍ଷୟଙ୍କ ପୁଅ ସେଯାଏ ପହଞ୍ଚି ପାରିଲେ ନାହିଁ। ସେ ତୁଳନାରେ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ କରଙ୍କ ପୁଅ ଯଥେଷ୍ଟ ସଫଳତା ହାସଲ କରିଛନ୍ତି।
ଏଇଟି ମୂଳ ଗୀତ ନୁହେଁ। ମହିଳା କଣ୍ଠ ମଧ୍ଯ ଅଲଗା।
[ଗୁଡ଼ିଗୀତ ବଜାରକୁ ଆସିବା ପରେ କେବଳ ‘ଲଚକମାଣି ଗୁଡ଼ି’ ବିକ୍ରି ହେଉଥିଲା] - ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେଓ
https://twitter.com/NathTusar/status/1709960663379136968?t=ywknxh7oESa3z1CXjVWUCQ&s=19

Saturday, 30 September 2023

ଶ୍ରୀମା ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ଆଦର୍ଶ ଭିତ୍ତିରେ ଏକ ନୂଆ ସମାଜ ଗଢ଼ିବା

ଓଡ଼ିଆ ଓଳିଆ: ଶ୍ରୀମା ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ଠାରୁ ବହୁତ ନୂଆ କଥା ଶିଖିବାକୁ ମିଳେ odiaolia.blogspot.com/2023/09/blog-p…
X posts in original by Tusar Nath Mohapatra @SavitriEra Ph. 9650065636 tusarnmohapatra@gmail.com
ତୁଷାର ନାଥ ମହାପାତ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୂଳ X ପୋଷ୍ଟ

ମହତାବଙ୍କ ଅମଳରୁ ରାଜନୀତି ସହିତ ମୋର ପରିଚୟ କିନ୍ତୁ ଗଣତନ୍ତ୍ରର ଦୁରାବସ୍ଥା ଦେଖି ଏକ ବିକଳ୍ପ ସୃଷ୍ଟି କରିବା ପାଇଁ ମୁଁ ଏଠାରେ ଲେଖୁଛି। ମୋର ବକ୍ତବ୍ଯ ଯେ ଅତି କମରେ ଶହେ ଦୁଇଶହ ଲୋକଙ୍କ କାନରେ ପଡ଼ି ସାରିଲାଣି ଏହା ଅତ୍ଯନ୍ତ ଆନନ୍ଦର ବିଷୟ। ଦୁଇରେ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାର ରକ୍ଷଣାବେକ୍ଷଣ ଏକ ବଡ଼ ପ୍ରାଥମିକତା। ତିନିରେ ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ଆଦର୍ଶ।
ଷାଠିଏ ବର୍ଷ ତଳେ ବିଜୁ ପଟ୍ଟନାୟକ କାମରାଜ ଯୋଜନାରେ ଇସ୍ତଫା ଦେବା ପରେ ବୀରେନ ମିତ୍ର ଓଡ଼ିଶାର ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ହେଲେ କିନ୍ତୁ ମାତ୍ର ଦେଢ଼ ବର୍ଷର ଶାସନକାଳ ଭିତରେ ଦୁର୍ନୀତି ଓ ଛାତ୍ର ଆନ୍ଦୋଳନ ଆଦି ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ବିଭ୍ରାଟ ଯୋଗୁ ତାଙ୍କୁ ବି ଇସ୍ତଫା ଦେବାକୁ ପଡ଼ିଥିଲା। ବିଜୁ-ବୀରେନ ଯୋଉଠି, ମଦ ବୋତଲ ସେଇଠି; ସେ ସମୟର ଏକ ସ୍ଲୋଗାନ।
ପରମ୍ପରାକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବା ସାଧାରଣ କଥା କିନ୍ତୁ ଆଧୁନିକତା ସହିତ ଡାର ଲଗାତାର ସଙ୍ଘର୍ଷ ଯେ କେତେ ଗୁରୁତ୍ବପୂର୍ଣ୍ଣ ତାହା ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଜଗତର ଅଭିଜ୍ଞତାରୁ ବେଶ୍ ବୁଝିହୁଏ।
ମୁଖ୍ଯ ଦଳଗୁଡ଼ିକ ବାହାରେ ଯେ ଆଉ କିଛି ରାଜନୈତିକ ହଲଚଲ ବା ହଇଚଇ ପ୍ରସ୍ଫୁରିତ ହୋଇ ପାରେ ଏକଥା ସମସ୍ତେ ଭୁଲି ଯାଇଛନ୍ତି। ଗଣତନ୍ତ୍ର ବ୍ଯକ୍ତିକୈନ୍ଦ୍ରିକ ନହୋଇ ଦଳକୈନ୍ଦ୍ରିକ ଓ ନେତାସର୍ବସ୍ବ ହୋଇଯାଇଛି। ଏହି ଅବସ୍ଥାର ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆବଶ୍ଯକ। ଅଣଓଡ଼ିଆଙ୍କୁ ନେତୃତ୍ବରୁ ହଟାଇବା ପାଇଁ ଓଡ଼ିଆମାନେ ଏକମନ ହେବା ଦରକାର। ମୋତେ ସମର୍ଥନ କରନ୍ତୁ।
ଭାଜପା ଯେ ବିଜଦକୁ ପରାସ୍ତ କରିପାରିବ ନାହିଁ ଏହା ଦିବାଲୋକ ପରି ସତ। ତଥାପି ମହାଭାରତୀୟତାର ମନ୍ତ୍ରରେ ଉଦ୍‌ବୁଦ୍ଧ ହୋଇ ଯଦି ଶିକ୍ଷିତ ଲୋକମାନେ ଭାଜପାକୁ ହିଁ ଭୋଟ ଦିଅନ୍ତି ତାହା ଓଡ଼ିଶା ପ୍ରତି ବିଶ୍ବାସଘାତକତା। ସାବିତ୍ରୀ ଇରା ପାର୍ଟି ଏକ ନୂଆ ସମ୍ଭାବନା ଓ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ନେଇ ଆସିଛି। ୨୦୦୦ରୁ ଚାକିରି ଛାଡ଼ି ମୁଁ ଏଇଥିରେ ହିଁ ଲାଗିଛି।
ଇଂରେଜମାନେ ଆମକୁ ଗଣତନ୍ତ୍ର ଉପହାର ରୂପେ ଦେଇଗଲେ କିନ୍ତୁ ତାହା ଆଜିଯାଏ ଭଲଭାବରେ ଉଧେଇପାରିଲା ନାହିଁ। ସବୁଠିଁ ଏକଛତ୍ରବାଦର ଆଗା ଦେଖାଯାଉଛି। ଓଡ଼ିଶାରେତ ଶେଷ ସୀମାରେ ପହଞ୍ଚିଯାଇଛି। ସ୍ବାଧୀନତା ସଙ୍ଗ୍ରାମ ଭଳି ଗଣତନ୍ତ୍ର ବଞ୍ଚେଇବା ଏକ ମହାନ ଆହ୍ବାନ। ତା ସାଙ୍ଗରେ ଅଣଓଡ଼ିଆଙ୍କୁ ଉଠାଇ ଓଡ଼ିଆଙ୍କୁ ଶାସନଭାର ଅର୍ପଣ କରିବା ପ୍ରାଥମିକତା।
ସମାଲୋଚନା ତ ବହୁବର୍ଷ ଧରି ହୋଇଆସୁଛି କିନ୍ତୁ ଭୋଟ କାହାକୁ ଦେବେ? କାହାର ଗୁଣଗାନ କରିବେ? ତାଆରି ଉପରେ ସବୁକିଛି ନିର୍ଭର କରେ। ଅଣଓଡ଼ିଆମାନେ ଚଲୋଉଥିବା ଦଳର ଦାସହୋଇ ରହିଲେ ଓଡ଼ିଶାର କୌଣସି ଲାଭହେବନାହିଁ। ଓଡ଼ିଆ ସ୍ବାଭିମାନ କେତେବି ସ୍ଫୀତ ହେବନାହିଁ। ନିଜର ବୁଦ୍ଧିବୃତ୍ତି ସବୁ ଲୋପପାଇଯିବ। ଓଡ଼ିଆ ଜାତି ଚିରଦିନ କ୍ରୀତଦାସ ହୋଇ ରହିବ।
ନିଜେ ଭାବି, ଲେଖି, ଛାପି, ତଥା ବାଣ୍ଟିବାର ସୁବିଧା ଏ ଶତାବ୍ଦୀ ପୂର୍ବରୁ ନଥିଲା। ତଥାପି ମଣିଷ ମେଣ୍ଢା ବା କଙ୍କଡ଼ା ସ୍ବଭାବ ଛାଡ଼ିବାକୁ ନାରାଜ। ଖାଲି ଶସ୍ତା ଚାଉଳଖିଆ ଦୁସ୍ଥ ମଣିଷର ଏ ଦୋଷ ନୁହେଁ। ଘୃଣା ଧର୍ମରେ ଦୀକ୍ଷିତ ଶିକ୍ଷିତମାନଙ୍କର ଏ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା। ଲଳିତ ମୋହନ ଘୋଷ ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଓଡ଼ିଶାରେ ବିତରଣ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ।

ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରଦେଶର ଇତିହାସ, ସଂସ୍କୃତି, ଓ ଜନାଙ୍କିକୀ ଭିନ୍ନଭିନ୍ନ। ଓଡ଼ିଶା ଅଧିବାସୀମାନଙ୍କ ଉପରେ ଯେପରି ଅନ୍ୟ ରାଜ୍ଯରେ ପ୍ରଚଳିତ ଥିବା ନାନାଦି ଚାଲିଚଳନ ଲଦି ଦେବାର ପ୍ରଚେଷ୍ଟା ଚାଲିଛି ତାହା ବିପଜ୍ଜନକ। ଅଣଓଡ଼ିଆ ବହୁ ସଙ୍ଖ୍ୟାରେ ବସବାସ କରୁଥିବା ଯୋଗୁ ଏହା ବ୍ଯାପୁଛି। ଏଥିରେ ଏକ ଜାତୀୟ ଦଳ ଓ ତାହାର ଅଙ୍ଗବିଶେଷଙ୍କ ଭୂମିକା ବହୁତ।
ଓଡ଼ିଆ ସ୍ବାଭିମାନକୁ ନେଇ ମୁଁ ଯେଉଁ ଅଭିଯାନ ଆରମ୍ଭ କରିଛି ସେଇତ ଆନ୍ଦୋଳନ ଯାହା ଧିରେ ଧିରେ ଚାରିଆଡ଼େ ବ୍ଯାପିବ। ଆଗରୁ କଣ ହୋଇଛି ବା ନହୋଇଛି ଆଉ ଭାବିବାର ଦରକାର ନାହିଁ। ସମସ୍ତେ ସଜାଗ ହୁଅନ୍ତୁ।
ଓଡ଼ିଶାର କୌଣସି ଦଳ ଉତ୍କଳ ଜନନୀଙ୍କ ସପକ୍ଷରେ ନୁହଁନ୍ତି କାରଣ ସେମାନଙ୍କ ମାଲିକ ହେଉଛନ୍ତି ଅଣଓଡ଼ିଆ। ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ଓଡ଼ିଆ ନେତୃତ୍ବରେ ସାବିତ୍ରୀ ଇରା ପାର୍ଟି ଓଡ଼ିଆ ସ୍ବାଭିମାନ ଓ ଗଣତନ୍ତ୍ର ପୁନର୍ପ୍ରତିଷ୍ଠା ସକାଶେ ନିର୍ବାଚନ ଲଢ଼ିବାକୁ ଅଣ୍ଟା ଭିଡ଼ିଛି। ଓଡ଼ିଆ ମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ଅପୂର୍ବ ସୁଯୋଗ। ସବୁ ଓଡ଼ିଆ ଏକାଠି ହେବାର ସମୟ।
ଯେଉଁମାନେ ପଥଭ୍ରଷ୍ଟ ହୋଇଛନ୍ତି ସେମାନଙ୍କୁ ଆତ୍ମାନୁଶୀଳନ କରିବାକୁ ଅନୁରୋଧ। ଜୀବନ ଅମୂଲ୍ଯ। ତେଣୁ ଠିକ୍ ବାଟରେ ନଗଲେ ବା ଠିକ୍ ଆଦର୍ଶ ଅନୁସରଣ ନକଲେ ଜୀବନ ବ୍ଯର୍ଥହେଲା ବୋଲି ଧରିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ଓଡ଼ିଆ ସନ୍ତାନ ହୋଇ ଅଧାଓଡ଼ିଆ ବା ଅଣଓଡ଼ିଆଙ୍କ ପୂଜାକଲେ ତାହା ଓଡ଼ିଶାପ୍ରତି ଘୋର ଅପମାନ। ଶିକ୍ଷିତ ଲୋକେ ଓଡ଼ିଆ ଓ ଗଣତନ୍ତ୍ର ପାଇଁ ଲଢ଼ନ୍ତୁ।
ଅଣଓଡ଼ିଆ ନେତାଙ୍କ ଭାଟଗିରି କରି ଏକ ଫମ୍ପା ଗର୍ବର ଶିକାର ହେବାଦ୍ୱାରା ଶିକ୍ଷିତ ଓଡ଼ିଆ ମାନେ ଓଡ଼ିଆ ଭାବରେ ନିଜର ଦାୟିତ୍ୱ ଓ କର୍ତ୍ତବ୍ଯ ଉପରେ ଉଦାସୀନତା ଓ ଅପାରଗତାର ଏକ ଘନ ଆସ୍ତରଣ ଢାଙ୍କି ଦେଇଛନ୍ତି। ପ୍ରାଥମିକତା କ'ଣ ତାହା ସଠିକ୍ ଭାବେ ଜାଣି ପାରୁନାହାନ୍ତି। ସୁସ୍ଥ ରାଜନୈତିକ ତଥା ଚିନ୍ତାଶକ୍ତିୟ ନେତୃତ୍ବ ଅଭାବରୁ ଏପରି ଘଟୁଛି।
ଜଣେ ଓଡ଼ିଆ ଭାବରେ ମୁଁ ସାବିତ୍ରୀ ଇରା ପାର୍ଟି ତୋରଣ ତଳେ ଓଡ଼ିଆ ସ୍ବାଭିମାନ ଓ ଗଣତନ୍ତ୍ର ପୁନର୍ପ୍ରତିଷ୍ଠା ସକାଶେ ଲଢ଼ୁଛି। ଧର୍ମ ବାହାନାରେ ଭକ୍ତି ବଦଳରେ ଘୃଣାର ବେପାର କରୁଥିବା ଭଡ଼ାଟିଆ ମାନଙ୍କୁ ଶ୍ରୀମା ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ଆଦର୍ଶ ବଳରେ ନିରସ୍ତ୍ର କରିବା ପାଇଁ ମୁଁ ପ୍ରଚେଷ୍ଟା କରିଆସୁଛି। ଆଶା ସମସ୍ତେ ଏଥିରେ ସହଯୋଗ ପ୍ରଦାନ କରିବେ।
ଦୃଶ୍ଯାଂଶ a variation of ସାରାଂଶ।
ଉଙ୍କିତା ହେଲେ ଚଳିବ। ନୂଆ ଓ ଅନନ୍ୟ।
ଉଙ୍କିର ଅର୍ଥ ବିଜୁଳି ମାରିବା ପରିବି ହୋଇପାରେ।
ଯେହେତୁ ଟିକେ ଚିଡ଼େଇବାର ଇଙ୍ଗିତ ରହିଲେ ଯଥାର୍ଥ ହେବ, ଖୁଞ୍ଚିକା ଶବ୍ଦଟି ମଧ୍ଯ ଉପଯୁକ୍ତ।
Teaser ର ଓଡ଼ିଆ ଭାବରେ ଉଙ୍କିତା/ଉଙ୍କିମା/ଉଙ୍କିକା ବା ଖୁଞ୍ଚିକା
ତାହେଲେ, Teaser ପାଇଁ କିଞ୍ଚିତ୍ର ହେଲେ ଭଲହେବ।
ନୂଆ ଶବ୍ଦ କେତୋଟି
ପ୍ରମିଦିଆ (ମିଡ଼ିଆ)
ସ୍ବମିଦିଆ (ସୋସାଲ୍ ମିଡ଼ିଆ)
କାଗବନ୍ଧ (ରିଷର୍ଚ୍ଚ ପେପର୍)
ଦୃଶ୍ୟବନ୍ଧ (ଭିଡିଓ)
ଦୃଶ୍ୟାଂଶ (ଟ୍ରେଲର)
କୋବାଦିତା (ଡିସ୍କୋର୍ସ)
ବର୍ଣ୍ଣନଦୀ (ନ୍ୟାରେଟିଭ)
ମୋର ପୁରୁଣା ପୋଷ୍ଟରେ ମୁଁ ବ୍ଯବହାର କରିଛି। ସର୍ଚ୍ଚ କରି ଦେଖିପାରିବେ।
ମୋର ନିଜସ୍ବ। ଯଦି ଭଲଲାଗେ, ତେବେ ଯେ କେହି ବ୍ଯବହାର କରିପାରିବେ।
ସମର୍ଥନ ପାଇଁ ଧନ୍ୟବାଦ।
ଧନ୍ଯବାଦ। ପୋଷ୍ଟ ପାଇଁ ଏବେ ଲେଖିଲି ଡାକ୍ତି (ଡାକ+ଉକ୍ତି)
ଓଡ଼ିଆ ଭାବରେ ଆମ ଭାଷା ଓ ସଂସ୍କୃତିର ମୌଳିକତା ଓ ବୈଶିଷ୍ଟ୍ୟ ବଜାୟ ରଖିବା ନିମନ୍ତେ ରାଜନୈତିକ କ୍ଷମତା ହାସଲ କରିବା ଅନିବାର୍ଯ୍ୟ। ଗ୍ରହଣଗ୍ରସ୍ତ ଗଣତନ୍ତ୍ରକୁ ମଧ୍ଯ ରକ୍ଷା କରିବାର ଏକମାତ୍ର ଉପାୟ ହେଲା ନିର୍ବାଚନରେ ଜିତିବା। ଶିକ୍ଷିତ ଲୋକମାନେ ଏହା ହୃଦୟଙ୍ଗମପୂର୍ବକ ମୋତେ ମୁଖ୍ଯମନ୍ତ୍ରୀ ପଦ ପାଇଁ ସମର୍ଥନ ପ୍ରେଷଣ କରିବାପାଇଁ ଅନୁରୋଧ।
ରାଜନୈତିକ ଦର୍ଶନର ଇତିହାସ ବହୁ ପୁରାତନ। ହଜାର ହଜାର ଚିନ୍ତାନାୟକ ଓ ଘଟଣାବଳୀର ମନ୍ଥନରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛି ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ଲେଖା। ଭାରତ ଓ ଓଡ଼ିଶାର ସାମ୍ପ୍ରତିକ କ୍ଷମତା-କ୍ରୀଡ଼ା ମଧ୍ଯ ରାଜନୀତି ବିଜ୍ଞାନ କୋବାଦିତା ପାଇଁ ଉର୍ବର ମୃତ୍ତିକା। ବଡ଼ ପରିତାପର ବିଷୟ ଯେ, ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଶିକ୍ଷା-ବ୍ଯବସ୍ଥା ମଧ୍ଯରେ ସ୍ଥାନ ପାଇପାରୁ ନାହିଁ।
ବୈଷୟିକ ଶିକ୍ଷା ତଥା ବୃତ୍ତିଗତ କୌଶଳର ବିକଳ୍ପ ନାହିଁ। ସେହିପରି କଳା ଓ ସାହିତ୍ୟ ମଧ୍ଯ ଜୀବନର ଏକ ବିଶିଷ୍ଟ ଉପାଦାନ। ଏହାଛଡ଼ା, ହ୍ଯୁମାନିଟିଜକୁ ପ୍ରାୟ ସମସ୍ତେ ହେୟଜ୍ଞାନ କରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ତା ବିନା ଜ୍ଞାନ ପଲ୍ଲବଗ୍ରାହୀ ହୋଇ ରହେ। କେବଳ ଉପନ୍ୟାସରୁ ଯଥାର୍ଥ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣ ଆହରଣ କରାଯାଇ ପାରେ ନାହିଁ। ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦ ଏ ଦିଗରେ ବଡ଼ ସହାୟକ।

ମୁଁ ବର୍ତ୍ତମାନ ଓଡ଼ିଶାରେ ଏକମାତ୍ର ମୁଖ୍ଯମନ୍ତ୍ରୀ ପ୍ରାର୍ଥୀ। ଓଡ଼ିଆଙ୍କ ମଧ୍ଯରେ ଏକତା ସ୍ଥାପିତହେଲେ ଏହା ସମ୍ଭବ ହୋଇପାରିବ। ସେଥିପାଇଁ ରାଜ୍ଯ ବାହାରର ବିଭିନ୍ନ ଘଟଣାକୁ ନେଇ ବିବ୍ରତ ବ୍ଯଥିତ ହେବା ବନ୍ଦ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ରାଜ୍ୟ ବାହାରର ଅଣଓଡ଼ିଆ ନେତାଙ୍କ କିଙ୍କର ହେବାରୁ ମୁକ୍ତହେବାକୁ ପଡ଼ିବ। ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାକୁ ସମ୍ମାନ ଦେବାକୁ ହେବ।
ଓଡ଼ିଆ ଭାଷା ଅନ୍ୟ ରାଜ୍ଯରେ ବିକଶିତ ହୋଇ ପାରିବ ନାହିଁ। ଓଡ଼ିଶା ସୀମା ଭିତରେ ହିଁ ତାର ନିୟତି ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ ହେବ। ଦେଶଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କରିବାପାଇଁ ବିଦେଶୀମାନଙ୍କ ଉପରେ ଯେପରି କଟକଣା ରହିଛି ସେମିତି ଓଡ଼ିଶା ଭିତରେ ବାସକରିବା ଲାଗି ଅଣଓଡ଼ିଆଙ୍କ ପାଇଁ ଏବେ ଯେଉଁ ସାହାଣମେଲା ବ୍ଯବସ୍ଥା ଅଛି ସେଥିରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରାଯିବା ନିହାତି ଆବଶ୍ଯକ।
ଜଣେ ସାଧାରଣ ଲୋକ ପକ୍ଷରେ ନିର୍ବାଚନ ରାଜନୀତିରେ ପାଦ ରଖିବା କାଠିକର ପାଠ କିନ୍ତୁ ଓଡ଼ିଆ ସ୍ବାଭିମାନ ଏପରି ଏକ ଚୁମ୍ବକୀୟ ବିଷୟ ଯେ ଏହା ଅଚିରେ ସଫଳତା ପ୍ରଦାନ କରିପାରେ। ଗାଁଆ ସ୍କୁଲରେ ଓଡ଼ିଆ ମାଧ୍ଯମରେ ପଢ଼ିବା ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଏଠାରେ ଡାକ୍ତି କରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋର ଯଥେଷ୍ଟ ବିଶ୍ବସନୀୟତା ଅଛି ବୋଲି କେହି ଅସ୍ବୀକାର କରିବେ ନାହିଁ।
ସମସ୍ତେ ପ୍ରାୟ ପେଟପାଟଣା ଧନ୍ଦାରେ ବ୍ଯସ୍ତ ଓ ତେଣୁ ମୋ ପରି ସ୍ବାଧୀନତା କାହାର ନାହିଁ। ତାପରେ ମୋର ଦୀର୍ଘ ଅଭିଜ୍ଞତା ତଥା ଗବେଷଣା ଫଳରେ ମୁଁ ଯାହା ଅର୍ଜନ କରିଛି ତାହାର ଯଥେଷ୍ଟ ମହତ୍ତ୍ବ ରହିଛି। ସେହି ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଆପଣମାନେ ଯେତେଜଣ ଲାଇକ୍/ରିପୋଷ୍ଟ/ଫଲୋ କରି ବା ମନ୍ତବ୍ୟ ଦେଇ ମୋତେ ଉତ୍ସାହିତ କରିଛନ୍ତି ସେଥିପାଇଁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଧନ୍ଯବାଦ।
ଜଣେ ବାବୁ ବିଜ୍ଞାନ କଥା କହି ସମାଲୋଚନାର ଶରବ୍ୟ ହୋଇଛନ୍ତି। ଉଭୟ ପକ୍ଷକୁ ସମନ୍ବୟ କରି ଏତିକି କୁହାଯାଇପାରେ ଯେ ଏହି ପୃଥିବୀ ବକ୍ଷରେ ଦିନେ ମଣିଷ ନଥିଲା କିନ୍ତୁ ବିବର୍ତ୍ତନର ଧାରାରେ ଆଜି ଆମେ ଏଠି ଡାକ୍ତି କରୁଛେ। ଉପନିଷଦର ବିଜ୍ଞାନକୁ ନେଇ ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦ ବିବର୍ତ୍ତନର ରହସ୍ଯ ଖୋଲିଛନ୍ତି ଯାହା ଚିନ୍ତାଶକ୍ତି ପାଇଁ ବରାଠୁଁ କମ୍ ନୁହେଁ।
ଅନ୍ୟ କିଛି ହେଉ ବା ନହେଉ, ଏଠିକାର ଅଧିକାଂଶ ତେଣ୍ଡା ଓଡ଼ିଆପ୍ରେମୀ। ପ୍ରାୟ ସମସ୍ତେ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷା ପାଇଁ ଲଢ଼େଇ କରିବାକୁ ବାହାରି ପଡ଼ନ୍ତି ଓ ତାର ପ୍ରଚାର ପ୍ରସାର ପାଇଁ କିଛି ନା କିଛି ଡାକ୍ତି କରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ କେତେକ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଅଶାଳୀନ ଭାଷା ଓ ବ୍ଯବହାର ଦେଖି ଦୁଃଖ ଲାଗେ। ହାଟ ମଝିରେ ଶିକ୍ଷିତ ଲୋକଙ୍କର ଏପରି ଆଚରଣ ଦେଖି ଲାଜ ଲାଗେ।
ଅନେକ ଲୋକ ସ୍ବାମୀ ଏମିତି କରିବା ଉଚିତ ସ୍ତ୍ରୀ ସେମିତି କରିବା ଉଚିତ ଇତ୍ୟାଦି ବିଭିନ୍ନ ସାମାଜିକ ଆଚାର ବ୍ଯବହାରକୁ ନେଇ ଯେଉଁ ନିୟମ କାନୁନ ସବୁ ତିଆରି କରନ୍ତି ତାକୁ ପଢ଼ି ହସ ଲାଗେ। ଏତେ ବଡ଼ ଦୁନିଆରେ ନିଜର ସୀମିତ ପରିସ୍ଥିତି ଓ ଅଭିଜ୍ଞତା ଭିତ୍ତିରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଆଚରଣ ବିଧି ଖଞ୍ଜିଦେବା ଅସଙ୍ଗତ ତଥା ଅବାସ୍ତବ। ତଥାପି ଏସବୁ ଚାଲେ।

ବାମପନ୍ଥୀ ଲେଖକମାନଙ୍କୁ ତାଚ୍ଛଲ୍ଯ କରିବା ଏକ ସାଧାରଣ କଥା ହୋଇଗଲାଣି କିନ୍ତୁ ଆଧୁନିକତାକୁ ପ୍ରତିପାଳନ କରିବାରେ ସେମାନଙ୍କ ଅବଦାନ ଅତୁଳନୀୟ। କେବଳ ପୁରାଣ ଓ ପରମ୍ପରା ଦ୍ବାରା ଚିନ୍ତାଶକ୍ତିର ବିକାଶ ହୋଇପାରିବ ନାହିଁ। ଶ୍ରୀମା ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ଦର୍ଶନ ମାଧ୍ୟମରେ ଜଣେ ଏକ ସନ୍ତୁଳିତ ତଥା ପୂର୍ଣ୍ଣାଙ୍ଗ ବର୍ଣ୍ଣନଦୀ ଆବିଷ୍କାର କରିପାରିବ।
ବଡ଼ ଭାଗ୍ଯର କଥା ଯେ ଶ୍ରୀମା ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କର ବାର୍ତ୍ତା ଓଡ଼ିଶାର କୋଣେ କୋଣେ ପହଞ୍ଚିଛି କିନ୍ତୁ ବହୁତ ଶିକ୍ଷିତ ଲୋକ ବେପରୁଆ ଭାବରେ ତାକୁ ଉପେକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି। ଫଳତଃ ବଭିନ୍ନ ରାଜନୈତିକ ଦଳଙ୍କ ଦ୍ବାରା ଯେଉଁ ଘୃଣ୍ଯ ମାନସିକତା ପ୍ରଚାର କରାଯାଉଛି ତାର ଶିକାର ହେଉଛନ୍ତି। ସୁଗଠିତ ବୌଦ୍ଧିକ ମାଂସପେଶୀ ବିନା ପଥଭ୍ରଷ୍ଟ ହେବାର ସମ୍ଭାବନା।
ଧନ୍ଯବାଦ। ପୋଷ୍ଟ ପାଇଁ ଏବେ ଲେଖିଲି ଡାକ୍ତି (ଡାକ+ଉକ୍ତି)
ଗୋଦା
ସଜବାଜ ହେବା (ଯାହା ମହିଳା ମାନଙ୍କର ଜନ୍ମଗତ ଅଧିକାର) ଓ ଫଟୋକୁ ସଜେଇବାର ମନସ୍ତାତ୍ତ୍ୱିକ କାରଣ ଏକା। ପ୍ରଜନନ।
ଅଙ୍ଗନୱାଡ଼ି କେନ୍ଦ୍ର ସରକାରଙ୍କର ନା ଓଡ଼ିଶା ସରକାରଙ୍କର? ପଚାଶବର୍ଷ ପରେବି କିଛି ଓଡ଼ିଆ ନାମକରଣ ହୋଇନପାରିବା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର ବିଷୟ। ସେହିପରି କଟକ ଓ ବାଲେଶ୍ୱର ଭଳି ବିଭିନ୍ନ ଜାଗାର ଇଂରାଜୀ ବନାନ ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଦଳି ନପାରିବା ଦୁଃଖର କଥା। ବାଣୀ ବିହାରର ଇଂରାଜୀ ବନାନ ମଧ୍ଯ ବଦଳିବା ଦରକାର। ଏଇ ଛୋଟ ଛୋଟ ଜିନିଷ ହୋଇପାରୁନି କାହିଁକି?
ଓଡ଼ିଶାରେ ଆଧୁନିକତାର ଉଦୟ ହେଉଥିବାବେଳେ
କେଦାର ଗୌରୀ, କାଳିଜାଈ, ଧରମା, ଓ ବାଜି ରାଉତ ଭଳି କେତେକ କାଳ୍ପନିକ ଚରିତ୍ରକୁ ଇତିହାସ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରିନିଆହେଲା। କେବଳ ସେତିକି ନୁହେଁ, ଜୟଦେବ, ଖାରବେଳ, ଓ କଳିଙ୍ଗ ଯୁଦ୍ଧର ସତ୍ଯାସତ୍ଯ ଏବେବି ବିବାଦୀୟ। ସେହିପରି ମାଦଳାପାଞ୍ଜି ବା ମାଳିକା କେତେଦୂର ବିଶ୍ବସନୀୟ ତାହା ନିରୂପଣ କରିବା କଷ୍ଟ।
ନିଜ ନିଜ ଭିତରେ ଅଯଥାରେ କଳି କରିବାଟା ଠିକ ନୁହେଁ।
ସ୍ବମିଦିଆର ପାବଚ୍ଛରୁ ମୁଖ୍ଯମନ୍ତ୍ରୀ ପଦପାଇଁ ସ୍ବପ୍ନ ଦେଖିବା ହାସ୍ଯାସ୍ପଦ ବୋଧ ହୋଇପାରେ କିନ୍ତୁ ଗଣତନ୍ତ୍ରର ଢଙ୍ଗ ସେୟା। ଅନ୍ୟ କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତି ବା ପ୍ରମିଦିଆ ପ୍ରାସାଦ ଏ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ନୀରବ ଥିବାବେଳେ ମୁଁ ମୋର କନିଷ୍ଠ ମାନଙ୍କୁ ଯେ ଏକ ନୂତନ ଦିଗଦର୍ଶନ ଦେଇ ପାରୁଛି ତାହା ନିଶ୍ଚୟ ସନ୍ତୋଷଜନକ। ଅଧାଓଡ଼ିଆ ଓ ଅଣଓଡ଼ିଆମାନଙ୍କ ବୟକଟ ହେଉ।
ଦୁଇଜଣ ମହିଳା ଏବେ ସମାଲୋଚନାର ଶିକାର ହେଲେ। ଜଣଙ୍କର ବ୍ଯକ୍ତିଗତ ଜୀବନ ଉପରେ ମଧ୍ଯ ଆକ୍ଷେପ କରାଗଲା। ଏସବୁ ଅତି ନିମ୍ନ ମାନର ରାଜନୀତି। ନୈତିକତାର ସାଧାରଣ ସ୍ତର ଯଦି ପାଳନ କରାନଯାଏ, ତେବେ ଶିକ୍ଷା ଓ ସଂସ୍କାରର ମୂଲ୍ଯ କଣ? ତାପରେ, ଯେଉଁମାନେ ହିନ୍ଦୁଧର୍ମର ସଂରକ୍ଷକ ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରୁଛନ୍ତି ସେମାନେ ଏତେ ତଳକୁ ଖସି ଯାଉଛନ୍ତି କିପରି?
ମନେରଖନ୍ତୁ ଯେ, ଯାହାର ବାପା, ବୋଉ, ସ୍ବାମୀ, ବା ସ୍ତ୍ରୀ ଅଣଓଡ଼ିଆ ସେ ଅଣଓଡ଼ିଆ କିମ୍ବା ଅଧାଓଡ଼ିଆ। ବର୍ତ୍ତମାନ, ହିସାବ କରନ୍ତୁ, କିଏ କିଏ ଏହି ସମ୍ମାନର ଅଧିକାରୀ ଓ କାହିଁକି ସେମାନେ ଉଚ୍ଚପଦପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି? କାହିଁକି ଖାଣ୍ଟିଓଡ଼ିଆ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଏଠି ଉପେକ୍ଷା କରାଯାଇଛି? ହିନ୍ଦୁ ଧର୍ମର ସଂରକ୍ଷକ ମାନେ ଏ ବିଷୟରେ ନୀରବ କାହିଁକି?
ନୂଆ ଦଳ ହିସାବରେ, ସାବିତ୍ରୀ ଇରା ପାର୍ଟି ସବୁ ଦଳର ବିରୋଧୀ। ଶ୍ରୀମା ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ଆଦର୍ଶ ଭିତ୍ତିରେ ଏକ ନୂଆସମାଜ ଗଢ଼ିବା ଆମର ଲକ୍ଷ୍ଯ। ଓଡ଼ିଆମାନଙ୍କ ସ୍ବାଭିମାନ ତଥା ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାର ରକ୍ଷଣାବେକ୍ଷଣ ଆମର ପ୍ରାଥମିକତା। ଅଣଓଡ଼ିଆମାନଙ୍କୁ କ୍ଷମତାଚ୍ୟୁତ କରିବା ଆମର ରଣନୀତି। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ମୋତେ ସମର୍ଥନ କରି ଓଡ଼ିଶାର ଟେକ ରଖନ୍ତୁ।
Ram Swarup was well aware of Sri Aurobindo's writings but unfortunately could not be convinced of them.

Wednesday, 27 September 2023

ଶ୍ରୀମା ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ଠାରୁ ବହୁତ ନୂଆ କଥା ଶିଖିବାକୁ ମିଳେ

X posts in original by Tusar Nath Mohapatra @SavitriEra Ph. 9650065636 tusarnmohapatra@gmail.com
ତୁଷାର ନାଥ ମହାପାତ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୂଳ X ପୋଷ୍ଟ |

ସମସ୍ତେ ନିଜ ନିଜ ପରିସ୍ଥିତିର ଦାସ ଏବଂ ନିଜ ଚିନ୍ତାଧାରାର ବାହକ। ଶ୍ରୀମା ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ଠାରୁ ବହୁତ ନୂଆ କଥା ଶିଖିବାକୁ ମିଳେ। ମୁଁ ପିଲାଦିନୁ ସେମାନଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ ଏବଂ ପରମ୍ପରା ଠାରୁ ଦୂରରେ ରୁହେ। ବର୍ତ୍ତମାନ ରାଜନୈତିକ ଦଳମାନେ ସତ ମିଛକୁ ମିଶେଇ ଅପପ୍ରଚାର କରୁଛନ୍ତି। ନିଜର ବୁଦ୍ଧି ଖଟେଇ ସେସବୁକୁ ପରଖି ବୁଝିବାକୁ ଅନୁରୋଧ।

ଗଡ୍‌ଡାଳିକା ପ୍ରବାହରେ ଆମେ ବହୁତ କଥାକୁ ସତ ବୋଲି ମାନି ନେଇ ଥାଉ। ସୁବିଧାବାଦୀ ରୀତିରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରଥାକୁ ସମର୍ଥନ କରୁ। ଆଧୁନିକ ରାଜନୀତି ବିଜ୍ଞାନ କିନ୍ତୁ ନୂତନ ଦିଗଦର୍ଶନ ଦିଏ। ଧର୍ମ ଓ ରାଜନୀତିକୁ ଅଲଗା ରଖିବା ସେହିପରି ଏକ ମୌଳିକ ତତ୍ତ୍ବ। ତାକୁ ଅବମାନନା କରିବା ଦ୍ବାରା ଯେ ସମାଜର କେତେ କ୍ଷତି ହେଉଛି ତାହା ବୁଝିବା ଆବଶ୍ଯକ।

ସବୁ ଜିନିଷକୁ ତଳେଇ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଦର୍ଶନ ଶାସ୍ତ୍ର ଉତ୍ସାହିତ କରେ। ଯେମିତି ସାମ୍ବାଦିକ ମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଘଟଣା ପଛରେ ଥିବା କାରଣର ଅନୁସନ୍ଧାନ କରନ୍ତି। ଫିଲ୍ମ ଦେଖିଲାବେଳେ ବି କେବଳ କାହାଣୀ ସହିତ ଭାସି ନଯାଇ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦୃଶ୍ଯପଟରେ ଅନ୍ୟ କେଉଁ କେଉଁ ବସ୍ତୁ ବା ଚରିତ୍ରର ଅବତାରଣା କରାଯାଇଛି ତାହା ଅନୁଧ୍ଯାନ କରିବା ଏକ ଆମୋଦଦାୟକ ଅଭ୍ଯାସ।

ସାହିତ୍ୟର ଏକ ବଡ଼ ସୀମାବଦ୍ଧତା ହେଲା କତିପୟ ଜୀବନ କଥାକୁ ପାଥେୟ କରି ନୈତିକତାର ପଥର ଘର ତୋଳିବା। ଦର୍ଶନ ଆଗରେ ସେ ସବୁ ବାଲିଘର ପରି ବୋଧହୁଏ। ଦର୍ଶନ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ସତ୍ଯକୁ ଅନ୍ବେଷଣ କରେ ଓ ଉଦଘାଟନ କରେ। ପରିଣାମ ପ୍ରତି ଭୃକ୍ଷେପ କରେନାହିଁ। ତାର ଏହି ଦୃଢ଼ ବିଶ୍ବାସ ଯେ ଦିଗବଳୟ ପ୍ରସାରିତ ହେଲେ ଯଥାର୍ଥ ସତ୍ଯ ଆପେ ଆପେ ପ୍ରତିଭାତ ହେବ।

ପ୍ରଣବ କିଶୋର ପଟ୍ଟନାୟକଙ୍କ

ପ୍ରଥମ ଷୋହଳଟି ଗୀତ:

ବେଦନା ସାଗର

ତୁ କି ପରଦେଶୀ

ଚାହେଁନା ଚାହେଁନା

ନୀଳାଦ୍ରି ବିହାରୀ ହରି

ଏ ରଙ୍ଗ ରହିବ ନାହିଁ

ଅନ୍ତରେ କାନ୍ଦେ

ନୟନେ ସୁନୟନା

ମୁଁ ତ କୁଳରୁ ହେଲି

ମୋର ଅନ୍ତର ମନ୍ଦିରେ

ତୁମେ ଜାଣନା ଜାଣନା

ଏଇ ଛୋଟ କଥାଟିଏ

ତୁମ ବିନା ଏଇ ରାତି

ବିତିଯାଏ ରେ

ଏ ନୀଳଆଖି

ମା କାଳୀଯାଇ ଲୋ

ପୂର୍ଣିମା ଜହ୍ନ ସତେ

ନାଁ, ମୁଁ ୧୯୮୮ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଓଡ଼ିଶାରେ ଥିଲି। ସେତେବେଳେ ବୋଧେ ନଥିଲା।

ପୁରୁଣା ହିଟ୍ ହିନ୍ଦୀ ଗୀତ ସ୍ବରରେ ଭଜନ କ୍ୟାସେଟ୍ ସବୁ ଯେତେବେଳେ ଚାରିଆଡ଼େ ବାଜିଲା ସେତେବେଳେ ବ୍ୟବସାୟୀ ଲାଭାନ୍ୱିତ ହେଲେ କିନ୍ତୁ କ୍ଷତି ହେଲା ସଙ୍ଗୀତର ତଥା ଧର୍ମର। ଓଡ଼ିଶାରେ ବି କାଳିଆକୁ ନେଇ ବହୁ କୋଳାହଳ ହେଲା ଓ ଭଜନ ସନ୍ଧ୍ଯାର ଆସରରେ ଲୋକେ ଆତ୍ମହରା ହେଲେ କିନ୍ତୁ ସଙ୍ଗୀତର ବହୁବିଧତା ଉପରେ ଆଞ୍ଚ୍ ଆସିଲା। ଧର୍ମ ପାଣିଚିଆ ହେଲା

ମୋର ଏ ଦିଗରେ ନିବେଦନ ବହୁଦିନର। ଆଶା ସମସ୍ତଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ପଡ଼ିବ।

ହଉ, ସେମିତି ହଉ ହଉ ସବୁକିଛି ହବ। ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଆକର୍ଷଣ ଭିତରେ ଲୋକେ ଦ୍ବନ୍ଦରେ ପଡ଼ି ଯାଉଛନ୍ତି। ଓଡ଼ିଶାର ହେବେ ନା ସର୍ବଭାରତୀୟ? ଓଡ଼ିଆରେ ଲେଖିବେ ନା ଇଂରାଜୀରେ? ଗମ୍ଭୀର ଛବି ଭଲ ନା ଥଟ୍ଟା ମଜା ମିଜାଜ୍? ସାହିତ୍ୟ ସଂସ୍କୃତି ନା ରାଜନୀତି? ତେଣୁ ପାଦ ଟଳମଳ ହେବା ସ୍ବାଭାବିକ।

ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର କଥା ଯେ @OdiaMovieDB ଭଳି ଏକ ଉପାଦେୟ ତେଣ୍ଡାର ଅନୁଗାମୀ ସଂଖ୍ଯା ମାତ୍ର ୨୨୨୬। ରାଜନୀତିରେ ସମସ୍ତେ ଏତେ ବ୍ଯସ୍ତ ଯେ ଅନ୍ୟ କିଛି ପ୍ରତି ଆକର୍ଷଣ ନାହିଁ। ତାଙ୍କ ୱେବ୍-ସାଇଟ୍-ରେ କେହି କେବେ ପଦାର୍ପଣ କରିଛନ୍ତି କି ନାହିଁ ସନ୍ଦେହ। ଗଲାବର୍ଷ ୭୫ଟି କଥାଚିତ୍ର ମୁକ୍ତିଲାଭ କରିଥିଲା। ଏ ବର୍ଷ ସେହି ପାଖାପାଖି ପହଞ୍ଚି ଗଲାଣି।

ବହୁତ ପ୍ରଶଂସନୀୟ କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ଲେଖା କେଉଁଠି ସୁରକ୍ଷିତ ହୋଇଛି କି? ତାଛଡା, ଯଦି ବିଶେଷ ଅସୁବିଧା ନଥାଏ ତେବେ ଜଣେ ଦାୟିତ୍ୱବାନ ନାଗରିକ ହିସାବରେ ନିଜ ନାଁରେ ତେଣ୍ଡାଟି ଚାଲିଲେ ବିଶ୍ବସନୀୟତା ବଢ଼ିବ। ପୁଷ୍କରା ପାଇଁ ତାଙ୍କ ଉତ୍ସାହ ପାଇଁ ଧନ୍ଯବାଦ। @OdiaCulture @TaraniTrotter

ଲଳିତ ବାବୁ imdb ଢାଞ୍ଚାରେ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ଓ ବହୁ ମାତ୍ରାରେ ସଫଳ ହୋଇ ପାରିଛନ୍ତି କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟ ଏକ ସାଇଟ୍ ର ଆବଶ୍ଯକତା ରହିଛି ଯେଉଁଠି ସବୁ ଥିବ। ସମଗ୍ର ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟ, ସଂସ୍କୃତି, ସଙ୍ଗୀତ, ଓ ସିନେମା ପାଇଁ ନିର୍ଭରଯୋଗ୍ୟ ସୂଚନା ଓ ଲିଙ୍କ୍ ଥିବ। ସରକାରଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭର ନକରି ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରାଯାଇ ପାରେ। ସମସ୍ତେ ସହଯୋଗ କରନ୍ତୁ

ଧନ୍ଯବାଦ। ସମସ୍ତେ ସେଥିରୁ ଉପକୃତ ହୁଅନ୍ତୁ, ଏହାହିଁ କାମନା।

ସେଠି ସେ ସେରେ ଢାଳନ୍ତୁ କିନ୍ତୁ ଏଠି ବି ଛଟାଙ୍କିଏ ଛିଞ୍ଚି ଦେବା ପାଇଁ ମଧ୍ଯ ତାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରାଯାଉ। ମୋର ଅତି ପ୍ରିୟ ଗୀତ ଛାୟା ପଛେ ପଛେର ଭିଡ଼ିଓ ଯେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିବ ଏହା ବହୁତ ଆନନ୍ଦର ବିଷୟ। ଖୁସିରେ @OdiaCulture ଓ @TaraniTrotter ବାବୁଙ୍କୁ ମଧ୍ଯ ଟ୍ୟାଗ୍ କଲି।

ନିଶ୍ଚୟ, କିନ୍ତୁ ଗଲା ବାର ବର୍ଷ ଧରି @justlalit ବାବୁ ଓଡ଼ିଆ କଥାଚିତ୍ର ଇତିହାସ ସହିତ ଯେତିକି କୁସ୍ତି କରି ଓତଃପ୍ରୋତ ହୋଇଛନ୍ତି ସେ ବିଷୟରେ ସମସ୍ତେ ଜାଣିବା ପାଇଁ ଓ ପ୍ରେରଣା ନେବା ପାଇଁ ସାମାନ୍ଯ ପ୍ରଚେଷ୍ଟା କଲେ ଦୋଷ କିଛି ନାହିଁ। ସେହିପରି @odiamelody ବାବୁଙ୍କ ଅବଦାନ ବି ଅତୁଳନୀୟ। @SuryadeoSurya ବାବୁ X ରେ ନିଷ୍କ୍ରିୟ!

ଭଲକଥା କିନ୍ତୁ ଆପଣଙ୍କ ଅନୁଗାମୀ ମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ଯ ଅନୁରୋଧ ଜଣାନ୍ତୁ। ଜଣାପଡ଼ୁ ଓଡ଼ିଆ ତେଣ୍ଡା କେତେ।

ପୁଷ୍କରା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଭଲ ଲାଗିଛି ଓ ଉଚ୍ଚ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଉଛି ଏହା ବଡ଼ ଖୁସିର କଥା। ଆଶା କରୁଛି ଯେ ଏଥିରେ କୌଣସି ରାଜନୈତିକ କାରଣ ନଥାଉ। ପୁଣି ଡର ଲାଗୁଛି ଯେ ଯଦି ଖାଲି ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକମାନେ ଭଲ ବୋଲି କହିଲେ ତାହେଲେ ଛବିଟି ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ଛୁଇଁ ପାରିବକି ନାହିଁ? ମନୋରଞ୍ଜନ ବଦଳରେ ଯଦି ଲୁହବୁହାଣ ହେଲା ତେବେ ସଫଳ ହେବ କି ନା?

ଆମ ଗାଁ ପ୍ରଦର୍ଶନୀରେ ଉଭୟଙ୍କୁ ଦେଖିବାର ସୁଯୋଗ ପାଇଥିଲି ପିଲାଦିନେ। ବାଉଲ୍ ଗାୟକ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦାସଙ୍କ ଭଳି ପ୍ରଭାବଶାଳୀ କଣ୍ଠ ତଥା ପରିବେଷଣ ଶୈଳୀ ଥିଲା ତାଙ୍କର। ନିକଟରେ ଗଦ୍ଦର ଯିଏ ଚାଲିଗଲେ, ତାଙ୍କର ବି ସେଇଭଳି ଗାଇବା ଶୈଳୀ ଥିଲା।
ଧରିତ୍ରୀ (୧୯୭୩ର କଥାଚିତ୍ର) ଉଇକିପିଡ଼ିଆ ପୃଷ୍ଠାରେ ପ୍ରାୟ କିଛି ଲେଖା ନାହିଁ। ପୁରୁଣା କଥାଚିତ୍ର ଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରତି ଏପରି ବୈମାତୃକ ଭାବ କାହିଁକି? କେବେ ଯାଇ ଆମେ ଆମ ସୁନା ସିନ୍ଦୁକର ମୂଲ୍ଯ ବୁଝିବା?
ଦୀର୍ଘ ବର୍ଷ ଧରି କୌଣସି ବିକଳ୍ପ ଅଭାବରୁ ଶିକ୍ଷିତ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ଯକ୍ତି ମାନେ ବିକଳରେ ଅଣଓଡ଼ିଆଙ୍କ ଶରଣ ପଶିଥିଲେ। ସାବିତ୍ରୀ ଇରା ପାର୍ଟି ନୂତନ ମତବାଦର ଭିତ୍ତି ସ୍ଥାପନ କରିଛି। ନିର୍ବାଚନ ଲଢ଼ିବାଟା ପର କଥା। ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ଭବିଷ୍ଯତ ଦୃଷ୍ଟି ଉପରେ ଆସ୍ଥା ରଖିବା ଦ୍ବାରା ଯେ ସମସ୍ତଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ହେବ ଏହା ହୃଦୟଙ୍ଗମ କରିବା ଦରକାର।
ସାବିତ୍ରୀ ଇରା ପାର୍ଟିର ଆହ୍ବାନ ହେଲା ଗଣତନ୍ତ୍ରର ମର୍ମ ବୁଝିବା ଓ ଏକଛତ୍ର ଶାସନ ବିରୁଦ୍ଧରେ ସ୍ଵର ଉତ୍ତୋଳନ କରିବା। ଓଡ଼ିଆ ସ୍ୱାଭିମାନ ସକାଶେ ଅଣଓଡ଼ିଆ ନେତାଙ୍କ ଦାସ ହେବା ବନ୍ଦ କରି ସଚ୍ଚୋଟ ଲୋକଙ୍କୁ ସମର୍ଥନ କଲେ ଏକ ନିର୍ମଳ ସରକାର ଗଠନ କରିହେବ। ମୋତେ ସମର୍ଥନ ଦେଇ ଓଡ଼ିଶାରେ ଗଣତନ୍ତ୍ର ପୁନଃ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବାରେ ସହାୟକ ହୁଅନ୍ତୁ।
ଓଡ଼ିଆ ଲିପିର ସୁନ୍ଦରତାର ତୁଳନା ନାହିଁ। ଏପରି ସ୍ପଷ୍ଟ ଉଚ୍ଚାରଣ ମଧ୍ଯ ଅନ୍ୟ କେଉଁଠି ନାହିଁ। ଓଠ ବା କଣ୍ଠକୁ ମୋଡ଼ିମାଡ଼ି କଥା କହିବାର ଆବଶ୍ଯକତା ନଥାଏ। ହଳନ୍ତ ନଥାଇ ହଳନ୍ତ ପରି ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବାକୁ ପଡ଼େନାହିଁ। ପଚାଶ ବର୍ଷ ତଳେ, ଗୋଟିଏ ଯୋଡ଼ିଏ ହିନ୍ଦୀ ଶବ୍ଦ ମିଶେଇବା ଆଧୁନିକତାର ବାସ୍ନା ବିଞ୍ଚୁଥିଲା। ଏବେ କିନ୍ତୁ ଘଉଡ଼ାଇବା ଦରକାର।
ସେମାନେ ଚାକିରିଆ। କଣ କଲେ ଲୋକଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଆକର୍ଷଣ କରି ଦି ପଇସା ରୋଜଗାର କରିବେ ସେଇଟା ତାଙ୍କର ଅହରହ ଚିନ୍ତା। ଆଗେ ମାଟିଆ କେଳା ଯେମିତି କରୁଥିଲେ। ତେଣୁ ଦୋଷ ଦେବା ଅନ୍ୟାୟ।
Self-determination is a basic political instinct. Just remember, how the Odia people were fighting for a separate State. It could have resulted in a separate nation like in Europe. Nationhood of the present day India is a British legacy. Population growth has made it obsolete.
The general assumption is a large country is good which may not be true from many angles. But it can be contested with any kind of identity. Violence or non-violence is a question of modality with no definite norm. If Nepal or Bhutan are separate nations then why not Punjab?
There are about 160 countries in the world with population less than that of Odisha. So nothing terrifying about it. What about Bangladesh? It's doing well.
Future of India will be better served as a federation of Sovereign States on linguistic basis.ଯ
It's difficult to know who wants what in a fluid and emotionally volatile situation. Such things are handled by mature and empathetic political leadership successfully. U.K. is the current example.
I never said Sikhs. I meant, it's for the people of Punjab or any other region or State to decide their fate instead of what the British had done in the last century. In U.K. itself, recent developments wrt Scotland is interesting.
What has any bearing then? Erstwhile USSR?
That's why they are trying to take the law into their hands.
The alleged secessionists referred to in the original post.
That's for the Courts to decide.
I was thinking of International Courts.
Then, let's leave it to the Court of God.
You seem to be sure that being Hindu is an antidote against secessionism. No such luck!
Not Punjab only. Linguistic nationalism is gaining strength in every State. Hindu or not Hindu.
Odisha, WB, TN, Andhra, Karnataka, etc
You may think like that but that doesn't diminish its potential to explode.
Okay, we can go to sleep with calmness. Thanks for the nice chat.
ହିନ୍ଦୁ ବା ଭାରତୀୟ ଭାବରେ ବିଭୋର ହୋଇ ଓଡ଼ିଶା ରାଜନୀତିକୁ କଳୁଷିତ କରିବା ଓଡ଼ିଶା ପ୍ରତି ବିଶ୍ବାସଘାତକତା। ପ୍ରକାରାନ୍ତରେ ଶାସକ ଦଳକୁ ସମର୍ଥନ। ଓଡ଼ିଶାର ସମସ୍ୟାକୁ ନେଇ ଲଢ଼ିଲେ ସିନା ଚେର ବଢ଼ିବ। ଅଯଥା କଥାରେ ଲୋକଙ୍କୁ ମତେଇ ତାଙ୍କୁ ବୋକା ବନେଇବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବାଟା ଆତ୍ମପ୍ରବଞ୍ଚନା ଛଡ଼ା ଆଉ କିଛି ନୁହେଁ। ଆତ୍ମସମୀକ୍ଷା ଦରକାର
ପଞ୍ଝାଏ ଅଣଓଡ଼ିଆଙ୍କ ଭକ୍ତ ଯଦି ଆଉ ପଞ୍ଝାଏ ଅଣଓଡ଼ିଆଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ବିଷୋଦଗାର କଲେ ତାର କିଛି ବିଶ୍ବସନୀୟତା ନାହିଁ। ନିଜକୁ ନେତା ବୋଲି ଘୋଷଣା କରିବାକୁ କାହାରି ସାହାସ ବା ସ୍ବାଧୀନତା ନାହିଁ। ସ୍ବତନ୍ତ୍ର ଓଡ଼ିଶା ପ୍ରଦେଶ କଣ ଏଇଥିପାଇଁ ହୋଇଥିଲା? ଓଡ଼ିଆ ସ୍ବାଭିମାନ କଣ କେବଳ ସ୍ଲୋଗାନ ମାତ୍ର? ଏବେବି ସମୟ ଅଛି ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଖି ଖୋଲୁ।
ଓଡ଼ିଆ ଓଳିଆ: ୧୮୯୬ରେ ଗ୍ରିୟରସନ୍ ଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ଭାଷା ସର୍ବେକ୍ଷଣ ଯୋଗୁ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷା ଭାଷୀ ଅଞ୍ଚଳ ଚିହ୍ନଟ କରାଗଲା odiaolia.blogspot.com/2023/09/blog-p…
ଓଡ଼ିଆ ଓଳିଆ: ପଚାଶ ଦଶକର ଆରମ୍ଭରେ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ପତ୍ରିକା ପ୍ରକାଶନ ଆରମ୍ଭ ହେଲା odiaolia.blogspot.com/2023/09/blog-p…
ଓଡ଼ିଆ ଓଳିଆ: ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେଓଙ୍କ ଗୀତ ପଛର ଗପ odiaolia.blogspot.com/2023/09/blog-p…
ଓଡ଼ିଆ ଓଳିଆ: ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେଓଙ୍କ ଓଡ଼ିଆ ସିନେମା ଗୀତ ବହି odiaolia.blogspot.com/2023/09/blog-p…
ଓଡ଼ିଆ ଓଳିଆ: ନକରାତ୍ମକ ମଣିଷ ଓ ନିନ୍ଦୁକ ମାନଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା odiaolia.blogspot.com/2023/09/blog-p…
ଓଡ଼ିଆ ଓଳିଆ: ନକରାତ୍ମକ ମତାମତର ଓଜନ ଅଧିକ odiaolia.blogspot.com/2023/09/blog-p…
ଓଡ଼ିଆ ଓଳିଆ: ଅତୃପ୍ତି ଭିତରେ ଘାଣ୍ଟି ହେଉଥିବା ଲେଖକ odiaolia.blogspot.com/2023/09/blog-p…
ଓଡ଼ିଆ ଓଳିଆ: ଲେଖିକାଙ୍କ ଖୋଲା କଥା odiaolia.blogspot.com/2023/09/blog-p…
ଓଡ଼ିଆ ଓଳିଆ: ନିଜକୁ ଖୋଜି ନପାଇବାର ଯନ୍ତ୍ରଣା odiaolia.blogspot.com/2023/09/blog-p…
ଓଡ଼ିଆ ଓଳିଆ: କ୍ଷତକୁ ଭରିଦେବାର ସାମର୍ଥ୍ୟ odiaolia.blogspot.com/2023/09/blog-p…
ୟା ଭିତରେ କେତେଗୁଡ଼ିଏ ପୁରୁଣା ଓଡ଼ିଆ କଥାଚିତ୍ର ୟୁଟ୍ୟୁବରେ ଜାଗା ପାଇଲେଣି। ମାଣିକଯୋଡ଼ିର କିଛି ଅଂଶ ଦେଖିଲି। ଗୀତ ଗୁଡ଼ିକର ଭିଡ଼ିଓ ଦେଖି ଖୁସି ଲାଗିଲା। କେତେ ବଡ଼ ଭାଗ୍ଯ ଭଳି ବୋଧ ହେଲା। କଳାଧଳା ଯୁଗର ସବୁଗୁଡ଼ିକ ଉପଲବ୍ଧ ହେବା ଦରକାର। ଗୀତ ଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ଯ ଅଲଗା ମିଳିଲେ ଲୋକପ୍ରିୟ ହୋଇପାରିବେ। ବଞ୍ଚିତ ହୋଇ ରହିବାର ଯୁଗ ଶେଷ ହେଉ।
ପୂଜା, ଜନ୍ମଦିନ, ଓ ପର୍ବ ପର୍ବାଣିରେ ଖାଲି ଶୁଖିଲା ଶୁଭ କାମନାର ସୁଅ ଛୁଟୁଛି ଯେ ପଢ଼ି ପଢ଼ି ଚିଟା ଲାଗୁଛି। ପଦେ କିଛି ନୂଆ କଥା ଲେଖିଲେ ତାହା କେତେ ଲୋକଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ କଳ୍ପନାର ମଞ୍ଜି ବୁଣନ୍ତା କିନ୍ତୁ ସାମାନ୍ଯ ଚେଷ୍ଟା କରିବାକୁ ସମସ୍ତେ କୁଣ୍ଠିତ। ଚାଲନ୍ତୁ ଜଣେ କାହାଙ୍କୁ ମନେ ପକେଇବା। ଦୀନବନ୍ଧୁ ଦାସ (ଟିମା)(ମଙ୍ଗୁଳି ଭାଇ) ଙ୍କୁ।
ଅଭୂତପୂର୍ବ ଚହଳ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲା ଗୀତଟି ସେ ସମୟରେ। କଥାଚିତ୍ରଟି ମଧ୍ଯ ପ୍ରଭୁତ ସଫଳତା ଲାଭ କରିଥିଲା। ନିମାପଡ଼ାରେ ଥିଲା ବେଳେ ଜୟଶ୍ରୀ ହଲରେ ଦେଖିଥିବାର ମନେଅଛି। ପ୍ରଶଂସା କରି ସମ୍ବାଦ ସମ୍ପାଦକଙ୍କୁ ପତ୍ର ମଧ୍ଯ ଲେଖିଥିଲି। ବାହାରି ଥିଲା। ମାନିନୀ ଓଡ଼ିଆ କଥାଚିତ୍ର ଇତିହାସରେ ଏକ ସୁଦୃଢ଼ ମାଇଲଖୁଣ୍ଟ ନିଶ୍ଚୟ।
କହିପାରିବିନି କାରଣ ୧୯୮୮ରେ ମୁଁ ଦିଲ୍ଲୀ ଚାଲିଆସିଲି।
ପୁରୁଣା ରେଡ଼ିଓ ଗୀତ ସବୁ ଭିତରେ ରଙ୍ଗ ନୁହେଁ ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁର ଛଳନା ଗୀତଟି ମୋର ଖୁବ୍ ପ୍ରିୟ। ସ୍ବୟଂପ୍ରଭା ମିଶ୍ରଙ୍କ କଣ୍ଠରେ ଏହି ସରଳ ସ୍ବରର ଛୋଟିଆ ଗୀତଟି ହୃଦୟକୁ ତରଳେଇ ଦିଏ। ମୂଳ ଗୀତଟି ତ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳୁନାହିଁ। ନୂଆ କାହାର ମଧ୍ଯ ଦୟା ଦୃଷ୍ଟି ପଡ଼ୁନାହିଁ। ଅଗତ୍ୟା ମୋ ଘାଗଡ଼ା ଗଳାରେ ଯେତିକି ବଳିଛି।
ଦୂରରେ ଥାଇ ଓଡ଼ିଆରେ ଦିପଦ ଲେଖିଦେଲେ ଖୁସି ଲାଗେ। ଶହେ ବର୍ଷ ତଳେ ଓଡ଼ିଆକୁ ବଞ୍ଚେଇ ରଖିବା ପାଇଁ କେତେ ସଂଗ୍ରାମ ଚାଲିଥିଲା। ଆଜି କିନ୍ତୁ ଖୋଦ୍ ଓଡ଼ିଶା ଭିତରେ ଭାଷାଟିର ସ୍ଥିତି ବିପନ୍ନ। ଉପେନ୍ଦ୍ର ଭଞ୍ଜଙ୍କ ରଚନାକୁ କେହି ପଢ଼ିଲେନି। ଅନେକ ସୃଷ୍ଟି କାଳର ଗତି ସହ ତାଳ ଦେଇ ପାରୁନାହାନ୍ତି। ଅକ୍ଷୟ ମହାନ୍ତିଙ୍କ ଗୀତବି ଆଉଟଡ଼େଟେଡ଼ ହେବ।
ମୁଁ ଜାଣେ ଯେ ଏଠାରେ ସମସ୍ତେ ଏ ପାଖର ନହେଲେ ସେ ପାଖର ସମର୍ଥକ। ତଥାପି ଅନୁରୋଧ ଯେ ଯଦି କାହା ମନରେ କିଛି ନୂଆ ଚିନ୍ତାର ଉଦ୍ରେକ ହୁଏ ତେବେ ମୋର ଅନ୍ୟ ତେଣ୍ଡାରୁ ଯଥେଷ୍ଟ ଧାରଣା ସଂଗ୍ରହ କରି ପାରିବେ @SavitriEra। ଗଣତନ୍ତ୍ରରେ ସ୍ବାଧୀନ ଚିନ୍ତା କରିବାର ଅଧିକାର ସମସ୍ତଙ୍କର ଓ ଓଡ଼ିଆ ମାନେ ସେଥିରୁ ବଞ୍ଚିତ ହୋଇ ରହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ପୁରୁଣା ଗୀତ କହି ସବୁ ଗୁଡ଼ିକୁ ଏକାଠି କରିଦେଲେ ଚଳିବ ନାହିଁ। ମା ରୁ ଘର ବାହୁଡ଼ା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କଥାଚିତ୍ରର ଏକ ଅଲଗା ସ୍ଥାନ। ତା ପୂର୍ବରୁ ଲୋକପ୍ରିୟ ଓ ଶ୍ରୁତିମଧୁର ଗୀତ ପ୍ରାୟ ନଥିଲା। ପରେ ଅବକ୍ଷୟ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ସେହି ସମୟର ରେଡ଼ିଓ ଗୀତ ଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ଯ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ। ତାଛଡ଼ା, ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟର ପ୍ରଗତି ବି ସେହି ସମୟରେ କିଛି କମ୍ ନୁହେଁ।
ଦଳ ତ ମୁଁ ଗଢ଼ିଛି କିନ୍ତୁ ସମର୍ଥନ ନାହିଁ। ସମସ୍ତେ ଅଣଓଡ଼ିଆଙ୍କ ପଦସେବା କରୁଛନ୍ତି। ସ୍ବାଭିମାନ ନାହିଁ।
ବାଣୀ ଜୟରାମ ପର ଝିଅ ଘର ଭାଙ୍ଗେନା କଥାଚିତ୍ରର ଶ୍ୟାମ ପୀରତି ଗୀତଟିକୁ ଖୁବ୍ ପ୍ରଶଂସା କରିଛନ୍ତି। ଶାସ୍ତ୍ରୀୟତା ଦୃଷ୍ଟିକୋଣରୁ ଉଚ୍ଚକୋଟୀର ନିଶ୍ଚୟ କିନ୍ତୁ ଲୋକପ୍ରିୟତାର ମାପକାଠିରେ ବହୁତ ଉପରେ ବୋଲି କହି ହେବନି। ବରଂ ସେହି କଥାଚିତ୍ରର ଅନ୍ୟ ଦୁଇଟି ଗୀତ ତୁମେ ଯେତେ ଦୂରେ ଓ ଆଉ ସେ ଜହ୍ନକୁ ନ ଖୋଜିବି ଭିତରେ ମେଲୋଡ଼ିର ମାତ୍ରା ଭରପୁର।
ଓଡ଼ିଆର ଏକ ବିଶିଷ୍ଟ ଓ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ସମ୍ପନ୍ନ ଗୀତ ଯାହା ବାରମ୍ବାର ଶୁଣିବା ପାଇଁ ଇଛା ହୁଏ। ବିନୋଦିନୀ ଦେବୀଙ୍କ ଲିଖିତ ଅକ୍ଷୟ ମହାନ୍ତିଙ୍କର ସଜଫୁଲ ଗୀତ ଏଇ କଳା ମୋର କଳଙ୍କ ନିଶ୍ଚୟ ମନେପଡେ। ଆଉ ଗୋଟିଏ ଗୀତ ହେଲା ଶ୍ୟାମାମଣି ଦେବୀଙ୍କ ନାଟକର ପ୍ରଥମ ଅଙ୍କରେ। ତାଛଡା, ତାଙ୍କ ନିଜ କଣ୍ଠରେ ଜୀବନ ଏକ ନାଟକ ଏବଂ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ କରଙ୍କ କଳାକାର।
ପତ୍ରିକା ବଦଳରେ ଯଦି ବହି କରନ୍ତେ ତାହେଲେ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ହୁଅନ୍ତା ଓ ଲେଖା ଓ ଲେଖକ ମାନଙ୍କର ମର୍ଯ୍ୟାଦା ବୃଦ୍ଧି ପାଆନ୍ତା।
ଶ୍ରୀରାମ ପଣ୍ଡା ଧରିତ୍ରୀରେ ରାଜେଶ ଖାନ୍ନାଙ୍କୁ ଅନୁକରଣ କରିଥିବାର ମନେହୁଏ କିନ୍ତୁ ସମୟରେ ଏକଦମ ଅମିତାଭ ବଚ୍ଚନଙ୍କ ପ୍ରତିଛବି। ଉତ୍ତମ ମହାନ୍ତି କିପରି ଭସା ମେଘ ହୋଇ ଅଭିମାନରେ ପ୍ରଥମ ପଦାର୍ପଣ କରିଥିଲେ ପ୍ରାୟ କେହି ଦେଖିନଥିବେ କିନ୍ତୁ ଲାଗୁଥିଲେ ଶାହାରୁଖ ଖାଁଙ୍କ ପରି। ମାନେ ଶାହାରୁଖ ତାଙ୍କୁ କପି କଲେ।
ଦଶ ବର୍ଷ ପୂର୍ବେ ଦିଲ୍ଲୀରେ ଦେଖା ହୋଇଥିଲା ଓ ଜଣେ ଅକପଟ ବ୍ଯକ୍ତି ବୋଲି ବୋଧ ହୋଇଥିଲେ।
ଜନ୍ମ ଓ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଦିବସ ବ୍ୟତୀତ, ଅନ୍ୟ ଦିନ ମାନଙ୍କରେ ମଧ୍ଯ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓଡ଼ିଆ ମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଆଲୋଚନା କରିବାର ଆବଶ୍ଯକତା ରହିଛି। ଖବରକାଗଜ ଓ ପତ୍ରିକାରେ ବାହାରୁଥିବା ଲେଖା ସବୁର ଲିଙ୍କଗୁଡିକୁ ଶ୍ରେଣୀଭୁକ୍ତ କରି ସାଇତିବା ପାଇଁ ପ୍ରଚେଷ୍ଟା ଦରକାର। ଏ ସବୁ ଅତି ସାଧାରଣ କଥା ଓ ସାମାନ୍ଯ ମନୋବଳ ବିନିମୟରେ ଅନେକ କିଛି କରାଯାଇ ପାରିବ।
ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଭାବରେ ବହୁ ଲୋକଙ୍କ ପାଖରେ ଗବେଷଣାର ଭଣ୍ଡାର ରହିଛି କିନ୍ତୁ କିଛି ଗୋଟାଏ ତଥ୍ଯ ଖୋଜିଲେ ନେଟରେ ମିଳୁନାହିଁ। ସୋସାଲ୍ ମିଡ଼ିଆରେ ବହୁ ଶ୍ରମ ଓ ସମୟ ବିନିଯୋଗ ହେଉଛି କିନ୍ତୁ ସ୍ଥାୟୀ କାମ କରିବା ପାଇଁ ଉତ୍ସାହର ଅଭାବ। ଏକାଠି ମିଳିମିଶି କଣ କିଛି କରାଯାଇ ପାରିବ ନାହିଁ? ଗୋଟିଏ ସାଇଟ୍ ଆରମ୍ଭ କଲେ ନିଶ୍ଚୟ ସାହାଯ୍ୟ ସହଯୋଗ ଆସିବ।
ପରସ୍ପରକୁ ଆକ୍ଷେପ କରିବା ବଦଳରେ ଯଦି ଓଡ଼ିଆ ମାନେ ଗୋଟିଏ ନିୟମ ପାଳନ କରନ୍ତେ ଯେ ଆମେ ଅଣଓଡ଼ିଆଙ୍କ ଗୋଡ଼ାଣିଆ ହେବା ନାହିଁ ତାହେଲେ ଉତ୍କଳ ଜନନୀଙ୍କର ଯଥାର୍ଥ ସେବା ହୁଅନ୍ତା। ରାଷ୍ଟ୍ରୀୟ ଏକତା ନାମରେ ରାଜ୍ଯର ସ୍ବାର୍ଥ ଓ ସମ୍ମାନକୁ ଜଳାଞ୍ଜଳି ଦେବା ଆଦୌ ସ୍ପୃହଣୀୟ ନୁହେଁ। ନିଜ ଗୋଡ଼ରେ ନିଜେ ଛିଡ଼ା ହେବାଲାଗି ସାମର୍ଥ୍ଯ ଆସିବା ଦରକାର।

ଓଡ଼ିଆ ଓଳିଆ: ଅଭିନେତ୍ରୀ ଡା. ସୁଧାରାଣୀ ଜେନାଙ୍କ ପରଲୋକ odiaolia.blogspot.com/2023/08/blog-p…
X posts in original by Tusar Nath Mohapatra @SavitriEra Ph. 9650065636 tusarnmohapatra@gmail.com
ତୁଷାର ନାଥ ମହାପାତ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୂଳ X ପୋଷ୍ଟ |

ବର୍ଷବରଣ

 ଏହି କିଛିଦିନ ଭିତରେ ଲେଖିଥିବା ଏକ୍ସ ଡାକ୍ତି ଗୁଡିକର ସଙ୍କଳନ  ବଙ୍ଗଳାରେ ପଢିଲି ବର୍ଷବରଣ। ଭାରି ସୁନ୍ଦର ଲାଗିଲା। ଏହି ଶବ୍ଦଟି ଆମ ଓଡିଆରେ ନାହିଁ ବୋଧେ। କେଜାଣି ଆ...