Sunday, 25 January 2026

ବର୍ଷବରଣ

 ଏହି କିଛିଦିନ ଭିତରେ ଲେଖିଥିବା ଏକ୍ସ ଡାକ୍ତି ଗୁଡିକର ସଙ୍କଳନ 

ବଙ୍ଗଳାରେ ପଢିଲି ବର୍ଷବରଣ। ଭାରି ସୁନ୍ଦର ଲାଗିଲା। ଏହି ଶବ୍ଦଟି ଆମ ଓଡିଆରେ ନାହିଁ ବୋଧେ। କେଜାଣି ଆଜିକାଲି କିଏ ଯଦି ଦେଖି ଶିଖି ଲେଖୁଥିବେ! ତେବେ, ଗୁଗଲରେ ଖୋଜିବାରୁ କଲେଜରେ ପଢାହେଉଥିବା କୃଷ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପାଣିଗ୍ରାହୀଙ୍କ ପ୍ରବନ୍ଧ ପୁଷ୍ପପୁରରେ ବର୍ଷାବରଣ ବିଷୟରେ ଜାଣିବାକୁ ମିଳିଲା। ସେ ଅବଶ୍ୟ ଏକ ଭିନ୍ନ ଆବେଗ। ବର୍ଷବରଣର ଶୁଭକାମନା!

ରେଡିଓରୁ ଗୀତିନାଟ୍ୟ ଶୁଣିବା ତ ଗୋଟାଏ ବଡ ଝୁଙ୍କ ଥିଲା। ତା ଭିତରେ ସତୀ ଅନସୂୟା ବହୁତ ଲୋକପ୍ରିୟ ହୋଇଥିଲା। ସେଥିରେ ହୀରା ଆଣିଛ ବନ୍ଧୁ, ନୀଳା ଆଣିଛ ବନ୍ଧୁ ବୋଲି ଗୀତଟିଏ ଅଛି। ତାକୁ ତ ଶୁଣିବାର ସୁଯୋଗ ଜୁଟେ ନାହିଁ। ତେଣୁ କେବେ କେବେ ସେହି ସ୍ବରରେ ଦିନେ ଦିନେ ଚତୁରୀ ଗୀତଟିକୁ ଶୁଣି ମନକୁ ବୁଝାଇବାକୁ ପଡେ।

ପୁଅକୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ତାଙ୍କ ମନ ଡହଳ ବିକଳ ହେଉଛି।

ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦ କୃଷି ସମ୍ମିଳନୀ।

ଗାଆଁ ଏକଣରେ ଓ କୁଆଁରୀ ବସିଛି ଉଦାସୀ ସାଙ୍ଗରେ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧରି ଶୁଣିବା ପାଇଁ ଆଉ ଏକ ଅମର ସ୍ବାକ୍ଷର, ଦରିଆ କୂଳର ଢେଉ।

youtu.be/zRyGbVrlF2M?si…

ମଜାଳିଆ ଗୀତ କେତୋଟି

ତୋ ଦେହର ଶାଢୀ ଝୁମ୍ପି

youtu.be/SKQCzy8EMig?si…

ଯିବିନି ତୁମ ସାଙ୍ଗେ

youtu.be/UG0XUQvoOjc?si…

ଇଟିଲି ମିଟିଲି

youtu.be/nbBpT6ewtCs?si…

ନଈରେ ବାଳିଆ

youtu.be/SWc6H_vmOfk?si…

କେଡେ ମିଠା କରି

ମାରନା ଆଖି ଛୁରୀରେ ଗୀତଟିର ଆରମ୍ଭରେ ଯେଉଁ ଗୀତିନାଟ୍ୟର ସ୍ବରଟି ଅଛି ତାହାହିଁ ଖାଣ୍ଟି ଓଡିଆ ବୋଲି ଲାଗେ। ତାଛଡା ଘୋଡାନାଚର ସ୍ବର। ମୋର କନିଆ ସୁନା ପାନିଆଁ ଗୀତରେ ମଧ୍ୟ ଧୁଡୁକି ନାଚର ସ୍ବର ରହିଛି। ଏତିକି ବ୍ୟତୀତ ଆଉ ସବୁ ବାହାରୁ ଆମଦାନୀ। ଏବେ ତ ଆହୁରି ଗୋଳିଆଘଣ୍ଟା ହେଲାଣି।

youtu.be/_vnl9-FVacg?si…

youtu.be/K-muMXJ6yvw?si…

୧୯୬୦ ମସିହାରେ ଶ୍ରୀଲୋକନାଥ ଠାରୁ ୧୯୮୮ ମସିହା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅନେକ ଓଡିଆ କଥାଚିତ୍ର ଦେଖିବାର ସୁଯୋଗ ପାଇଥିଲି କିନ୍ତୁ ଉପଭୋଗ କରିବାର ଭାବ ନଥିଲା। ଆଜି ଯାହାକୁ ସଂସ୍କୃତି ବା କଳାତ୍ମକତା ଲାଗି ପ୍ରଶଂସା କରାଯିବ ସେତେବେଳେ ଯୁବମାନସ ପାଇଁ ନୈରାଶ୍ୟଜନକ ଥିଲା। ଷ୍ଟାର ଭ୍ଯାଲ୍ଯୁ ମଧ୍ୟ ଏତେ ଡେଭେଲପ କରିନଥିଲା। ନରି ଓ ଜୟୀ ଆଦି ହିଟ ହଉଥିଲେ।

ମୁଁ ୟୁଟ୍ୟୁବରୁ ଗୀତ ଶୁଣେ କିନ୍ତୁ କୌଣସି ଗୋଟିଏ ଦୃଶ୍ୟବନ୍ଧର ଶିରୋନାମା ଆବଶ୍ୟକତା ମୁତାବକ ନୁହେଁ। ଏପରିକି ବଡ ବଡ କମ୍ପାନୀର ପ୍ରସ୍ତୁତିଗୁଡିକରେ ମଧ୍ୟ ହଜାରେ ଦୋଷାଦୋଷ। ଲେଖା ଠିକ ନହେଲେ ଖୋଜିଲେ ମିଳିବ କେମିତି? ମଙ୍ଗଳ ଗ୍ରହକୁ ଯିବା ପୂର୍ବରୁ ଯଦି ଏତିକି ଆମେ ଠିକ ଭାବରେ କରିପାରନ୍ତେ ତାହାହେଲେ ଓଡିଆ ଜାତି ପ୍ରତି ଉପକାର ହୁଅନ୍ତା!

ପିପାସା କଥାଚିତ୍ରର ମଧୁଝରା ଫୁଲବନେ ଗୀତଟିର ଦୃଶ୍ୟବନ୍ଧ ଦେଖିଲି ଯୋଉ ସ୍ବରରେ କନ୍ନଡରେ ନିନ୍ନା ଇନ୍ନୁ ବୋଲି ଗୀତଟିଏ ବି ଅଛି। ପ୍ରିୟତମା କଥାଚିତ୍ରର ଏଇ ପ୍ରୀତି ଫୁଲଝରା ପଥେ ମଧ୍ୟ ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ସୃଷ୍ଟି। ଅବଶ୍ୟ ନୀଳମାଧବ ଛବିରେ ଓଲଟିକି ଝରାଫୁଲଟିଏ ମୁହିଁ। ଏସବୁ ପୂର୍ବରୁ ଥିଲା ରେଡିଓର ଏଇ ଫୁଲଝରା ରାତି।

ହିନ୍ଦୀର ଫୁଟି କିସମତ ଓ ବଙ୍ଗଳା ଭାଷାର ପୋଡା କପାଲକୁ ଜୋଡି ଆମ ଓଡିଆରେ ଫଟା କପାଳ କରାଯାଇଛି ବୋଧହୁଏ। ନହେଲେ ମୁଣ୍ଡଫଟା ଖରାର ଅର୍ଥ ତ ଅଲଗା। ଛାତିଫଟାରେ ବି କିଛିଟା ଆକ୍ଷରିକ ଅର୍ଥ ନିହିତ ରହିଛି।

ମୁଁ ତ ଗାଆଁରେ ପଢିଛି ଓ ବଢିଛି ତେଣୁ ମୋ ଦେଖିବାରେ ଆମର ନାଚଗୀତର ପ୍ରଥା କିଛି ନଥିଲା ପ୍ରାୟ। ପୁଅ ଝିଅ ଏକାଠି ନାଚିବା ତ ସ୍ବପ୍ନ। ସଙ୍କୀର୍ତ୍ତନରେ ବଙ୍ଗଳା ପ୍ରଭାବ ଥିଲା। ଦାସକାଠିଆରେ ଦକ୍ଷିଣୀ ଠାଣି ରହୁଥିଲା। କେଳା ଆସିଲେ ଧୁଡୁକି ନାଚ ହେଉଥିଲା। ମୂଲିଆମାନେ କେବେ କେବେ ଖଞ୍ଜଣି ମାଡ କରୁଥିଲେ। ବୋଧେ ଭୀମ ଭୋଇଙ୍କ ନିରାକାର ତତ୍ତ୍ବ।

ମୟୂରଭଞ୍ଜ କହିଲେ ଝୁମର ଗୀତ ଓ ଛଉ ନାଚ ମନକୁ ଆସେ। ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର କଥା ଯେ ଝୁମର ଗାଇବା ଶୈଳୀ ଯେତିକି କୋମଳ ଓ ଲଳିତ, ଛଉ ନାଚରେ ସେତିକି ଅଧିକ ଉଦ୍ଦାମତା ତଥା ବୀରତ୍ବ ଭାବ। ଅବଶ୍ୟ ଗୁରୁ ଦେବପ୍ରସାଦ ଦାସ ଓଡିଶୀରେ ମଧ୍ୟ କିଛିଟା ବୀରରସ ଫୁଆଇବା ପାଇଁ ଉଦ୍ୟମ କରିଥିଲେ। କାଳୀ କପାଳୀ ନରମୁଣ୍ଡମାଳୀ ଏକ ଅଲଗା ରୂପ।

ପ୍ରଜାତନ୍ତ୍ରରେ ଯେଉଁ ସାପ୍ତାହିକ ରୂପ-ରସ-ଛନ୍ଦ ପୃଷ୍ଠାଟି ପ୍ରକାଶିତ ହେଉଥିଲା ସେଥିରେ ଏକ ସମୟରେ ଆକାଶବାଣୀ କଟକର ବିଭିନ୍ନ ଗାୟକ ଗାୟିକାଙ୍କ ଉପରେ ଏକ ଧାରାବାହିକ ସୁନ୍ଦର ଚିତ୍ରଣ ପଢିବାର ମନେଅଛି। ଭଜନ ବନ୍ୟା ଆସିବା ପୂର୍ବରୁ ରେଡିଓ ଗୀତ ଯେଉଁ ଉତ୍କର୍ଷ ସାଧନ କରିଥିଲା ତାର ଇତିହାସ ଲେଖା ହୋଇପାରିନାହିଁ।

youtu.be/HwYjrwCkQaE?si…

ପନ୍ଦର ବର୍ଷ ତଳେ, ପିଲାଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟରେ ଏହି ଦୃଶ୍ୟବନ୍ଧଟି ତିଆରି କଲାବଳେ ନିର୍ମାଣ କୌଶଳ ନାଁ କି ବରାବର ଥିଲା। ଆଜିକାଲି କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତେ ଓଳିଆରୁ ଗଜା। ହେଲେ ରାତାରାତି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହୋଇ ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କା ରୋଜଗାର କରିବାର ଯେଉଁ ନିଶା ଘାରିଛି ସେଥିରେ ସଂସ୍କୃତି ଓ କଳାତ୍ମକତା ଆଦି ଦିଗଟି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଗୌଣ।

ସନ୍ଧ୍ୟା ମୁଖାର୍ଜୀଙ୍କ କଣ୍ଠରେ ଓଡିଆ ସଙ୍ଗୀତର ଏକ ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନ। ଅଭିଯୋଗ ଭରା ଭଜନ ସାଙ୍ଗକୁ ବେଶ୍ୟାଳୟରେ ନୃତ୍ୟର ଦୃଶ୍ୟ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଅଭିବ୍ଯଞ୍ଜନା ସୃଷ୍ଟି କରେ। ଭୁବନେଶ୍ବର ମିଶ୍ରଙ୍କ ଏକ କାଳଜୟୀ କୃତି କିନ୍ତୁ ନାଚ ସହିତ ଘୁଙ୍ଗୁରର ଝଙ୍କାର ନଥିବାଟା ଗୋଟିଏ ବଡ ତ୍ରୁଟି। ଦୁଃଖୀରାମ ସ୍ୱାଇଁ ହେଲେ ଖଳନାୟକ।

ଦଶବର୍ଷ ତଳେ ହଳଦିଆରେ ପୂଜା ସମୟରେ ଆସି ରହିଥିଲି। ସନ୍ଧ୍ୟା ମୁଖାର୍ଜୀଙ୍କ ମଧୁମାଳତୀ ଡାକେ ଗୀତଟି ମୋ ଉପରେ ସମ୍ମୋହନ ସୃଷ୍ଟି କଲା। ତାପରେ ପୁରୁଣା ବଙ୍ଗଳା ଗୀତ ସହିତ ଏକ ନୂଆ ପ୍ରେମର ଅଧ୍ଯାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଲା ଯାହା ଏବେବି ଜାରି ରହିଛି। ଓଡିଆରେ ଯେଉଁ ଭାବର ଅଭାବ ସବୁ ଥିଲା ତାହା ବଙ୍ଗଳାରେ ପୂରଣ ହେଲା। ମେଲୋଡି କିନ୍ତୁ ଆମ ଓଡିଆରେ ବେଶି।

ସାହିତ୍ୟ ଠାରୁ ତ ମୁଁ ଦୂରରେ; ତେବେ ଜଣେ "ଆଦର୍ଶଟିଏ ବଂଚାଯାଏ" ବୋଲି ଲେଖିଥିବାର ପଢଲି। ଗୁଗଲରେ ଖୋଜି ଦେଖିଲି ଅନ୍ୟ କତେକ ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଏପରି ଲେଖିଛନ୍ତି। ତା ଭିତରେ ସଚ୍ଚି ରାଉତରାୟଙ୍କର, ଯାହା ବଞ୍ଚାଯାଏ, ତାହା ହିଁ ଜୀବନ। ତଥାପି ମୋତେ ଟିକେ ଅବାଗିଆ ଲାଗୁଛି। ଯେମିତି କଥା ହେବା କହିଲେ ଅନ୍ୟ ଭାଷାର ଅନୁବାଦ ବୋଲି ଲାଗେ। ଓଡିଆ ନୁହେଁ।

ଓଡିଶୀ ସଙ୍ଗୀତର ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଦୃଶ୍ୟବନ୍ଧ ସବୁ ଉତ୍ତୋଳିତ ହେଉଛି କିନ୍ତୁ ତା ଭିତରେ କେତେ ଅପମିଶ୍ରଣ ହୋଇଛି ତାହା ଜାଣିବା କଷ୍ଟ। ପାଠଶାଳାରୁ ଶିଖିଥିଲି ଯେ ଆନ୍ଦୋଳିତ ହେବା ହିଁ ଏକ ମୁଖ୍ୟ ଲକ୍ଷଣ। ହେଲେ ସବୁ ଜାଗାରେ ତ କାଇଁ ଠାବ କରି ହେଉନାହିଁ। ତାପରେ ଆଳାପର ମାତ୍ରାଧିକ କଳାପ ହେଉଛି ବୋଲି ଲାଗୁଛି। ଏହା କଣ ଲୋକପ୍ରିୟତା ପାଇଁ ବିଳାପ?

ଦୟାକରି ସଠିକ ବ୍ଯାକରଣ ସହକାରେ ଲେଖିଲେ ଭଲ ହେବ। ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ସାବିତ୍ରୀ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଇଂରାଜୀ ନିମନ୍ତେ ହିମାଳୟ ସଦୃଶ। ଛବି ବ୍ଯତୀତ, ପୁରୁଣା ଲେଖାର ଲିଙ୍କ ଦେଲେ ଅଧିକ ଉପାଦେୟ ହେବ।

https://x.com/i/status/2014982952195920121 

Saturday, 24 January 2026

ପଶ୍ଚିମ ନଥିବ

 ଗଲା କିଛିଦିନ ଭିତରେ ଲେଖିଥିବା ଏକ୍ସ ଡାକ୍ତି ଗୁଡିକର ସଙ୍କଳନ 

ପ୍ରତିଦିନ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ହସ୍ତାକ୍ଷର ଲେଖିବା ଗୋଟାଏ ବହୁତ ବଡ ବୋଝ ଥିଲା। ଆଗ ସ୍କେଲ କିମ୍ବା ରୁଲବାଡିରେ ଗାର ପକାଇବା ପାଇଁ ପଡୁଥିଲା। ତାପରେ ଗୋଲ ଗୋଲ ଅକ୍ଷରରେ ଲେଖିବା। ପାଠ ଭଲ ପଢୁ ବା ନପଢୁ, ଯାହାର ହସ୍ତାକ୍ଷର ଭଲ ସେ ପ୍ରଶଂସା ପାଉଥିଲା। ବର୍ତ୍ତମାନର ଏଆଇ ଯୁଗରେ ଆଗକୁ ହାତଲେଖାର ଭବିଷ୍ୟତ କଣ କହିବା କଷ୍ଟ। କ୍ଯାଲିଗ୍ରାଫୀ ହୋଇ ରହିବ।

ଆପଣଙ୍କର ବୟସ ବେଳେ ମୁଁ ବି ଏମିତି ଭାବୁଥିଲି ଏବଂ ସମ୍ବାଦରେ ନିର୍ମଳ ସରକାର ନାମରେ ମୋର କେତୋଟି ପତ୍ର ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଆପଣଙ୍କୁ ଯେତେବେଳେ ସତୁରି ହେବ ଦେଖିବେ ଯେ ଏବେ ଯାହା ଥିଲା ସେୟା ଅଛି।

ଅପରିଚିତା ଦେଖି ଗୋଟିଏ ଟେଲିଫିଲ୍ମ ଭଳି ଲାଗିଲା। ଯେମିତି ଜାଣିଶୁଣି ସିନେମାସୁଲଭ ବିଶାଳତା ତଥା ବୈଚିତ୍ରକୁ କାଣ୍ଟଛାଣ୍ଟ କରି ଗୋଟିଏ ଶିଶୁ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ନିର୍ମାଣ କରାଯାଇଛି। ଭାଇ ଭାଉଜରେ ତ କିଛି କଥାବସ୍ତୁ ଥିଲା କିନ୍ତୁ ଏଥିରେ ତ କତିପୟ ସଂଳାପ ମାତ୍ର। ଆକାଶବାଣୀର ନାଟକ ପରି ଯେଉଁଥିରେ ମାଳବିକା ରାୟ ରହୁଥିଲେ। ପୁଣି, ଝିନପାପା ନାହିଁ।

ଟାଇପ ଫୋର ଗଳ୍ପଟିର ଲେଖକ ହେଲେ ଅନନ୍ତ ପ୍ରସାଦ ପଣ୍ଡା।

x.com/SavitriEra/sta…

ନୟେ ଜମିଁଥୀ, ୟହିହୈ ଓ୍ବହ, ଝିଲମିଲ ସିତାରୋଁ, ବାହାରୋଁ ଫୁଲ, ହାୟରେ ହାୟ, ୟେ ପରବତୋଁକେ, ୟେଦିଲ ଔର ଉନକୀ, ଚଲ କହିଁଦୂର, ଜହାଁପେ ସଓ୍ବେରା, ତୁମନେ କିସିସେ କଭି, ଜୋ ତୁମକୋ ହୋ ପସନ୍ଦ, ମନମେରା ତୁଝକୋ, ହମ ତୁହ୍ମାରେ ଲିୟେ, ତୁହ୍ମି ମେରୀ ମନ୍ଦିର, ଔଲାଦ ଓ୍ବାଲୋ, ଆଦମୀ ମୁସାଫିର, ଜିସ ଦିନସେ, ତୁମଜୋ ମିଲ, ଚାନ୍ଦ ମେରା, ଦର୍ଦଏ ଦିଲ।

ଝିଲମିଲ ପରେ ରିମଝିମ କେ ଗୀତ। ଏ ସବୁ @.୭୫। ତାପରେ, ଋତ ହୈ ମିଲନ କୀ। ତାପରେ, ଜୋ ଓ୍ବାଦା କୀୟା ଓ୍ବହ। 

ନାମତେ ନାମତେ ନାମଟି ଟିକେ କୌତୁହଳ ସୃଷ୍ଟି କଲା, ଓ ଗୋଟିଏ ଦୁଇଟି ଭାଗ ଦେଖିଲି। ୨୦୧୩ ମସିହାରେ ନିର୍ମିତ ଏହି ବଙ୍ଗଳା ଛବିଟି ତତ୍କାଳୀନ ସାମାଜିକ ପରିସ୍ଥିତି ଉପରେ ଆଲୋକପାତ କରିଛି। କିଛିଟା ଓ୍ବାଗଲେଙ୍କ ସହ ସାଦୃଶ୍ଯ ରହିଛି, କିନ୍ତୁ ବାସ୍ତବତା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଲଗା। ବହୁତ ଭଲ ନିର୍ଦ୍ଦେଶନା ତଥା ସମ୍ପାଦନା। ସେତିକିରେ ମନ ଖୁସି ହୋଇଯାଏ।

His fan base suffered due to politics. Hope, your assessment is neutral. But then stars are stars. Their charm grows with time irrespective of their performances.

ଗୀତ ସହିତ ଦୃଶ୍ୟ। 

Request extending Puducherry to Bhubaneswar train upto Vadodara, in memory of Sri Aurobindo, and making it a daily service. Thanks.

x.com/SavitriEra/sta…

ପିଲାଟି ଦିନରୁ ମଣିଷ ବିଭିନ୍ନ ମାର୍ଗରେ ଶିକ୍ଷା ଗ୍ରହଣ କରେ। ଗପରୁ, ଗୀତରୁ, ଢଗଢମାଳି, ରୂଢି, ଓ ପ୍ରବାଦ ଆଦିରୁ ବହୁତ କଥା ଶିଖେ। ତା ଭିତରୁ ଅନେକ ଜିନିଷକୁ ଆପ୍ତବାକ୍ୟ ବୋଲି ଜ୍ଞାନ କରେ। କିନ୍ତୁ ଏ ସବୁ ଭିତରେ କିଛି ନା କିଛି ଦର୍ଶନ ଲୁଚି ରହିଥାଏ। ଭୁଲ ବା ଠିକ ଜାଣିବାର କିଛି ଉପାୟ ନଥାଏ। ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ବହି ପଢିଲେ ଯାଇ ଜଣାପଡେ।

Its Nadi naare

ରଫିଙ୍କ ଉପରେ ଗବେଷଣା ସୂଚକ ଅମୂଲ୍ୟ ଟୁବଟିଏ ମିଳିଲା ଯେଉଁଥିରେ ସାରାଜୀବନ ଉବୁଟୁବୁ ହୋଇ ହେବ। ଏମିତିଆ ଅମାରଟିଏ ଯଦି କେହି ଓଡିଆରେ ଗଠନ କରିପାରନ୍ତେ ତାହା କେତେ ଉପାଦେୟ ହୁଅନ୍ତା।

ଓଡିଆ ଲିପିଠାରୁ ଅଧିକ ସୁନ୍ଦର ଲିପି ସମ୍ବଳିତ ଭାଷା ସାରା ପୃଥିବୀରେ ଆଉ ନାହିଁ। ଏହା ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବହୁତ ବଡ ଆନନ୍ଦ ତଥା ଗର୍ବର ବିଷୟ। ଲେଖା ସହିତ ଉଚ୍ଚାରଣ ମଧ୍ୟ ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ବିଶ୍ବସ୍ତ। କିନ୍ତୁ ବିନ୍ଦୁର ପ୍ରୟୋଗ ଏକ ଅଯଥା ଅସୁବିଧାଜନକ ଦାୟିତ୍ବ। ଏହାକୁ ବ୍ୟବହାରରୁ ବାଦଦେବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା ହେଲେ ଭବିଷ୍ୟତର ବଂଶଧରମାନେ ଖୁସି ହେବେ।

ଧାତୁମାନେ ପରସ୍ପର ସହିତ ପ୍ରେମ କରି ନିଜ ଗୁଣ ହରାଇ ବସାନ୍ତି। ସୁନା କିନ୍ତୁ ସହଜରେ କାହା ପ୍ରତି ଆକୃଷ୍ଟ ହୁଏ ନାହିଁ। ଏକୁଟିଆ ହୋଇ ଅଚଳ ଅଟଳ ଥାଏ।

କେମିକାଲ ରିଆକ୍ସନ ଓ ମିଶାଇବା ଅଲଗା। ମିଶିଲେ ବି ନିଜ ଗୁଣ ବଜାୟ ରଖେ ବୋଧହୁଏ।

ପୂଜା ସରିଗଲା କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଏଠିକା ଖବର ଦେଇନି ବୋଧେ। ଆତପୁର, ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗ।

କାଲି ୭୦ ବର୍ଷ ପୂରା ହେଲା। ଓଡିଶାରେ ଜୀବନର ପ୍ରଥମ ୩୩ ବର୍ଷ କଟିଛି। ପରବର୍ତ୍ତୀ ୩୩ ବର୍ଷ ଦିଲ୍ଲୀରେ। ତା' ପର ୩୩ ବର୍ଷ ଏଇ ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗରେ ବିତିଯିବ ବୋଲି ଆଶା। ପୁରୁଣା ଓଡିଆ ଗୀତଗୁଡିକ ଆଜିଯାଏ ୟୁଟ୍ୟୁବରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇପାରିଲା ନାହିଁ, ଏହା ଏକ ବଡ ଅବଶୋଷ। ପୁରୁଣା ରେଡିଓ ଗୀତଗୁଡିକୁ ମଧ୍ୟ ଉପଯୁକ୍ତ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ମିଳିପାରିଲା ନାହିଁ।

ଗୋଧୂଳି ଗଗନ ତଳେ ଗୀତଟି ପିଲାଦିନୁ ମୋର ଭାରି ପ୍ରିୟ ଓ ବାହାଘର ପରେ ବି ବହୁତ କାମରେ ଲାଗିଥିଲା। ଚମ୍ପକ ବରଣୀ ଶବ୍ଦଦ୍ଵୟ ବୋଧହୁଏ ତାର ସବୁଠାରୁ ବଡ ଆକର୍ଷଣ କିନ୍ତୁ ବରଣୀର ମାନେ ମୁଁ ଆଜିଯାଏ ଠିକ ବୁଝି ପାରିନଥିଲି। ଭାବୁଥିଲି ବରଣ କରିଆଣିବା ଅର୍ଥରେ। ନିକଟରେ ଏକ ବଙ୍ଗଳା ଗୀତ ଶୁଣିବା ବେଳେ ଏହା ବର୍ଣ୍ଣର ପଦ୍ଯରୂପ ବୋଲି ହୃଦବୋଧ ହେଲା।

ରେଡିଓର ଓଡିଆ ଗାୟିକାମାନେ କିଏ କୁଆଡେ ହଜିଗଲେ। ସେମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ କେହି ପଦେ କେବେ ଆଲୋଚନା କରନ୍ତି ନାହିଁ। କାହାରି ଫଟଟିଏ ବି ଦେଖିବାକୁ ମିଳେନାହିଁ। ସ୍ବୟଂପ୍ରଭା ଓ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣପ୍ରଭା ଦୁଇ ଭଉଣୀ ମୋର ଖୁବ ପ୍ରିୟ। ଉଇକିପିଡ଼ିଆରେ ସେମାନଙ୍କ ପୃଷ୍ଠା ଖୋଲିଥିଲି। ସ୍ବୟଂପ୍ରଭାଙ୍କ ରଙ୍ଗ ନୁହେଁ ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁର ଛଳନା ଗୀତଟି କାଳ ଗର୍ଭରେ!

କୋଡିଏ ବର୍ଷ ତଳ କଥା କହୁଛି। ସେତେବେଳେ ଓଡିଆ ସିନେମା ଓ ସଙ୍ଗୀତ ବିଷୟରେ ବିଶେଷ କିଛି ଅନଲାଇନ ସାମଗ୍ରୀ ନଥିଲା। ନିମ୍ନ ଦୁଇଟି ବ୍ଲଗ ଖୋଲି ମୁଁ ଧୀରେ ଧୀରେ ଅନେକ କିଛି ଲୋକଲୋଚନକୁ ଆଣିଲି। ତେବେ ଓଡିଆରେ ଗୋଟିଏ ସ୍ବୟଂସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରାଙ୍ଗଣ ନିର୍ମାଣର ସ୍ବପ୍ନ ସଫଳକାମ ହଉନାହିଁ।

petlinks.blogspot.com

themusepaper.blogspot.com

ମହମ୍ମଦ ସିକନ୍ଦର ଆଲାମଙ୍କ ଏ ଡାଳରେ ବଉଳ ତୁମେ ମଜାଳିଆ ଗୀତଟିତ ପିଲାଦିନୁ ଶୁଣି ଆସୁଛି। ତେଣୁ ରୁପସା ଓ ପଲାସା ବୁଲି ଦେଖିବାର ଏକ ପ୍ରଛନ୍ନ ଆଶା ପୋଷଣ କରିଆସିଛି ଯାହା ଆଜିଯାଏ ସମ୍ଭବ ହୋଇନାହିଁ। ସେହିପରି ପଶ୍ଚିମ ଓଡିଶାର ବିନିକା ପ୍ରତି ମଧ୍ଯ ଏକ ଅହେତୁକ ଦୁର୍ବଳତା ରହିଛି। ଚାରିମାସ ତଳେ ହୁମା, ହରିଶଙ୍କର, ଓ ନୃସିଂହନାଥ ବୁଲିଆସିଲି।

କଥାଚିତ୍ରଟିର ଅପୂର୍ବ ସଫଳତା ସାଙ୍ଗକୁ ଗୀତଟିର ଅମାପ ଲୋକପ୍ରିୟତା ଗଢିଲା ଏକ ନୂଆ ଓଡିଆ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ ଓ ପାରଦର୍ଶିତା। ଗୋଟିଏ ଦଶନ୍ଧି ଧରି ସିନେମା, ସଙ୍ଗୀତ, ଓ ସାହିତ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଜାରିରହିଲା ସେହି ସ୍ତରର ଉଦ୍ଦାମତା। ଆକାଶବାଣୀ, କଟକ ମଧ୍ୟ ସମାନ୍ତରାଳ ବେଗରେ ଓଡିଆ ଭାଷା ଓ ସଂସ୍କୃତିକୁ ଯଥେଷ୍ଟ ଉନ୍ନତ କଲେ। ନାଟକରେ ପରୀକ୍ଷା ହେଲା।

ଭାବିଲି ଭୁଲରେ ଲେଖାହୋଇଛି ବୋଧେ ହେଲେ ଗୁଗଲରେ ଖୋଜିଲା ବେଳକୁ ବହୁତ ଜାଗାରେ ଏଇ ବନାନ। ଆଜିକାଲି ଅନେକ ଶବ୍ଦ ପାଇଁ ଏକାଧିକ ବନାନ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଛି। ଏହା ଭାଷାକୁ ଭିତରେ ଭିତରେ କୋରି ନଷ୍ଟ କରୁଛି।

ସେକଥା ସତ। କିନ୍ତୁ ପ୍ରକୃତ କାରଣ ହେଲା ଓଡିଶାରେ ଓଡିଆ ନେତୃତ୍ବର ଅଭାବ। ମୁଁ କହିଲେ ଲୋକଙ୍କୁ ବାଧୁଛି, କିନ୍ତୁ ଗୋଟିଏ ଦିନରେ ସମସ୍ତେ ସିଧା ହୋଇଯିବେ। (ଡ ତଳ ବିନ୍ଦୁକୁ ବିଦାୟ ଦେବା ପାଇଁ ମୋର ଅଭିଯାନ ଅବ୍ୟାହତ ରହିଛି)। ଧନ୍ୟବାଦ।

ଆପଣଙ୍କ ଅବଦାନ ତଥା ଅଧ୍ୟବସାୟ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଅତୁଳନୀୟ, କିନ୍ତୁ ମୂଳ ପ୍ରାଙ୍ଗଣ କିପରି ଅଧିକ ଉପଯୋଗୀ ହୋଇପାରିବ ସେଥିପାଇଁ ଏଠାରେ ଆଲୋଚନା ହେଲେ ଭଲ ହୁଅନ୍ତା। ଓଡିଆରେ ସମାନ୍ତରାଳ ଭାବରେ ଅନ୍ୟ ଏକ ପ୍ରାଙ୍ଗଣର ଆବଶ୍ୟକତା ରହିଛି।

ଆପଣ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ଓ ଶୁଭେଚ୍ଛା। ସମୟ ଅଭାବରୁ ଏଠି ବେଶି ଲେଖାଲେଖି କରିପାରୁନାହିଁ। ଧନ୍ୟବାଦ।

ଆଜି ଇତୁ ପୂଜା ବିଷୟରେ ଜାଣିଲି। ଆମର ଖୁଦୁରୁକୁଣି ସାଙ୍ଗରେ କିଛିଟା ସାମଞ୍ଜସ୍ୟ ରହିଛି କିନ୍ତୁ କଥାବସ୍ତୁ ଅଲଗା। ଇତୁଲକ୍ଷ୍ମୀ ବୋଲି କୁହାଯାଉଛି ଯାହା ଆମ ମାଣବସାକୁ ମନେପକାଇ ଦିଏ, କିନ୍ତୁ ଛଟ ଭଳି ଏହା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ପୂଜା। ଆଦିତ୍ୟ ଅବା ମିତ୍ରର ଅପଭ୍ରଂଶ ଭାବରେ, ମିଥୁରୁ ଇତୁ ହୋଇଥାଇପାରେ। ରବି ଶସ୍ଯ ବୀଜବପନର ଉତ୍ସବ ମଧ୍ୟ ହୋଇପାରେ।

ମୋର ଅଧା ବୟସରେ ହ୍ୟୁମାନ ସାଗର ଚାଲିଗଲେ। ଏହା ଏକ ଦାରୁଣ ଦୁସମ୍ବାଦ। ଅସୀମା ପଣ୍ଡା ଓ ସେ ଓଡିଆ ଗୀତକୁ ନେଇ ଏପରି ଏକ ଉଚ୍ଚତାରେ ପହଞ୍ଚାଇ ଦେଲେ ଯାହା ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଗର୍ବର ବିଷୟ। ଗାୟନରେ ଆଉ ପ୍ରତିଭାର ଅଭାବ ରହିଲା ନାହିଁ। ବାହାରର ଲୋକସବୁ ହୁରୁଡିଗଲେ। ପୁରୁଣା ଢାଞ୍ଚା ଛାଡି କଣ୍ଠ ଶୈଳୀରେ ନୂଆ ପରୀକ୍ଷା ହେବ ବୋଲି ଆଶା କରାଯାଉ।

ଦେଓଗଡ ଭ୍ରମଣ ନିମନ୍ତ୍ରଣ।

The Big Book of Odia Literature edited by Manu Dash.

ସଂସ୍କୃତି କଣ, କୋଉ ସବୁ ପୁରୁଣା ଜିନିଷ ମୂଲ୍ୟବାନ, ବା କାହାର ଆଗକୁ ଚାହିଦା ରହିଛି ତା' ଆଜି ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିବା କଷ୍ଟକର। ମୋବାଇଲର ପାଞ୍ଚଇଞ୍ଚିଆ ପର୍ଦ୍ଦାରେ ସମସ୍ତ ସୃଜନଶୀଳତାକୁ ଖୁନ୍ଦି ଭର୍ତ୍ତି କରିବାର ଯେଉଁ ବିଡମ୍ବନା ଆସି ପହଞ୍ଚିଛି ତାକୁ ଅବମାନନା କରିବାକୁ ଆଉ ବାଟ ନାହିଁ। ତଥାପି ମଣିଷର ମନ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ନୂଆ ସୁଡଙ୍ଗ ଖୋଜିବ।

ଆଉ ମାତ୍ର ଘଣ୍ଟାଟାଏ

ତାପରେ କାଲି ହୋଇଯିବ

କାଲି ପୁଣି ଆଜି ହୋଇଯିବ

ଆଉ ଆଜି ବିଚରା ହୋଇଯିବ କାଲି।

ଏମିତି ଆଜି ଆଉ କାଲିର ଲୁଚକାଳି

ଦିନ ରାତି ଭଳି ଗୋଡିଆ ଗୋଡେଇ

ଆଶା ଆଉ ନିରାଶାର ନିଶାକୁ ଚଖେଇ

ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରଖିଛନ୍ତି ବନ୍ଦୀ କରି।

ଆସନ୍ତାକାଲି ମାସିକ ପତ୍ରିକା

କଲିକତାରୁ କେତେ ସ୍ବପ୍ନ ବୋହି ଆଣୁଥିଲା

ସବୁ ଏବେ ବି ଅପୂର୍ଣ୍ଣ

କାଲି ପୂରା ହେବ।

https://x.com/i/status/1995913102572015895

କଲ୍ୟାଣୀ ବହି ମେଳାରେ ରଙ୍ଗବତୀ ଶୁଣିକରି ଫେରିଲି।

ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦ ପାଠଚକ୍ର ସମ୍ମିଳନୀ, ଖଣ୍ଡଗିରି

ଝରକା ଖୋଲିଲି

ଧୂଆଁଳିଆ ଦିଗବଳୟ

କାଲି ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତ ଦେଖିଥିଲି

ଆଜି ଏକ ବିଚିତ୍ର ବିସ୍ମୟ।

ଯେମିତି ଗୋଟାଏ ବଡ ଆଁ

ଆଉ ଦୁନିଆଯାକର ଭୋକ 

ଜଳଭଉଁରୀ ପରି

ସବୁ ନିଜ ଗର୍ଭକୁ ଟାଣିନେବ।

ସକାଳର ଯାବତୀୟ ଲୀଳାଖେଳା

ଆଉ ଜୀବନର ସବୁ ସମ୍ଭାବନା

ତାପାଇଁ ଅଳୀକ ମାତ୍ର

ସବୁ ଲୁପ୍ତ ହୋଇଯିବ।

ଏହାହିଁ କଣ ସତ୍ଯ

ନାଁ

ଏକ ଶାଶ୍ଵତ ସକାଳ ହେବ

ପଶ୍ଚିମ ନଥିବ।

https://x.com/i/status/1995913102572015895

ମହମ୍ମଦ ସିକନ୍ଦର ଆଲାମଙ୍କ ସ୍ମରଣେ।

ଅସ୍ତରଙ୍ଗର ଉଦୟ ରଙ୍ଗ।

ରାଜଜୋଟକ କରାଇବ।

ଏଠି ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗରେ ବହୁତ ଜାଗାର ନାଆଁ ଅମୁକ ଗାଛି ବା ସମୁକ ଗାଛିଆ ଭାବରେ ଜଣାଶୁଣା। ନହେଲେ କୌଣସି ଗଛର ତଳ ଯେମିତି ନିମତଲା ବା ତେନ୍ତୁଲତଲା ଭଳି ଛକ ସ୍ଥାନଗୁଡିକର ନାମକରଣ ହୋଇଛି। କୋଉ କାଳେ ଥିବା କୋଉ ଗଛଟିର ସ୍ମୃତି ରହିଯାଇଛି। ସେମିତି ଖାଲ ଜାଗାର ନାମ ଦହ। ଯଥା ସିଆଲଦହ, ଖଡଦହ, ବା ଚାକଦହ ଷ୍ଟେସନର ନାମ। କେବେ ଥିବ, ଏବେତ ବଡ ସହର।

ଚାରି ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ତଳେ।

ଆମ ପିଲାଦିନେ ମାଛ ଛଣା ହେଉଥିଲା। 

https://x.com/i/status/2005211076653469750

Friday, 23 January 2026

ନାଶୋତ୍ତର ଅମରତ୍ବ

 ଗଲା କିଛିଦିନ ଭିତରେ ଲେଖିଥିବା ଏକ୍ସ ଡାକ୍ତି ଗୁଡିକର ସଙ୍କଳନ

ରସାସ୍ବାଦନର ପ୍ରବୃତ୍ତି ମଣିଷର ଜନ୍ମଜାତ ଯାହାକୁ ନିଜର ଭାଷା, ସଂସ୍କୃତି, ଧର୍ମ, ବା ଦେଶ ମଧ୍ୟରେ ବାନ୍ଧି ରଖିବା ଅସମ୍ଭବ। ପିଲାଟିଏ ପାଠ ପଢିବା ପାଇଁ ହେଉ ଅଥବା ଚାକିରି ଲାଗି ଘର ଛାଡିଲା ପରେ ନୂତନ ପରିବେଶ ଭେଟେ। ବିବାହ ପରେ ଏକ ନୂତନ ମନୋଭାବ ସହ ପରିଚୟ ହୁଏ। ବିବର୍ତ୍ତନ ନିମନ୍ତେ ପ୍ରୟୋଜନ କିନ୍ତୁ ଏକ ଉଚ୍ଚତର ଉଦ୍ଦେଶ୍ଯ ବି ରହିଛି।

ମୋର ବି ଗୋଟିଏ ପାର୍ଟି ଅଛି। ସାବିତ୍ରୀ ଇରା ପାର୍ଟି। ଗୁଗଲରେ ଖୋଜି ଦେଖିବେ।

କୋଣାର୍କର ଆକର୍ଷଣ ଅନେକ।

ଲେ ଫଟୋ ଲେ - ରାଜସ୍ଥାନୀ

ବଙ୍ଗଳା ସଙ୍ଗୀତର ବିବର୍ତ୍ତନ। 

ଧର୍ମ ଓ ଭକ୍ତି ବିନା କୌଣସି ଗୋଟିଏ ପୁରୁଣା ଗୀତ ଖୋଜି ପାଇବା କଷ୍ଟ ଯେଉଁଥିରୁ ଯଥାର୍ଥରେ ଓଡିଶା ବା ଓଡିଆର ମହକ ଆସୁଥିବ। କେବଳ ଘୋଡାନାଚ ଗୀତ ହିଁ ଏହି ପରିମାପକରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ। ଗୀତିନାଟ୍ୟରେ ଭଲ ସ୍ବରର ଗୀତ ସବୁ ରହିଛି କିନ୍ତୁ ସେଗୁଡିକୁ ଅଲଗା ଶୁଣିବାର ଉପାୟ ନାହିଁ। ରଜ ଓ କୁଆଁରପୁନେଇଁର ଗୀତ କେତେଦୂର ପାରମ୍ପରିକ କହିବା କଷ୍ଟ।

ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗରୁ ପର୍ଯ୍ୟଟକ ଓଡିଶାକୁ ବୁଲିଯିବାର ପରମ୍ପରା ବହୁ ପୁରାତନ।

ଭାଷା ଓ ସଂସ୍କୃତିର ଦଶା ସବୁ ଜାଗାରେ ସେୟା। ବିବର୍ତ୍ତନର ସ୍ରୋତରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ ହେବ।

ଏଇ ବର୍ଷର। ଆଜିର ଫଟ।

କେଉଁ ଓଡିଆ ମହାପୁରୁଷମାନେ ଜାତୀୟ ସ୍ତରରେ ସମ୍ମାନ ପାଇବା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ସେ ବିଷୟରେ କେଉଁଠି କିଛି ଲେଖା ଅଛି କି? ମୋ ମତରେ ଯତୀନ୍ଦ୍ର ମୋହନ ମହାନ୍ତି ସେପରି ତାଲିକାରେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ହେବା ଉଚିତ।

ଉପସ୍ଥାପନା ତଥ୍ୟଭିତ୍ତିକ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ। ଜୟଦେବ କବିଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନାଟକ ପ୍ରସୂତ। ବିଜୁ ପଟ୍ଟନାୟକ ପ୍ରଚାର ସର୍ବସ୍ବ। ଜାତୀୟ ସ୍ତରରେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ସେମିତି କିଛି ଅବଦାନ ନାହିଁ। ହଁ, ଓଡିଶା ଇତିହାସରେ ସେମାନଙ୍କ ନାଆଁ ରହିବ ନିଶ୍ଚୟ।

ମରାଠୀ ଗୁଜୁରାଟୀଙ୍କ ପ୍ରଚାର ତ ସରକାର କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ। କିନ୍ତୁ ପ୍ରଥମେ କେଉଁ ଦଶ ଜଣ ଓଡିଆଙ୍କୁ ଆମେ ଲୋକଲୋଚନକୁ ଆଣିବା, ସେ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ସର୍ବସମ୍ମତି ସ୍ଥାପନ କରିବା ଦରକାର। ଏଥିନେଇ ବାଦାନୁବାଦ ହେବ। ପ୍ରଥମେ ଉଇକିପିଡ଼ିଆରେ ସେମାନଙ୍କ ପୃଷ୍ଠାଗୁଡିକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରାଯାଉ। ତା ସହିତ ଉପଯୁକ୍ତ ଯଥାର୍ଥତା ଜୋଡି କେଉଁଠାରେ ପ୍ରକାଶ ପାଉ।

https://x.com/i/status/1958899088411197776

କିସି କୋ ପତା ନ ଚଲେ, ତୁମକୋ ପିୟା ଦିଲ ଦିୟା, ମେରେ ଦିଲ ମେଁ ହଲକି ସି, ହର ଏକ ମୁସ୍କରାହଟ, ଅକ୍ସର ଇସ ଦୁନିଆଁ ମେଁ, ପାପା କହତେ ହୈଁ, ମେଡ ଇନ ଇଣ୍ଡିଆ, ଇମୋସନାଲ ଅତ୍ଯାଚାର, ହନୀ ଭି ହୈ ମନୀ ଭି, ମୁଡ ମୁଡ କେ ନା ଦେଖ, ରମୈୟା ଓ୍ବସ୍ତାଓ୍ବୈୟା, ହରିୟାଲା ସାଓ୍ୱନ ଢୋଲ ବଜାତା, ଚଲତ ମୁସାଫିର, ମୈଁ କୋଇ ଝୁଟ ବୋଲେୟା, ଓ ଛୁଟେ ଅସିର ତୋ।

ବହୁତ ଭଲ କଥା, କିନ୍ତୁ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କୁ ଓଡିଆ ସହିତ ଜୋଡି ଦେବା ମୋ ମତରେ ଠିକ ନୁହେଁ। ନିଜର ଧର୍ମ ଓ ଭକ୍ତି ଭାବ ବ୍ଯକ୍ତିଗତ, ତେଣୁ ଓଡିଆ ସ୍ବାଭିମାନ କେବଳ ଭାଷାଭିତ୍ତିକ ହେବା ଉଚିତ।

ନାଁ, ମୁ ଏପରି ବିଶ୍ଲେଷଣ ସହ ସମ୍ମତ ନୁହେଁ। ଧର୍ମକୁ ସାଧାରଣ ଜୀବନ ସହିତ ଅଙ୍ଗାଙ୍ଗୀ କରିଦେଲେ ବିପଦ ଅନେକ। ଭାରତୀୟ ସମ୍ବିଧାନ ଏପରି ଚିନ୍ତାଧାରା ଠାରୁ ଅନେକ ଦୂରରେ।

କଳ୍ପନା ଜଗତ ଓ ଭାବପ୍ରବଣତା ବ୍ଯକ୍ତିଗତ କିନ୍ତୁ ସମ୍ବିଧାନ ହେଉଛି ବାସ୍ତବିକତା। ପ୍ରାଚୀନ ଓଡିଶାର କୌଣସି ନିର୍ଭରଯୋଗ୍ୟ ଇତିହାସ ନାହିଁ। ଯାହା ଅଛି ସବୁ ପ୍ରାୟ ରାଜାମାନଙ୍କ ଭାଟଙ୍କ ଦ୍ବାରା ଲିଖିତ। ତାଛଡା ସେସବୁର ଅବତାରଣାରେ ଆଜିର ସମାଜ ଚାଲିପାରିବ ନାହିଁ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ମଣିଷ ଭିତରେ ତାର ସ୍ବଧର୍ମ ରହିଛି ଯାହା ପହ୍ଲବାଦକୁ ମାନେ ନାହିଁ।

ଆପଣଙ୍କର ଜଗନ୍ନାଥ ଧର୍ମ ଉପରେ ଥିବା ବିଶ୍ୱାସ ଯଥାର୍ଥ କିନ୍ତୁ ଏହାକୁ ସବୁ ଓଡିଆଙ୍କ ଉପରେ ଲଦି ଦିଆଯାଇପାରିବ ନାହିଁ। ସମ୍ବିଧାନର ପ୍ରାସଙ୍ଗିକତା ଏଇଠି। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଓଡିଆ ଜଣେ ଜଣେ ସ୍ବାଧୀନ ନାଗରିକ ଓ ମାତୃଭାଷା ପ୍ରତି ପ୍ରୀତିରଜ୍ଜୁରେ ଛନ୍ଦି ହେବା ନିମନ୍ତେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କରାଯାଇପାରେ। ଅନ୍ୟ ମାନଦଣ୍ଡ ପଶିଲେ ବେଙ୍ଗା ହୋଇଯିବ।

ଆପଣ ଯେଉଁ ବର୍ଣ୍ଣନଦୀକୁ ନେଇ କୋବାଦିତା ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି ସେଥିପାଇଁ ମୋର ଶୁଭ କାମନା। ଆଶା, ଏକ ସଙ୍ଗଠନ ମାଧ୍ୟମରେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଆଗକୁ ବଢାଇବେ। କିନ୍ତୁ ମୋର ପ୍ରତିବାଦ ମୁଁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ କହିସାରିଛି। ଦ୍ବିତୀୟରେ, ଆଶା ଆପଣ ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ଲେଖା କିଛି ପଢିବେ ଯାହା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବୌଦ୍ଧିକ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଲାଭଦାୟକ ହେବ।

https://x.com/i/status/1959120080693874879

ଏଠି ଦିପଦ ଲେଖିବାର ସୁଯୋଗ ମିଳିଛି ବୋଲି ତାର ଅର୍ଥ ନୁହେଁ ଯେ ଆମେ ମନଇଚ୍ଛା ଯା ତା କହିପାରିବା। ଶିକ୍ଷା ତଥା ଯୌକ୍ତିକତାକୁ ସମ୍ମାନ ଦେବା ଏକ ମୂଳ ନିୟମ। ଗଣତନ୍ତ୍ରକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ସର୍ବଦା ତତ୍ପର ହେବା ଦରକାର। ବିନା ତଥ୍ୟରେ ମିଥ୍ଯା ପ୍ରଚାର କରିବା ଅଭ୍ୟାସ ଛାଡିବା ଉଚିତ। ଲେଖାରେ ଯଥାସମ୍ଭବ ସାହିତ୍ୟ ଫୁଟାଇବା ପାଇଁ ଚାହିଁବା।

ଆଜି କଲକତାର ସ୍ଥାପନା ଦିବସ। ଯଦିଓ ବିଷୟଟି ବିବାଦୀୟ କାରଣ ପୂର୍ବରୁ ଏହାର ଅସ୍ତିତ୍ବ ଥିଲା ବୋଲି ପାର୍ସୀ ଇତିହାସରେ ଉଲ୍ଲେଖ ଅଛି। ସେ ଯାହାହେଉ, ପିଲାଦିନରୁ କଲକତା ପ୍ରତି ଆକର୍ଷଣର ପ୍ରଭାବ ମୋ ଉପରେ ରହିଛି। ୧୯୭୭ ମସିହାରେ ପ୍ରଥମଥର ବୁଲି ଆସିଥିଲି। ଗତକାଲି, ହାଓଡା ଓ ସିଆଲଦହ ମଧ୍ୟରେ ମେଟ୍ରୋ ଚଳାଚଳ ଆରମ୍ଭ ହେବା ଏକ ଐତିହାସିକ ଘଟଣା।

ଫଟ ବା ଦୃଶ୍ୟବନ୍ଧ ଡାକ୍ତି କଲାବେଳେ ଅନେକେ ଏକ ସ୍ବପ୍ନିଳ ପରିବେଶ ସୃଷ୍ଟି କରିବା ପାଇଁ ଉଦ୍ୟମ କରିଥାନ୍ତି କିନ୍ତୁ ଏହି ପରିବେଷଣଟି ବେଶ ବାସ୍ତବ।

ମନ କୀ ଆଁଖେଂ ଫିଲ୍ମଟି କାହିଁକି କେବେ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପଡିନଥିଲା। ଧର୍ମେନ୍ଦ୍ର ଓ ଓ୍ବାହୀଦାଙ୍କ ଲୋଭନୀୟ ଜୋଡି ଓ ଗୀତ ବି ମନ୍ଦ ନୁହେଁ। କାଲି ଦେଖିଲି। ରଫିଙ୍କ ସ୍ବର ତ ଲାଗେ ଯେମିତି ଧର୍ମନ୍ଦ୍ରେଙ୍କ ପାଇଁ ତିଆରି ହୋଇଛି ଓ ତା ସାଥିରେ ପାହାଡର ସବୁଜିମାକୁ ନେଇ ଦିଲ କହେ ରୁକ ଯା ରେ ରୁକ ଯା କୁହୁକ ସୃଷ୍ଟି କରିଛି। ଅଭିନୟ ସଂଯମୀତ ବୋଧ ହେଲା।

ଷାଠିଏ ଓ ସତୁରୀ ଦଶନ୍ଧିରେ ଓଡିଆ ଭାଷା, ସାହିତ୍ୟ, ସଂସ୍କୃତି, ଓ ସଙ୍ଗୀତ ଉତ୍କର୍ଷର ଚରମ ସୀମାରେ ପହଞ୍ଚିଥିଲା କିନ୍ତୁ ଅର୍ଥାଭାବ ଯୋଗୁ ଉପଯୁକ୍ତ ପରିଚୟ ହାସଲ କରିପାରିଲା ନାହିଁ। ଟେଲିଭିଜନ ଆସିବା ପରେ ପ୍ରାଥମିକତା ଓ ମାନ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆସିଲା। ଦୃଶ୍ୟଭିତ୍ତିକ ଲୋକପ୍ରିୟତାର ମୂଲ୍ୟ ବେଶି ହେଲା। କଥାଚିତ୍ର ବି ତଳକୁ ଗଲା।

ନୀଳକଣ୍ଠ ଦାସଙ୍କ ଦର୍ଶନ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଗୋଟିଏ ଭଲ ଗବେଷଣାତ୍ମକ କାଗବନ୍ଧ ପ୍ରକାଶ ପାଇଛି।

ବିଗତ ତିନି ଦଶନ୍ଧିର ବ୍ଯବଧାନରେ, ତିନିଜଣଙ୍କ ଭାଗ୍ୟରେ ଅଭୂତପୂର୍ବ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଘଟିଛି। ମୁଁ ଓଡିଶାରେ ଥିଲାବେଳେ ଜଗନ୍ନାଥ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ କିନ୍ତୁ ଏତେ ପରିମାଣରେ ଦାସତ୍ବ ଭାବ ନଥିଲା। ପ୍ରତି ଗାଆଁରେ ବିଭିନ୍ନ ମନ୍ଦିର ଥିଲା। ବିଜୁ ପଟ୍ଟନାୟକ ମହାପୁରୁଷ ସ୍ତରକୁ ଯାଇନଥିଲେ। ଅକ୍ଷୟ ମହାନ୍ତିଙ୍କର ପ୍ରଶଂସକ ଅପେକ୍ଷା ଶତ୍ରୁ ବେଶି ଥିଲେ।

ଏଇଟା ତ ରେକର୍ଡ ଗୀତ, କିନ୍ତୁ ମୂଳ ପ୍ରସ୍ତୁତିଟି ୧୯୬୯ ମସିହା ଅଗଷ୍ଟ ମାସର ସବୁ ଗୁରୁବାର ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଆକାଶବାଣୀ କଟକର ସଜଫୁଲ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମରେ ବାଜିଥିଲା। ଅଭୂଲା ସେହି ସ୍ମୃତି। ଧନଞ୍ଜୟ ଶତପଥୀଙ୍କ ଉଦାତ୍ତ ସ୍ବର ତୋଳିଥିଲା ଆକାଶ ଯେ ମୋତେ ପାଗଳ କରିଛି ଓ ଦୈତ କଣ୍ଠରେ ଝୁମୁକୁ ଝୁମା ନାଚିବି ନାଚ ତୋ ମନ ନେଇ।

ଯାହାହେଉ ଅପରିଚିତା ଦଶ ଦିନ ତଳେ ଉତ୍ତୋଳିତ ହୋଇଛି ବୋଲି ଦେଖି ବହୁତ ଖୁସି ଲାଗିଲା। ଏଭଳି ଖବର ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିବା ଦରକାର। ସେ ସମୟରେ ହୁଏତ ଭଲକୁ ଚିହ୍ନିବାରେ ଭୁଲ ହୋଇଥିବ, କିନ୍ତୁ ଆଜି ତ ଗୁଣଗ୍ରାହୀ ଦର୍ଶକମାନଙ୍କର ଅଭାବ ନାହିଁ। ଫର୍ମୁଲା ଓ ମସଲାଠାରୁ ଅଲଗା ହୋଇ ଯଦି କିଛି ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛି ତାକୁ ଉପଯୁକ୍ତ ଆଦର ସମ୍ମାନ ମିଳୁ।

ଉଡିବା ଲାଗି ବହୁତ କଷ୍ଟ ସହିବାକୁ ପଡେ। ମାଛ ପାଣିରେ ପହଁରିବା ବି ସେହି ଅବସ୍ଥା।

ମଣିଷ ହୁଏତ ନିଜ ସର୍ତ୍ତରେ ବଞ୍ଚିବା କିଛି ପରିମାଣରେ ସତ ହୋଇପାରେ କିନ୍ତୁ ପଶୁପକ୍ଷୀଙ୍କ ପାଖରେ ଏତେ ବିଳାସ ଅଛି ବୋଲି ଲାଗୁନି। ଜିନ ଓ ହରମୋନର ଜାଲରେ ସମସ୍ତେ ଛନ୍ଦା। 

ନିଶ୍ଚୟ, କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟ ସମ୍ଭାବନାଟି ହେଲା ନାଶୋତ୍ତର ଅମରତ୍ବ।

https://x.com/i/status/1964381765138862436 

Thursday, 22 January 2026

ଅମରତ୍ବର ସନ୍ଧାନ

 ଗଲା କିଛିଦିନ ଭିତରେ ମୁଁ ଲେଖିଥିବା ଏକ୍ସ ଡାକ୍ତି ଗୁଡିକର ସଙ୍କଳନ 

ଓଡିଆ ଓଳିଆ: ସମ୍ବିଧାନ ଉପରେ ଗୋଇଠା odiaolia.blogspot.com/2025/07/blog-p…

ତୁଷାରନାଥ ମହାପାତ୍ର ଗତ କିଛିଦିନ ଭିତରେ ଲେଖିଥିବା ଏକ୍ସ ଡାକ୍ତି ଗୁଡିକର ସଙ୍କଳନ। ପାଠକମାନଙ୍କୁ ପୁରୁଣା ପୃଷ୍ଠାଗୁଡିକୁ ମଧ୍ୟ ଆଲୋଡନ କରିବାକୁ ଅନୁରୋଧ। ଏସ.ଆର.ଏ.-୧୦୨-ସି, ଶିପ୍ରା ରିଭିଏରା, ଇନ୍ଦିରାପୁରମ, ଗାଜିଆବାଦ - ୨୦୧୦୧୪, ଉତ୍ତର ପ୍ରଦେଶ। ଫୋନ: ୯୬୫୦୦-୬୫୬୩୬

ସତରେ ମିଛ ପୁରାଇବାର ପ୍ରଥା ସାରଳା ଦାସଙ୍କ ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଗଲା ଯେ ସେଥିରୁ କୌଣସି କବି ବୋଧେ ବାଦ ଗଲେ ନାହିଁ। ହଁ କବିମାନଙ୍କ ପାଖରେ ହିଁ ତ କଳ୍ପନାରାଜ୍ୟର ଠିକା ରହିଛି! କିନ୍ତୁ ସମସ୍ଯା ହେଲା କପୋଳକଳ୍ପିତ କିମ୍ବଦନ୍ତୀସବୁ ଯେତେବେଳେ ଇତିହାସ ଭଳି ପରିଗଣିତ ହେଲେ। ବାଜୀ ପ୍ରଭୂ ଦେଶପାଣ୍ଡେ ବାଜି ରାଉତ ହୋଇ 'ଅସ୍ମିତା'ର ଚିହ୍ନ ହେଲେ!

ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର କଥା ଯେ କଲକତାକୁ ଛାଡିଦେଲେ ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜାଗାରୁ ଓଡିଶାକୁ ରେଳଯାତ୍ରା କରିବାର ବେଶି ସୁବିଧା ନାହିଁ। ମାୟାପୁର ନିକଟସ୍ଥ କୃଷ୍ଣନଗରରୁ ପୁରୀ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରେଳଗାଡି ଚାଲିଲେ ଲୋକେ ବସରେ ନଯାଇ ସୁବିଧାରେ ଯାଇପାରନ୍ତେ। ତାଛଡା ବାଟରେ ପଡୁଥିବା ଅନ୍ଯାନ୍ଯ ଜାଗାଗୁଡିକର ପର୍ଯ୍ୟଟନଜନିତ ଆକର୍ଷଣ ମଧ୍ୟ ବୃଦ୍ଧି ପାଆନ୍ତା।

ଦୃଶ୍ୟ ନବଦ୍ୱୀପ ଘାଟର।

ସମ୍ଭାବିତ ପୁରୀ ବିମାନବନ୍ଦର ବିରୁଦ୍ଧରେ ଘୋର ପ୍ରତିବାଦ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳୁଛି ସତେ ଯେମିତି ପୁରୀ ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗରେ। କିରେ, ଯେଉଁ ପର୍ଯ୍ୟଟକମାନେ ପୁରୀ ନାଆଁ ସହିତ ପରିଚିତ ସେମାନେ ଟାଣି ହୋଇ ଆସିବେ। ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଝାରସୁଗୁଡା କିମ୍ବା ଝୁମରି ତିଲୈୟା ଆଦି ଜାଗା ନିରର୍ଥକ। ତାଛଡା ଭୁବନେଶ୍ବର ସହିତ ପ୍ରତିଯୋଗିତା ମଧ୍ୟ ହେବ ଯାହା ଶୁଭଙ୍କର।

ଭବିଷ୍ୟତର ସମ୍ଭାବନାକୁ ବର୍ତ୍ତମାନର ବାସ୍ତବିକତା ଦ୍ବାରା କଳନା କରାଯାଇନପାରେ। ଷାଠିଏ ବର୍ଷ ଆଗରୁ ସିଙ୍ଗାପୁର କଅଣ ଥିଲା ଏବେ କଳ୍ପନା କରିବା କଷ୍ଟ।

ଏବେ ପରା ଅଦାଣୀଙ୍କ ହାତରେ ପାଞ୍ଚଣ! ସବୁ ସାବାଡ ହୋଇଯିବେ।

ମୁଁ ୧୯୭୧ରେ କଲେଜକୁ ଆସିଲି। ଓଡିଆ କଥାଚିତ୍ରରେ ମରୁଡି ଯୋଗୁ ହାହାକାର ପଡିଥାଏ। ସଂସାର ଓ ମାଂସର ବିଳାପ ଦୋଳାୟମାନ ସ୍ଥିତିରେ ଥିଲେ। ଅବଶ୍ୟ ଅକ୍ଷୟ ମହାନ୍ତିଙ୍କ ରେକର୍ଡ ଗୀତସବୁ ଆସୁଥାଏ। କିନ୍ତୁ ତାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା କଷ୍ଟ ହେଉଥାଏ। କିଏ କାହାର ଓ ସ୍ତ୍ରୀର ଗୀତ ରାଜା ଆସନରେ ଥାଆନ୍ତି। ୧୯୭୩ରେ ଘର ବାହୁଡା ଓ ଧରିତ୍ରୀ ନୂଆ ଆଶା ବୁଣିଲେ।

ସୀତା ବିବାହ ପରେ ଯେଉଁ ଦୀର୍ଘ ପ୍ରତୀକ୍ଷା ଥିଲା ତାହା ଓଡିଆ ନାଟକର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଯୁଗ। ଏପରିକି ଅନେକ ନାଟକ ପରେ କଥାଚିତ୍ରରେ ରୂପାନ୍ତରିତ ହେଲା। ଅଧିକାଂଶ ଅଭିନେତା ଓ ଅଭିନେତ୍ରୀ ନାଟକରୁ ସିନେମାକୁ ଗଲେ। ୧୯୭୩ର ଅନ୍ୟତମ ଛବି ଘର ସଂସାର ଆଗରୁ ଥିଲା ଏକ ଅତି ଲୋକପ୍ରିୟ ନାଟକ। ମିଃବର୍ମା ଭୂମିକାରେ ନିରଞ୍ଜନ ଶତପଥୀ ଲବ୍ଧପ୍ରତିଷ୍ଠ ହୋଇଥିଲେ।

ବ୍ଯବସାୟିକ ମଞ୍ଚନାଟକର କ୍ରମ ବିଲୁପ୍ତି ଘଟିବା ପରେ ଆକାଶବାଣୀ କଟକ ଜରିଆରେ ବେତାର ନାଟକର ଜୁଆର ଉଠିଲା। ୧୯୫୭ରୁ ୧୯୬୦ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରଚାରିତ ହୋଇଥିଲା ପ୍ରଥମ ଧାରାବାହିକ ନାଟିକା ପୂରାପୂରି ପାରିବାରିକ। ଗୋପାଳ ଛୋଟରାୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଲିଖିତ ଏହି କୌତୁକ ଚିତ୍ରଗୁଡିକରେ ସୁରେନ୍‌ ମହାନ୍ତି ଆଦି ଅଭିନୟ କରିଥିଲେ।

archive.org/details/purapu…

ସୋନି ମ୍ୟୁଜିକ ବାଙ୍ଗଲାର ଏ ମନକୁ ଭୁଲାଇ ଗୀତର ଦୃଶ୍ୟବନ୍ଧରେ ଗୀତ ପୂର୍ବରୁ ଥିବା ଆଳାପ ନାହିଁ। ଯାହାହେଉ ଅନ୍ୟ ଏକ ଦୃଶ୍ୟବନ୍ଧ ଯୋଗେ ତାହା ଉପଭୋଗ କରିହେଉଛି। ଜିପିଜି ଟୁବରେ ଥିବା ଅନେକ ଗୀତ ସହ ପୂର୍ବ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ। କିନ୍ତୁ କେତେକ ସ୍ଥଳରେ ତାହା ଗୀତଟିର ମାଧୁର୍ଯ୍ୟ ଉପରେ ଆଞ୍ଚ ଆଣେ। ଉଦାହରଣ ସ୍ବରୂପ, ମଧୁର ଏ ଚାନ୍ଦ ରାତି।

ଆଗେ ତ କେବଳ ବିଦେଶୀମାନଙ୍କୁ ହିଁ ମିନେରାଲ ଜଳ ପିଇବାର ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଥିଲା ତେଣୁ ଏବେବି ପାଣିବୋତଲ କିଣିବାର କୁଣ୍ଠା ମୋର ଯାଇନାହିଁ। ପଇସାଟା ପାଣିରେ ପଡିଲା ଭଳି ଲାଗେ। ତାଛଡା ଅଧା ପିଇସାରି ବୋତଲକୁ ବୋହିବାର ଝାମେଲା! ଖାଲି ମୁଁ ଏକା ନୁହେଁ। ବିକାଳି ବିଚରା କଣ୍ଠ ଫଟେଇ ଫଟେଇ ଡାକୁଥିବ। କିନ୍ତୁ ସେ ଗଲାବେଳକୁ ଯାଇ ଜଣେ ପଛରୁ ମାଗିବ।

ଯେତେ ଶିଖିଲେ ବି ସାରା ଜୀବନ ନିଅଣ୍ଟ। ମୁଁ ଦିଲ୍ଲୀକୁ ଗଲାପରେ ଚାଉମିନ ଖାଇବା ଶିଖିଲି। ଅଫିସରେ ପ୍ରଥମ କରି ଅଖରୋଟ କଣ ଚିହ୍ନିଲି। ଏଠି ଏବେ ଡ୍ରାଗନ ଫ୍ରୁଟ ବିକ୍ରି ହେଉଛି। କଣ ସେ ଜିନିଷ ବା କିପରି ସ୍ବାଦ ମୁଁ ଜାଣିନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ତାର ଗୁଣ ବହୁତ ବୋଲି କୁହାଯାଉଛି। ଅତୀତରେ ସ୍ପିରିଲୁନାର ଖୁବ ପ୍ରଚାର କରାଯାଉଥିଲା। ଏବେ କ'ଣ କେଜାଣି?

ସୁନ୍ଦରଗଡ ଗଲାପରେ ଏକରକମର ଏକ ନୂଆ ଭାଷା ଓ ସଂସ୍କୃତି ସହିତ ପରିଚୟ ହେଲା। କିଛି ପରିମାଣରେ ଆଦିବାସୀମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଲା। ସେଠୁ ଫେରି ଗୋପ ନିମାପଡାରେ ପହଞ୍ଚିଲା ପରେ କଥିତ ଭାଷା ଟିକେ କୌତୁକିଆ ଲାଗିଲା। ସେଠାରୁ ଆମ ଗାଆଁ ମାତ୍ର ୩୫ କିମି, ଅଥଚ କଥା କହିବାର ଶୈଳୀରେ ଏତେ ଫରକ! ଏଠି ବିହାରୀମାନେ ସେହିପରି ହିନ୍ଦୀ କହନ୍ତି।

ଆମ ପିଲାଦିନେ ତେରଟି ଜିଲ୍ଲା ଥିଲା। ଯଦି ଏବେ ସ୍ବାଧୀନତା ଦିଆଯାଏ ଯେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜିଲ୍ଲା ବା ଜିଲ୍ଲା ସମୂହ ଏକ ନୂଆ ରାଜ୍ୟରେ ପରିଣତ ହୋଇପାରିବେ, ମୋର ମନେହୁଏ ତେରଟି ନୂତନ ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ ମୋଟାମୋଟି ମତୈକ୍ଯ ହୋଇଯିବ। ହୁଏତ କେନ୍ଦୁଝର ଓ ମୟୂରଭଞ୍ଜ ଏକାଠି ରହିପାରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ କେନ୍ଦ୍ରାପଡା ଓ ଯାଜପୁର କଟକ ପ୍ରଦେଶ ଅଧୀନରେ ରହିବା କଷ୍ଟ।

ଭାଷା, ସଂସ୍କୃତି, ତଥା ଅର୍ଥନୀତି ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଓଡିଶା ଓ ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗ ଅଙ୍ଗାଙ୍ଗୀ ଭାବରେ ଜଡିତ। ତେଣୁ କଥା କଥାକେ ବାଦବୁଦିଆ ଭାବ ସୃଷ୍ଟି କରିବା ପିଲାଳିଆମୀ। ହଁ ରାଜନୈତିକ କାରଣରୁ ବିସଙ୍ଗତି ହୋଇପାରେ କିନ୍ତୁ ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କ ପ୍ରତି ବୈରଭାବ ଆଦୌ ସ୍ପୃହଣୀୟ ନୁହେଁ। ରକ୍ଷା ହୋଇଛି ପୋଇରାଈ ବା ପୋଟଳ ତରକାରିକୁ ଓଡିଶାର ବୋଲି ଦାବୀ ହୋଇନି।

ବର ମାର୍କୁଣ୍ଡୀ

utkalmailtv.com/odia/?p=10900

ରାଜନୀତି ବିଜ୍ଞାନର ମୂଳ ତତ୍ତ୍ବଗୁଡିକ ଦୋରସ୍ତ ନହେଲେ ଅଗା ବଗା ଖଗା ଯାହା କହିଦେବେ ତାକୁ ହିଁ ମାନିବାକୁ ପଡିବ। ଆଜିକାଲି ତ ବେଶି ରୋଜଗାର କରୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କର କାଟତି ଅଧିକା। କିନ୍ତୁ ପାଠ ପାଠ। ଗଣତନ୍ତ୍ର କଣ ବା ମାନବିକତା କଣ ଏହା ଖାଲି ଖବରକାଗଜରୁ ଠିକରେ ବୁଝିହେବ ନାହିଁ। ଦର୍ଶନର ଗୋଡି ଚୋବାଇ ଟିକିଏ ଖଣ୍ଡିଆ ଖାବରା ହେବାକୁ ହେବ।

ହଳଦିଆରେ ଥରେ ଜୋତା କିଣିବି ବୋଲି ବାଟା ଦୋକାନ ଖୋଜି ପାଇଲି ନାହିଁ। ଗୋଟିଏ ମଲରେ ଖାଦିମ ସୋରୁମ ଥିଲା। ଆଗରୁ ଏହି ନାଁ ସହ ପରିଚିୟ ନଥିଲା ଓ ମୁସଲମାନଙ୍କ ହୋଇଥିବ ବୋଲି ଭାବିଲି। ତଥାପି ଦରକାର ଥିବାରୁ କିଣିଲି। ଖଡମ ହୋଇଥିବ ବୋଲି ବି ମନକୁ ଆସୁଥିଲା। ୧୯୬୫ରେ, ଚିତପୁରରେ ଖାଦିମଙ୍କ ଠାରୁ ସତ୍ଯପ୍ରସାଦ ରାୟବର୍ମା ଜୋତା ଦୋକାନ କିଣିଥିଲେ।

ମନାଲୀ ଯିବା ବାଟରେ ନଗ୍ଗର ଦୂର୍ଗ ପଡେ ଯାହା ଆଗରୁ କୁଲ୍ଲୂ ରାଜ୍ୟର ରାଜଧାନୀ ଥିଲା। କାଠ ତିଆରି ଏହାର ଭିତରର ଦୃଶ୍ୟ ବେଶ ମନୋରମ। ପାଲାମପୁରରୁ ଚାମୁଣ୍ଡା ମନ୍ଦିର ଯିବା ବାଟରେ ମଧ୍ୟ ନଗରୀ ବୋଲି ଗୋଟିଏ ଜାଗା ପଡେ। ପାହାଡ ଉପରେ ଦୁର୍ଗମ ସ୍ଥାନରେ ଥିଲା ବୋଲି ଶକ୍ତି ପୀଠ ଏବେ ରାସ୍ତା କଡରେ କରାଯାଇଛି। ସେଠାରୁ ଅଳ୍ପ ଦୂର ଗଲେ ଧରମଶାଲା।

ଦିଲ୍ଲୀରେ ଥରେ ଗ୍ରୀକ ସଭ୍ୟତା ଓ ସାହିତ୍ୟ ଉପରେ ଏକ ସେମିନାର ହୋଇଥିଲା। ସେହି ଅବସରରେ କେତେକ ନାଟକ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଦର୍ଶିତ ହୋଇଥିଲା। ଇଫିଜେନିଆଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ବାପା ହତ୍ଯା କଲେ ଯାଇ ଯୁଦ୍ଧ ଜିତିପାରିବେ ବୋଲି ନୈତିକତାର ବିଭିନ୍ନ କୋଣ ମଧ୍ୟରେ ସଙ୍ଘର୍ଷ ଚାଲିଥାଏ। ଆଉ ଥରେ ଇଡିପସ ଦେଖିଥିଲି ଯାହା ସହ ଆମ ରାଧାନାଥଙ୍କ ପାର୍ବତୀର ସମ୍ପର୍କ ରହିଛି।

କଲେଜକୁ ଆସିବା ପରେ ମେରା ନାମ ଜୋକର ଓ ଜନୀ ମେରା ନାମ ପାଖାପାଖି ଦେଖିବାର ମନେଅଛି। ହିନ୍ଦୀରେ ସଂଳାପ ବେଶି ବୁଝି ହେଉନଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ପ୍ରଥମଟି ବିଶେଷ କରି ଖୁବ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ହୋଇଥିଲା। ସେଥିରେ ଦୁଇଟି ଇଣ୍ଟରଭାଲ ଥିଲା ଯାହା ପରେ ଦେବ ଡିରେ ଦେଖିଥିଲି। ତାଛଡା ବବି, ଶୋଲେ, ଦୀଓ୍ବାର, ୟାଦୋଁ କୀ ବାରାତ, ଓ ରୋଟୀ କପଡା ଔର ମକାନ ଅପରାଜେୟ।

ଭୁବନେଶ୍ବରରୁ ମାତ୍ର ଦଶ କିଲୋମିଟର ଦୂରରେ।

ଗଣତନ୍ତ୍ରରେ ସମ୍ଭାବନା ଅସୀମ। ଓଡିଶାର ପ୍ରଥମ ସମସ୍ୟା ହେଉଛି ଗଠନ ହେଲା ପରେ ଏହା ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏକପ୍ରାଣ ହୋଇପାରିଲା ନାହିଁ। ଦ୍ବିତୀୟଟି ହେଉଛି ଦେଶର ପ୍ରଭାବରେ ନିଜତ୍ବ ଭୁଲିଯିବା। କୌଣସି ଦଳ ବା ନେତା କେବଳ ଓଡିଶାର ସ୍ବାର୍ଥକୁ ନେଇ ଚିନ୍ତାକରିବାର ଉଦାହରଣ ଆଜିଯାଏ ନାହିଁ। ତେବେ ଯାହା ନହୋଇଛି ତାହା ଆଗକୁ ଯେ ହେବନାହିଁ ତା ସତ ନୁହେଁ।

ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ସମୟରେ କଳାକାର ଜଣେ ଶ୍ରମିକ ସଦୃଶ। ଯଥାସାଧ୍ୟ ଚେଷ୍ଟା କରି ଦର୍ଶକମାନଙ୍କୁ ଖୁସି କରାଇବାରେ ସଫଳ ହେବାପାଇଁ ପ୍ରବଳ ଇଚ୍ଛା। କିଛିଟା ପ୍ରଶଂସାର ଆଶା। ତାର ଅଙ୍ଗଭଙ୍ଗୀରୁ ଦର୍ଶକ ଯାହା ଉପଭୋଗ କରେ, ଆନନ୍ଦିତ ହୁଏ, ଓ ତାଳି ବାଡାଏ, ସେ ସମୟରେ କଳାକାରର ଝାଳ ବୋହି ଯାଉଥାଏ। ସଙ୍ଗୀତର ଗଣିତ ସହିତ ତାଳ ଦେବାରେ ଧଇଁସଇଁ ହେଉଥାଏ।

ଏ ରିମଝିମ ରିମଝିମ ରାତିରେ ଗୀତଟିର ଦୁଇଟି ଦୃଶ୍ୟବନ୍ଧ ଅଛି। ଗୋଟିକରେ ସୁରେନ୍ଦ୍ର ନାଥ ବିଦ୍ଯାଧରଙ୍କ ଲେଖା ତଥା ବାସୁଦେବ ରଥଙ୍କ ସ୍ବରରେ ଭୁବନେଶ୍ବରୀ ମିଶ୍ର ବୋଲିଛନ୍ତି (୧୯୭୯) ବୋଲି ଉଲ୍ଲେଖ ଅଛି। ଅନ୍ୟଟିରେ ଅକ୍ଷୟ ମହାନ୍ତିଙ୍କ ଗୀତ ଓ ସଙ୍ଗୀତ ଏବଂ ତୃପ୍ତି ଦାସଙ୍କ କଣ୍ଠ ବୋଲି ଲେଖାଯାଇଛି। ଶ୍ରୋତା ବିଚରା ଏବେ କାହାକୁ ବିଶ୍ୱାସ କରିବ

ମୃତ୍ୟୁ ଉପରେ ବିଜୟ ହାସଲ କରିବା ପାଇଁ ଏକମାତ୍ର ପଥ ହେଲା ଶ୍ରୀମାଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ପୂଜା କରିବା ଏବଂ ସାବିତ୍ରୀ ମହାକାବ୍ୟ ପାଠ କରିବା। ମଣିଷର ଯାବତୀୟ ଅପରିପୂର୍ଣ୍ଣତା ତଥା ଅସମର୍ଥତାର ନିରାକରଣ ନିମନ୍ତେ ଏକ ଉଚ୍ଚତର ଚେତନାର ସ୍ତରକୁ ଆରୋହଣ କରିବା ଛଡା ଅନ୍ୟ ଉପାୟ ନାହିଁ। ତା କେବଳ ଶ୍ରୀମାଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ କରୁଣାରେ ସମ୍ଭବ ହୋଇପାରିବ।

ଛବିରାଣୀ ମୋର ସମ୍ପର୍କୀୟା ଥିଲେ। ବର୍ତ୍ତମାନ ସେ ଓଡିଆ ମାନସରେ ଏକ କିମ୍ବଦନ୍ତୀ। କଥାଚିତ୍ର ବି ନିର୍ମାଣ ହୋଇସାରିଛି। ତାଙ୍କ ପରେ କେତେ କେତେ ଘଟଣା ଘଟିସାରିଲାଣି। ତାଲିକା ଲମ୍ବା ହେବାରେ ଲାଗିଛି। କିନ୍ତୁ ସବୁଥିରେ ପ୍ରାୟ ରାଜନୀତି ଜଡିତ ହୋଇ ରହିଛି। ସତରେ କଣ ସ୍ବଚ୍ଛ ରାଜନୀତି ସମ୍ଭବ? ଶ୍ରୀମାଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଇଛନ୍ତି।

ସାମାଜିକ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ସଫଳତା ବିଫଳତା, ଟଙ୍କାପଇସା, ବା ପ୍ରତିପତ୍ତିର ମୂଲ୍ୟ ବହୁତ କିନ୍ତୁ ଜାନକୀବଲ୍ଲଭ ପଟ୍ଟନାୟକ, ଜୀତେନ୍ଦ୍ର ନାଥ ମହାନ୍ତି, ଓ ଲଳିତ ମୋହନ ଘୋଷଙ୍କ ପୁଅ ଅବନୀ ଘୋଷ ଇତ୍ୟାଦିଙ୍କ ସହପାଠୀ ଥିବା କାଙ୍ଗାଳି ଚରଣ ପତି ଦର୍ଶନ ଅଧ୍ୟାପକ ଚାକିରି ଛାଡି ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦ ଆଶ୍ରମରେ ଯୋଗ ଦେଲାପରେ ଶ୍ରୀମା ତାଙ୍କ ନାଁ ଦେଲେ ପ୍ରପତ୍ତି।

ନାଗଫାସ ଗୀତ ବହିର ଆଗ ମଲାଟ।

selfgroup.blogspot.com/2014/11/naga-f…

ରାଜନୀତି ସହିତ ଜୋଡି ହୋଇଥିବା ଜଣେ ମହିଳା ଯଦି ନିଜ ସ୍ବାର୍ଥ ନିଜେ ରକ୍ଷା କରିପାରିଲେ ନାହିଁ ତାହାହେଲେ ସାଧାରଣ ଅଶିକ୍ଷିତ ସ୍ତ୍ରୀଲୋକମାନଙ୍କ ଠାରୁ କଣ ଆଶା କରାଯିବ? କୋର୍ଟ କଚେରୀରେ ତ ନ୍ୟାୟ ପାଇବା ଲାଗି ବର୍ଷ ବର୍ଷ ଲାଗିଯାଏ। ତେଣୁ ରାସ୍ତାଘାଟରେ ତତକ୍ଷଣାତ ନ୍ୟାୟର ଦାବି କରିବା ହାସ୍ୟାସ୍ପଦ। ଯାହାହଲେବି ସତ କେବେ ଜଣାପଡିବ ନାହିଁ।

ଅଧିକାଂଶ ଲୋକ ଏଠି ନିଜକୁ ନୈତିକତାର ମୂର୍ତ୍ତିମନ୍ତ ଅବତାର ଭାବେ ପ୍ରଦର୍ଶିତ କରୁଛନ୍ତି। ତାଭିତରୁ ଅଧା ନିଜ ପରିଚୟ ଦେବାପାଇଁ ଅକ୍ଷମ। କିନ୍ତୁ ବ୍ଯକ୍ତିଗତ ବ୍ଯାପାରରେ କୌଣସି ତଦନ୍ତ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ଅନ୍ୟ ଉପରେ କାଦୁଅ ଫୋପାଡିବା ଲାଗି ବୋଲୁଅ ଭଳିଆ କଥା କହିବାରେ ପାରଙ୍ଗମ। କୋର୍ଟରେ ଦୋଷୀ ସାବ୍ୟସ୍ତ ହେବା ଆଗରୁ କାହାକୁ ଗାଳି ଦେବା ଭୂଲ।

ବହୁତ ନିଷ୍ଠାପର ଓ ବିବେକବାନ ବ୍ଯକ୍ତି ଅଛନ୍ତି। ଧୁଆ ମୂଳା ଅଧୁଆ ମୂଳା ସବୁ ସମାନ କରିବାଟା ଠିକ ନୁହେଁ।

ମଣିଷ ଜନ୍ମ ହେଲାବେଳେ ଏପରି କୌଣସି ଆଶ୍ବାସନା ବା ନିର୍ଭର ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ପାଇନଥାଏ।

ପୁରୁଣା ରେଡିଓ ଗୀତଗୁଡିକୁ କୌଣସି ସ୍ବୀକୃତି ନମିଳିବା ଗୋଟିଏ ବଡ ଦୁର୍ବଳତା। ପୁରାତନ ଯୁଗରୁ ବାହାରି ଆମ ଓଡିଆ ଭାଷା ଓ ସାହିତ୍ୟ ଶୀର୍ଷ ସ୍ଥାନରେ ପହଞ୍ଚିଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଯାନ୍ତ୍ରିକତା ଅଭାବରୁ ବେଶି ଗୀତ ରେକର୍ଡ ହୋଇପାରୁନଥିଲା। ଏହି ସନ୍ଧିକ୍ଷଣରେ, ରେଡିଓ ଗୀତ ବିଶେଷ କରି ସଜଫୁଲ ଗଜରା ଜାତିର ଟେକ ରଖିଥିଲେ।

ଏବେ ଏକ ଦୃଶ୍ୟବନ୍ଧରୁ ଜାଣିଲି ଯେ ହାଓଡାରୁ ଜଳେଶ୍ଵର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏକ ଲୋକାଲ ମେମୁ ଟ୍ରେନ୍ ଚାଲୁଛି। ବହୁତ ଭଲ କଥା କିନ୍ତୁ ଯଦି ଦିନକୁ ତିନି ଚାରି ଥର ଚାଲନ୍ତା ତାହେଲେ ତାର ଉପଯୋଗୀତା ବହୁତ ବଢିଯାଆନ୍ତା। ସେହିପରି ଆଗକୁ ଆଉ ଟିକିଏ ବଢେଇ ବାଲେଶ୍ବର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲିଲେ ରାତିରେ ଯାତ୍ରୀମାନଙ୍କୁ ରହିବା ଖାଇବାର ଭଲ ସୁବିଧା ମିଳିପାରନ୍ତା।

ଶୁକ୍ରବାର ଦିନ, ହାଓଡାରୁ ବଡବିଲ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜନଶତାବ୍ଦୀ ଟ୍ରେନ ଯାଏ ବୋଲି ଏବେ ଗୋଟିଏ ଡାକ୍ତିରୁ ଜାଣିଲି। କିନ୍ତୁ କେବେ ଯିବାପାଇଁ ଇଚ୍ଛା ହେଲେ ଏତେ ସକାଳୁ ଯାଇ ହାଓଡାରେ ପହଞ୍ଚିବା ଯନ୍ତ୍ରଣା ସ୍ବରୂପ। ସେହି କାରଣରୁ, ମୁଁ ବନ୍ଦେ ଭାରତ ଟ୍ରେନ ଛାଡି ବସରେ ଭୁବନେଶ୍ବର ଯାଉଛି। ହାଓଡା ଛଡା, ବ୍ଯାଣ୍ଡେଲରୁ ଓଡିଶାକୁ ଟ୍ରେନ ଛାଡିବା ଉଚିତ।

ବଡବିଲ ଟ୍ରେନ ସବୁଦିନ କିନ୍ତୁ ସେହି ସମୟରେ ସପ୍ତାହରେ ତିନି ଦିନ ଟିଟିଲାଗଡ ଇସ୍ପାତ ଏକ୍ସପ୍ରେସ। ଅନ୍ୟ ଚାରି ଦିନ କଣ୍ଟାବାଞ୍ଜି ଇସ୍ପାତ ଏକ୍ସପ୍ରେସ। ଉପରବେଳା ଭଦ୍ରକକୁ ଛାଡୁଥିବା ବାଘା ଜତୀନ ଏକ୍ସପ୍ରେସ ଜଳେଶ୍ଵର ମେମୁ ଭଳି ଆରକ୍ଷଣ ବିହୀନ। ତଥାପି ପଶ୍ଚିମ ବଙ୍ଗର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜାଗାରୁ ଓଡିଶା ସହିତ ରେଳ ଯୋଗାଯୋଗ ବୃଦ୍ଧି ପାଇବା ଆବଶ୍ୟକ।

ଦୁଇ ବର୍ଷ ତଳେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ମହିମା ଗୋସାଇଁ ଏକ୍ସପ୍ରେସ ସମ୍ବଲପୁର ପାଇଁ ଭଲ, କିନ୍ତୁ ବାଟରେ ପଡୁଥିବା ଓଡିଶାର ଅନ୍ୟ ଷ୍ଟେସନମାନଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ବିଶେଷ ଉପଯୋଗୀ ନୁହେଁ କାରଣ ଡେରି ରାତିରେ ପହଞ୍ଚୁଛି। ଦିନବେଳା ଆଉ ଗୋଟିଏ ଟ୍ରେନ ଚାଲିଲେ ତାର ସୁବିଧା ବହୁ ଅଧିକ ଲୋକ ପାଇପାରନ୍ତେ। ସମ୍ବଲପୁର ଠାରୁ ଆଗକୁ ମଧ୍ୟ ଏହାର ଗତିପଥ ବଢାଯାଇପାରେ।

https://x.com/i/status/1945932925083771310

ଇଉରୋପରେ ଏତେ ଭାଷା ବଞ୍ଚିକରି ରହିଛି କାରଣ ସେଠିକାର ଦେଶଗୁଡିକ ଭାଷାଭିତ୍ତିକ। କିନ୍ତୁ ଭାରତରେ ବିଭିନ୍ନ ଭାଷା ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ବାଧୀନତା ପାଇନାହାନ୍ତି। ତେଣୁ ରାଜ୍ୟଗୁଡିକୁ ସାର୍ବଭୌମତ୍ବ ପ୍ରଦାନ କରାଯାଉ ବୋଲି ସାବିତ୍ରୀ ଇରା ପାର୍ଟି ବହୁଦିନରୁ ଦାବି କରିଆସୁଛି। ଓଡିଆକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଲାଗି ଏକମାତ୍ର ବାଟ।

savitriera.blogspot.com/2016/09/savitr…

ଧର୍ମ କଣ, ପୁଣ୍ୟ କଣ ଏସବୁ ଅତି ବିବାଦୀୟ ବିଷୟ। ପରମ୍ପରା ଆଳରେ ଖାଇବା, ପିଇବା, ବା ପିନ୍ଧିବା ଆଦି ଜୀବନଧାରଣର ବସ୍ତୁ ସବୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ଲଦିଦେବା ଏକାନ୍ତ ଅନ୍ୟାୟ। ପରିତାପର ଦିଗଟି ହେଲା ଏସବୁର ଉଦ୍ଦେଶ୍ଯ ହେଉଛି ଭୋଟ ଏକାଠି କରିବା। ଦଳ ଦଳ ମେଣ୍ଢା ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି ରଖିବା। ଭକ୍ତି ଓ ଆତ୍ମସମର୍ପଣର ଭାବକୁ ଏତେ ନୀଚ ସ୍ତରକୁ ନିଆନଯାଉ।

ଆମ ପିଲାଦିନେ ସାଇକେଲ ଓ ରେଡିଓର ଲାଇସେନ୍ସ କିଣିବା ପାଇଁ ପଡୁଥିଲା। ସେ ଯୁଗରୁ ଆଜିକା ଭିତରେ କେତେ ପରିବର୍ତ୍ତନ। ଟେପ ରେକର୍ଡରଟିଏ ଦେଖିଲେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଲାଗୁଥିଲା। ଘଣ୍ଟା ଆଦି ଚୋରା ମାଲ ସବୁ ଗାଁ ଗହଳରେ ବିକ୍ରି ହେଉଥିଲା। ସ୍କୁଲରେ ମୋର ଖିଲି ଖିଲି ନାଲି ଓଠେ ଗୀତଟି ପ୍ରଥମେ ରେକର୍ଡ ହୋଇଥିବାର ମନେଅଛି।

ଘୋଡଣି ମଝିରେ କଣା ଥିଲେ ପିଠାର ମଝି ଅଂଶ ଭଲ ଥଲଥଲିଆ ହୋଇଥାଏ।

ଆପଣଙ୍କ ଉଦ୍ୟମ ପ୍ରଶଂସନୀୟ କିନ୍ତୁ ସ୍ବମିଦିଆର ସମାଲୋଚନା ଯୁକ୍ତିଯୁକ୍ତ ନୁହେଁ। ସବୁକିଛି ନେଇକି ଦୁନିଆ। କେବଳ ସାହିତ୍ୟ ସବୁ ଆବଶ୍ୟକତା ପୂରଣ କରିପାରିବ ନାହିଁ। ସ୍ବମିଦିଆ ମାନବ ସଭ୍ୟତାର ଏକ ଅଭୂତପୂର୍ବ ସୃଷ୍ଟି। ତା ଭିତରେ କୁସ୍ତି କରିବା କିଛି କମ ଶିକ୍ଷାପ୍ରଦ ନୁହେଁ। ଗଣତନ୍ତ୍ର ପରିପ୍ରେକ୍ଷୀରେ ମଧ୍ୟ ଜଣେ ନାଗରିକର ସ୍ବଳ୍ପ ଅବଦାନ।

ଆମ କଲେଜ ସମୟରେ ବବି ତ ଚହଳ ପକାଇଥିଲା କିନ୍ତୁ ପୋଷ୍ଟରରେ बॉबी ବୋଲି ଲେଖା ହେଉଥିଲା ଯାହାକୁ ମୁଁ ବାବୀ ବୋଲି ଭାବୁଥିଲି। ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ମାତ୍ରାର ଅର୍ଥ ମୁଁ ଜାଣିନାହିଁ। ବଙ୍ଗଳାରେ ବସକୁ ବାସ ବୋଲି କୁହନ୍ତି କିନ୍ତୁ କଲକାତାକୁ କୋଲକାତା। ମାନେ ଅ ପାଇଁ କୋଉଠି ଆ ତ ଆଉ କେଉଁଠି ଓ। ଅବଶ୍ୟ ସବୁ ଜାଗାରେ ଏପରି ନୁହେଁ। ସେହି ତ ଅସୁବିଧା!

ଏବେ ଜଣେ धड़ पकड़ ଲେଖିଥିବାର ଦେଖିଲି ଯାହାକୁ ଆମେ ଧରପଗଡ କହୁ। ନିଃସନ୍ଦେହରେ ଏହା ଏକ ଅପଭ୍ରଷ୍ଟ ଓ ଓଡିଆରେ ଏହିପରି ଅସଂଖ୍ୟ ଉଦାହରଣ ଅଛି। ଅଥଚ ଆମେ ସେଗୁଡିକୁ ଖାଣ୍ଟି ଓଡିଆ ବା କଞ୍ଚା ଓଡିଆ ବୋଲି ଭାବୁ। ଗାଉଁଲି ବୋଲି ବୋଲି କହି ଗର୍ବ କରୁ। ଏପରିକି ପର୍ତ୍ତୁଗୀଜ ଭାଷାର ଅନେକ ଶବ୍ଦ ମଧ୍ୟ ଆମେ ଅଜାଣତରେ ମୌଳିକ ଭାବି ବ୍ୟବହାର କରୁଛୁ।

ବର୍ଷାସ୍ନାତ ସକାଳ। ଚାହା ସହ ଆଳାପ ଦୁଇଟିକୁ ବଜାଇ ଭିନ୍ନ ଏକ ଆହ୍ଲାଦକୁ ଆବାହନ କରିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟାକଲି। କଥାଚିତ୍ର ଦୁଇଟି କିନ୍ତୁ ମାନବୀୟ ଲୀଳାଖେଳାର ଅପୂର୍ବ ଚିତ୍ରଣ। ଏହି ବାସ୍ତବତାର ଯେମିତି କୌଣସି ଅନ୍ତ ନାହିଁ ବୋଲି ସ୍ବୀକୃତି। କିନ୍ତୁ ସାବିତ୍ରୀ ମଧ୍ୟ ଏମିତି ଏକ ସକାଳର ଅବତାରଣା କରେ ଏବଂ ସେଥିରେ ଅଛି ଅନ୍ୟ ଏକ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି।

ସାତ ଚକୁଳି ଚଉଦ ଚେଁ, ଶାଶୁ କହେ ଜୋଇଁ ସରବଗେଁ ଗପଟି ପ୍ରାୟ ସମସ୍ତେ ଜାଣିଥିବେ। ସେହିପରି, ତମେ ଚକୁଳି ଖାଇବା ଲୋକ, ବିନ୍ଧ କାହିଁକି ଗଣୁଛ? ବୋଲି ଢଗଟି ଅତିପରିଚିତ। ପ୍ରକୃତରେ, ଚକୁଳି ଓଡିଆ ସଂସ୍କୃତିର ଏକ ମୌଳିକ ଉପାଦାନ। କିନ୍ତୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର କଥା ଦୋକାନ ବଜାରରେ ଏହା କ୍ବଚିତ ମିଳେ। ଏହାର ନାଁ ମଧ୍ୟ ଲୋପ ପାଇ ଦୋସା ହେବାରେ ଲାଗିଛି।

ବହୁତ ସୁନ୍ଦର କିନ୍ତୁ ଆଉ ଠୋପାଏ ଦି ଠୋପା ମେଲୋଡି ଦରକାର ଥିଲା।

ଆଉ ଗୋଟିଏ ମନ ପାନ୍ଥଶାଳା। ଉଭୟ ଗୀତରେ ଅନ୍ତରା ଟିକେ ପଛୁଆ।

ଇଏ ବୋଧେ ମୂଳ ସୃଷ୍ଟି।

ବାମପନ୍ଥୀ ଆଦର୍ଶ ବା ସମାଜବାଦକୁ ଏପରି ଚିତ୍ରଣ କରିବାଟା ମୋ ମତରେ ଠିକ ନୁହେଁ। ଏହା ନିଜର ଅଜ୍ଞାନତା ହିଁ ପ୍ରତିଫଳନ କରେ।

ବ୍ୟକ୍ତି ମାତ୍ରେ ବ୍ଯତିକ୍ରମ

ସାହିତ୍ୟର ସୃଷ୍ଟି ସେହିଠାରୁ

ସୃଷ୍ଟିର ଲୀଳା ହିଁ ସେୟା

ତେଣୁ କୁହାଯାଏ ଯେ ଦଇବ ଦଉଡି ମଣିଷ ଗାଈ।

ତଥାପି ମଣିଷ ଛାଞ୍ଚ ଖୋଜେ

ଫ୍ରାକ୍ଟାଲ ସନ୍ଧିକୁ ଉଣ୍ଡି ବୁଲେ

ନିଜ ଭଳିଆ ଠାକୁର ପୂଜେ

କିନ୍ତୁ ସୃଷ୍ଟିର ରହସ୍ୟ ଦୂରରେ ହିଁ ରହିଥାଏ।

ସବୁ ହେଲା ଅମରତ୍ବର ସନ୍ଧାନ

ନିରନ୍ତର ଚାଲିଛି ଏହି ଅଭିଯାନ।

https://x.com/i/status/1950108515105984599

ରଫି ସାବଙ୍କୁ ମନେପକାଇ ସକାଳୁ ସକାଳୁ ଅନେକ ଗୁଡିଏ ଗୀତ ଶୁଣିଲି। କାଲି ରାତିରେ ଛଲକେ ତେରୀ, ଛୁ ଲେନେ ଦୋ, ଓ ୟେ ଜୁଲ୍ଫ ଅଗର ଶୁଣିଥିଲି। ଆଜି ଲିଖେ ଜୋ ଖତ, ପ୍ଯାର ତୋ ଏକଦିନ ହୋନା ଥା, ଜାନ ପହଚାନ ହୋ, ମୈଁ ଜାଟ ୟମଲା, ଅକେଲେ ଅକେଲେ, ଏ ଫୁଲୋଁ କୀ ରାନୀ, ୟେ ପରଦା ହଟା ଦୋ, ହମ ତୁହ୍ମାରେ ଲିୟେ, ଏକ ବାର ରଖ ଦୋ। ଚିତ୍ରାୟନ ମନମୁଗ୍ଧକର।

ଯେଉଁମାନେ ଇତିହାସ ଓ ପୁରାତତ୍ତ୍ବ ଆଦି ବିଷୟରେ ଗବେଷଣା କରୁଛନ୍ତି ସେମାନେ ଓଡିଆ ସଂସ୍କୃତିର ବ୍ଯାଖ୍ଯା ଠିକ ଭାବରେ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ସେହିପରି ଯିଏ ସାହିତ୍ୟର କଳ୍ପନା ରାଜ୍ୟରେ ବୁଡି ରହିଛନ୍ତି ତାଙ୍କ ପକ୍ଷରେ ବର୍ତ୍ତମାନର ବାସ୍ତବିକତାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା କଷ୍ଟ। ଆଗରୁ ଏମିତି ଥିଲା ବା ସେମିତି ଥିଲା ଏକଥା ଏଣିକି କହି କିଛି ଲାଭ ନାହିଁ।

ରାଜନୈତିକ ଦଳଗୁଡିକର ବାହାରେ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଏକାଠି କରିବା କିଛି ସହଜ କଥା ନୁହେଁ। କୋଉ ବିଷୟ ଉପରେ କିପରି କାର୍ଯ୍ୟାନୁଷ୍ଠାନ ଗ୍ରହଣ କରାଯିବ ତାକୁ ସ୍ଥିର କରିବାପାଇଁ ଯେଉଁ ସାମୂହିକ ବିଚାର ବିମର୍ଶ ଦରକାର, ତାର ମଧ୍ୟ ଅଭାବ। ସେ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଭାବପ୍ରବଣ ହୋଇ ସ୍ପର୍ଶକାତର ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ହୁଁମସ୍ତିଆ ହୋଇ ମାଡିଯିବା ବୁଦ୍ଧିମାନର କାର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ।

ସମୟ ସ୍ରୋତରେ ହିଁ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆସେ। କିନ୍ତୁ ସମୟ ହେବା ଆଗରୁ ଯେତେ ବାଡେଇପିଟି ହେଲେ ମଧ୍ୟ କିଛି ବଦଳେ ନାହିଁ। ଦିନ ଥିଲା ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ଘାସଟିଏ ବି କଅଁଳୁ ନଥିଲା। ଆଜି ପୁଣି ମଣିଷ ମଙ୍ଗଳଗ୍ରହକୁ ଯିବାର ସ୍ବପ୍ନ ଦେଖୁଛି। ମଣିଷର ବି ବିବର୍ତ୍ତନ ହେବାର ଆଶ୍ବାସନା ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦ ଦେଇଛନ୍ତି ଯଦ୍ଦ୍ବାରା ଏକ ଆଦର୍ଶ ସମାଜ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେବ।

ଟିଭି ଦେଖି ରାଜନୀତିରେ ଦଖଲ ଆସିଗଲା ବୋଲି ଭାବିବା କିଛି ବିଚିତ୍ର ନୁହେଁ କିନ୍ତୁ ମା ପେଟରେ ରହିବା ଦିନଠାରୁ ଶବସତ୍କାର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମାଜରେ ମଣିଷର ଯାବତୀୟ କ୍ରିୟାକଳାପକୁ ନେଇ ଯେଉଁ ନାନାବିଧ ବିଚାର ବିବେଚନା ରହିଛି ସେ ସମସ୍ତ ବିଷୟରେ ଅବଗତ ହେବା ଏତେ ସହଜ ନୁହେଁ। ବହିଟିଏ ପଢିଲେ ହିଁ ନିଜ ଅଜ୍ଞାନତାର ପରିଧି କେତେ ବଡ ତାହା ଜାଣିହୁଏ।

ଦଶ ବର୍ଷ ଭିତରେ ଦଶ ହଜାର ନିଘା ବି ହେଲାନାହିଁ। ଆଉ କଣ ଏପରି ଯାଦୁକରୀ ମୂର୍ଚ୍ଛନା କେବେ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇ ପାରିବ?

youtu.be/cJ39oQYLYic?si…

ସିଆଲଦହ ଠାରୁ ରାଣାଘାଟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରଥମ ରେଳଗାଡି ସେପ୍ଟେମ୍ବର ୨୯, ୧୮୬୨ରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା। ମୋର ତ ନିତିଦିନିଆ ବାଟ। ଆଜି ସେହି ପଥରେ ଗୋଟିଏ ଏସି ଲୋକାଲ ଟ୍ରେନର ଶୁଭାରମ୍ଭ ହେଲା। ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗ ଯେଉଁ ତଳିତଳାନ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛି ସେ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଛୋଟିଆ ଉନ୍ନତିଟିଏ ବି ଏକ ବିରାଟ ବରଦାନ ବୋଲି ବୋଧହୁଏ। ବ୍ଯାରାକପୁରକୁ ମେଟ୍ରୋ ଆସିପାରେ।

ତିନୋଟି ଗୀତ ଆଲୋଡନ ଅନେକ:

କିଛି ଲୋକ ଦେଇ ଜାଣନ୍ତି ଖାଲି ଦୁଃଖ

କଥା ତ ଏତିକି ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ

ଏ ମିଳନ କାହାଣୀ ଆମ ଜୀବନର

x.com/NathTusar/stat…

x.com/NathTusar/stat…

ଅନେକ ଅନେକ ଦିନ ଧରି ଗୀତରେ ଅନେକ ପୁରୁଣା ସ୍ମୃତିର ସମାରୋହ।

ଆଉ ଗୋଟିଏ ଅଜଣା କଣ୍ଠ ସହିତ ମଧ୍ୟ ଇତିହାସ ଜୋଡି ହୋଇ ଯାଇଛି!

ଡଃ ବୈଦ୍ୟନାଥ ରଥଙ୍କ ସାନଝିଅ ସ୍ବାଗତିକା ରଥ। ବାହା ହେଲା ପରେ ମହାପାତ୍ର। ଚିହ୍ନା ଅଚିହ୍ନାରେ ଚାନ୍ଦ ନା ତୁମେ ତାରା ବୋଲିବା ପାଇଁ ବାସୁଦେବ ରଥ ତାଙ୍କୁ ସୁଯୋଗ ଦେଇଥିଲେ। ଅବଶ୍ୟ, ଆଗରୁ ସେ ଗାଇ ଶୁଣାଇଥିବା ଯୋଗୁ ବୋଉଲୋ କି କହିବି ଗୀତ ଅଦିନ ମେଘ କଥାଚିତ୍ରରେ ସ୍ଥାନ ପାଇଥିଲା। ସାକ୍ଷାତକାରରେ ତାଙ୍କର କୋକିଳ କଣ୍ଠ ଶୁଣି ଖୁସି ଲାଗିଲା।

ଘର ସଂସାର କଥାଚିତ୍ରରେ ସଙ୍ଗୀତ ନିର୍ଦ୍ଦେଶନା ଦେଇଥିଲେ ରାଖାଲ ମହାନ୍ତି ଓ ଭି ବାଲସରା। ଏଥିରେ ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ରର ଯେଉଁ ସମ୍ଭାର ରହିଛି ସେଥିରୁ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଅନେକ ଗୀତ ଧାର ନେଇଥିବା ମନେହୁଏ। ଶ୍ରାବନ୍ତୀ ମଜୁମଦାରଙ୍କ ବୋଧେ ଏଇ ଗୋଟିଏ ଓଡିଆ ଗୀତ। ଏହା ପୂର୍ବରୁ ସୁଜାତା ମୁଖାର୍ଜୀ ଗାଇଥିଲେ ଝୁମି ଝୁମି ଆସେ ଆଖି।

ଛାନ୍ଦ ସ୍ବରରେ ଶ୍ରୀମାଙ୍କ ପ୍ରାର୍ଥନା।

ପ୍ରାୟ ସମସ୍ତେ ଶୁଣିଥିବେ ଏହି ଲୋକପ୍ରିୟ ଗୀତଟିକୁ। ତଥାପି ଆଉଥରେ ଶୁଣିଲେ କିଛି ଦୋଷ ନାହିଁ।

ପଲ୍ଲବୀ

ମୋକ୍ଷ

https://x.com/i/status/1955998618176897074

Saturday, 5 July 2025

ସମ୍ବିଧାନ ଉପରେ ଗୋଇଠା

 ତୁଷାରନାଥ ମହାପାତ୍ର ଗତ କିଛିଦିନ ଭିତରେ ଲେଖିଥିବା ଏକ୍ସ ଡାକ୍ତି ଗୁଡିକର ସଙ୍କଳନ। ପାଠକମାନଙ୍କୁ ପୁରୁଣା ପୃଷ୍ଠାଗୁଡିକୁ ମଧ୍ୟ ଆଲୋଡନ କରିବାକୁ ଅନୁରୋଧ। ଏସ.ଆର.ଏ.-୧୦୨-ସି, ଶିପ୍ରା ରିଭିଏରା, ଇନ୍ଦିରାପୁରମ୍, ଗାଜିଆବାଦ - ୨୦୧୦୧୪, ଉତ୍ତର ପ୍ରଦେଶ। ଫୋନ: ୯୬୫୦୦-୬୫୬୩୬

... 

ଶୀର୍ଷାନନ୍ଦ ଦାସ କାନୁନଗୋଙ୍କ ସାକ୍ଷାତକାରରୁ ଅମରେନ୍ଦ୍ର ମହାନ୍ତିଙ୍କ ସବିତା ଗୀତ ବିଷୟରେ ପ୍ରଥମ କରି ମୁଁ ଶୁଣିଲି। କଭର ଅଛି କିନ୍ତୁ ମୂଳ ଗୀତଟି ପାଇଲି ନାହିଁ। ତାଙ୍କ ସହିତ ସାକ୍ଷାତକାର।

ରଥଯାତ୍ରା ଉତ୍ସବ ଭିତରେ ଜଣେ ନୂଆ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କର ଉଦୟ ହେବା ଏକ ରହସ୍ୟପୁର୍ଣ୍ଣ ଘଟଣା। କିନ୍ତୁ ଜଣେ ମଣିଷ ଆଉଜଣେ ମଣିଷକୁ ଏପରି ଅମାନୁଷିକ ଭାବରେ ଗୋଇଠା ମାରିବାର ଦୃଶ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ନିର୍ମାତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରେରଣା ହୋଇ ରହିବ। ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗରେ ଏସବୁ ଜିନିଷ ସାଧାରଣ ବୋଲି କୁହାଯାଏ କିନ୍ତୁ ଓଡିଆ ଏ ସ୍ତରକୁ ଉଠିବା ଗୌରବ!

https://x.com/NathTusar/status/1940455075610349697?t=Yg3ni9a346TbUu5md8cR5A&s=19

ଯଦି କିଏ କେଉଁ ଏକ ଅଫିସରେ କାମ କରିଥିବ ତାହାହେଲେ ସେ ଭଲକରି ଜାଣିଥିବ ଯେ କେତେ ନିୟମ କାନୁନ ଭିତରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ପଡେ ଓ ତା ଭିତରେ ନିଜର ବ୍ୟକ୍ତିଗତ କଥା ଭୁଲିଯାଇ ଜଣେ ସୈନିକ ଭାବରେ ଦାୟିତ୍ବ ତୁଲାଇବା ପାଇଁ ହୋଇଥାଏ। ସେହିପରି ଏକ ଅଫିସ ପରିସରର ପବିତ୍ରତାକୁ ବିଧ୍ବସ୍ତ କରି ଏଇ ଯେଉଁ ଅଘଟଣ ଘଟିଲା ତାର ସାମୂହିକ ନିନ୍ଦାବାଦ ହେଉ।

କାରଣ ଏଇ ଗୋଇଠା ଖାଲି ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ଉପରେ ନୁହେଁ ବରଂ ଭାରତୀୟ ସମ୍ବିଧାନ ଉପରେ ଗୋଇଠା। ଯଦି ଅଫିସ ନରହିବ ତେବେ ସାମ୍ବିଧାନିକ ନିର୍ଦ୍ଦେଶାବଳୀ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ ହେବ କେମିତି? କୋର୍ଟ କଚେରୀ ଚାଲିବ କେମିତି? କର୍ମଚାରୀଟିଏ ଜୀବନକୁ ପାଣିଛଡେଇ କାହିଁକି କାମ କରିବାକୁ ଆସିବ? ସବୁ ଜାଗାରେ ତ ପୋଲିସ ବନ୍ଦୋବସ୍ତ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ। ସୁରକ୍ଷାର ଉପାୟ?

ଅଫିସରମାନେ ଠିକରେ କାମ କରୁନାହାଁନ୍ତି, ଲୋକଙ୍କୁ ହଇରାଣ କରୁଛନ୍ତି, ବା ଦୁର୍ନୀତିଗ୍ରସ୍ତ, ଆଦି ବିଭିନ୍ନ ଅଭିଯୋଗ କରାଯାଉଛି। କିନ୍ତୁ ସେସବୁର ସମାଧାନ ଗୋଇଠା ନୁହେଁ। ଆଇନକୁ ନିଜ ହାତକୁ ନେବାର ଅଧିକାର କୌଣସି ନାଗରିକର ନାହିଁ। ନିର୍ବାଚିତ ପ୍ରତିନିଧିମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ତେଣୁ ଗଣତାନ୍ତ୍ରିକ ମର୍ଯ୍ୟାଦାକୁ ଦଳିଚକଟି ଦେବାର ଦଣ୍ଡ କଣ?

ଏଇଟା କେବଳ ଅଫିସରମାନଙ୍କର ନିଜସ୍ବ ସମସ୍ଯା କହି ଆଡେଇ ଦେଲେ ହେବନାହିଁ। କିମ୍ବା ବିରୋଧି ଦଳର ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସୁଯୋଗ ଭାବି ଚୁପ ରହିଲେ ଚଳିବ ନାହିଁ। ଏହି ସାଙ୍ଘାତିକ ଘଟଣା ଗଣତନ୍ତ୍ର, ସମ୍ବିଧାନ, ମାନବିକତା, ଧର୍ମାଚରଣ, ତଥା ନୀତିସୂତ୍ର ଉପରେ ମରଣାନ୍ତକ ପ୍ରହାର। ଓଡିଶାର ଜନତା ତୀବ୍ର ବିରୋଧ କରି ଦେଶ ଆଗରେ ଉଦାହରଣ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତୁ।

ମନେଅଛି, ଆନ୍ଦୋଳନକାରୀ ଛାତ୍ରମାନେ ଥରେ ବିଧାନସଭା ଭିତରେ ପଶି ଭଙ୍ଗାରୁଜା କରିଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ତତ୍କାଳୀନ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ବିରେନ ମିତ୍ର କୋହଳ ମନୋଭାବ ପୋଷଣ କରି ବିଶେଷ କାର୍ଯ୍ୟାନୁଷ୍ଠାନ ଗ୍ରହଣ କରିନଥିଲେ। ଗୋଇଠା ଘଟଣାଟି ତୁଳନାରେ କ୍ଷୁଦ୍ର ହୋଇଥିଲେହେଁ ଅପରାଧ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣରୁ ଯଥେଷ୍ଟ ବଡ କାରଣ ଗଣତାନ୍ତ୍ରିକ ପ୍ରତିବାଦର ପ୍ରତୀକ ନୁହେଁ।

କେହି ଜଣେ ଗିରଫ ହେବା ବା ଅଫିସରମାନଙ୍କ ଆନ୍ଦୋଳନ ପ୍ରତ୍ୟାହୃତ ହେବା ଘଟଣାର ସମାଧାନ ନୁହେଁ। ଜାତୀୟ ସ୍ତରରେ ଓଡିଆମାନଙ୍କୁ ଏକ ଲଜ୍ଜାଜନକ ସ୍ଥିତିକୁ ଟାଣି ନେଇଥିବା ଏଇ ଘଟଣା କେଉଁ ସବୁ କାରଣରୁ ସଙ୍ଘଟିତ ହୋଇପାରିଲା ତାର ଯଥାର୍ଥ ଅନୁଧ୍ୟାନ ଦରକାର। ସେସବୁର ମୂଳୋତ୍ପାଟନ ନହେଲେ ଭବିଷ୍ୟତରେ ଏହାର ପୁନରାବୃତ୍ତି ହେବା ଆଦୌ ବିଚିତ୍ର ନୁହେଁ।

ସାମ୍ପ୍ରତିକ ସାମାଜିକ ବିଧିବ୍ଯବସ୍ଥା ଯେ ମଣିଷ ପ୍ରକୃତିର ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିବା ସକାଶେ ଅସମର୍ଥ ଏକଥା ଶ୍ରୀମାଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦ ଶହେ ବର୍ଷ ଆଗରୁ କହିଛନ୍ତି। କେବଳ ବିବର୍ତ୍ତନର ଧାରା ସହିତ ସହଯୋଗିତା ଦ୍ବାରା ହିଁ ଉଚ୍ଚତର ଚେତନାର ପରବର୍ତ୍ତୀ ସୋପାନର ଅବତରଣ ହୋଇପାରିବ। ଏଥିପାଇଁ ପ୍ରଥମେ ଚାହିଁବା ଦରକାର। ଏହା ଶିକ୍ଷିତ ବ୍ୟକ୍ତିମାନଙ୍କ ଉପରେ।

ଗତ ଶତାବ୍ଦୀରେ ବହୁ ଓଡିଆ ସାହିତ୍ୟିକ ଓ ବୁଦ୍ଧିଜୀବୀ ଶ୍ରୀମାଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଲୋକପ୍ରିୟ କରାଇବାରେ ମୁଖ୍ୟ ଭୂମିକା ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ବର୍ତ୍ତମାନ ସେପରି କେହି ଦେଖାଯାଉ ନାହାଁନ୍ତି। ପାରମ୍ପରିକ ଚିନ୍ତାଧାରା ଉପରେ ଭରସା କରି ସମାଜରେ ନୈତିକତା ଆଶା କରିବା ବୃଥା। ଏପରିକି ସାଧାରଣ ଗଣତାନ୍ତ୍ରିକ ମନୋଭାବ ମଧ୍ୟ ସୁଦୂରପରାହତ।

ଯଦି ସାହିତ୍ୟ ବା ସିନେମାରେ ଏପରି ଦୃଶ୍ୟ ହୃଦୟକୁ ଉଦବେଳିତ କରୁଛି, ତାହାହେଲେ ଏହି ସତ ଘଟଣା ମଧ୍ୟ ବିବେକକୁ ମନ୍ଥନ କରୁ। ଓଡିଆ ପରିଚୟ ଯେ ଏହାଦ୍ବାରା ତଳିତଳାନ୍ତ ହୋଇଛି ଏହା ହୃଦୟଙ୍ଗମ କରିବାରେ କୁଣ୍ଠା ନରହୁ। ଏହା ବ୍ଯକ୍ତିଗତ ଅପରାଧ ନୁହେଁ। ସାମୂହିକ ଭାବେ ଭୁଲ ସ୍ବୀକାର କରି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ପଦକ୍ଷେପର ଆବଶ୍ୟକତା ରହିଛି।

ଓଡିଆକୁ ଭଲପାଇବା ଭଲକଥା କିନ୍ତୁ ତା ସାଙ୍ଗେ ସାଙ୍ଗେ ଅନ୍ୟ ଭାଷାମାନଙ୍କ ଉପରେ ଯେତେ ଦକ୍ଷତା ହାସଲ କରିହେବ ସେଥିରେ ହେଳାକରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଆଧୁନିକ ଯୁଗସହ ତାଳଦେଇ ଯିବାକୁ ହେବ ଏବଂ ଓଡିଆକୁ ଅଯଥାରେ ଅତିମାତ୍ରାରେ ଧର୍ମ ଓ ପରମ୍ପରା ସହିତ ଜୋଡି ଦିଆଯାଉଥିବାରୁ ଯୁବସମାଜ ବୀତସ୍ପୃହ ହେବା ସ୍ୱାଭାବିକ। ଅଳ୍ପ ଚେଷ୍ଟାରେ ବଙ୍ଗଳା ଶିଖିହେବ।

ସରକାରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଓଡିଶାର ଉନ୍ନତି ଆଜିଯାଏ ହୋଇପାରିଲା ନାହିଁ। ତେଣୁ ବେସରକାରୀ ଉଦ୍ୟମରେ ଯଦି କିଛି ହେବାର ସମ୍ଭାବନା ଗଜୁରୁଛି ତାକୁ ସମାଲୋଚନା କରିବାଟା ଅଦୂରଦର୍ଶିତା। ଓଡିଶା ଭାରତର ଏକ ଅଙ୍ଗ ଓ କେହିବି ଆସି ନିଜର ବ୍ଯବସାୟ ତଥା ଭାବମୂର୍ତ୍ତି ବଢାଇବାର ଚେଷ୍ଟା କରିପାରେ। ତେବେ ଭବିଷ୍ୟତର ସ୍ବରୂପ ସିଙ୍ଗାପୁର ଭଳି ବାରମିଶା ହେବ।

ପଦ୍ମ ଚିହ୍ନ ସରକାରୀ ବିଜ୍ଞାପନରେ ସ୍ଥାନ ପାଇବା ପରେ ଗଣତାନ୍ତ୍ରିକ ନୈତିକତାକୁ ଜଳାଞ୍ଜଳି ଦିଆଯାଇଛି। ତାପରେ ନାଗରିକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସାହାଣ ମେଲା ହୋଇଯାଇଛି। ବଜାରଭିତ୍ତିକ ଅର୍ଥନୀତିରେ ସ୍ବାର୍ଥ ହିଁ ସବୁକିଛି। ତେଣେ ଆମେରିକା ପାର୍ଟି ଗଢାହେଲାଣି। କାହିଁକି?

x.com/NathTusar/stat…

ଗଣତନ୍ତ୍ର କେବଳ ନୈତିକତା ଉପରେ ନିର୍ଭର କରି ପ୍ରଗତି କରିପାରିବ ନାହିଁ। ସେଇଥିପାଇଁ ସାମ୍ବିଧାନିକ ଅନୁଷ୍ଠାନ ଗୁଡ଼ିକର ସୃଷ୍ଟି। ଯଦି ସେମାନଙ୍କର କାହାରି କିଛି ପ୍ରତିବାଦ ନାହିଁ ତେବେ ସାଧାରଣ ଲୋକ ଏଥିରେ ମୁଣ୍ଡ ଖେଳାଇବ କାହିଁକି?

ଓଡିଆ ଓଳିଆ: କଷଟି ପଥରଟିଏ ଖୋଜିବା https://odiaolia.blogspot.com/2025/07/blog-post.html

ଓଡିଆ ଓଳିଆ: ପହ୍ଲବାଦ ଗୋଟିଏ ଆଦିମ ପ୍ରବୃତ୍ତି https://odiaolia.blogspot.com/2025/07/blog-post_5.html

ଓଡିଆ ଓଳିଆ: ଅନ୍ଧବିଶ୍ୱାସ ବିକିବା ଭଲ ବ୍ଯବସାୟ

https://odiaolia.blogspot.com/2025/07/blog-post_1.html

ତୁଷାରନାଥ ମହାପାତ୍ର ଗତ କିଛିଦିନ ଭିତରେ ଲେଖିଥିବା ଏକ୍ସ ଡାକ୍ତି ଗୁଡିକର ସଙ୍କଳନ। ପାଠକମାନଙ୍କୁ ପୁରୁଣା ପୃଷ୍ଠାଗୁଡିକ ଆଲୋଡନ କରିବାକୁ ଅନୁରୋଧ। ଏସ.ଆର.ଏ.-୧୦୨-ସି, ଶିପ୍ରା ରିଭିଏରା, ଇନ୍ଦିରାପୁରମ, ଗାଜିଆବାଦ-୨୦୧୦୧୪, ଉତ୍ତର ପ୍ରଦେଶ। ଫୋନ: ୯୬୫୦୦-୬୫୬୩୬

ଅନ୍ଧବିଶ୍ୱାସ ବିକିବା ଭଲ ବ୍ଯବସାୟ

 ତୁଷାରନାଥ ମହାପାତ୍ର ଗତ କିଛିଦିନ ଭିତରେ ଲେଖିଥିବା ଏକ୍ସ ଡାକ୍ତି ଗୁଡିକର ସଙ୍କଳନ। ପାଠକମାନଙ୍କୁ ପୁରୁଣା ପୃଷ୍ଠାଗୁଡିକୁ ମଧ୍ୟ ଆଲୋଡନ କରିବାକୁ ଅନୁରୋଧ। ଏସ.ଆର.ଏ.-୧୦୨-ସି, ଶିପ୍ରା ରିଭିଏରା, ଇନ୍ଦିରାପୁରମ୍, ଗାଜିଆବାଦ - ୨୦୧୦୧୪, ଉତ୍ତର ପ୍ରଦେଶ। ଫୋନ: ୯୬୫୦୦-୬୫୬୩୬

ଯୁଦ୍ଧ ସମୟରେ କେମିତି ସମସ୍ତେ ହିଂସ୍ର ସ୍ବଭାବର ହୋଇଗଲେ ଆମେ ଦେଖିଲେ। ମହିଳାମାନେ ବି ବାଦ ଗଲେ ନାହିଁ। ଘରେ ବସି ବୀରତ୍ବ ପ୍ରଦର୍ଶନର ସୁଯୋଗକୁ କିଏ କାହିଁକି ହାତଛଡା କରିବ? କେବଳ ଜଣକର ଟିକେ କ୍ଷୀଣ ଅନୁକମ୍ପାର ସ୍ବର ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିଥିଲା। ମଣିଷ ମନରେ ମଣିଷ ପ୍ରତି ଏତେ ଘୃଣାଭାବ କାହିଁକି? ଗଣତାନ୍ତ୍ରିକ ମନୋଭାବର ଅଭାବ ହିଁ ବଡ କାରଣ।

https://x.com/NathTusar/status/1931358601186267482?t=5No3j-UyfVU-hJiWpD144Q&s=19

ଓଡିଆର ସବୁ ଗୀତ ଭିତରେ ଏଇଟିକୁ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି ମୁଁ ଜ୍ଞାନ କରେ। ସୁନ୍ଦର ଭାଷା ସହିତ ଏକ ଶାନ୍ତ ଭାବର ସ୍ବର। ସାବଲୀଳ ଗାୟନ ସାଙ୍ଗକୁ ଯନ୍ତ୍ରସଙ୍ଗୀତର ଯେତେଦୂର ସମ୍ଭବ ସ୍ବଳ୍ପ ଉପଯୋଗ। ତାଛଡା ଏହା ପୁରାତନ ଶୈଳୀରୁ ଦୂରରେ। ଗାୟକ ମୁମ୍ବାଇ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଜଗତରେ ମଧ୍ୟ କଣ୍ଠଦାନ କରିବାର ସୁଯୋଗ ପାଇଥିଲେ।

youtu.be/0MNdnwc8_AI?si…

ଭଲ କଥା। କିନ୍ତୁ ମୋତେ ଗାଳି ଦେଇ ଆପଣଙ୍କର ଲାଭ କଣ ହେବ ବୁଝିପାରୁନି।

ମୃତ୍ୟୁ ଉପରେ ବିଜୟ ହାସଲ କରାଯାଇପାରିବ ବୋଲି ଶ୍ରୀମାଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଇଛନ୍ତି। ସାବିତ୍ରୀ କିମ୍ବଦନ୍ତୀ ଉପରେ ଆଧାରିତ ତାଙ୍କର କାବ୍ୟ ଏ ଦିଗରେ ଏକ ବିରାଟ ପଦକ୍ଷେପ। ବର୍ଣ୍ଣନଦୀ ବ୍ଯତୀତ, କବିତା ମାଧ୍ୟମରେ କିପରି ମନ୍ତ୍ରଶକ୍ତି ଜାଗ୍ରତ କରାଯାଇପାରିବ, ତାହାର ଉଦାହରଣ ସେ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି। ପୃଷ୍ଠାଏ ପଢିବାର ସହଯୋଗ କାମ୍ୟ।

ତା ଉପରେ ତା ଉପରେ ଧୁମ ଧଡାକା ଭିତରେ ଅଧା ସମୟ ଆଖିବୁଜି ବସିଲି। ପଛପଟୁ ଆଗରୁ ଦେଖିଥିବା କେହି ଜଣେ ଆଗକୁ କଣ ହେବ କହି ଚାଲିଥାନ୍ତି। ତଥାପି ଘଟଣାକ୍ରମ ଠଉରାଇବା ସମ୍ଭବ ହେଲାନାହିଁ। ଯୋଉମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସେମାନେ ତ ମହାଖୁସି। ଜଣାପଡିଲା ଯେ, ଏଇଆକୁ ଭଲ ବୋଲି କୁହାଯାଉଛି। ଶେଷକୁ, ଅନ୍ଧବିଶ୍ୱାସ ବିକିବା ହିଁ ସବୁଠୁଁ ଭଲ ବ୍ଯବସାୟ।

ଭୁବନେଶ୍ବରରୁ ହୀରାକୁଦ ରେଳଯାତ୍ରାର ଆଜି ଥିଲା ପ୍ରଥମ ସୁଯୋଗ। ସାଙ୍ଗରେ ବର୍ଷା ଲାଗିରହିଥିଲା। ପ୍ରକୃତିର ଅନୁପମ ଦୃଶ୍ୟ ଉପଭୋଗ କରିବା ପାଇଁ ଏହା ଏକ ସୁବିଧାଜନକ ଉପାୟ। ମହାନଦୀକୁ ଦୁଇଥର ଅତିକ୍ରମ କଲି। ଦୁଇଟି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିପରୀତ ରୂପ। ଜୀବନର ଗତିପଥ ମଧ୍ୟ କୋଉଠି ସମତଳ ତ କୋଉଠି ବନ୍ଧୁର। ହରିଶଙ୍କର ଯିବାର ସମ୍ଭାବନା ଅଛି। ଦେଖାଯାଉ।

ଆଜି ଅକସ୍ମାତ ବାରାସାତ ଇସ୍କନ ମନ୍ଦିରରେ ବିନାମୂଲ୍ଯରେ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ପ୍ରସାଦସେବନ କରିବାର ସୁଯୋଗ ଘଟିଥିଲା। ଖେଚେଡି, ଭାତ, ଡାଲି, ଓ ଧାପେ ଖିରି ଭୋକ ବେଳେ ଅମୃତ ପରି ଲାଗିଲା। ସବଜି ସରି ଯାଇଥିଲା। ଏଠି ପ୍ରାୟ ସବୁ ଜାଗାରେ ବାହୁଡା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମେଳାମଉଛବ ଲାଗିରହିବ। ତେଣୁ ଓଡିଶା ବା ଓଡିଆଙ୍କ ମାଲିକାନା ଭାବ ଜାହିର କରିବା ଭୁଲ ଧାରଣା।

ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗରେ ଜଗନ୍ନାଥ, ଓଡିଶୀ ନୃତ୍ୟ, ସସ୍କୃତ ପ୍ରାର୍ଥନା, ଓ ହିନ୍ଦୁସ୍ଥାନୀ ଶାସ୍ତ୍ରୀୟ ସଙ୍ଗୀତ।

ମୁଁ ପିଲାଦିନୁ ଶ୍ରୀମାଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ରଚନା ପଢିଆସୁଛି ଯାହା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୋର କଲେଜ ଶିକ୍ଷା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅର୍ଜିତ ଜ୍ଞାନ ବାହାରେ ମୋତେ ବହୁତ ସାହାଯ୍ୟ କରିଛି। ଆଜିକାଲି ଲୋକମାନେ ଏତେ ପରିମାଣରେ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସୀ ଯେ ସେମାନେ ଏହାର ମୂଲ୍ୟ ବୁଝିପାରୁନାହାନ୍ତି। ହଳଦିଆ ମୋତେ ବହୁତ ଭଲ ଲାଗେ କିନ୍ତୁ ଯିଏ ଦେଖିନାହିଁ ସେ କେମିତି ଜାଣିବ?

ବୁଦ୍ଧିଗତ ବ୍ଯାପାରରେ ଓଡିଆମାନଙ୍କର ଏଠି କ୍ବଚିତ ଆଲୋଚନା ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ। କେହି କୌଣସି ବହି ପଢିବା କିମ୍ବା ଏକ ବହିର ସମୀକ୍ଷା ଲେଖିବା ପ୍ରାୟ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେନାହିଁ। ସର୍ବଭାରତୀୟ ସ୍ତରରେ ଏହି ପ୍ରାଙ୍ଗଣରେ କୌଣସି ଓଡିଆଙ୍କ ନାମ ବିରଳ। ସତରେ କଣ ଓଡିଆମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରତିଭାର ଅଭାବ? କଙ୍କାଳ କେବେ ଉଠିବ?

ଭାରତ ହିନ୍ଦୁମାନଙ୍କର ବୋଲି କହିବା ଓ ଓଡିଶାକୁ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ସହ ଜୋଡିଦେବା, ଦୁଇଟିଯାକ ଭୁଲ ଚିନ୍ତାଧାରା। ପରିତାପର ବିଷୟ ଯେ ଶିକ୍ଷିତ ଲୋକମାନେ ଏପରି ଅପପ୍ରଚାର କରୁଛନ୍ତି। ମିଛକୁ ବାରମ୍ବାର ସତ ବୋଲି ଘୋଷଣା କଲେ ତାହା କେବେ ସତ ହେବ ନାହିଁ। ଭାରତୀୟ ସମ୍ବିଧାନ ସବୁ ଧର୍ମକୁ ସମ୍ମାନ କରେ। ତେଣୁ କୌଣସି ଏକ ଧର୍ମର ବିଶେଷ ଅଧିକାର ନାହିଁ।

ସାହିତ୍ୟର ଅନୁରାଗୀ ହିସାବରେ ଏକ କାଳ୍ପନିକ ଦୃଶ୍ୟକଳ୍ପର ଅବତାରଣା କରିବା ଆପଣଙ୍କ ପକ୍ଷେ କିଛି ବିଚିତ୍ର ନୁହେଁ। କିନ୍ତୁ ଜୀବନ ସଂଘର୍ଷ ଭିତରେ ପେଶି ହେଉଥିବା ମଣିଷ ଆମ ସମାଜର ବାସ୍ତବ ଚିତ୍ର। ତା ଭିତରେ କିଏ କେଉଁ ଅଦୃଶ୍ୟ ଶକ୍ତି ଉପରେ ଭରସା କରି ଚାଲିଛି ଓ ନିଜର କ୍ଷତ ଉପରେ ମଲମ ଲଗାଉଛି ତାଉପରେ କଟକଣା କିଆଁ? ଅଯଥା ଆକ୍ଷେପ କାହିଁକି?

ଗଣତାନ୍ତ୍ରିକ ବାତାବରଣରେ ଜୀବନର ଅନ୍ଯାନ୍ଯ ବହୁ ଦିଗ ଭଳି ଧର୍ମ ମଧ୍ୟ ବଜାରର ଘାତ ସଙ୍ଘାତ ଭିତରେ ବଢିବ। ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଥିଲେ ଛିଡି ଛିଡି ଯିବ। ଏହା ସମୟ ଓ ବିବର୍ତ୍ତନର ଖେଳ। ମୂଷା ମାନେ ମଧ୍ୟ ବୁଡିବା ଜାହାଜ ଛାଡି ପଳାନ୍ତି।

ବିବର୍ତ୍ତନର ନିୟମ ଓ ଆଚରଣ ସବୁ ଧର୍ମ ଓ ସବୁ କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ ଉପରେ ଲାଗୁ। ଆମର କଥାବାର୍ତ୍ତା ମଧ୍ୟ ତାହାରି ଅଙ୍ଗ। ଏହି ବିଷୟ ଉପରେ ଅନବରତ ବିଚାର ଆଲୋଚନା ଲାଗି ରହିଛି। ବିଶ୍ବାସ ଓ ପହ୍ଲବାଦ ସ୍ଥାନରେ ବୌଦ୍ଧିକ ବିବେଚନା ଉନ୍ମୋଚିତ ହେବ। ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜ ଧର୍ମକୁ ବଡ ବୋଲି କହି ତାର ଗାରିମା ବଖାଣିବା ସ୍ବାଭାବିକ କଥା। କିନ୍ତୁ ଧର୍ମାଚରଣ ଗଣତନ୍ତ୍ରକୁ ଯେପରି ଦୁର୍ବଳ ନକରୁ ତାହାହିଁ ଜଣେ ନାଗରିକର ସବୁଠାରୁ ବଡ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ। ସବୁ ସମସ୍ୟା ଓ ମତଦ୍ବିଧାର ସମାଧାନ କିପରି ଗଣତାନ୍ତ୍ରିକ ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ ହୋଇପାରିବ ଏହାପାଇଁ ସଚେଷ୍ଟ ହେବା ନିହାତି ପ୍ରୟୋଜନ।

ସାରା ବିଶ୍ୱ ବୋଲି ଯାହାକୁ ଆପଣ କହୁଛନ୍ତି ସେ କିଏ ଓ ସେ କଣ ଦେଖୁଛି, ସେ ବିଷୟରେ ମୋର କୌଣସି ସ୍ପଷ୍ଟ ଧାରଣା ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଭାରତୀୟ ସମ୍ବିଧାନ ଅନୁସାରେ ଗଣତନ୍ତ୍ରର ଚେର ଆମ ଦେଶରେ ବେଶ ସବଳ। ଅପରାଧୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ବିଧି ବ୍ଯବସ୍ଥା ରହିଛି।

ଗଣତନ୍ତ୍ରରେ ସବୁ ପ୍ରକାର ମତର ମୂଲ୍ୟ ରହିଛି କିନ୍ତୁ କେବଳ ସମ୍ବିଧାନରେ ଯାହା ଲେଖାହୋଇଛି ତାହା ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ଲାଗୁ ହୁଏ। ତାକୁ ହିଁ ବିଶ୍ବାସ କରିବାକୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ନାଗରିକ ବାଧ୍ୟ। ଅନ୍ୟ ସବୁ କିମ୍ବଦନ୍ତୀ ଗପ।

ନଦିବାକୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରି ଲାଭ କିଛି ନାହିଁ କାରଣ ଏହା ନଦା ହୋଇସାରିଛି। ତା ଭିତରୁ ବାହାରିବାର କୌଣସି ଉପାୟ ନାହିଁ। ତେଣୁ ଯାହା ପୁରାତନ ତାହା ମୂଲ୍ଯହୀନ।

ଆପଣଙ୍କର ଆଶାବାଦ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ପ୍ରଂଶସନୀୟ କିନ୍ତୁ ମୁଁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଭାବରେ ଶ୍ରୀମାଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀ ଉପରେ ବିଶ୍ୱାସ କରେ। ସେଥିରେ ସତ ଫଳିବ କି ନା ସେଇଟା ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ। କିନ୍ତୁ ପରିଣାମ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଅନେକ ଅଲଗା।

ବହୁତ ଭଲ କଥା। ମୁଁ ୨୦୦୫ ମସିହାରୁ ଲେଖାଲେଖି କରିଆସୁଛି। ସମୟ ହେଲେ ପଢିବେ। ମୋର ଅନ୍ୟ ତେଣ୍ଡାଟି ହେଲା @SavitriEra

savitriera.blogspot.com/2025/06/savitr…

ଯାହା ସବୁ ଘଟିଛି ତାର ଏକରକମ ଆବଶ୍ୟକତା ଥିଲା ବୋଲି ଧରିନେବାକୁ ହେବ ସଁବାଳୁଆ ପ୍ରଜାପତି ପାଲଟିବା ପରି। ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ସମସ୍ତଙ୍କର ଅବଦାନ ରହିଛି।

https://x.com/NathTusar/status/1939593384391496129?t=SbCDYa-199E83NNaDb4wvQ&s=19

ଆମ ଆତପୁରରେ ରଥମେଳା ଚାଲିଛି। ସବୁବର୍ଷ ପରି ସେହି ଏକା ଜିନିଷ ଓ ଦୋକାନ। ତଥାପି ଲୋକେ ଆସନ୍ତି ଓ କିଣାବିକା ହୁଏ। ପିଲାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବିଶେଷ ଭାବରେ ଆକର୍ଷଣୀୟ ନିଶ୍ଚୟ। ସେହି ଏକା ନଦୀରେ ଯେମିତି ଦୁଇଥର ପଶିହୁଏ ନାହିଁ, ମେଳା ମଧ୍ୟ ଅନୁରୂପ। ମୋର ସୀମିତ ଆଶା ମୁତାବକ କୋଳିଖଟା, ଚିନାବାଦାମ, ଓ ମାଲପୁଆ ଆଣିଲି। ଭିଡ ଏବେ ବେଶି ଜମିନାହିଁ।

ଯାହାହେଉ, ଓଡିଶା କଥା ଜାତୀୟ ସ୍ତରରେ ଆଲୋଚିତ ହେବାର ଗୋଟିକ ପରେ ଗୋଟିଏ ରାସ୍ତା ଖୋଲୁଛି। ବାଟରେ ହ... ।

ସାକ୍ଷାତକାର।

ବାମରୁ ପ୍ରଥମ (ଛିଡା ହେବା)

x.com/suryanandannet…

ଏଇଟି ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ଥିଲା।

x.com/RanjitGutu/sta…

ପିଲାଦିନେ ଗାଆଁରୁ କଟକ ବସରେ ଗଲାବେଳେ, କାଠଜୋଡି ନଈ ପୋଲ ପୂର୍ବରୁ ବାଲିକୁଦା ଷ୍ଟେସନ ନିକଟରେ କଳାଧୂଆଁ ଛାଡି ଯାଉଥିବା ଟ୍ରେନର ଦର୍ଶନ ମିଳେ। ବସିବା ପାଇଁ ବହୁତ ଇଚ୍ଛା ହୁଏ କିନ୍ତୁ ସୁଯୋଗ ପ୍ରାୟ ନଥାଏ। ଏବେ ମାସିକିଆ ଟିକେଟ କରି ସବୁଦିନ ଲୋକାଲ ଟ୍ରେନରେ ବୁଲୁଛି। ଦୁଇକଡର ସବୁଜିମା ଓ ବିଶେଷ କରି ବର୍ଷା ବେଳର ଦୃଶ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମନୋରମ।

ସବୁଜିମା ଖୋଜି ଖୋଜି ଦିନେ ଫୁଲନଖରା ପାଖ କେନାଲ ବନ୍ଧରେ କିଛି ସମୟ କଟାଇଥିଲି ଯେଉଁଠି ଗାଡିମଟର ନାହିଁ। ଅନତିଦୂରରେ ବିସ୍ତୃତ ଜମି ଖାଲି ପଡିରହିଥିଲା। ଅକ୍ଷୟ ମହାନ୍ତି କେବେଠୁଁ ଫୁଲନଖରା କଥା ମନେପକାଇ ଦେଇ ଗଲେ କିନ୍ତୁ ଆଜିଯାଏ କାହାରି ଆଖି ଖୋଲିଲା ନାହିଁ। ଗୋଟିଏ ଅତ୍ଯାଧୁନିକ ସହର ଭାବରେ ଗଢିଉଠିବାର ସବୁ ସମ୍ଭାବନା ସେଠାରେ ରହିଛି।

https://x.com/NathTusar/status/1940426882576785488?t=lCeTJzblKrloSvKcD-NQ4A&s=19

ପହ୍ଲବାଦ ଗୋଟିଏ ଆଦିମ ପ୍ରବୃତ୍ତି

 ତୁଷାରନାଥ ମହାପାତ୍ର ଗତ କିଛିଦିନ ଭିତରେ ଲେଖିଥିବା ଏକ୍ସ ଡାକ୍ତି ଗୁଡିକର ସଙ୍କଳନ। ପାଠକମାନଙ୍କୁ ପୁରୁଣା ପୃଷ୍ଠାଗୁଡିକୁ ମଧ୍ୟ ଆଲୋଡନ କରିବାକୁ ଅନୁରୋଧ। ଏସ.ଆର.ଏ.-୧୦୨-ସି, ଶିପ୍ରା ରିଭିଏରା, ଇନ୍ଦିରାପୁରମ୍, ଗାଜିଆବାଦ - ୨୦୧୦୧୪, ଉତ୍ତର ପ୍ରଦେଶ। ଫୋନ: ୯୬୫୦୦-୬୫୬୩୬

ମୋର ବଡ ଦୁଇଭାଇ, କେଦାରନାଥ ଓ ଉଦାରନାଥ, ପରଲୋକରେ। ତାଙ୍କ ନାଆଁ ସହିତ ଖାପଖୁଆଇ ମୋ ନାମକରଣ କରାଯାଇଥିଲା ତୁଷାରନାଥ। ସାଧାରଣତଃ, ତୁଷାରକାନ୍ତ ବା ତୁଷାରକାନ୍ତି ନାଆଁ ଥାଏ। ତେଣୁ ମୋ ନାଆଁଟି ବିରଳ। ଗୁଗଲରେ ଖୋଜିଲେ ଏକା ମୁଁ ହିଁ ହାଜର। ଡିଜିଟାଲ ଯୁଗରେ ଏପରି ଅନନ୍ୟ ନାଆଁ ରଖିବା ବହୁତ ବଡ ଆବଶ୍ୟକତା। ଇଙ୍ଗ୍ରାଜୀରେ ଅବଶ୍ୟ ଆଉ ଅଛନ୍ତି।

https://x.com/NathTusar/status/1924900346217857376?t=aF4Sq25VfWRkwcfK8vX3Pw&s=19

ବେଳେ ବେଳେ, ମୁଁ ନିଜ କଥା ଲେଖୁଛି କାରଣ କେବଳ ସେହି ବିଷୟ ଉପରେ ହିଁ ମୋର ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦକ୍ଷତା ରହିଛି। ଅବଶ୍ୟ ସ୍ଥାନବିଶେଷରେ ଅତିରଞ୍ଜିତ ହେବାର ଅଥବା କୋଉ ଗୋଟିଏ ପଟକୁ ବେଶି ଢଳିପଡିବାର ସମ୍ଭାବନା ରହିଛି। ତଥାପି ଓଡିଶା ବାହାରେ ଥାଇ ସ୍ବଳ୍ପମାତ୍ରାରେ ଓଡିଶାର ଇତିହାସ ଲେଖୁଛି ବୋଲି ସନ୍ତୋଷ ଆସୁଛି। ତାଛଡା, ଗୋଲ ଗୋଲ ଓଡିଆ ଲିପିର ସେବା।

ମହତାବ ଜନକଂଗ୍ରେସ ଗଢିବା ପରେ ରାଜନୈତିକ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଧିରେ ଧିରେ ଜେପି ଆନ୍ଦୋଳନ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିଲା। ଆମ କଲେଜ ସମୟର ଏହା ଥିଲା ସବୁଠାରୁ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଅଭିଜ୍ଞତା। ସେତେବେଳେ ବି ଲୋକ ମେଣ୍ଢା ଭଳି ଇନ୍ଦିରାଙ୍କୁ ସମର୍ଥନ କରୁଥିବାର ମୁଁ ଦେଖିଛି। ତେଣୁ ଆଜିର ପରିସ୍ଥିତି ନେଇ ବିଶେଷ କିଛି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେବାର ନାହିଁ। ଅଧର୍ମ ବିତ୍ତ ବଢେ...!

ରାଜନୈତିକ ମତବାଦ ସମୟକୁ ଚାହିଁ ନୂତନ ରୂପ ନିଏ। ଆଗରୁ କଙ୍ଗ୍ରେସକୁ ବିରୋଧ କରି ସଙ୍ଗ୍ରାମ ହେଉଥିଲା। ବର୍ତ୍ତମାନ ବିଜେପି ବିରୁଦ୍ଧରେ ସ୍ୱର ଉତ୍ତୋଳନର ଆବଶ୍ୟକତା। ଏଥିପାଇଁ କୌଣସି ରାଜନୈତିକ ଦଳ ପାଖରେ ଉପଯୁକ୍ତ ଗୋଳାବାରୁଦ ନାହିଁ। କାରଣ ଧର୍ମ ଏପରି ଏକ ଅସ୍ତ୍ର ଯାହା ପାଖରେ ସମସ୍ତେ ନତମସ୍ତକ। ଏକମାତ୍ର ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦ ହିଁ ଦୃଢ ବିକଳ୍ପ।

ଲକଡାଉନ ସମୟରେ ବସି ବସି ପରସ୍ପର ସହିତ ସାମଞ୍ଜସ୍ୟ ଥିବା ଗୀତମାନଙ୍କର ଏକ ତାଲିକା ତିଆରି କରିଥିଲି।

themusepaper.blogspot.com/2020/08/one-hu…

ମଝିରେ ମଝିରେ ପୁଅ ଓ ଝିଅମାନଙ୍କର ସ୍ବର ଅଲଗା କରାଯାଇଥିଲେ ବୋଧହୁଏ ଭଲ ହୋଇଥାନ୍ତା ଓ କାନ ଉପରୁ ବୋଝ କମିଥାଆନ୍ତା।

ଆମେ କହିବା ନିରର୍ଥକ କାରଣ ସମସ୍ତେ ଓଡିଆ ସତ କିନ୍ତୁ ବିଭାଜିତ। ପ୍ରଥମେ ରାଜନୈତିକ ଦଳ। ମତାମତ କେବେ ଏକ ହୋଇପାରିବ ନାହିଁ। ତାପରେ କୋଉ ଜିଲ୍ଲା। ହୃଦୟର ଆବେଗ ଓ ଭାବପ୍ରବଣତା ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ହେବ। ତୃତୀୟରେ ବାପା, ମାଆ, ସ୍ତ୍ରୀ, ସ୍ବାମୀ, ବୋହୂ, ଜ୍ବାଇଁ ଅଣଓଡିଆ ହୋଇଥିଲେ ଦୃଷ୍ଟିଭଙ୍ଗୀ ବଦଳିବ। ଶେଷରେ ହିନ୍ଦୁ, ମୁସଲମାନ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟାନ।

ଦଳର ନେତୃତ୍ବ ନେଇ ନିର୍ବାଚନ ଲଢିବା ପରେ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ହୋଇଥିଲେ ଗଣତନ୍ତ୍ରରେ ସବୁ ଦୋଷ କ୍ଷମଣୀୟ। କିନ୍ତୁ ଲୋକଙ୍କଠାରୁ ମ୍ଯାଣ୍ଡେଟ ହାସଲ ନକରି ମନୋନୀତ ହୋଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ନୀଚମାନର ହେଲେ ସମାଲୋଚନା ହେବା ସ୍ୱାଭାବିକ।

ଏ ସମ୍ପର୍କରେ ମୋର ପୂର୍ବ ମତ।

x.com/NathTusar/stat…

ଜାତୀୟ ଦଳ ନିର୍ବାଚନ ଆଗରୁ ଯେ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ପ୍ରାର୍ଥୀଙ୍କ ନାମ ଘୋଷଣା କରିପାରିବ ନାହିଁ ଏକଥା କୋଉ ରାଜନୀତି ବିଜ୍ଞାନରେ ଲେଖା ନାହିଁ।

ବାଧ୍ଯ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ମୋର ମୂଳ ଡାକ୍ତିର ପ୍ରଥମ ବାକ୍ଯଟି ଅବାନ୍ତର ନୁହେଁ। ବିଗତ ଷାଠିଏ ବର୍ଷରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ନିର୍ବାଚନ ମୁଁ ଦେଖିଆସିଛି। ଆୟା ରାମ ଗୟା ରାମ ଏବଂ ଘୋଡାବେପାର ହିଁ ସୁସ୍ଥ ପରମ୍ପରା ଭାବରେ ସାବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇଛି। କୌଣସି ଦଳରେ ଗଣତାନ୍ତ୍ରିକ ଧାରା ନାହିଁ।

x.com/NathTusar/stat…

ତିରିଶ ବର୍ଷ ତଳର ବମ୍ବେ ସିନେମାର କହନା ହୈ କ୍ଯା ଗୀତକୁ ମନେପକାଇ ଶୁଣିବାପରେ ଲାଗିଲା ଯେ ଏହାର ଭବିଷ୍ୟତ ଉଜ୍ଜ୍ବଳ। ଖାଲି ଅତି ଗେହ୍ଲେଇ ହେବାର ନାରୀ କଣ୍ଠ ପୁରୁଷ କଣ୍ଠ ଭଳି ଟିକେ ସାଧାରଣ ହୋଇଥିଲେ ଭଲ ହୋଇଥାଆନ୍ତା।

ଶେଷରେ ଭୋ... ଗାଳିଟି ଲାଗିଥିଲେ ଚମତ୍କାର ଯମକ ହୋଇଥାନ୍ତା।

ବାଟବଣା ଜାଗାରେ ବାଡ଼ବତା

ଝିଟିପିଟି ଜାଗାରେ ଏଣ୍ଡୁଅ

ଏବେ ହୁଗୁଳୀ ନଦୀ ପୂର୍ଣ୍ଣଗର୍ଭା। ଜୀବନ ପରି ଏଥିରେ ବି ଜୁଆର ଓ ଭଟ୍ଟା ଆସେ। ପ୍ରକୃତିର ରହସ୍ୟ ମଣିଷ ପକ୍ଷରେ ବୁଝିବା ଅସମ୍ଭବ। ତାପରେ ଛୋଟ ଶାମୁକାଟିଏ ଠାରୁ ନୀହାରିକା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯେଉଁ ଲୀଳାଖେଳା ଅନବରତ ଚାଲିଛି ତା ଭାବିଲେ ଭଗବାନଙ୍କ ଉପରେ ବିଶ୍ୱାସ କରିବାକୁ ଜଣେ ବାଧ୍ୟ ହୁଏ। ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ହୁ କବିତା

ମୈଶୁର ପାକ ଘିଅବାଲାଟା ଏତେ ମିଠା ଯେ ପାଟି ବାନ୍ଧି ହୋଇପଡେ। କିନ୍ତୁ ଶୁଖିଲା ପ୍ରକାରଟି ଭଲ। ଏଠାରେ ସେହିଭଳି ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ଆକାରର ମିଠା ଟ୍ରେନରେ ବିକ୍ରି ହୁଏ ଯାହାର ନାମ ଦିଲଖୁସ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ବିକାଳି ଗରମ ଓ ନରମ ବୋଲି ଦାବି କରନ୍ତି। ଯେହେତୁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ମିଠା ବିକ୍ରି ହୁଏନାହିଁ, ଅଗତ୍ୟା ଲୋକେ ପାଞ୍ଚ ଟଙ୍କିଆ ଦିଲଖୁସ ହିଁ ଖାଆନ୍ତି।

ଶ୍ରୀଜଗନ୍ନାଥ କଥାଚିତ୍ରରେ ଶିଶୁ ଶିଳ୍ପୀ ଭାବରେ ଚପଳା ନାୟକ (ପରେ, ପାର୍ବତୀ ଘୋଷ) ଦୁଇଟି ଗୀତରେ ଅଭିନୟ କରି ଦର୍ଶକମାନଙ୍କୁ ଅଭିଭୂତ କରିଥିଲେ। କୃଷ୍ଣ ସୁଦାମା କଥାଚିତ୍ରରେ ସେହିପରି ଏକ ଭକ୍ତିରସାପ୍ଲୁତ ଦୃଶ୍ୟରେ ଭୁବନେଶ୍ଵରୀ ମିଶ୍ର ବୋଲିଥିବା ଟିକି ମୋର ନାଆଟି ଗୀତଟି ବିପୁଳ ଲୋକପ୍ରିୟତା ଅର୍ଜନ କରିଥିଲା।

ମଣ୍ଡା ପିଠା ଓ ଗଇଁଠା ପିଲାଦିନୁ ମୋର ଭାରି ପ୍ରିୟ। ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ ମୋମୋ ମଧ୍ୟ ସେଇଭଳିଆ ଗୋଟିଏ ପ୍ରସ୍ତୁତି କିନ୍ତୁ ଆଜିଯାଏ ମୁଁ କେବେ ଖାଇନାହିଁ। କାରଣ ତାକୁ ଦେଖିଲେ ହିଁ ଦୂରରୁ ମୋର କେମିତି ଗୋଟାଏ ଘୃଣାଭାବ ଆସେ। ଥରେ ଚୌହାନ ବାବୁ ବୋଲି ମୋର ଜଣେ ବନ୍ଧୁ ମୋ ସହ ଏକମତ ହୋଇ କହିଲେ ଯେ ହଁ ମୋମୋ ମଲା ମୂଷାଛୁଆ ପରି ଦେଖାଯାଏ। ଏକଦମ ସତ!

ପ୍ରତୀକ ପଟ୍ଟନାୟକ ବାବୁ ଥରେ ଲେଖିଥିଲେ ଯେ କତେକ ଭାଷାରେ ବନାନ ଯାହାଥାଉନା କାହିଁକି ଅଭ୍ୟାସ ଅନୁଯାୟୀ ଲୋକେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି। ସେହିପରି ଆମେ ଯଦି ହଳନ୍ତକୁ ଛାଡିଦେଇ ପାରନ୍ତେ, ଭାବ ଅନୁସାରେ ଅର୍ଥ ବୁଝି ହୁଅନ୍ତା ଓ ଲିପିର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ବଢନ୍ତା। ଡ ଓ ଢ ତଳେ ବିନ୍ଦୁ ଦେବାର ମଧ୍ୟ ସେହିପରି ପ୍ରୟୋଜନ ନାହିଁ।

ନିର୍ମଳା ମିଶ୍ରଙ୍କ କଣ୍ଠରେ ଦୂରେ ତୁମେ ଦୂରେ ଦୂରେ ଗୋଟିଏ ସ୍ବର୍ଗୀୟ ସୃଷ୍ଟି।

କିଏ କାହାର କଥାଚିତ୍ରର ହେମ ହରିଣୀ।

ନବଜନ୍ମ କଥାଚିତ୍ରର ଏହାର ମୂଳ ଗୀତଟି ଶୁଣିବାର ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସୁଯୋଗ ନାହିଁ।

ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶହେ ଲୋକ ବି ଶୁଣିନାହାନ୍ତି ଏହି ଅନବଦ୍ୟ କୃତିଟିକୁ।

ଏଇ ସାତରଙ୍ଗ ମିନାକରା ଆକାଶର ମୁଦିରେ ତୁମ ନାଆଁ କିଏ ଗୋ ଲେଖିଛି?

ମୀନା ମୀନା ମୀନା

ସବା ବଡଭାଇ ଓ ନୂଆବୁଙ୍କ ନଅ ନମ୍ବର ଫ୍ଲାଟ କ୍ବାଟରରେ ଆମେ ରହୁଥିଲୁ। ତେଣୁ ରୂପାଲି ହୋଟେଲ ଓ ଆଖପାଖରେ ଥିବା ଅନ୍ୟ କେତୋଟି ଦୋକାନ ଆମ ପାଇଁ ଥିଲା ବହୁତ ବଡ ସାହାଯ୍ୟ। ସେ ଛକର ନାଆଁ କେବେ ବଦଳିବ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଭୁବନେଶ୍ବର ତିଆରି ହେବା ବେଳରୁ ଯେଉଁ ମାଷ୍ଟର ଶ୍ରମିକମାନଙ୍କୁ ଖାଇବା ଯୋଗାଉଥିଲେ ତାଙ୍କୁ ଇଙ୍ଗ୍ରାଜୀ ଯୋଗୁ ଆମେ ଭୁଲିଯିବା।

କଥା ପରଦାର ଦରବାରରେ ଆଜି ଭାଗ୍ୟ। କିନ୍ତୁ ଭାଗ୍ୟ ଖରାପ ପ୍ରମେୟ ଲାଇଭ ଟିଭି ଚାଲୁନାହିଁ। କଣ କରିବା ଓଡିଆଙ୍କର ତ ସବୁକାଳେ କପାଳ ଫଟା। ତେବେ ଅକ୍ଷୟ ମହାନ୍ତିଙ୍କ କଣ୍ଠରେ ଛପି ଛପି ଗୀତଟିକୁ ମନେପକାଇବା।

ନୀଳ ଆକାଶ ନୀଳିମା ତଳେ

ଝଡର ଆଭାସ ଦେଇ ବହୁତ ବେଳୁ ପବନ ଫବନ ହେଉଥିଲା କିନ୍ତୁ ଏବେ ବର୍ଷା ହେଲା। ଏ ବର୍ଷ ତ ପ୍ରାୟ ମାସେ ଖଣ୍ଡେ ହେଲାଣି ବର୍ଷାଦିନ ଭଳିଆ ମଝିରେ ମଝିରେ ବର୍ଷା ଲାଗିରହିଛି। ଗରମରୁ ଲାଘବ ମିଳିଛି। ମୋହନ ରାକେଶଙ୍କର କାଳିଦାସଙ୍କ ଜୀବନ ଉପରେ ଆଧାରିତ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ନାଟକ ଆଷାଢ କା ଏକ ଦିନ କଥା ମନେପଡେ। ମଲ୍ଲିକା କାଳିଦାସଙ୍କୁ ବିବାହ କରିପାରିନଥିଲା।

ଗଣତନ୍ତ୍ରର ପ୍ରଥମ ନିୟମ ହେଲା ରାଜତନ୍ତ୍ରର ପ୍ରଶସ୍ତି ଗାନ କରିବା ନାହିଁ। ପୁରାଣ, ଇତିହାସ, କିମ୍ବଦନ୍ତୀ, ବା ପରମ୍ପରା ମାଧ୍ୟମରେ ହେଉଥିବା ପ୍ରଚାରର ବିରୋଧ କରିବା। ଉଦାହରଣ ସ୍ବରୂପ କୌଣସି ରାଜା ମନ୍ଦିର ତିଆରି କରିଥିଲେ ବୋଲି ନକହି ଶ୍ରମିକମାନେ ନିର୍ମାଣ କରିଥିଲେ ବୋଲି ବିଶ୍ଵାସ କରିବା। ତାଛଡା ଐତିହ୍ୟ ପଛରେ ବେଶି ଗୋଡାଇବା ଅନୁଚିତ।

ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ମତ ନିଶ୍ଚୟ ରହିବ କିନ୍ତୁ ମଣିଷ ନିଜ ପାଇଁ କଣ ଭଲ ତା ଉପରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେବା ଉଚିତ। ଦୃଢ ବ୍ଯକ୍ତିଗତ ମତ ନିଶ୍ଚିତ ସମ୍ମାନାଷ୍ପଦ କିନ୍ତୁ କୌଣସି ରାଜନୈତିକ ଦଳ ଦ୍ୱାରା ଆରୋପିତ ହେଉଥିବା ଆଦର୍ଶକୁ ପରୀକ୍ଷା କରିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ରହିଛି। ପୂର୍ବରୁ ଯାହା ଶିକ୍ଷା ଦିଆହୋଇଛି ତା ସବୁ ଖରାପ ଏପରି କହିବା ବୈଜ୍ଞାନିକ ପଦ୍ଧତିର ବିପରୀତ।

ଯୋଉ ବାଟରେ ହଉ ପଛେ ଓଡିଆ ବା ଓଡିଶାର ନାଆଁ ଜାତୀୟ ସ୍ତରରେ ଦେଖିଲେ ଟିକିଏ ଖୁସି ଲାଗେ। ଆଉ ଇଏତ ଏମିତି ଏକ ଖୁସିର ଖବର। ଆଶା ଦୁଇ ପଡୋଶୀ ପ୍ରଦେଶ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରୀତି ଓ ସୌହାର୍ଦ୍ଦ୍ୟର ଭାବ ବଢି ଚାଲିବ। ଗଲାକାଲି ଷ୍ଟେଟ୍ସମ୍ୟାନରେ ଏ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଗୋଟିଏ ଭଲ ଲେଖା ପଢିଥିଲି। ମୁଁ ନିଜେ ଏବେ ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗରେ ରହୁଛି।

ଯେତେ ପାଠ ପଢିଲେ ବା ବଡ ଚାକିରି କଲେବି ଜଣେ ଭଲ ନାଗରିକ ହେବା ସହଜ କଥା ନୁହେଁ। କାରଣ ମଣିଷ ଜନ୍ମରୁ ଗଣତାନ୍ତ୍ରିକ ମନୋଭାବାପନ୍ନ ନୁହେଁ। ତେଣୁ ପ୍ରତି ପଦକ୍ଷେପରେ ଶିଖିବାକୁ ପଡେ। ନିଜର ଚିନ୍ତାଧାରା ସହିତ ଅନବରତ କସରତ କରିବାପାଇଁ ହୁଏ। ପହ୍ଲବାଦ ଗୋଟିଏ ଆଦିମ ପ୍ରବୃତ୍ତି ଯେଉଁଥିରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବା ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ୟକ୍ତି ପାଖରେ ଏକ ଆହ୍ବାନ।

https://x.com/NathTusar/status/1931034846798979279?t=OkeDbOl6kBSHA1XgEOE1fw&s=19

କଷଟି ପଥରଟିଏ ଖୋଜିବା

 ମୁଁ ଗତ କିଛିଦିନ ଭିତରେ ଲେଖିଥିବା ଏକ୍ସ ଡାକ୍ତି ଗୁଡିକର ସଙ୍କଳନ

ଓଡିଆ ଓଳିଆ: ଶ୍ରୀମାଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦ ଏକ ଦୃଢ ବିକଳ୍ପ

odiaolia.blogspot.com/2025/05/blog-p…

ମୁଁ ଗତ କିଛିଦିନ ଭିତରେ ଲେଖିଥିବା ଏକ୍ସ ଡାକ୍ତି ଗୁଡିକର ସଙ୍କଳନ। ପାଠକମାନଙ୍କୁ ପୁରୁଣା ପୃଷ୍ଠାଗୁଡିକୁ ମଧ୍ୟ ଆଲୋଡନ କରିବାକୁ ଅନୁରୋଧ। ଏସ.ଆର.ଏ.-୧୦୨-ସି, ଶିପ୍ରା ରିଭିଏରା, ଇନ୍ଦିରାପୁରମ୍, ଗାଜିଆବାଦ - ୨୦୧୦୧୪, ଉତ୍ତର ପ୍ରଦେଶ। ଫୋନ: ୯୬୫୦୦-୬୫୬୩୬।

https://x.com/NathTusar/status/1920575072080687111?t=FMTuzfO7iMhccu2A00FHNA&s=19

ଏବେ ତ ଅଘରଦ୍ବାରି ସମସ୍ତେ ଭ୍ଲଗ ତିଆରିରେ ବ୍ଯସ୍ତ, କିନ୍ତୁ କୋଡିଏ ବର୍ଷ ତଳେ ବ୍ଲଗର ପ୍ରଚଳନ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା। ନିଜେ ଲେଖି ସାଙ୍ଗେ ସାଙ୍ଗେ ଛାପିଦେବାର ଯେତେବେଳେ ସୁଯୋଗ ମିଳିଲା, ସେତେବେଳେ ଆଉ ଖୁସିର ସୀମା ରହିଲା ନାହିଁ। ୨୦୦୫ରୁ ସାବିତ୍ରୀ ଇରା ପ୍ରାଙ୍ଗଣରେ ମୁଁ ଲେଖିଆସୁଛି।

savitriera.blogspot.com

odiaolia.blogspot.com

ହୁଗୁଳୀ ନଈ ଉପର ଦେଇ ବହି ଆସୁଥିବା ଦକ୍ଷିଣା ପବନ ବର୍ତ୍ତମାନ ମୋ ଫ୍ଲାଟ ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କରି ବେଶ ଆନନ୍ଦ ପ୍ରଦାନ କରୁଛି। ଗରମ ଦିନେ ପ୍ରକୃତିର ଏଇ ବରଦାନ ବୋଧହୁଏ ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ବେଶି, ଯାହାକୁ ପ୍ରଣାମ କରି ବଙ୍କିମଚନ୍ଦ୍ର ବନ୍ଦେ ମାତରମ୍ ପ୍ରାର୍ଥନା ଲେଖିଥିଲେ। ଦକ୍ଷିଣ ହାଓ୍ବା ଉପରେ ବି ବଙ୍ଗଳାରେ ଲୋକପ୍ରିୟ ଗୀତ ରହିଛି।

ସିନେମା ତିଆରି ହୋଇନଥିଲା କିନ୍ତୁ ଗୀତ ରେକର୍ଡ ହୋଇଥିଲା ଓ ୟୁଟ୍ୟୁବରେ ଅଛି। (ନିମ୍ନ ତଥ୍ୟରେ ଭୁଲ ଥାଇପାରେ)।

ଆହୂତି - ଅକ୍ଷୟ ମହାନ୍ତି

ମାନ ଅଭିମାନ (୧୯୮୦) - ବାସୁଦେବ ରଥ

ପୂଜାରିଣୀ (୧୯୮୧) - ଜେ ଆଦେନୀ

ପୂଜା ଚନ୍ଦନ (୧୯୮୨) - ବାସୁଦେବ ରଥ

ଉଦୟ ଭାନୁ (୧୯୮୩) - ବାସୁଦେବ ରଥ

ମନ ମନ୍ଦିର - ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ କର

ଧୀରେ ଧୀରେ ଚଳେ ରାଇ ବନ ରାହା ଚାହିଁ ସାହା ଆହା କେହି ନାହିଁ ନାହିଁରେ

ସାହା ଆହା କେହି ନାହିଁ ନାହିଁ 

ଧାର ଧାର ନୀର ବହେ ତାର ଦୂରୁ ଦୂରୁ ଛାତି ଖୋଜେ ସେ ଯେ ସାଥୀ କାହିଁ କାହିଁରେ

ଖୋଜେ ସେ ଯେ ସାଥୀ କାହିଁ କାହିଁ

ଦୂର ପରଦେଶୀ ମୋହନ ବଇଁଶୀ ଦିବାନିଶି ଘୋଷି ଦିଏ ତ ଡାକ

ରାଇ ଗୋ!

ପଛେ ଧନୀ ଧାଏଁ ଭେଟ ତ ନ ପାଏ କୁଳ ମାନ ହାରି କାଳ କାଳକ

ସପନେ ପହଁରେ ଆଶା ନଈ ଧାରେ ଚାହିଁ ଚାହିଁ ରେ ଚାହିଁ ଚାହିଁ

ଚଲାପଥେ ତା'ର ଭୁଇଁଫଟା ଗାର ପାଦ ଥର ଥର ନାଇଁ ତ ଛାଇ

ରାଇ ଗୋ!

ଚାତକୀ ସରି ସେ ଅନାଏ ଆକାଶେ ଦୂରୁ ଦିନେ ବାରି ଟୋପାଏ ପାଇଁ

କରୁଣା ଦୁଆରେ ସେ ଯେ ଘୂରି ଫେରେ ଗାଇ ଗାଇ ରେ ଗାଇ ଗାଇ

ଅକ୍ଷୟ ମହାନ୍ତି

ଭୁବନେଶ୍ବର ମିଶ୍ର

କବିଚନ୍ଦ୍ର କାଳୀଚରଣ ପଟ୍ଟନାୟକ

ବିଜେବି କଲେଜରେ କ୍ଯାପଟେଲ ପିଲାଙ୍କର ଆମ ଗାଆଁପିଲାମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ମନୋଭାବ ଦେଖିଥିଲି। ରିଜିଓନାଲରେ ଅଣଓଡିଆ ଇଙ୍ଗ୍ରାଜୀ ମାଧ୍ୟମ ପିଲାଙ୍କର ଆମପ୍ରତି ନାକଟେକା ଥିଲା। ସୁନ୍ଦରଗଡରେ ଚାକିରି କଲାପରେ କଟକିଆମାନଙ୍କ ପ୍ରତି କିଭଳି ତୀବ୍ର ବିଦ୍ବେଷ ଭାବ ରହିଛି ଅନୁଭବ କଲି। ଦିଲ୍ଲୀରେ ପଞ୍ଜାବୀ ସହକର୍ମୀମାନଙ୍କ ବିତୃଷ୍ଣା ଥିଲା। ଏବେ ବଙ୍ଗରେ।

ଗୋପବନ୍ଧୁ ଚୌଧୁରୀ

ଦେଖୁଛି ପ୍ରାୟ ସମସ୍ତେ ଦେଶ ଓ ବିଦେଶ ସ୍ତରକୁ ଉଠି ଗଲେଣି। କିନ୍ତୁ କେତେକ ତେଣ୍ଡା କେବଳ ଓଡିଶା ଓ ଓଡିଆ ସକାଶେ ରହିବା ଦରକାର ଯାହାଦ୍ୱାରା ସବୁ ପରିସ୍ଥିତିରେ ଆମ ନିଜର ସ୍ବାର୍ଥ କଥା ଯାଞ୍ଚ କରିହେବ। ମହାଭାରତୀୟ ସ୍ରୋତରେ ଭାସିଯାଇ ଓଡିଶାର ଅସ୍ତିତ୍ବ ଓ ସ୍ବାଭିମାନକୁ ବିକି ଦେବା କୋଉ ବାହାଦୁରିର କାମ ନୁହେଁ। ସ୍ବାଧୀନ ଚିନ୍ତା ଆବଶ୍ୟକ।

ଖଟି ବା ଆଡ୍ଡାର ବହୁତ ଉପକାର ରହିଛି। ଜ୍ଞାନ ବଢେ ଓ ପାଟିତୁଣ୍ଡରେ, ମନରେ ଦବି ହୋଇ ରହିଥିବା ଗୁଡାଏ ସନ୍ତାପ ଗ୍ଯାସ ହୋଇ ବାହାରିଯାଏ। ସ୍ବମିଦିଆର ବି ସେହି ଭୂମିକା। ମାନସିକ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ପାଇଁ ଏହାର ଅବଦାନ ବହୁତ। କିନ୍ତୁ ଯେବେଠାରୁ ଇନଫ୍ଲୁଏନ୍ସର ବା ପ୍ରଭାବକାରୀ ହେବାର ପ୍ରତିଯୋଗିତା ଆରମ୍ଭ ହୋଇଛି ସେ ଦୌଡରେ ବହୁତ ଲୋକ ପାଗଳେଇ ଗଲେଣି।

ଗଣତନ୍ତ୍ରରେ ବିଭିନ୍ନ ସଂସ୍ଥାର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରାଯାଇଛି ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ନିଜ କ୍ଷେତ୍ରର କାମ ଦେଖିବେ। କିନ୍ତୁ ସ୍ବମିଦିଆର କେତେକ ତେଣ୍ଡା ଖେଳ ପଡିଆ ଠାରୁ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ର, ପୋଲିସ ଠାରୁ ପୂଜାପଣ୍ଡା, କୋର୍ଟ କଚେରୀ ଠାରୁ କଥାଚିତ୍ର, ମହାକାଶ ଯାତ୍ରା ଠାରୁ କଇଁଚ ସୁରକ୍ଷା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରାୟ ସମସ୍ତ ଜାଗାରେ ବେଶି ଜାଣିଥିବାର ଦାବି କରୁଛନ୍ତି!

ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ କବିତା

ମୁଁ ଭାବେ ଯେ ପଚାଶରୁ ସତୁରି ଦଶକ ମଧ୍ୟରେ ମେଲୋଡି ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ ପ୍ରାୟ ସବୁ ସ୍ବରବିନ୍ଯାସ ବ୍ୟବହାର କରି ନିଆଯାଇଛି। ତେଣୁ ନୂଆ ଗୀତ ସବୁ ପୁରୁଣାର ଅନୁକରଣ ମାତ୍ର। ଏହା ସତ କି?

ସଙ୍ଗୀତ ସମୁଦ୍ର ହୋଇପାରେ କିନ୍ତୁ ମେଲୋଡି ତ ସୀମିତ। ଯେମିତି ରାଗଗୁଡିକ ସୀମିତ। ତେଣୁ ନୂଆ ଆସିବ କୋଉଠୁ?

https://x.com/NathTusar/status/1921814714536845565?t=PiQBqiMgqW-fSbhBPtf33A&s=19

ମୁଁ ତ ଫିକସନ ଠାରୁ ପ୍ରାୟ ଦୂରେଇ ଥାଏ କିନ୍ତୁ ବେଳେ ବେଳେ ଏପରି ସବୁ ଘଟଣା ନିଉଜ ଜରିଆରେ ପଢିବାକୁ ମିଳୁଛି ଯାହା ଗପ ଠାରୁ ବଳି। ସତରେ ସୃଷ୍ଟିର ଏହି ଲୀଳା ବଡ ବିଚିତ୍ର। ଦିଲ୍ଲୀରେ ଥରେ ଏକ ନାଟକ ଦେଖିଥିଲି ଯେଉଁଥିରେ ଗୋଟିଏ ଚୋରକୁ ଜଣେ ଭଦ୍ରବ୍ୟକ୍ତି ଖୁବ ଅପଦସ୍ଥ କରୁଛନ୍ତି। ରୁଷୀୟ ରଚନାର ଏହି ଘଟଣାକ୍ରମରେ ସେ ନିଜେ ଚୋରି କରିଛନ୍ତି।

ପୋଥି ବାଇଗଣ ହେଉ ପଛେ, ରାଜନୀତିରେ ମୁଁ ଏକ ବିକଳ୍ପ ଦୃଷ୍ଟିଭଙ୍ଗୀ ଯୋଗାଇ ଆସୁଛି। ମୋର ଦୀର୍ଘ ଅନୁଭୂତି ବ୍ଯତୀତ, ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦ ଓ ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଦର୍ଶନର ଅଧ୍ୟୟନ ଏଥିପାଇଁ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ ଦେଇଥାଏ। ତାଛଡା ବ୍ଯକ୍ତିଗତ ସ୍ତରରେ ନୈତିକତା ତଥା ମଣିଷକୁ ଭଲପାଇବା ଏକ ସ୍ବତଃସ୍ଫୁର୍ତ୍ତ ପ୍ରବୃତ୍ତି ହେବା ଦରକାର। ଘୃଣାରେ ଅନ୍ଧ ନହେବା ବି ଦାୟିତ୍ବ।

ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ବଙ୍ଗ ଜୟ।

[বাংলার অন্য দেবদেবীদের ছেড়ে জগন্নাথ চর্চায় কেন আগ্রহী হলেন মমতা? ইতিহাস খুঁজলে পাওয়া যাবে উত্তর, বাংলার মুখ বাংলার শাক্ত দর্শন কীভাবে জড়িয়ে রয়েছে জগন্নাথের সঙ্গে।]

ନବେ ଦଶକରେ ମ୍ଯାନେଜମେଣ୍ଟ ଶିକ୍ଷାର ପ୍ରଭାବ ବଢିବା ଯୋଗୁ ସବୁ ସମାଧାନର ଉତ୍ସ ଭାବରେ ତାକୁ ଗ୍ରହଣ କରାଗଲା। ଅବଶ୍ୟ ସେ ନିଶା ଆଜି ଆଉ ନାହିଁ କିନ୍ତୁ ଧରାଯାଉ ରାଜନୀତି କରିବା ଲାଗି ରାଜନୀତି ବିଜ୍ଞାନ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଯେ ଜ୍ଞାନ ଆବଶ୍ୟକ ତାହା କେହି ଭାବୁନାହାଁନ୍ତି। ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ରଚନାରୁ ବିଭିନ୍ନ ବିଷୟରେ ଅନ୍ତର୍ଦୃଷ୍ଟି ଆହରଣ କରିହୁଏ।

ଏଠି ପ୍ରାୟ ଅଧିକାଂଶ ଲୋକ ଉଡାଜାହାଜରେ ବସିଥିବେ, କିନ୍ତୁ ଏକଥା ଜାଣିନଥିବେ ଯେ ଉଡାଜାହାଜ କେମିତି ଉଡୁଛି ତାର ରହସ୍ଯ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଜ୍ଞାନ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଭାବେ ଜାଣିପାରିନାହିଁ। ସେହିପରି, ସଂଙ୍ଖ୍ଯା ଉପରେ ଯେତିକି ନିର୍ଭର କରାଯାଉଛି, ସଙ୍ଖ୍ୟାମାନଙ୍କର ଅପ୍ରତ୍ୟାଶିତତା ବା ସ୍ବପ୍ନାବସ୍ଥା ପରିଲକ୍ଷିତ ହେଉଛି। ପ୍ରକୃତି ସବୁବେଳେ ଉପରେ।

ଉତ୍ତର ଭାରତର କଜରୀ ପରି ଓଡିଶୀ ଗୀତ ପ୍ରାୟ ବିରହାତ୍ମକ। ସ୍ବରରେ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଉଲ୍ଲାସର ଭାବ କମ ଓଡିଆ ଗୀତରେ। ବାଳକୃଷ୍ଣ ଦାଶଙ୍କ ନିଜ ଗଗନୁ ଜୋଛନା ଝରିପଡେ ଗୋ ବା ଆକାଶରେ ସପନର ଜୋଛନା ଆଦି ବି ସେପରି ଭାବ ଗଢିବାରେ ଅସଫଳ। କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ଆଜି ଆକାଶେ କି ରଙ୍ଗ ଲାଗିଲା ବା ଜୀବନ ଯମୁନାରେ ଜୁଆର ଉଠେରେ ଭଳି ସୃଷ୍ଟି ନବ ଦିଗନ୍ତ ଛୁଇଁଲେ।

ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗରେ ଶହ ଶହ ଗାୟକ ଗାୟିକା ଅଛନ୍ତି। ଅତି ଉଚ୍ଚ ସ୍ତରର ପ୍ରତିଭା ତଥା ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ। ଶାସ୍ତ୍ରୀୟ ପଦ୍ଧତିରେ ବି ପାରଙ୍ଗମ। ଓଡିଶାରେ ବୋଧହୁଏ ସେହି ଧରଣର ଅଧ୍ୟବସାୟ କମ। ତାଛଡା, ଓଡିଶୀ ଗାୟନ ଯୋଗୁ ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀମାନେ ସନ୍ଦେହ ମଧ୍ୟରେ ରହିବା ସ୍ୱାଭାବିକ। ପୁଣି ଜଗନ୍ନାଥ ଜଣାଣର ବୋଝ। ତେଣୁ ସଙ୍ଗୀତକୁ ଏକ ନୂତନ ଦିଗଦର୍ଶନ ଆବଶ୍ୟକ।

ଓଡିଶା ମହାଭାରତୀୟତା ସାଙ୍ଗରେ ସମ୍ମିଳିତ ହେବା ପରେ ଭାଷା ପ୍ରଶ୍ନଟି ଥଣ୍ଡାବସ୍ତାକୁ ସ୍ଥାନାନ୍ତରିତ ହୋଇଯାଇଛି ବୋଲି ପ୍ରତୀୟମାନ ହେଉଛି। ଭଲ କଥା। କାହିଁକି ଅଯଥାରେ ମୁଣ୍ଡ ବ୍ୟଥାର ଶିକାର ହେବା? କାରଣ ଭାଷାର ଧର୍ମ ହେଲା ବିବର୍ତ୍ତିତ ହେବା। ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭାଷାମାନଙ୍କ ଠାରୁ ସମ୍ପତ୍ତି ଆହରଣ କରି ଧନୀ ହେବା। ଦରକାର ପଡିଲେ ଲିପିକୁ ଛାଡିବା!

ବହୁତ ବର୍ଷ ତଳର କଥା। ଦିଲ୍ଲୀରୁ କଟକ ୨ୟ ଏସିରେ ଆସିଲୁ। ଫେରିବା ଓ୍ୱେଟିଂରେ ଥାଏ। ମୁଁ ଭାବିଲି ହୋଇଯିବ। ମାସକ ପରେ ଫେରିଲା ବେଳକୁ ଦେଖିଲି ହୋଇନାହିଁ। ତେବେ ଆଶାରେ ଟ୍ରେନରେ ଚଢିଲୁ। କିଛି ବର୍ଥ ଖାଲି ଥାଏ। କିନ୍ତୁ ପୁରୀରୁ ପୂର୍ବଦିନ ଟିକେଟ କରିଥିବା ଲୋକମାନେ ପାଇଲେ। ଶେଷକୁ ଟଏଲେଟ ପାଖ ଟିଟିଇ ସିଟରେ ବସି ଚାରିଜଣ ରାତ୍ରିଯାପନ କଲୁ।

ନାହିଁ ମାମୁଁ ଠାରୁ କଣା ମାମୁଁ ଭଲ। ଏହା ଜୀବନର ଏକ ବହୁତ ବଡ ଶିକ୍ଷା। କାରଣ ମଣିଷର ସବୁ ଆଶା ଓ ସ୍ବପ୍ନ କେବେ ପୁରଣ ହୁଏ ନାହିଁ। ମୋହନ ରାକେଶ ଲେଖିଥିବା ଆଧେ ଅଧୂରେ ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ନାଟକ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ୟକ୍ତି ପଢିବା ଉଚିତ। ଜୀବନର ଅପୂର୍ଣ୍ଣତାର ଅପର ଦିଗ ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ସାବିତ୍ରୀ। ଶ୍ଯାମାନୁଜ ବାବୁ କଣାମାମୁଁ ପଢିବା ପାଇଁ କହୁଥିଲେ।

ବହୁତ ଭାବି ଚିନ୍ତି ଓ ଜୀବନ ସହିତ ସଙ୍ଘର୍ଷ କରି ମଣିଷ ଯାହା ଟିକେ ଅଧେ ଶିଖେ, ସେଇଟା ତାକୁ ବହୁତ ବଡ ଲାଗେ। କିନ୍ତୁ ତା ଆଗରୁ କୋଟି କୋଟି ଲୋକ ସେହିପରି ଅନୁଭୂତି ଭିତର ଦେଇ ଯାତ୍ରା କରିଛନ୍ତି। ତା ଭିତରୁ ଶହ ଶହ ଲୋକ ସେସବୁ ବିଷୟରେ ଲେଖିଦେଇ ଯାଇଛନ୍ତି। ପଢିଲେ ହିଁ ତାକୁ ଜାଣିହୁଏ। ତା ଭିତରୁ ବାହାରିଥିବା ଘିଅ ହେଲା ଦର୍ଶନ ଶାସ୍ତ୍ର।

ବିଜୟ ମାଲ୍ଲୟାଙ୍କୁ ପ୍ରାୟ ସମସ୍ତେ ଜାଣନ୍ତି କିନ୍ତୁ ବିଜୟ ମଲ୍ଲଙ୍କ ନାଆଁ ଓଡିଆମାନେ ଶୁଣିଥିବାର ଆଶା କମ। ସେ ଆଉ ନାହାଁନ୍ତି କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ କାଶ୍ମୀରୀ ଭାଷାର ଗୀତଗୁଡ଼ିକ ଶ୍ରୋତାମାନଙ୍କୁ ମୁଗ୍ଧ କରେ। ବୁଝିନପାରିଲେ ବି ଏହି ଗୀତଟିକୁ ମୁଁ ଅନେକ ସମୟରେ ଶୁଣେ।

ଶ୍ରୀଲୋକନାଥର କେତୋଟି ଦୃଶ୍ୟବନ୍ଧ ଏହି ଟୁବରେ, ଦିବର୍ଷ ତଳୁ। ଆଜି ଆକାଶେ କି ରଙ୍ଗ ଲାଗିଲା ୧୦:୦୦ ଠେଇଁ। ଉପଯୁକ୍ତ ଶୀର୍ଷକ ଅଭାବରୁ ଅନେକ କିଛି ଲୋକଲୋଚନର ଆଢୁଆଳରେ ରହିଯାଉଛି।

youtu.be/VljEAcu7BLA?si…

କଥା ପରଦାର ଆଜି ପୁନର୍ମିଳନ ଉପରେ। ଗୀତ ତଥା ସମ୍ପାଦନାରେ ଦକ୍ଷିଣୀ ଛାଞ୍ଚ ପ୍ରୟୋଗର ଅୟମାରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା ଯାହା ଆଜିଯାଏ ବଳବତ୍ତର।

ଅନେକ ବର୍ଷ ତଳେ ଦେବ ଡି ଦେଖିଥିଲି। ଇମୋସନାଲ ଅତ୍ଯାଚାର ଗୀତଟି ଏବେବି ମୋର ପ୍ରିୟ। ସୃଜନଶୀଳତାକୁ ନଥିକରଣ ବୋଲି ଭାବିବା ଭୁଲ। ତାଛଡା ବ୍ଯବସାୟିକ ଦିଗ ହେଉଛି ସବୁଠୁଁ ବଡ ପ୍ରାଥମିକତା। ଭାଷା ବି ସ୍ଥାନ କାଳ ପାତ୍ର ନେଇ। ଲୋକ ରାଗିଲେ ପାଟିରୁ ଖରାପ ଶବ୍ଦ ବାହାରେ। ଭଦ୍ର ମହଲରେ ବୁଲେଇ ବଙ୍କେଇ କୁହାଯାଏ। ଗୋଟିଏ ବୃତ୍ତିକୁ ନିନ୍ଦା ନହେଉ।

ଭଲ ହେବାଟା ଏତେ ସହଜ ନୁହେଁ। ଭଲରେ ରହିବା କିମ୍ବା ଭଲେଇ ହେବା ଦ୍ଵାରା ନିଜକୁ ତଥା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଭୁଲେଇ ଦିଆଯାଇପାରେ, କିନ୍ତୁ ନୀଳବର୍ଣ୍ଣ ଶୃଗାଳ ପରି ଧରାପଡିବାର ଆଶଙ୍କା ସବୁବେଳେ। ତେବେ ଭଲ କିଏ ଭେଲ କିଏ କେମିତି ଜାଣିବା? କଥା ଅଛି, ସୁନା ଚିହ୍ନେ ବଣିଆ; ଗୁଣ ଚିହ୍ନେ ଗୁଣିଆ। ତେଣୁ କଷଟି ପଥରଟିଏ ଖୋଜିବା ହିଁ ସବୁଠାରୁ ବଡ ଦାୟିତ୍ବ।

କେତେଗୁଡିଏ ନୂଆ ଶବ୍ଦ ପ୍ରଚଳିତ କରିବା ପାଇଁ ମୁଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି। ଯଥା:

ଦୃଶ୍ୟବନ୍ଧ - ଭିଡିଓ

ଦୃଶ୍ଯାଂଶ - ଟ୍ରେଲର

ଉଙ୍କିକା - ଟିଜର

ଟୁବ - ୟୁଟ୍ୟୁବ ଚ୍ଯାନେଲ

ତେଣ୍ଡା - ହ୍ଯାଣ୍ଡଲ

ସ୍ବମିଦିଆ - ସୋସାଲ ମିଡିଆ

ପ୍ରମିଦିଆ - ମେନଷ୍ଟ୍ରିମ ମିଡିଆ

ଲେଖାଂଶ - କୋଟେସନ ବା କ୍ଲିପିଙ୍ଗ

ବର୍ଣ୍ଣନଦୀ - ନ୍ଯାରେଟିଭ

କୋବାଦିତା - ଡିସକୋର୍ସ

#ଓଡିଆ

Thursday, 8 May 2025

ଶ୍ରୀମାଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦ ଏକ ଦୃଢ ବିକଳ୍ପ

 ମୁଁ ଗତ କିଛିଦିନ ଭିତରେ ଲେଖିଥିବା ଏକ୍ସ ଡାକ୍ତି ଗୁଡିକର ସଙ୍କଳନ

ଓଡିଆ ଓଳିଆ: ଜ୍ଞାନୀ ନବୋଲାଇ ସବୁଦିନ ପାଇଁ ଜିଜ୍ଞାସୁ ହୋଇ ରହିବାର ଆସ୍ପୃହା

odiaolia.blogspot.com/2025/04/blog-p…

ମୁଁ ଗତ କିଛିଦିନ ଭିତରେ ଲେଖିଥିବା ଏକ୍ସ ଡାକ୍ତି ଗୁଡିକର ସଙ୍କଳନ। ପାଠକମାନଙ୍କୁ ପୁରୁଣା ପୃଷ୍ଠାଗୁଡିକୁ ଆଲୋଡନ କରିବାକୁ ଅନୁରୋଧ। ଏସ.ଆର.ଏ.-୧ ୦୨-ସି, ଶିପ୍ରା ରିଭିଏରା, ଇନ୍ଦିରାପୁରମ୍, ଗାଜିଆବାଦ - ୨୦୧୦୧୪, ଉତ୍ତର ପ୍ରଦେଶ।

ପ୍ରତିଦିନ ଏଠାରେ ମଣିଷ, ଜୀବନ, ବା ସମ୍ପର୍କ ଆଦି ସମ୍ବନ୍ଧରେ କିଛି ଅନୁଚିନ୍ତା ପଢିବାକୁ ମିଳେ କିନ୍ତୁ ତାହା ପ୍ରାୟ ସମୁଦ୍ରକୁ କେବଳ ଢେଉ ବୋଲି ମଣିବା ସାଙ୍ଗେ ସମାନ। ସବୁ ଜିନିଷର ଯେ ଅନେକ ମନସ୍ତାତ୍ତ୍ବିକ ତଥା ଦାର୍ଶନିକ ଦିଗ ରହିଛି ଏ ବିଷୟରେ ସାଧାରଣ ଭାବେ ସମସ୍ତେ ସଚେତନ ନୁହଁନ୍ତି। ତାପରେ ରହିଛି ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ଅନ୍ତର୍ଦୃଷ୍ଟି।

ଗୃହକର୍ତ୍ତା ହିସାବରେ ମୁଁ ଓଡିଶା, ଉତ୍ତର ପ୍ରଦେଶ, ଓ ପଶ୍ଚିମ ବଙ୍ଗର ବାସିନ୍ଦା। ତେଣୁ ଓଡିଆ ଭାବରେ ଦୀଘାରେ ଆଜି ଜଗନ୍ନାଥ ମନ୍ଦିର ଉଦଘାଟିତ ହେବା ନିଶ୍ଚିତ ଏକ ସୁଖଦ ଘଟଣା। ଖବରକାଗଜରେ ତିନି ପୃଷ୍ଠା ବ୍ଯାପି ବିଜ୍ଞାପନ। ତାଛଡା, ଧର୍ମାନ୍ଧତା ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯେ ଏକ ନୂତନ ପରିଭାଷା ସୃଷ୍ଟି ହେବାପାଇଁ ଯାଉଛି ସେଥିପାଇଁ ମମତାଙ୍କୁ ଧନ୍ୟବାଦ।

ସମାଜର ବୋରିଂ ଭାବମୂର୍ତ୍ତି ଯୋଗୁ ପ୍ରଜାତନ୍ତ୍ର ହିଁ ଅଧିକାଂଶଙ୍କ ପ୍ରିୟପାତ୍ର ହୋଇଥିଲା। ତା ଜରିଆରେ ମହତାବ ଓଡିଆମାନଙ୍କର ହୃଦୟ ଅଧିକାର କରିଥିଲେ। ୧୯୬୬ ମସିହାରେ ସେ ଜନକଙ୍ଗ୍ରେସ ଗଢିବା ପରଠାରୁ ମୁଁ ଆଉ କଙ୍ଗ୍ରେସକୁ ସମର୍ଥନ କରିନାହିଁ। ୧୯୮୦ରେ ବିଜେପିର ଗଠନ ହେବା ପରେ ମୁଁ ହିନ୍ଦୁତ୍ୱକୁ ବିରୋଧ କରିଆସିଛି। ବିକଳ୍ପ ସାବିତ୍ରୀ ଇରା। 

ଅନ୍ୟକୁ ଦୋଷ ଦେବା ପୂର୍ବରୁ ଜାଣି ରଖିବା ଉଚିତ ଯେ, ହୀନମନ୍ୟତା ନିଜର ଏକ ରୋଗ। କବି କଣ ମିଛରେ କଙ୍କାଳ କବିତା ଲେଖିଥିଲେ? ଉପାୟ କଣ? ଜଗନ୍ନାଥ ଯଦି ତୁମର ସବୁଠାରୁ ବଡ ବ୍ରାଣ୍ଡ ଓ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ତାକୁ ରିମିକ୍ସ କରି ପ୍ରଚାର କଲା, ତାହାହେଲେ କ୍ଷତି କେଉଁଠି? ଓଡିଶାର ଏତେବଡ ସାଂସ୍କୃତିକ ଦିଗବିଜୟର ମହତ୍ତ୍ବକୁ ବୁଝି ନପାରିବା ପରିତାପର ବିଷୟ।

ସେଇଟା ଭବିଷ୍ୟତ କହିବ। କିନ୍ତୁ ନଈ ନଦେଖି ...। ତାଛଡ଼ା, ପଦ୍ଧତି ବିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ।

୧୯୭୭ ମସିହାରେ, ମୁଁ ୫୦୦ ଟଙ୍କା ଦରମାରେ ପଞ୍ଜାବ ନ୍ଯାଶନାଲ ବ୍ଯାଙ୍କରେ ଚାକିରୀ ପାଇଥିଲି, ଯାହା ୨୦୦୦ରେ ସ୍ବେଚ୍ଛାକୃତ ଅବସର ନେଲାବେଳକୁ ୨୧୦୦୦ରେ ପହଞ୍ଚିଥିଲା। ପେନସନ କିନ୍ତୁ ମିଳିଲା ୫୦୦୦ ଟଙ୍କା, ଯାହା ୨୦୨୫ରେ ୩୮୦୦୦ରେ ପହଞ୍ଚିଛି। ପାଖାପାଖି ୫୦ ବର୍ଷର ସମୟ ସୀମା ଭିତରେ ଭାରତୀୟ ଅର୍ଥନୀତିର ପ୍ରଗତିକୁ ଏହି ମାପଦଣ୍ଡରେ ପରଖି ହେବ।

ଭି.ପି. ସିଂହ ମୋର ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ କାରଣ ସେ ନୈତିକତାର ପ୍ରତୀକ ଥିଲେ। ସ୍ବଳ୍ପ ଶାସନ କାଳ ମଧ୍ୟରେ ସେ ଏପରି କାମ କରିଯାଇଛନ୍ତି ଯାହାର ଗୁଞ୍ଜରଣ ଆଜି ବି ଶୁଣାଯାଉଛି। ସାଧାରଣ ମଣିଷ ରାଜନୀତିର କେନ୍ଦ୍ର ହେଉ ବୋଲି ତାଙ୍କର ଗୁରୁତ୍ୱ ଥିଲା। ରାଜା ହୋଇ ମଧ୍ୟ ଫକୀର ଭାବେ ଅସୀମ ଲୋକପ୍ରିୟତା ହାସଲ କରିଥିଲେ। ଛବି ଆଙ୍କୁଥିଲେ।

ଥରେ ଦିଲ୍ଲୀର ବୁଦ୍ଧ ଜୟନ୍ତୀ ପାର୍କରେ ଥିବା ମଞ୍ଚରେ କୌଣସି ଏକ ଉତ୍ସବ ପାଳନ ହେଉଥାଏ। ତଳକୁ ଓହ୍ଲାଇ ଓହ୍ଲାଇ ଗଲେ ସୁନ୍ଦର ପରିବେଶ। ମନ୍ତ୍ରୀ ଗିରିଜା ବ୍ଯାସ ଆସିଥାନ୍ତି। ମୁଖ୍ୟ ଅତିଥି ଭାବେ ଥିଲେ ଖଳନାୟକ ରଞ୍ଜିତ। କହିଲେ ନାୟକମାନେ ତ ଖାଲି ଗଛ ଚାରିପଟେ ବୁଲି ବୁଲି ଓ ଗୀତ ବୋଲି ବୋଲି ସମୟ ନଷ୍ଟ କରନ୍ତି। ଆମେ କିନ୍ତୁ ଠିକ ସୁଯୋଗ ନଉ!

ଆଜିଯାଏ ଏହି ସୁନ୍ଦର ଭକ୍ତିଗୀତଟିକୁ ହଜାରେ ଲୋକ ବି ଶୁଣିନାହାନ୍ତି ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଲାଗୁଛି। 

youtu.be/Qwj-z_wm7b4?si…

ନାୟକ ଓ ପ୍ରଣବ ପଟ୍ଟନାୟକ

କଥା ପରଦାର ଆଜି ଠିକରେ ଚାଲିଲାନି କି ପୁନର୍ମିଳନ ବିଷୟରେ ଅନେକ କଥା ଜାଣି ହେଲାନାହିଁ। ଅଜିତ କର ଥିଲେ ଶରତ ଓ ରଜତଙ୍କ ଭାଇ। ଛୋଟୀ ବହନ ଛବିର ଓଡିଆକରଣ। ନାୟକ ନାୟିକା ଦକ୍ଷିଣର। ଯାହା ମୁଁ ଖୋଜିଛି ଗୀତର ଚିତ୍ରାୟନରେ ପ୍ରଥମ କରି ଉନ୍ନତ ଦକ୍ଷିଣୀ ମୋନ୍ତାଜ ପ୍ରୟୋଗ କରାଗଲା ବୋଲି ସୂର୍ଯ୍ୟବାବୁ ସୂଚନା ଦେଲେ।

୨୦୦୦ ମସିହାରେ ବ୍ଯାଙ୍କରୁ ସ୍ବେଚ୍ଛାକୃତ ଅବସର ନେଲାପରେ ହାତକୁ ପ୍ରଥମଥର ପାଇଁ ଏତେ ପଇସା ଆସିଲା ଓ ମୁଁ ସବୁ ମ୍ୟୁଚୁଆଲ ଫଣ୍ଡରେ ବିନିଯୋଗ କରିଦେଲି। ଆଲାୟାନ୍ସରୁ ଜୁରିଖ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରାୟ ତିରିଶଟି ସ୍କିମ। କୋଠାରୀ ପାୟୋନିଅର ସେତେବେଳେ ଅଗ୍ରଣୀ ଥିଲା। ଡଟକମ ମାମଲା ଯୋଗୁ ସେନସେକ୍ସ ତଳକୁ ଯାଇ ୨୬୦୦ରେ ପହଞ୍ଚିଥିଲା। ୨୦୦୩ ଠାରୁ ବଢିଲା।

ପିଲାଦିନୁ ଆମେ ସମସ୍ତେ ଗପ ପଛରେ ବାଇ। କିନ୍ତୁ ଗୋଟାଏ ସମୟ ଆସେ, ମଣିଷ ସତ କଣ ଜାଣିବା ଲାଗି ବ୍ଯଗ୍ର ହୋଇଉଠେ। ସମ୍ବାଦ ଉପରେ ଭରସା କରେ। ବହିପତ୍ର ଘାଣ୍ଟେ। କିନ୍ତୁ ମିଛର ଲହଡି ପିଛା ଛାଡେ ନାହିଁ। ଗାଈ ବିଷୟରେ ରଚନା କେବେ ଦଶଟି ବାକ୍ଯରେ ସମାପ୍ତ ହୁଏନାହିଁ। ଯେତେ ବର୍ଣ୍ଣନା କଲେ ବି ତାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସତ୍ୟ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚି ହେବ ନାହିଁ।

ଆଧ୍ଯାତ୍ମିକତା ଗୋଟାଏ ଓଜନିଆ ଶବ୍ଦ। ମଣିଷ ଦୂରରୁ ହିଁ ବାଟ କାଟେ। କିନ୍ତୁ ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦ ସରଳ ଭାବରେ ବୁଝାଇଛନ୍ତି। ମାଟିକୁ ତ ଆମେ ସମସ୍ତେ ଜାଣୁ। ତା ଉପରେ ଆମେ ଠିଆ ହୋଇଛେ। କିନ୍ତୁ ମାଟି କାହା ଉପରେ ଠିଆ ହୋଇଛି? ମାନେ, ମାଟି କୋଉଠୁ ଆସିଛି? ଅଣୁ ପରମାଣୁ କହି ଠକି ଦେଲେ ଚଳିବ ନାହିଁ। ଚେତନାର ଏକ ସ୍ତର ଭାବରେ ବୁଝିବା ଆଧ୍ଯାତ୍ମିକତା।

ବ୍ରହ୍ମଚେତନା କଥା ପରମ୍ପରା ସୂତ୍ରରୁ ସମସ୍ତେ ଜାଣିଥାନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦ ସେଥିରେ ଚକଟିଏ ଜୋଡିଲେ। ସେ କିପରି ମାଟି ହେଲା ଓ ପୁଣି ବୁଲି ବୁଲି ଏବେ ମଣିଷ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିଛି, ସେ ରହସ୍ଯ ବର୍ଣ୍ଣନା କଲେ। ଖାଲି ସେତିକି ନୁହେଁ, ମଣିଷକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ପରବର୍ତ୍ତୀ ପାହାଚ "ଅତିମାନସ" କଥା କହିଲେ। ସେଥିପାଇଁ ସମସ୍ତଙ୍କର ସହଯୋଗ ଲୋଡା।

ନିଖିଳ ମୋହନ ପଟ୍ଟନାୟକଙ୍କ ସହ କନକ ଟିଭିର ସାକ୍ଷାତକାର। ବହୁତ ଶିକ୍ଷଣୀୟ ତଥା ପ୍ରେରଣାଦାୟକ। ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର କଥା ଜଣେ ଲୋକ ଏତେ କିଛି କରି ଦେଖାଇସାରିବା ପରେ ତାକୁ କେନ୍ଦ୍ର କରି ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ଉତ୍ସାହ ଓ ସହଯୋଗ ବଢି ଉଠିବା କଥା ତାହା କାହିଁକି ନାହିଁ। ଦେଖି ଜ୍ଞାନମଣ୍ଡଳର ପ୍ରତିଷ୍ଠାତା ବିନୋଦ କାନୁନଗୋଙ୍କ କଥା ମନେ ପଡିଲା।

ଶ୍ରୀଲୋକନାଥ ସନ୍ଦର୍ଭରେ ବାରଙ୍ଗ ଅଞ୍ଚଳର ଲେଖକ ନିଶାମଣି ତ୍ରିପାଠୀଙ୍କ ଝିଅ ଉର୍ବଶୀ ତ୍ରିପାଠୀ (ପରେ ଯୋଶୀ) ବୋଲି ଭୀମ ସିଂଙ୍କ ଅଜ୍ଞାତ ଅଧ୍ୟାୟ ବହିରେ ଉଲ୍ଲେଖ ଅଛି। ସେହିପରି, ମଲାଜହ୍ନ ସନ୍ଦର୍ଭରେ ନିତାଇ ପାଲିତଙ୍କ ସାନ ଭଉଣୀ ନନ୍ଦିତା ପାଲିତ (ପରେ ଘୋଷ) ଓ ଡକ୍ଟର ସନାତନ ମୁଖାର୍ଜୀଙ୍କ ଝିଅ କଲ୍ୟାଣୀ ମୁଖାର୍ଜୀ (ପରେ ଭଟ୍ଟାଚାର୍ଯ୍ୟ)।

ଉତ୍କଳ ଦୀପିକାର ସମ୍ପାଦକ ଗୌରୀଶଙ୍କର ରାୟ ଓ ତାଙ୍କ ସାନ ଭାଇ ନାଟ୍ୟକାର ରାମଶଙ୍କର ରାୟ।

ନାଟ୍ୟକାର ଅଶ୍ବିନୀ କୁମାର ଘୋଷ ଓ ତାଙ୍କ ସାନ ଭାଇ କାର୍ତ୍ତିକ କୁମାର ଘୋଷ।

(ଗୌରୀଶଙ୍କର ରାୟ ତାଙ୍କର ବଡ଼ ଅଜା ଓ ରାମଶଙ୍କର ରାୟ ତାଙ୍କର ସାନ ଅଜା ଥିଲେ - ଉଇକିପିଡ଼ିଆ)

ସମୟ ଥିଲେ ଦୃଶ୍ୟବନ୍ଧର ଲିଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ଧାଡିଏ ଦିଧାଡି ଲେଖିଲେ ଭଲ ହେବ କାରଣ ସମସ୍ତେ ସବୁବେଳେ ଦେଖିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ନଥାନ୍ତି। ତାଛଡା ଡାକ୍ତିଟି ପରେ ଖୋଜି ପାଇବା ପାଇଁ କିଛି ଗୋଟାଏ କଞ୍ଚିଶବ୍ଦର ଆବଶ୍ୟକତା ଥାଏ। ଶୁଭେଚ୍ଛା ଓ ଧନ୍ୟବାଦ।

କଲେଜ ଆସିଲା ପରେ ନୂଆ କରି ଫୁଲ ପ୍ଯାଣ୍ଟ ପିନ୍ଧିବା ପାଇଁ ପଡିଲା। ସେତେବେଳେ ମନରେ ଯେଉଁ ଶିହରଣ! କିନ୍ତୁ ଦି ତିନି ବର୍ଷ ପରେ ବେଲ ବଟମ ରୋଗ ମାଡିଲା। ତେଣୁ ଯେଉଁ ଦି ଚାରି ଖଣ୍ଡ ଥିଲା ସେଥିରେ ତିନିକୋଣିଆ ତାଳି ପକାଇ କାମ ଚଳାଇବା ପାଇଁ ପଡିଲା। ପୁଣି ବହୁ ପିଲା ବେଲ ବଟମ କଲି ବି ରଖିଲେ। ଝିଅମାନେ ଗୋଡ ସହିତ ହାତରେ ବେଲ ବଟମ ପିନ୍ଧିଲେ।

କେଦାରନାଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ କଟକର ଏକ ଦୋକାନରେ ପ୍ରଥମ କରି ଯେତେବେଳେ ସିମେଇ ଖାଇଥିଲି ମୋତେ ଅମୃତ ଭଳିଆ ସୁସ୍ବାଦୁ ଲାଗିଥିଲା। ସେମିତି, ଚାନ୍ଦିନୀଚୌକ କଡରେ ଥିବା ମାଡ୍ରାସ ହୋଟେଲରେ ଉଦାରନାଙ୍କ ସହ ଖାଇଥିବା ଦୋସା ବି ସ୍ବର୍ଗୀୟ ମନେହୋଇଥିଲା। ପରେ ଅବଶ୍ୟ ଭୁବନେଶ୍ବର ବାପୁଜୀ ନଗର ସାଉଥ ଇଣ୍ଡିଆନର ଦୋସା ଆଉ ଭେଜିଟେବୁଲ ପଲାଉ ଖୁବ ଖିଆ ହୋଇଛି।

ମନୋଜ ଦାସଙ୍କ ଭାଷଣ ବଙ୍ଗଳାରେ। ଦ୍ବିତୀୟ ଭାଗ ଦୃଶ୍ୟବନ୍ଧ ମଧ୍ୟ ଅଛି।

ଦିବର୍ଷ ଭିତରେ ଆଠ ଦଶଟି ଭଲ ଓଡିଆ କଥାଚିତ୍ର ଉତୁରିଛି ବୋଲି ପ୍ରଶଂସା ଶୁଣିବାକୁ ମିଳୁଛି। ବହୁତ ଆନନ୍ଦର ବିଷୟ। ସତୁରି ଦଶକରେ ନାଟକ ଯେଉଁ ବୌଦ୍ଧିକ ସ୍ତରକୁ ଛୁଇଁଥିଲା ସିନେମା ସେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିବା ତ କଷ୍ଟ କିନ୍ତୁ ଦର୍ଶକମାନଙ୍କର ପରିପକ୍ୱତା ବଢିବା ସନ୍ତୋଷଜନକ। କିନ୍ତୁ ନୂଆ ଗୀତ ସବୁ କେମିତି କେହି କହୁନାହାନ୍ତି। ଇତନା ସନ୍ନାଟା!

ହଷ୍ଟେଲକୁ ଆସିବା ପରେ, ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ନିଜକୁ ଟିକେ ସ୍ବୟଂସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବୋଲି ଅନୁଭବ କଲି ଶ୍ରୀୟାରେ ଦେଖିଥିଲି ଅନୁରାଗ। ଅତି ସୁନ୍ଦର କାହାଣୀ ଓ ଗୀତଗୁଡିକ ମଧ୍ୟ ଆକର୍ଷଣୀୟ। କିନ୍ତୁ ସୁନ ରୀ ପଓ୍ବନ ଗୀତରେ ମୌସୁମୀ ଚାଟର୍ଜୀ ଯେତେବେଳେ ବଲିଉଡରେ ପାଦ ରଖୁଛନ୍ତି, ତାର ପ୍ରଭାବ, ବିଶେଷ କରି ତାଙ୍କ ବାହାଡା ଦାନ୍ତର ତୀର, ଆଜି ବି ଉଜ୍ଜୀବିତ।

କଣ୍ଟେଣ୍ଟର ପରିମାଣ ଏପରି ବେଗରେ ବଢି ଚାଲିଛି ଯେ ଖତଗଦାରେ ପକାଇବା ସାଙ୍ଗେ ସମାନ। ତାଛଡା ପାଟିରୁ ନବାହାରୁଣୁ ଏଆଇ ଆଣି ଉତ୍ତର ଗଦା କରି ଦେଉଛି। ତାରି ଭିତରେ ମଣିଷର ସୃଜନଶୀଳତା ଓ ତାକୁ ବିକି ପେଟ ପୋଷିବାର ପ୍ରକ୍ରିୟାଟି ଉପରେ ଖଣ୍ଡା ଝୁଲୁଛି। ଏହି ପରିପ୍ରେକ୍ଷୀରେ ସଙ୍କଳନକାରୀମାନଙ୍କର ଗୁରୁତ୍ୱ ବହୁତ। ପଦୁଟିଏ ପ୍ରଶଂସାର ଲକ୍ଷେ ଗୁଣ।

ଲାଇଫ ଓ ଲାଇଭଲିହୁଡ ଦିଇଟା ଅଲଗା ଜିନିଷ। ଜୀବନକୁ ଯଦି ଅତି ବେଶି ନିଜର ବୃତ୍ତି ସହିତ ଜଡିତ କରିଦିଆଯାଏ, ତାହାହେଲେ ପରିଣାମଟା ଟିକେ କ୍ଷତିକାରକ ଦିଗକୁ ଯିବାର ସମ୍ଭାବନା ବଢିଯାଏ। ବୃତ୍ତି ହେଲା ଏକ ସାଧନ ତଥା ମାଧ୍ୟମ। ତା ବାହାରେ ଓ ଉପରକୁ ଅନେକ କିଛି କରିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ଥାଏ ଯାହା ପ୍ରତି ଶ୍ରୀମାଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦ ଦୃଷ୍ଟି ଆକର୍ଷଣ କରନ୍ତି।

କବି ମଞ୍ଜୁଳ କୃଷ୍ଣ ପ୍ରସାଦ ବସୁ

ଧର୍ମ ହେଲା ସବୁଠାରୁ ବଡ ଇନସ୍ୟୁରାନ୍ସ କମ୍ପାନୀ ଯାହା ପାଇଁ ପ୍ରତିଦିନ ବିଭିନ୍ନ ଭାବେ ପ୍ରିମିୟମ ଜମା କରିବାକୁ ପଡିଥାଏ। ଏହା ମଧ୍ୟ ଏକ ବିରାଟ ଏଣ୍ଟରଟେନମେଣ୍ଟ ହାଉସ ଯାହା ମାଧ୍ଯମରେ ବର୍ଷ ସାରା ନାଚ, ଗୀତ, ପ୍ରବଚନ, ଶୋଭାଯାତ୍ରା, ମେଳା, ମଉଛବ, ଓ ଭୋଜି ଆଦି ଲାଗି ରହିଥାଏ। ଏସବୁ ସହ ଯୋଗକୁ ଯୋଗ କରିବା ସକାଶେ ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ଉପଦେଶ।

ସତସ୍ତରିରେ ସୁନ୍ଦରଗଡରେ ଚାକିରି ପାଇ ଗାଆଁ ଛାଡିବା ପରେ କଂସାବାସନରେ ଖାଇବା ପ୍ରାୟ ବନ୍ଦ ହୋଇଯାଇଥିଲା। କେବଳ କନ୍ଦରପୁର ପାଖ ଆୟତପୁର ମୋର ଶ୍ବଶୁର ଘର ଭ୍ରମଣ ବେଳେ ଏ ସୁଯୋଗ ମିଳୁଥିଲା। ଜୀବନରେ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ଏବେ କିଛି କଂସାବାସନ କିଣିଲି। ସୁନାଥାଳିରେ ଖାଇବା ପରି ଲାଗୁଛି। ସ୍ବାସ୍ଥ୍ୟ ପାଇଁ ଭଲ ବୋଲି ତ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳେ। ଦେଖାଯାଉ!

ନୂପୁର କାହିଁକି ଭଳି, ଅନୁତାପରେ ନିର୍ମଳା ମିଶ୍ର ବୋଲିଥିବା ନିଜାମଙ୍କ ଅନ୍ୟ ଏକ ରଚନା, ନିଦଭରା ରାତି ମଧୁଝରା ଜହ୍ନ ବହୁ ଲୋକପ୍ରିୟତା ଅର୍ଜନ କରିଥିଲା। ଜେ ଆଦେନୀ ସଙ୍ଗୀତର ଏକ ନୂତନ ଅଧ୍ୟାୟ ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ଦୁଇ ବର୍ଷ ପରେ ବାସୁଦେବ ରଥଙ୍କ ସଙ୍ଗୀତ ନିର୍ଦ୍ଦେଶନାରେ ସଉତୁଣୀ କଥାଚିତ୍ରର, ଏମିତି ରାତି ମଧ୍ୟ ଅନୁରୂପ ସଫଳତା ହାସଲ କରିଥିଲା।

ଗତ ଶତାବ୍ଦୀରେ ବାମପନ୍ଥୀ ଚିନ୍ତାଧାରା ତଥା ସିକ୍ୟୁଲାର ବାତାବରଣର ପ୍ରଭାବ ବ୍ଯାପକ ଥିଲା। ବ୍ଯାଙ୍କରେ ବି ୟୁନିଅନ ପରିବେଶରେ ଲାଲ ସଲାମ ଓ କମ୍ରେଡମାନଙ୍କ ସହିତ ସାମିଲ ହେବାପାଇଁ ପଡୁଥିଲା। ପରେ, ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଦର୍ଶନ ପଢିବା ଅବସରରେ ବହୁ ବାମପନ୍ଥୀ ଚିନ୍ତକଙ୍କ ଦ୍ବାରା ମୁଁ ଉଦବୁଦ୍ଧ ହୋଇଛି। କିନ୍ତୁ ଶ୍ରୀମାଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦ ଏକ ଦୃଢ ବିକଳ୍ପ।

ଘରକୁ ଇଣ୍ଟରନେଟ ଆସିବା ଆଗରୁ ଗଦା ଗଦା ଖବରକାଗଜ ଲେଖାଂଶ ସାଇତିଥିଲି ଯାହାକୁ ପରେ ଜାଗା ଅଭାବରୁ ଫୋପାଡିବା ପାଇଁ ପଡିଲା। ୨୦୦୫ ମସିହାରୁ ଯାହା ଯେତେ ଭଲ ଜିନିଷ ପଢିଛି ବା ଆଖିରେ ପଡିଛି ତାକୁ ମୁଁ ସାବିତ୍ରୀ ଇରା ଲର୍ଣ୍ଣିଙ୍ଗ ଫୋରମ ଓ ଅନ୍ୟ ଦଶ ବାରଟି ପ୍ରାଙ୍ଗଣରେ ସାର୍ବଜନୀନ କରିଛି। ଆଶା ଶିକ୍ଷାପ୍ରଦ ହେବ।

selforum.blogspot.com

ମାନବ ସଭ୍ୟତା ଆରମ୍ଭରୁ ଶିକ୍ଷାର ଭୂମିକା ରହିଛି ଓ ରହିବ। ଇଣ୍ଟରନେଟ ଯୋଗୁ ଶିକ୍ଷାର ଉତ୍ସ ବର୍ତ୍ତମାନ ବ୍ୟାପକ ହୋଇଛି। ତା ସହିତ ଅବାଞ୍ଛନୀୟ ପ୍ରେରଣାର ବିପଦ ମଧ୍ୟ ବଢିଛି। ମୋର ସତୁରି ବର୍ଷର ଅନ୍ବେଷଣ ବ୍ଯର୍ଥ ହୋଇଯାଇଥାଆନ୍ତା ଯଦି ମୁଁ ଶ୍ରୀମାଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ଦର୍ଶନ ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ଆସିନଥାନ୍ତି। ନିଜକୁ ଶିକ୍ଷିତ କରିବା ଦାୟିତ୍ବ ନିଜର। 

https://x.com/NathTusar/status/1920540830638510314?t=MSATteGX15flsnvz-LkLgA&s=19

Tuesday, 29 April 2025

ଜ୍ଞାନୀ ନବୋଲାଇ ସବୁଦିନ ପାଇଁ ଜିଜ୍ଞାସୁ ହୋଇ ରହିବାର ଆସ୍ପୃହା

 ମୁଁ ଗତ କିଛିଦିନ ଭିତରେ ଲେଖିଥିବା ଏକ୍ସ ଡାକ୍ତି ଗୁଡ଼ିକର ସଙ୍କଳନ

ଓଡ଼ିଆ ଓଳିଆ: ଜୀବନ ଜଟିଳ ଓ ମଣିଷ ପରିସ୍ଥିତିର ଦାସ

odiaolia.blogspot.com/2025/04/blog-p…

ମୁଁ ଗତ କିଛିଦିନ ଭିତରେ ଲେଖିଥିବା ଏକ୍ସ ଡାକ୍ତି ଗୁଡ଼ିକର ସଙ୍କଳନ।

ପାଠକମାନଙ୍କୁ ପୁରୁଣା ପୃଷ୍ଠାଗୁଡ଼ିକୁ ଆଲୋଡ଼ନ କରିବାକୁ ଅନୁରୋଧ।

ଏସ.ଆର.ଏ.-୧ ୦୨-ସି, ଶିପ୍ରା ରିଭିଏରା, ଇନ୍ଦିରାପୁରମ୍,

ଗାଜିଆବାଦ - ୨୦୧୦୧୪, ଉତ୍ତର ପ୍ରଦେଶ। ଫୋନ୍: ୯୬୫୦୦-୬୫୬୩୬

ଉପେନ୍ଦ୍ର କୁମାର ଦକ୍ଷିଣରୁ ଫେରି ଯେତେବେଳେ ଓଡ଼ିଆ କଥାଚିତ୍ରରେ ସଙ୍ଗୀତ ନିର୍ଦ୍ଦେଶନା ଦେଲେ ମନ ଆକାଶ ଥିଲା ତାଙ୍କର ପ୍ରଥମ ଛବି। କିନ୍ତୁ ଧରିତ୍ରୀ କଥାଚିତ୍ର ପ୍ରଥମେ ମୁକ୍ତିଲାଭ କରିଥିଲା ଓ ତାଙ୍କୁ ଲୋକପ୍ରିୟତା ମିଳିଥିଲା। ତାଙ୍କ ସହିତ ଦକ୍ଷିଣୀ ଗାୟିକାମାନେ ଆସିଲେ। ପରେ ପରେ, ପ୍ରଯୋଜକ, ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ, ନାୟକ, ନାୟିକା, ଓ ଟେକନିସିଆନ।

ଧର୍ମ ଶାସ୍ତ୍ର ମାନଙ୍କରେ ବହୁ ପ୍ରକାରର ନୀତି ଶିକ୍ଷା ଦିଆଯାଇଛି। କିନ୍ତୁ ଏକଥା ଜଣାଶୁଣା ଯେ, ମଣିଷ ସେ ସମସ୍ତ ପାଳନ କରିପାରେ ନାହିଁ। ତଥାପି ବହୁ ଲୋକ ନୈତିକତାର ଛଳନା କରନ୍ତି। କେତେକ ଧରା ପଡ଼ି ଜେଲ ଯାଆନ୍ତି। ଗଣତନ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ନୈତିକତା ଉପରେ ପର୍ଯ୍ୟବେସିତ। କିନ୍ତୁ, ସେହି ମଣିଷ ହିଁ ତାକୁ ଚଲାଇବା ପାଇଁ ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ। କେମିତି ଚାଲିବ?

ଡ ଓ ଢ ତଳ ବିନ୍ଦୁର ବି ସଂହାର ହେଉ। ଭବିଷ୍ୟତର ଓଡ଼ିଆମାନେ ଧନ୍ୟବାଦ ଦେବେ। 

ମୁଁ ତ ଭାବିଥିଲି ଆପଣଙ୍କ ଉଦାହରଣ ବଳରେ ମୁଁ ବି ବିନ୍ଦୁ ଲଗାଇବାର ଝନଝଟରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବି। କିନ୍ତୁ ଆପଣ ଓଲଟି ତ୍ରୁଟି ବୋଲି କହିଲେ। ତେବେ ଏ ସମ୍ପର୍କରେ ଆପଣଙ୍କର ନିଜସ୍ବ ମତାମତ ଜାଣିଲେ ଖୁସି ହେବି। ତାଛଡ଼ା, ମୋ ଲେଖାର କେତୋଟି ଭୁଲ ଦର୍ଶାଇ ଦେଇଥିବାରୁ ଧନ୍ୟବାଦ। କିନ୍ତୁ, ଯୋଡ଼ା ଠିକ ନା ଜୋଡ଼ା?

x.com/ShivamPatnaik5…

ଯାହା ଜନ୍ମଗତ ତା ଉପରେ ମଣିଷର ହାତ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଶିକ୍ଷା ତଥା ଯଥାର୍ଥ ମନୋଭାବର ଦାୟିତ୍ବ ନିଜ ଉପରେ। ତେଣୁ ତନ-ମନ-ଧନ ପରି, କାୟ-ମନ-ବାକ୍ଯରେ ନିଜକୁ ସଂସ୍କୃତ କରିବା ହିଁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ମଣିଷର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ। ଏଥିପାଇଁ ପ୍ରଥମ ପଦକ୍ଷେପ ହେଲା ବେଦକୁ ମନେପକାଇବା ଯାହାର ଭାଷ୍ୟ ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦ ଲେଖିଛନ୍ତି। ଚେତନାର ପରିବର୍ତ୍ତନ ହେଲା ଆହ୍ଵାନ।

ଗଣତନ୍ତ୍ରରେ ଶାରୀରିକ ଶକ୍ତି ବା ବାହୁବଳର ଆଉ ବିଶେଷ ଭୂମିକା ରହିଲା ନାହିଁ କାରଣ ଆଇନ ନିଜ ହାତକୁ ନେବା ଅପରାଧ। କିନ୍ତୁ ମାରଧର କରିବାର ପ୍ରବୃତ୍ତିଟି ଦବିକରି ଥାଏ। ସାମାନ୍ୟ ସୁଯୋଗ ମିଳିଲେ କାମରେ ଲାଗିଯାଏ ବିଶେଷ କରି ଭିଡ଼ ଭିତରେ। ନହେଲେ ଅନ୍ୟକୁ ଗାଳି ଗୁଲଜ କରି ଲେଖିଲେ ବି ମନ କିଛିଟା ଶାନ୍ତ ହୁଏ। ନିଜର ବୀରତ୍ବ ବି ପ୍ରକାଶ ପାଏ।

ବହୁତ ଲୋକ ଜାଣିନଥିବେ ଯେ ଭୁବନେଶ୍ୱରରୁ ସମ୍ବାଦ ପ୍ରକାଶିତ ହେବା ପୂର୍ବରୁ କଟକରେ ଖବରକାଗଜ ଗୁଡ଼ିକ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଛପା ହଉଥିଲା। ହକରମାନେ ସାଇକେଲରେ ମୁଖ୍ୟ ଖବରକୁ ଡାକି ଡାକି ବିକ୍ରି କରୁଥିଲେ। ଘରେ ଖାଇବା ପୂର୍ବରୁ କିମ୍ବା ପରେ କ୍ରୋଡ଼ପତ୍ରକୁ ବାଣ୍ଟି ପଢ଼ିବାର ଆସର ଜମୁଥିଲା। କାଗଜ ଓ କାଳିର ସେ ଗନ୍ଧ ଭିତରେ ଥିଲା ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ନିଶା।

ପୃଥିବୀର ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ଯୁଦ୍ଧ ଲାଗି ରହିଛି। ରାଜନୈତିକ କାରଣକୁ ନେଇ ଯୋଜନାବଦ୍ଧ ଭାବରେ ଅପରାଧ ମଧ୍ୟ ଘଟୁଛି। ତାଛଡ଼ା ସ୍ଥାନୀୟ ଅପରାଧର ସଂଙ୍ଖ୍ଯା ଅଗଣିତ। ଜଣେ ବାବା ନିଜର ବ୍ଯବସାୟ ପାଇଁ ଜାଣିଶୁଣି ବାରମ୍ବାର ଅପରାଧ କରୁଛନ୍ତି ଓ କ୍ଷମା ମାଗୁଛନ୍ତି। ବ୍ୟାଙ୍କଲୋନ ଜରିଆରେ ଅନ୍ଧାଧୁନ ଦୁର୍ନୀତି ଚାଲିଛି। ଖଜୁରୀ ଗଛର କି ଗୁଣ ଗାଇବି।

କୌଣସି ବିଷୟରେ ଗବେଷଣା କରିବା ନିଶ୍ଚୟ ପ୍ରଶଂସନୀୟ କିନ୍ତୁ ତାହା ସବୁକିଛି ବୋଲି ପ୍ରମାଣ କରିବାର ବ୍ୟାକୁଳତା ଏକ ବିସଙ୍ଗତି। ଦେବତାମାନଙ୍କର ବିବର୍ତ୍ତିତ ହେବାର ଅବକାଶ ନଥିବାରୁ ମଣିଷ ସେମାନଙ୍କ ଠାରୁ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ବରେ ବୋଲି ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦ କହିଛନ୍ତି। ତେଣୁ ଜ୍ଞାନୀ ନବୋଲାଇ, ସବୁଦିନ ପାଇଁ ଜିଜ୍ଞାସୁ ହୋଇ ରହିବାର ଆସ୍ପୃହା କରିବାଟା ଶ୍ରେୟ।

ରାମଲୀଳା ଚାଲିଥାଏ ଓ ଦର୍ଶକମାନଙ୍କ ଭିତରୁ ହଠାତ ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀ ଲୋକ ଠିଆ ହୋଇ କହିଲେ, ଦେଖ ରାବଣ ଚାହାଣି, ତେଣେ ଘର ପଡ଼ିଛି ଅଛୁଆଣି। ଏତିକିରେ ବିଚରା କଳାକାର ଜଣକ ବେଜିତ ହୋଇଗଲେ। ବଖାଣିବାର ତାତ୍ପର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି ଯେ ନିଜର ଜୀବନ, ନିଜର ମନୋଭାବ, ବା ନିଜର ଯାତ୍ରାପଥ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ସଚେତନ ନହୋଇ ବାଜେ କଥାରେ ଶ୍ରମ ଓ ସମୟ ଅପଚୟ କରିବାଟା ଭୁଲ।

ଯାହାସବୁ ଘଟୁଛି ତା ପଛରେ କିଏ ଅଛି ଓ ଏହି ସମୟରେ କାହିଁକି ଘଟୁଛି ତାର ରହସ୍ୟ ଜାଣିବା ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କ ପକ୍ଷରେ କଷ୍ଟ। ରାଜନୈତିକ ରଣନୀତି ଆଜିକାଲି ଯୁଦ୍ଧଠାରୁ ବି ବେଶି କୌଶଳ ଆବଶ୍ୟକ କଲାଣି। ତେଣୁ ଟିଭି ପର୍ଦ୍ଦାରେ ଯାହା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରାଯାଉଛି ତାକୁ ସିଧା ସିଧା ବିଶ୍ବାସ କରିବାର କୌଣସି କାରଣ ନାହିଁ। ଲାଭବାନ କିଏ ହେଉଛି ଜାଣିବା କଥା।

ବଙ୍ଗଭଙ୍ଗ ବିଷୟରେ ତ ସମସ୍ତେ ଜାଣନ୍ତି ଯେ ଏହା ଧର୍ମର ଆଧାର ଉପରେ ହୋଇଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଆଉ ଗୋଟିଏ ଭିତ୍ତି ହେଲା ଭାଷା। ଏବେବି ବଙ୍ଗଳାଦେଶ ପାଖାପାଖି ହୋଇଗଲେ ଭାଷା ବହୁତ ବଦଳି ଯାଏ। ଠିକ କରି ବୁଝିହୁଏ ନାହିଁ। ତେବେ ଏହି ଲୋକଭାଷାରେ ପ୍ରଚୁର ଭାଟିୟାଲୀ ବା ମାଝୀ ଗୀତ ରହିଛି। ଓଡ଼ିଶାରେ ସମ୍ବଲପୁରୀ ଭାଷା ମଧ୍ୟ ଏକ ଅନୁରୂପ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛି।

ଭଲ ଲେଖାଟିଏ ଆଖିରେ ପଡ଼ିଲା। ନିକିତା ମହତା।

ରାଜା ଯେମିତି ପ୍ରଜାମାନଙ୍କୁ ଅସ୍ତ୍ରହୀନ କରି ରଖୁଥିଲେ ଗଣତନ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ସେହି ରୀତିକୁ ପାଳନ କଲା। ସୁରକ୍ଷାର ଭାର ସରକାରଙ୍କ ହାତରେ ଥିବାରୁ ନାଗରିକ ମାନେ ଶାନ୍ତିରେ ଜୀବନ ଯାପନ କଲେ। କିନ୍ତୁ ଆଜିକାଲି କେତେକ ଏହି ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ଖୁସି ନୁହଁନ୍ତି। ଘରେ ଘରେ ଅସ୍ତ୍ର ଶସ୍ତ୍ରର କାରବାର ହେଉ ବୋଲି ସେମାନଙ୍କର ଇଚ୍ଛା। ସେଥିପାଇଁ ଘୃଣା ଓ ଭୟ।

ଗଣତନ୍ତ୍ର ପରିପ୍ରେକ୍ଷୀରେ ଅମ୍ବେଡ଼କର। ଯଦୁମଣି ମହାନନ୍ଦ।

ନିର୍ବାଚନ ପରେ ଥଣ୍ଡା ପଡ଼ିଯାଇଥିଲେ। ପାଟି ଫିଟୁ ନଥିଲା। ଏବେ ପଞ୍ଝାଏ ମାତିଛନ୍ତି। ହେଲେ ବିଷୟଟା କଣ? କାଶ୍ମୀର ବିବାଦର ସମାଧାନ ନହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହିଂସାକାଣ୍ଡ ତ ଲାଗି ରହିବ। ଯୁଦ୍ଧ ବି ହୋଇପାରେ। ସେଥିପାଇଁ ସରକାର ଅଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ସେଇ ବାହାନାରେ ସବୁ ମୁସଲମାନମାନଙ୍କ ବିରୋଧରେ ବିଷୋଦଗାର କରିବାଟା କୋଉ ମହାନ ମଣିଷପଣିଆ? ଲଜ୍ଜାକର!

ଖଜୁରାହୋରେ ତ ବହୁତ ମନ୍ଦିର ରହିଛି କିନ୍ତୁ ପ୍ରାୟ ସବୁଗୁଡ଼ିକ ସେହି ଏକା ସହସ୍ରବାହୁ ଶୈଳୀର। ତାଛଡ଼ା, ଜୈନମାନଙ୍କର ଗୋଟିଏ ତୀର୍ଥ ସ୍ଥଳ ରହିଛି ଯାହା ଭିତରେ ଆମ ଓଡ଼ିଶା ଶୈଳୀର ଏକ ମନ୍ଦିର ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଥିଲା। ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗର ଦୀଘାରେ ଯେଉଁ ନୂତନ ଜଗନ୍ନାଥ ମନ୍ଦିର ଉଦଘାଟିତ ହେବାପାଇଁ ଯାଉଛି ତାହା କେତେଦୂର ପାରମ୍ପରିକ ଶୈଳୀର ଜାଣିନି।

କଲେଜରେ ପଢ଼ିବା ବେଳେ ହଷ୍ଟେଲରୁ ପାଞ୍ଚ ଛଅ ଜଣ ସାଙ୍ଗ ମିଶି ସାଇକେଲରେ ମୁଣ୍ଡଳି ବୁଲିବାକୁ ଯାଇଥିଲୁ। ସେତେବେଳେ ପୋଲଟା ଆରମ୍ଭ ହୋଇ ବହୁତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମିତି ପଡ଼ିରହିଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଯାହାହେଉ ମହାନଦୀର ଦୃଶ୍ୟ ସେଠାରେ ମନୋରମ। ଘର ବାହୁଡ଼ାର ଗୀତଟିଏ ସେଇଠି ଶୁଟିଂ ହୋଇଥିଲା ବୋଧହୁଏ। ମନର ଶାମୁକା ବୁକେ।

ଗଣତନ୍ତ୍ରକୁ ଲୋକମାନଙ୍କ ସରକାର ବୋଲି କୁହାଯାଏ କିନ୍ତୁ ତା ଭିତରେ ଏକ ବହୁତ ବଡ଼ ଗତିରୋଧକ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଖଞ୍ଜାଯାଇଛି। ଏହା ହେଉଛି ଲୋକପ୍ରତିନିଧିମାନଙ୍କ ଦ୍ବାରା ପରିଚାଳିତ ସରକାର। ନହେଲେ ନାଗରିକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପାଗଳାମିର ଶିକାର ହୋଇଥିବା କେତେକ ବ୍ୟକ୍ତି ଶାସନତନ୍ତ୍ର ଉପରେ ନିଜର ଆଧିପତ୍ୟ ବିସ୍ତାର କରନ୍ତେ। ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ୍ସ ଅଛି।

ଚାରି ମାସର ବ୍ୟବଧାନ ପରେ ଆଜିଠାରୁ ପୁଣି ଶ୍ଯାମନଗରରୁ ଖାଇବା ଆଣିବା ଆରମ୍ଭ କଲି। ଭାତ, ସମ୍ବର, ପାଞ୍ଚମିଶାଲି ସନ୍ତୁଳା, କଖାରୁ ଡଙ୍କ ତରକାରି, ଆମ୍ବ ଖଟା, ଶାଲାଡ, ଓ ତେଲାପିଆ ମାଛର ସୋରିଷ ବଟା ଝୋଳ। ଘରେ ବସି ଶାନ୍ତିପ୍ରଦ ଖାଇବା।

ହଁ, ବର୍ତ୍ତମାନ ମୁଁ ପଶ୍ଚିମ ବଙ୍ଗରେ ଅଛି। ଦିଲ୍ଲୀ ଅପେକ୍ଷା ଏଠାରେ ଭଲ ପାଗ। ଏକୁଟିଆ ରହୁଛି ତେଣୁ ଖାଇବାଟା ବାହାରେ।

https://x.com/NathTusar/status/1916889005251043525?t=6W_xx5vXnz_f0ydMJ5wddA&s=19

ବିଭିନ୍ନ ତେଣ୍ଡାର ଲେଖାରୁ ଦେଖାଯାଉଛି ଯେ ମୁଖ୍ୟତଃ ତିନି ଚାରି ଦିଗରେ ବିଦ୍ବେଷ ଭାବ ପ୍ରକାଶ ପାଉଛି। ପ୍ରଥମେ ମୁସଲମାନମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ। ଦ୍ବିତୀୟରେ ବଙ୍ଗାଳୀମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ। ବେଳେ ବେଳେ ସମ୍ବଲପୁର ଲୋକଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ। ତାଛଡା, ଓଡିଆ ନକହି ହିନ୍ଦୀରେ କଥାବାର୍ତ୍ତା ହେଉଥିବା ଯୁବ ସମାଜ ବିରୁଦ୍ଧରେ। ମୋ ମତରେ, ଏ ସମସ୍ତ ଅମୂଳକ।

ବହୁ ମହାନ ଓଡିଆମାନଙ୍କ ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ଯୁବାର୍ଷିକୀ ପାଳନ କରାଯାଉଛି। ସେମାନଙ୍କ ଆଦର୍ଶ ଓ ସାହିତ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପ୍ରେରଣାର ବିଷୟ। କିନ୍ତୁ ବର୍ତ୍ତମାନର ରାଜନୈତିକ ପରିସ୍ଥିତି ପରିପ୍ରେକ୍ଷୀରେ କାହାରିଠାରୁ ଉପଯୁକ୍ତ ଦିଗଦର୍ଶନ ଆଶା କରିବା ବୃଥା। ମୋର ଦୀର୍ଘ ସତୁରି ବର୍ଷର ଅଭିଜ୍ଞତା ତଥା ଅଧ୍ୟୟନ ସହକାରେ ମୁଁ ଯଥାସାଧ୍ୟ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି।

https://x.com/NathTusar/status/1917185669295997034?t=0AHOzpN6g74GedQFH0l9uA&s=19

Sunday, 20 April 2025

ଜୀବନ ଜଟିଳ ଓ ମଣିଷ ପରିସ୍ଥିତିର ଦାସ

 ମୁଁ ଗତ କିଛିଦିନ ଭିତରେ ଲେଖିଥିବା ଏକ୍ସ ଡାକ୍ତି ଗୁଡ଼ିକର ସଙ୍କଳନ

ଓଡ଼ିଆ ଓଳିଆ: କଟକକୁ ଛାଡ଼ି ଓଡ଼ିଶା ବା ଓଡ଼ିଆର ପରିକଳ୍ପନା ଅସମ୍ଭବ

odiaolia.blogspot.com/2025/04/blog-p…

ମୁଁ ଗତ କିଛିଦିନ ଭିତରେ ଲେଖିଥିବା ଏକ୍ସ ଡାକ୍ତି ଗୁଡ଼ିକର ସଙ୍କଳନ।

ପାଠକମାନଙ୍କୁ ପୁରୁଣା ପୃଷ୍ଠାଗୁଡ଼ିକୁ ଆଲୋଡ଼ନ କରିବାକୁ ଅନୁରୋଧ।

ତୁଷାର ନାଥ ମହାପାତ୍ର, ଏସ.ଆର.ଏ.-୧ ୦୨-ସି, ଶିପ୍ରା ରିଭିଏରା, ଇନ୍ଦିରାପୁରମ୍, ଗାଜିଆବାଦ - ୨୦୧୦୧୪ ଉତ୍ତର ପ୍ରଦେଶ। ଫୋନ୍: ୯୬୫୦୦-୬୫୬୩୬

ପିଲାଦିନେ ଆମ ଘରେ ଦି ହଳ ବଳଦ, ତିନି ଚାରୋଟି ଗାଈ ଓ ସେତିକି ବାଛୁରୀ ଥିଲେ। ତାଛଡ଼ା କୁକୁର, ବିଲେଇ, ଓ ଶୁଆ। ଆମ ଖାଇବା ପିଇବା ସାଙ୍ଗରେ ସେମାନଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ ପେୟ ବ୍ୟବସ୍ଥା ବି ଆମ ଜୀବନର ଅଙ୍ଗ ଥିଲା। ସେମାନଙ୍କର ଦେଖାରଖା କରୁଥିବା ଚାକର ବାକର ମଧ୍ୟ ଏକପ୍ରକାର ପରିବାରର ଅଂଶ ଥିଲେ। ଗହ୍ମା ପୂନେଇଁ ଦିନ ବଳଦ ମାନଙ୍କର ପୂଜା କରାଯାଉଥିଲା।

କୋଉଟା ଭଲ ଓ କୋଉଟା ଖରାପ ତାର ବାଛ ବିଚାର କେମିତି ହେବ? ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ବେଳୁ ମଣିଷ କହୁଛି ମୁଁ ଯାହା ଜାଣିଛି ତା ଠିକ। ଅବଶ୍ୟ ଶିକ୍ଷା ମାଧ୍ୟମରେ ତଥା ସାହିତ୍ୟ ଓ ସିନେମା ଦ୍ବାରା ସେ ଅନେକ କିଛି ଶିଖୁଛି। କିନ୍ତୁ ନୀତିଶାସ୍ତ୍ର ହେଲା ଦର୍ଶନ ଶାସ୍ତ୍ରର ଗୋଟିଏ ଶାଖା ଯାହା କଲେଜରେ ବିଏ କୋର୍ସ ଅନ୍ତର୍ଗତ। ତାକୁ ନପଢ଼ି, ଠିକ ଭୁଲ ହୋଇପାରେ।

ନିଜେ ଭଲ ଜାଗାରେ ଥାଇ କେତେକ ଗାଁର ଲୋକମାନେ କାହିଁକି ଚାଷ କରୁନାହାନ୍ତି ବା ମଦ ପିଉଛନ୍ତି ବୋଲି ସମାଲୋଚନା କରୁଛନ୍ତି। ମାନେ ଯିଏ ମୂଲିଆ ଥିଲେ ସେମାନେ ମୂଲିଆ ହୋଇ ରହିଥାନ୍ତୁ। ମଦ ପିଇବାର ଅଧିକାର ତାଙ୍କର ଆସିଲା କୋଉଠୁ? ଏପରି ମାନସିକତା ଉପଯୁକ୍ତ ଶିକ୍ଷା ଓ ସହାନୁଭୂତି ଅଭାବରୁ ଘଟୁଛି। ବ୍ୟକ୍ତି ସ୍ୱାଧୀନତାର ମର୍ମକୁ ବୁଝିବା ଦରକାର।

ଦୁଇ ଘଣ୍ଟା ଭିତରେ ଦୁଇଟି ବହି - ନରସିଂହ ସାହୁଙ୍କ ଝଡ଼ର କବରୀ ଓ ପଦ୍ମଜ ପାଳଙ୍କ ପାପ ପରି ନିଜର - ଗଡ଼େଇ ଦେଇ ଗଲି। ଅନେକ ଦିନରୁ ତ ପଢ଼ାପଢ଼ି ନାହିଁ କିନ୍ତୁ ଏପରି ହାଲୁକା ଧରଣର ଲେଖା ପଢ଼ି ବିସ୍ମିତ ତଥା ନିରାଶ ହେଲି। ବୋଧହୁଏ ଓଡ଼ିଆ ପାଠକକୁ ଟିକେ ଦେଶ ବିଦେଶ ବୁଲାଇ ଦେଲେ ସେଇଟା ହିଁ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଉପଲବ୍ଧି। ନହେଲେ ନାରୀ ଅଙ୍ଗ ଶୋଭା।

ଯିଏ ଗାଆଁ ଜୀବନ ସହିତ ପରିଚିତ ସିଏ ନିଶ୍ଚୟ ମାଟିର ମଣିଷ ଦ୍ବାରା ପ୍ରଭାବିତ ହେବ। ପିଲାଦିନେ ଆମ ଚାରିପଟେ ଭାଇଭାଗକୁ ନେଇ କଳି ତକରାଳ ଲାଗି ରହୁଥିଲା ତେଣୁ ଉପନ୍ୟାସଟି ଗଭୀର ରେଖାପାତ କରିଥିଲା ଯାହା ଆଜି ବି ବଳବତ୍ତର ରହିଛି। କିନ୍ତୁ ଆଜିକାଲିର ସହରି ସଭ୍ୟତାରେ ସେହି ଆଦର୍ଶର ପ୍ରାସଙ୍ଗିକତା ଆଉ ପ୍ରାୟ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ସଜୀବ ସାହିତ୍ୟ।

ସେତେବେଳେ ଆମେ ବୁଝି ପାରୁନଥିଲୁ, କିନ୍ତୁ କାନ୍ଥବାଡ଼ରେ ଲାଲ ତ୍ରିକୋଣ ଓ ନିରୋଧର ବଡ଼ ବଡ଼ ବିଜ୍ଞାପନ ଚାରିଆଡ଼େ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଥିଲା। ଜନସଙ୍ଖ୍ୟା ବିଷ୍ଫୋରଣକୁ ରୋକିବା ପାଇଁ ନେତାମାନେ ଭାଷଣ ଦେଉଥିଲେ। ସଂସାର କଥାଚିତ୍ର ମଧ୍ୟ ସେହି କଥାବସ୍ତୁ ଉପରେ। ଏବେ କିନ୍ତୁ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଅଧିକା ପିଲା ଜନ୍ମ କରିବା ପାଇଁ ଅନୁନୟ କରୁଛନ୍ତି।

ବିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଅବଦାନ ହେଲା ଅନିଶ୍ଚିତତା। କ୍ବାଣ୍ଟମ ତତ୍ତ୍ବ ଯୋଗେ ବିଜ୍ଞାନରେ ପ୍ରବେଶ କଲା ଏବଂ ମନୋବିଜ୍ଞାନ, ସମାଜଶାସ୍ତ୍ର, ଓ ଦର୍ଶନ ଆଦି କ୍ଷେତ୍ରକୁ ବ୍ଯାପିଲା। ସାହିତ୍ୟ ତ ସବୁଠାରୁ ବେଶୀ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଲା। କୌଣସି ଜିନିଷକୁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସତ୍ଯ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରିନେଇଯିବାର ଅବକାଶ ଆଉ ରହିଲା ନାହିଁ। ପାଠକ ହିଁ ସବୁ।

ସୃଷ୍ଟିର ରହସ୍ୟ, ଭଗବାନଙ୍କ ରହସ୍ୟ, ଜୀବନର ରହସ୍ୟ, ବା ଅର୍ଥନୀତିର ରହସ୍ୟ ସମ୍ପର୍କରେ ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କିଛି ସଠିକ ଭାବେ ଜଣାପଡ଼ିନାହିଁ। ସବୁ ମଣିଷର ସୀମିତ ଜ୍ଞାନ ତଥା କଳ୍ପନା ଉପରେ ପର୍ଯ୍ୟବେସିତ। କେବଳ ଅତିମାନସ ଚେତନାର ଅବତରଣ ଦ୍ବାରା ହିଁ ଏକ ନୂତନ ଜୀବନ ଓ ଏକ ନୂତନ ସମାଜର ସମ୍ଭାବନା ରହିଛି ବୋଲି ଶ୍ରୀମାଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦ କହିଛନ୍ତି।

ନୀତିଶାସ୍ତ୍ର ପରି ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟବୋଧ ବା ରସାନୁଭବ ମଧ୍ୟ ଦର୍ଶନ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅନ୍ୟ ଏକ ଶାଖା। ସାଧାରଣ ଭାବରେ ଆମକୁ ଯାହା ଭଲଲାଗେ ତାକୁ ଆମେ ଭଲ ବୋଲି କହୁ କିନ୍ତୁ କଥାଟା ଏତେ ସହଜ ନୁହେଁ। ସମାଜର ବିଭିନ୍ନ କଟକଣା ବା କୋଉଟା ଭଦ୍ରୋଚିତ, ଏହିପରି ପ୍ରଶ୍ନ ସବୁ ଅଡ଼ୁଆରେ ପକାନ୍ତି। ତାପରେ କଣ ଯଥାର୍ଥ ଆନନ୍ଦ ଦେଇପାରିବ ତାକୁ ଖୋଜିବା ପାଇଁ ହୁଏ।

ଆଗରୁ ବନ୍ଦରକୁ କେନ୍ଦ୍ର କରି ବଡ଼ ବଡ଼ ସହରମାନ ଗଢ଼ିଉଠୁଥିଲା କାରଣ ନୌବାଣିଜ୍ୟ ଥିଲା ଧନ ଅର୍ଜନର ଉତ୍ସ। ଧନ ସହିତ ନୈତିକତାର ଯେ ଅଧପତନ ହୁଏ ତାର ମଧ୍ୟ ସାମାଜିକ ସ୍ବୀକୃତି ଥିଲା। କେତେକ ଦେଶରେ ଆଜି ବି ସେହିଭଳି ପରିବେଶ ବଞ୍ଚି ରହିଛି। ନହେଲେ ପର୍ଯ୍ୟଟନ ଶିଳ୍ପର ବିକାଶ ଘଟିବା ଅସମ୍ଭବ। ଓଡ଼ିଶାରେ ଯାହାହେଉ ବୋଇତ ବନ୍ଦାଣ ରୀତି ଚାଲିଛି।

ସାତ ଜଣ ଅନ୍ଧ ଗୋଟିଏ ହାତୀ ଦେହରେ ହାତ ମାରି ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ କଳ୍ପନା କରିବାର ଗଳ୍ପଟି ସମସ୍ତେ ଜାଣନ୍ତି। ଦର୍ଶନ ଶାସ୍ତ୍ର ଦୃଷ୍ଟିକୋଣରୁ ଏହାର ବିଶେଷ ମହତ୍ତ୍ବ ରହିଛି କାରଣ କୌଣସି ଜିନିଷର ସ୍ବରୂପ ଜାଣିବା ସହଜ ନୁହେଁ। ଜୈନ ଦର୍ଶନର ସ୍ଯାଦବାଦ ବା ସପ୍ତଭଙ୍ଗୀନ୍ଯାୟ ଏକ ଅନୁରୂପ ତତ୍ତ୍ବ ଯେଉଁଥିରେ ସତ୍ଯର ସାତୋଟି ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରଭେଦ ଥାଏ।

ରାଜନୈତିକ ଦଳମାନେ ନିଜର ଗୋଟିଏ ମତବାଦ ପ୍ରଚାର କରି ସମର୍ଥକ ଯୋଗାଡ଼ କରନ୍ତି ଓ ଭୋଟ ମାଗନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ସେ ମତବାଦରେ କେତେ ଦୂର ସତ୍ଯତା ରହିଛି ତାହା ବିଚାର କରିବା ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କ ପକ୍ଷରେ ସମ୍ଭବ ହୁଏନାହିଁ। ସାମ୍ବାଦିକମାନେ ମଧ୍ୟ ଟଙ୍କା ନେଇ କଳାକୁ ଧଳା ବୋଲି କୁହନ୍ତି। ଏପରି ପରିସ୍ଥିତିରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ନାଗରିକ ସଚେତନ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ।

ବ୍ଯାରାକପୁରରେ ବସି ଖାଇଲାବଳେ ଭାବୁଥିଲି କେମିତି ଏଇ ଜାଗାଗୁଡି଼କର ଛତ୍ରେ ଛତ୍ରେ ଇତିହାସ ଖୁନ୍ଦି ହୋଇ ରହିଛି। ଏକ ଦିଗରେ ଇଙ୍ଗ୍ରେଜମାନଙ୍କ ଉନ୍ନତିମୂଳକ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଦିଗରେ ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କର ସ୍ବାଧୀନତା ପାଇଁ ପିପାସା। ବ୍ଯାରାକପୁରକୁ ଏକ ଛୋଟ କଲକାତା ଭାବରେ ନିର୍ମାଣ କରାଯାଇଥିଲା। ଆଜି ସେଠି ଗୋଟିଏ ବିସର୍ଜନ ଶୋଭାଯାତ୍ରା ଚାଲିଥିଲା।

୧୯୬୯ ମସିହାରେ ଇନ୍ଦିରା ଗାନ୍ଧୀ ବ୍ଯାଙ୍କ ଜାତୀୟକରଣ କରିଥିଲେ ବୋଲି ମୁଁ ୧୯୭୭ରେ ସୁନ୍ଦରଗଡ଼ ପଞ୍ଜାବ ନ୍ୟାଶନାଲ ବ୍ୟାଙ୍କରେ କିରାଣୀ ଚାକିରି ପାଇଥିଲି। ଯଶୱନ୍ତ ସିହ୍ନା କେନ୍ଦ୍ର ଅର୍ଥମନ୍ତ୍ରୀ ଥିଲାବେଳେ ବ୍ୟାଙ୍କରେ ଭିଆରଏସ ସ୍କିମ ଆସିବାରୁ ୨୦୦୦ ମସିହାରେ ମୁଁ ସ୍ବେଚ୍ଛାକୃତ ଅବସର ଗ୍ରହଣକରି ନିଜ ମନ ମୂତାବକ ଜୀବନ ଯାପନ କରି ପାରିଲି।

ବ୍ଯାରାକପୁର ପରି, କଲ୍ୟାଣୀ ମଧ୍ୟ କଲକାତାର ଭିଡ଼ରୁ ତ୍ରାହି ପାଇବା ପାଇଁ ଏକ ସହର ଭାବରେ ନିର୍ମାଣ କରାଯାଇଥିଲା। ତତ୍କାଳୀନ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ଡଃ ବିଧାନଚନ୍ଦ୍ର ରାୟ ଏହାର ପୃଷ୍ଠପୋଷକ ଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ସତୁରି ବର୍ଷ ପରେ ମଧ୍ୟ ସେମିତି କିଛି ଆଖିଦୃଶିଆ ଉନ୍ନତି ହୋଇଥିବାର ଦେଖିବାକୁ ମିଳେନାହିଁ। ମୁଁ ପ୍ରାୟ ପ୍ରତିଦିନ ଟ୍ରେନରେ ଅତିକ୍ରମ କରେ।

ଆମ ଗାଆଁକୁ ଥରେ ଯିଏ ଆସିଛି ଭଲ ଗୀତଟିଏ। ନାୟକ ପ୍ରବେଶ କରୁଛନ୍ତି, ନାୟିକା ସଖିମାନଙ୍କ ମେଳରେ ନାଚୁଛନ୍ତି, ଆମ୍ବ ପାରୁଛନ୍ତି, ଓ ଗାଧୋଉଛନ୍ତି। ଆକର୍ଷଣୀୟ ଦୃଶ୍ୟବନ୍ଧ ନିଶ୍ଚୟ। କିନ୍ତୁ ଲାଗିଲା ମେଲୋଡ଼ିରେ କୋଉଠି ଟିକେ କିଛି ବକ୍ରଗତି ରହିଯାଇଛି। ଯାହାହେଉ, ୧.୨୫ ବେଗରେ ଶୁଣିଲି; ଆଉ ବେଶି ବାରି ହେଲାନି।

ମାସାନ୍ତ ପରେ ସଙ୍କ୍ରାନ୍ତି ଆସେ ଓ ଏକ ନୂଆ ସୌର ମାସ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ କିନ୍ତୁ ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗରେ ସଙ୍କ୍ରାନ୍ତି ପରଦିନ ଠାରୁ ନୂଆ ମାସ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ସେହି ଅନୁସାରେ ଆଜି ପଏଲା ବୈଶାଖ ଓ ନବବର୍ଷ ପାଳିତ ହେଉଛି। କିନ୍ତୁ ଚାନ୍ଦ୍ରମାସ ହିସାବରେ ବୈଶାଖ ତ ପୂର୍ଣ୍ଣମୀ ପରଦିନ ପଡ଼ିବା କଥା। ତା ରହସ୍ୟ ମୋତେ ଜଣା ନାହିଁ। ପୁଣି ଏକ ସରକାରୀ ପାଞ୍ଜି ଅଛି।

ହୀରାକୁଦ ବୁଲି ସାରିବା ପରେ, ମହାନଦୀର ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିବି ବୋଲି ଥରେ ସମ୍ବଲପୁରରୁ ହୁମା ଗଲି। ସେଠୁ ଗଲି ସୁବର୍ଣ୍ଣପୁର। ତାପରେ ବୌଦ୍ଧ। ବେଳ ବୁଡ଼ି ଯିବାରୁ, ରେଢ଼ାଖୋଲ ପଟେ ହୋଇ ଫେରିଲି। ଏପଟୁ ତ ବାଙ୍କୀ ଯାଏ ଯାଇଛି। ମଝିତକ ବାକି ରହିଯାଇଛି। ଅକ୍ଷୟ ମହାନ୍ତିଙ୍କ ଗୀତରେ କଣ୍ଟିଲୋ ନୀଳମାଧବଙ୍କ ଉଲ୍ଲେଖ ରହିଛି। କେବେ ଯୋଗ ପଡ଼ୁଛି ଦେଖାଯାଉ।

ପିଲାଦିନେ ଚିନ୍ତାଧାରା ଗାଆଁ ଓ କଟକ ଭିତରେ ସୀମିତ ଥିଲା। ରିଜିଓନାଲ କଲେଜରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରଦେଶର ସହପାଠୀ ଓ ଅଧ୍ଯାପକ ଏକ ନୂତନ ପରିବେଶ ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ତାଛଡ଼ା ଭୁବନେଶ୍ବରର ସାଂସ୍କୃତିକ ସମ୍ପଦ। ଚାକିରି ସୁନ୍ଦରଗଡ଼ ପଠାଇଦେଲା। ତାପରେ ଦିଲ୍ଲୀ। ଏବେ ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗରେ। ଏମିତି ଅଭିଜ୍ଞତାର ପରିସର ବଢ଼ି ବଢ଼ି ଚାଲିଛି। ମନ ପରିବ୍ଯାପ୍ତ ହୋଇଛି।

ଓଡ଼ିଆ ସାଂସ୍କୃତିକ ଜଗତର ପ୍ରାୟ ସବୁ ବଡ଼ ବଡ଼ ଲୋକ ସେତେବେଳେ କଟକରେ ରହୁଥିଲେ। ଆମ ଯିବା ଆସିବା ବାଟରେ କେତେକଙ୍କ କୋଠା ଥିଲା। ନହେଲେ ବଡ଼ ଭାଇଙ୍କ ସାଇକେଲ ଆଗରେ ବସି ବୁଲି ଗଲାବେଳେ ସେ ଏଇଟା ୟାଙ୍କ ଘର ବା ତାଙ୍କ ଘର ବୋଲି ଚିହ୍ନାଇ ଦେଉଥିଲେ। ମଧୁପୁରର ବିଶିଷ୍ଟ ସଙ୍ଗୀତଜ୍ଞ ଶ୍ଯାମସୁନ୍ଦର ଧୀରଙ୍କ ଡଗରପଡ଼ା ବସାରେ ଆମେ ଭଡ଼ାରେ ଥିଲୁ।

କିଏ ଗୋ ଆଜି ଆସିଚି ଏ ଫଗୁଣ... ଦିନେ।

କଣ୍ଠଶିଳ୍ପୀ: ରୋଜାଲିନ

ସ୍ଵର ସଂଯୋଜନା: ନିରାକାର ଦାଶ

ଗୀତ ରଚନା: କୃଷ୍ଣ ପ୍ରସାଦ ବେହେରା

ତତ୍ତ୍ଵାବଧାନ: ଯଦୁନାଥ ପଣ୍ଡା

ପେନସନ ପାଇଁ ବର୍ଷକୁ ଥରେ ବଞ୍ଚିଥିବାର ପ୍ରମାଣ ଦେବାକୁ ପଡ଼େ। ଏଠି କିନ୍ତୁ ପ୍ରତିଦିନ। ଦି ଧାଡ଼ି ଲେଖିଲେ ତ କିଏ ଟିକେ ମନେ ପକାଇବେ। ତାପରେ ମସ୍ତିଷ୍କକୁ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ଷମ ରଖିବାକୁ ହେବ ନହେଲେ ବିଚାରା କୋଉଦିନ ସବୁ ପାଶୋରି ଦେବ। ତେଣୁ କୁହାଯାଏ ଯେ, ନିଜର ଘତ ପଡ଼ିଥିବା ରାସ୍ତା ଛାଡ଼ି ମଝିରେ ମଝିରେ ଟିକେ ନୂଆ ବାଟ ବି ଚିହ୍ନିବା ଦରକାର।

ନିମ୍ନଲିଖିତ ଟୁବ ଗୁଡ଼ିକ ଦରାଣ୍ଡିଲେ କିଛି ପାଇବାର ସମ୍ଭାବନା ଅଛି। 

youtube.com/@suhasmohanty3…

youtube.com/@laxminarayanm…

youtube.com/@navrangmusica…

youtube.com/@manassau6914?…

youtube.com/@tusarnathmohapatra …

ଜଣେ ଗୋଟିଏ ଭଲ କଥା କହିଛନ୍ତି। ଦର୍ଶନ ଶାସ୍ତ୍ର ଗୋଟିଏ ଅସୁବିଧାଜନକ ପାଠ କାରଣ ଅନେକ ସମୟରେ ନିଜର ପୁରୁଣା ଓ ପ୍ରିୟ ମତକୁ ଫିଙ୍ଗି ଦେବାକୁ ହୁଏ। କୌଣସି ଏକ ବିଷୟରେ ପ୍ରବନ୍ଧଟିଏ ଲେଖିଲେ ନୂଆ ଯୁକ୍ତି ବାଢ଼ିବାପାଇଁ ପଡ଼େ, ଓ ତଦ୍ଦ୍ଵାରା ଦୀର୍ଘ କାଳର ବିଶ୍ବାସ ଉପରେ ଧକ୍କା ଲାଗେ। ତେଣୁ ରଚନା ଲେଖିବା ଦରକାର।

rainbowther.blogspot.com/2025/04/writin…

ଏଇଟା କଣ ଆପଣଙ୍କ ଲେଖା? ଖୁବ ଭଲ ହୋଇଛି। କଇଁଚ ଓ ଠେକୁଆ ଗପ ତ ପ୍ରାୟ ସମସ୍ତେ ଜାଣନ୍ତି କିନ୍ତୁ ଏଠି ପୁଣି ତାକୁ ବିରୋଧ ସହିତ ଜୋଡ଼ି ଦିଆଗଲା। ତେବେ, କଇଁଚକୁ ନେଇ ଆଉ ଏକ କଳ୍ପନା ରହିଛି। ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକତା ଦୃଷ୍ଟିରୁ ତାକୁ ଅମରତ୍ବର ପ୍ରତୀକ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଇଛି।

incarnateword.in/cwm/12/the-cha…

ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେଓଙ୍କ ଓଡ଼ିଆ କଥାଚିତ୍ର ଗୀତର ସାହିତ୍ୟିକ ବିଶ୍ଲେଷଣ ସମ୍ବଳିତ ଛାୟାଗୀତି ନାମକ ସାପ୍ତାହିକ ସ୍ତମ୍ଭ ୧୯ ଅକ୍ଟୋବର ୨୦୨୩ ଠାରୁ ସକାଳରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଆସୁଛି। କିନ୍ତୁ ୧୯୭୭ରୁ କଥାଚିତ୍ରର ସଙ୍ଖ୍ୟା ବଢ଼ିବା ସାଙ୍ଗେ ସାଙ୍ଗେ ଯେଉଁ ପରିମାଣରେ ଆଲୋଚନା ହେବା କଥା ତାର ଅଭାବ।

odianadia.blogspot.com/2024/01/blog-p…

odianadia.blogspot.com/2024/03/blog-p…

ଓଡ଼ିଆ କଥାଚିତ୍ର ଗୀତର ସାହିତ୍ୟିକ ବିଶ୍ଲେଷଣ - ୩

ଛାୟାଗୀତି - ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେଓ (ସକାଳ ୧୯ ଅକ୍ଟୋବର ୨୦୨୩ ଠାରୁ ସାପ୍ତାହିକ ସ୍ତମ୍ଭ)

ତୁଷାର ନାଥ ମହାପାତ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସଙ୍କଳିତ

odianadia.blogspot.com/2025/04/blog-p…

ଏକା ଏକା ମନେ ମନେ ନିର୍ମଳା ମିଶ୍ରଙ୍କ ମୋର ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ ଗୀତ ବୋଲି ମୁଁ କେତେଥର କହିଛି। ଏହି ନୂଆ ଦୃଶ୍ୟବନ୍ଧରେ ଗାୟିକା ଏହି କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ ଗୀତଟିକୁ ପ୍ରାୟ ଅବିକଳ ଭାବେ ପରିବେଷଣ କରିଛନ୍ତି। ଖାଲି ଗୋପନେ ଶବ୍ଦଟିର ଉଚ୍ଚାରଣରେ ସାମାନ୍ୟ ତ୍ରୁଟି ରହିଛି ବୋଲି ମନେହେଲା। ଆଶା ମନର ଶାମୁକା ବୁକେ ବି ବୋଲିବେ।

କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ନୈତିକତାର ପ୍ରଶ୍ନ ଅଥବା ସାମାଜିକ ସମସ୍ୟାକୁ ନେଇ ହଠାତ ଗୋଟାଏ ମତାମତ ଦେଇଦେବାର ଅଭ୍ୟାସ ଏଠାରେ ଅନେକଙ୍କ ରହିଛି। କିନ୍ତୁ ମନେରଖିବାକୁ ହେବ ଯେ ଜୀବନ ଜଟିଳ ଓ ମଣିଷ ପରିସ୍ଥିତିର ଦାସ। ଧର୍ମ ବା ପାରିବାରିକ ସଂସ୍କାରର ଦ୍ବାହି ଦେଇ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ ନିୟମରେ ବନ୍ଧାଯାଇ ପାରିବ ନାହିଁ। ସେଥିପାଇଁ କୋର୍ଟ କଚେରୀ ରହିଛି।

ରାଜା ଯେମିତି ପ୍ରଜାମାନଙ୍କୁ ଅସ୍ତ୍ରହୀନ କରି ରଖୁଥିଲେ ଗଣତନ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ସେହି ରୀତିକୁ ପାଳନ କଲା। ସୁରକ୍ଷାର ଭାର ସରକାରଙ୍କ ହାତରେ ଥିବାରୁ ନାଗରିକ ମାନେ ଶାନ୍ତିରେ ଜୀବନ ଯାପନ କଲେ। କିନ୍ତୁ ଆଜିକାଲି କେତେକ ଏହି ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ଖୁସି ନୁହଁନ୍ତି। ଘରେ ଘରେ ଅସ୍ତ୍ର ଶସ୍ତ୍ରର କାରବାର ହେଉ ବୋଲି ସେମାନଙ୍କର ଇଚ୍ଛା। ସେଥିପାଇଁ ଘୃଣା ଓ ଭୟ।

କୁହାଯାଏ ଯେ ପୁରାତନ ଇତିହାସ ସକାଶେ ଖୁବ କମ ପ୍ରମାଣ ରହିଛି କିନ୍ତୁ ଆଧୁନିକ ଯୁଗ ପାଇଁ ଅତ୍ଯଧିକ। ସେହିପରି ଆମ ପିଲାବେଳେ ଯୌନ ଶିକ୍ଷାର ସୁଯୋଗ ଆଦୌ ନଥିଲା ପ୍ରାୟ କିନ୍ତୁ ଏବେ ସମସ୍ତେ ଉବୁଟୁବୁ। ତେଣୁ ଆମର ଯେଉଁ ଲୋକପ୍ରିୟ ବାରରେ ବାଜିଗଲା ବୟସ ଘଣ୍ଟି ଗୀତଟି ରହିଛି ତାକୁ ସଂଶୋଧନ କରାଯାଇ ଛଅରେ କରାଗଲେ ତାହା ଛି ଛି କୁ ଟପି ଯାଇପାରେ।

ନା, ଜୀବନକୁ ଯଦି ଆମେ କେବଳ ସାହିତ୍ୟ ବା ସିନେମା ସାହାଯ୍ୟରେ ବୁଝିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ତା ଭୁଲ ହେବ। ସାମାଜିକ ଜୀବନର ଅଭିଜ୍ଞତାକୁ ଯଦି ସବୁକିଛି ବୋଲି ଧରିନିଆଯାଏ ତା ବି ବିପଥଗାମୀ କରାଇବ। ଏ ପରିପ୍ରେକ୍ଷୀରେ ଦର୍ଶନ ଶାସ୍ତ୍ରର ବିଶେଷ ଭୂମିକା ରହିଛି। କିନ୍ତୁ ତା ମଧ୍ୟ ଅସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ। ଶ୍ରୀମାଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ଆଦର୍ଶ ହିଁ ଯଥାର୍ଥ ବାଟ।

ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ଓ ବିଜୁଳି ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ବିବାଦ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲା ତା ଶେଷ ହୋଇନାହିଁ। ପୁରାତନ ଓ ନୂତନ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ସର୍ବଦା ଲାଗିରହିଅଛି। ଅନୁତାପ କଥାଚିତ୍ରର ନୂପୁର କାହିଁକି ମୁଁ ବାନ୍ଧିଲି ଗୀତଟି ଯେତେବେଳେ ଚହଳ ସୃଷ୍ଟିକଲା ସେତେବେଳେ ଗୀତିକାର ନିଜାମଙ୍କ ପ୍ରତିଭାକୁ ସ୍ବତଃ ସ୍ବୀକୃତି ମିଳିଲା। ପରେ ହୃଦୟର ଏଇ ଶୂନ୍ୟତାକୁ ଜନ୍ମ ନେଲା।

https://x.com/NathTusar/status/1913988978379751645?t=OWIaCgcH8KJf-zYjVAQV3A&s=19

ଏକଥା ସତ ଯେ ଧର୍ମ ନିରପେକ୍ଷତା ନାମରେ ମୁଖ୍ୟ ରାଜନୈତିକ ଦଳଗୁଡ଼ିକ ମୁସଲମାନ ମାନଙ୍କ ଭୋଟ ବ୍ୟାଙ୍କ ଉପରେ ଅତିରିକ୍ତ ପରିମାଣରେ ନିର୍ଭରଶୀଳ ହୋଇପଡ଼ିଲେ ଯାହାଦ୍ୱାରା ଗଣତନ୍ତ୍ର ବିକୃତ ହେଲା। ପରବର୍ତ୍ତୀ ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ ଅନ୍ୟ ପଛୁଆ ଜାତି ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୋଟ ବ୍ୟାଙ୍କ ରୂପେ ଛିଡ଼ା ହେଲା। ତେଣୁ ଭାରତରେ ଗଣତନ୍ତ୍ର ବିକଳାଙ୍ଗ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛି।

ଏହି ପରିସ୍ଥିତିରେ ହିନ୍ଦୁ ଧର୍ମକୁ ବ୍ୟବହାର କରି କ୍ଷମତା ହାସଲ କରିବା ଥିଲା ଏକ ଚମତ୍କାର ରାଜନୈତିକ କୌଶଳ। କିନ୍ତୁ ଏହି ରଣନୀତି ଚିରସ୍ଥାୟୀ ନୁହେଁ ବୋଲି ସନ୍ଦେହ ଉପୁଜିଲା। ଫଳତଃ ମହାତ୍ମା ଗାନ୍ଧୀ ଏବଂ ଇନ୍ଦିରା ଗାନ୍ଧୀଙ୍କ ଠାରୁ ଉଧାର ନେଇ ମୋଦୀ ବ୍ଯକ୍ତିଗତ ଲୋକପ୍ରିୟତା ଉପରେ ଜୋର ଦେଲେ। ଦଳ ଗୌଣ ହୋଇଗଲା। ପ୍ରଚାର ହେଲା ଗେହ୍ଲାପୁଅ।

କିନ୍ତୁ ବ୍ଯକ୍ତିଗତ ଲୋକପ୍ରିୟତା କିପରି ଘୁଣଖିଆ ହୋଇଯାଏ ତାହା ଓଡ଼ିଶାରେ ଆମେ ଦେଖିଛେ। ଦିଲ୍ଲୀ ମଧ୍ୟ ପ୍ରମାଣିତ କରିଦେଇଛି। ତେଣୁ ଦଳ ଓ ଆଦର୍ଶ ବିନା ରାଜନୀତି ଠିକ ରୂପେ ଚାଲିପାରିବ ନାହିଁ ବୋଲି ବିଶ୍ଵାସ ସୃଷ୍ଟି ହେଉଛି। ଏହାହିଁ ଗଣତନ୍ତ୍ର ଲାଗି ଶୁଭଲକ୍ଷଣ। ଭୋଟ ବ୍ୟାଙ୍କ ଉପରେ ଭରସା ନକରି ସାଧାରଣ ନାଗରିକ ହିଁ ମୁଖ୍ୟ ସ୍ଥାନ ପାଇବ।

ନୋବେଲ ପୁରସ୍କାର ପାଇବାର ଲାଳସା ଯେ ମୋଦୀଙ୍କର ରହିଛି ଏହା ସର୍ବମାନ୍ଯ। ଏହି ପରିପ୍ରେକ୍ଷୀରେ ତାଙ୍କ ସରକାର ଯେ ଯଥେଷ୍ଟ ପଦକ୍ଷେପ ନେଇଛନ୍ତି ତାହା ମନା କରିହେବ ନାହିଁ। ଆରଏସ୍ଏସ୍ ମଧ୍ୟ ଅନେକ ସ୍ଥଳରେ ନିଜର ନୀତି ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିଛନ୍ତି। ବିଡ଼ମ୍ବନାର ବିଷୟ ଯେ, ଏହାଦ୍ବାରା ଦଳର ସମର୍ଥକ ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୀବ୍ର ଅସନ୍ତୋଷ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛି।

ମୋଦୀଙ୍କ ପରେ କିଏ? ଏ ପ୍ରଶ୍ନର କୌଣସି ସହଜ ଉତ୍ତର ନାହିଁ। କାରଣ ତାଙ୍କ ପରେ ଦଳ ଯେ ଏକ ହୋଇ ରହି ପାରିବ ତା ଆଶା କରିବା କଷ୍ଟ। ସେ ଯାହାହେଉ ଯୁବ ସମାଜ ଯେଉଁ ସବୁ ଆଶା ନେଇ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଗଭୀର ଆସ୍ଥା ଓ ବିଶ୍ବାସ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲା ସେସବୁ ଆଦୌ ପୂରଣ ହୋଇନାହିଁ। ଦଳର ଦିଗଦର୍ଶନକୁ ନେଇ ସନ୍ଦେହ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛି। ତେଣୁ ଭବିଷ୍ୟତରେ ଅସ୍ଥିରତା।

ଏହି ଅବସରରେ କଙ୍ଗ୍ରେସ ସମ୍ପର୍କରେ ଦିପଦ କହିଦେବା ଉଚିତ ହେବ ଯଦିଓ ଏହା ସମୟର ଅପଚୟ। ପରିବାର ନିଜର ମାଲିକାନା ଅଧିକାର ନଛାଡ଼ିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦଳର ଯେ କୌଣସି ଭବିଷ୍ୟତ ନାହିଁ ଏହା ଦିବାଲୋକ ପରି ସତ୍ୟ। ଓଡ଼ିଶାରେ ବର୍ତ୍ତମାନ କିଛି ଲୋକ ମରିଚୀକା ପଛରେ ଗୋଡ଼ାଇବା ପାଇଁ ଉଦ୍ୟତ। ସେହିପରି ଯେଉଁମାନେ ଏଏପି ପାଇଁ ଖୁବ ଲାଗିଥିଲେ, ବୁଝିଥିବେ।

https://x.com/NathTusar/status/1910349354981876112?t=4JoSfPXk4hlDKM7MMeThKg&s=19

Wednesday, 9 April 2025

କଟକକୁ ଛାଡ଼ି ଓଡ଼ିଶା ବା ଓଡ଼ିଆର ପରିକଳ୍ପନା ଅସମ୍ଭବ

 ମୁଁ ଗତ କିଛିଦିନ ଭିତରେ ଲେଖିଥିବା ଏକ୍ସ ଡାକ୍ତି ଗୁଡ଼ିକର ସଙ୍କଳନ

ଓଡ଼ିଆ ଓଳିଆ: ଉତ୍ତମ ମହାନ୍ତି ପୁଣି ମେଘ ସହିତ ମିଶିଗଲେ

odiaolia.blogspot.com/2025/03/blog-p…

ମୁଁ ଗତ କିଛିଦିନ ଭିତରେ ଲେଖିଥିବା ଏକ୍ସ ଡାକ୍ତି ଗୁଡ଼ିକର ସଙ୍କଳନ। ପାଠକମାନଙ୍କୁ ପୁରୁଣା ପୃଷ୍ଠାଗୁଡ଼ିକୁ ଆଲୋଡ଼ନ କରିବାକୁ ଅନୁରୋଧ।

ଏସ.ଆର.ଏ.-୧୦୨-ସି, ଶିପ୍ରା ରିଭିଏରା, ଇନ୍ଦିରାପୁରମ୍, ଗାଜିଆବାଦ - ୨୦୧୦୧୪, ଉ. ପ୍ର.। ଫୋନ୍: ୯୬୫୦୦-୬୫୬୩୬ ।

ଦର୍ଶନ ଓ ମନସ୍ତତ୍ତ୍ବ ଆଦି ଜୀବନ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ବିଷୟ ଗୁଡ଼ିକରେ ଉଚ୍ଚଶିକ୍ଷାର ବିଶେଷ ମହତ୍ବ ରହିଛି କାରଣ ଏହାର ତତ୍ତ୍ବ ସବୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚି ପାରୁନାହିଁ। ମଣିଷ ଏଠୁ ସେଠୁ ଯାହା ଶିଖୁଛି ସେଇଥିରେ କାମ ଚଳାଉଛି ହେଲେ ପ୍ରକୃତ ତଥ୍ୟ ଠାରୁ ଦୂରରେ ରହୁଛି। ରାଜନୀତି ଓ ମନୋରଞ୍ଜନ ଯୁବମାନସକୁ ଯେଭଳି ଭାବେ ଅକ୍ତିଆର କରୁଛି ତାହା ବଦଳୁ।

ଓଡିଶା ସଙ୍କେତ ଟୁବରେ ବହୁ ପାରମ୍ପରିକ ଗୀତର ସମାରୋହ। ଏବଂ ଯୁବ ପ୍ରତିଭା ମାନଙ୍କୁ ସୁଯୋଗ ଦିଆଯାଉଥିବା ନିଶ୍ଚୟ ପ୍ରଶଂସନୀୟ। କିନ୍ତୁ ଦୃଶ୍ୟବନ୍ଧ ଗୁଡ଼ିକର ଶୀର୍ଷକରେ ଓଡ଼ିଆ ଲେଖା ସ୍ଥାନ ପାଉନଥିବା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର ବିଷୟ। ସେହିପରି ଇଙ୍ଗ୍ରାଜୀରେ Sanket ବଦଳରେ Sanketa ହେଲେ ଯଥାର୍ଥ ବୋଧ ହୁଅନ୍ତା। ଓଡ଼ିଆ ଲିପି ବି ଗୋଲାକାର ହେବା ଉଚିତ।

ବନଜା ମହାନ୍ତି କୁହନ୍ତି ତାଙ୍କ ଅଭିନୟ ସମୟର କଥା। ପଦେ ଗୀତ ବି ବୋଲନ୍ତି।

ବିରାଟ ବିରାଟ ମନ୍ଦିର ତିଆରି କରିବା ପରିବର୍ତ୍ତେ ରାଜାମାନେ ଯଦି ନଦୀବନ୍ଧ ନିର୍ମାଣ କାର୍ଯ୍ୟରେ ମନ ଦେଇଥାନ୍ତେ ତାହାହେଲେ ଓଡ଼ିଶାର ରୂପ ଆଜି ଅନ୍ୟ କିଛି ହୋଇଥାଆନ୍ତା। ବନ୍ୟା ଦ୍ଵାରା ଯେଉଁ ବିପର୍ଯ୍ୟୟ ସୃଷ୍ଟି ହେଉଥିଲା ସେଥିରୁ ରକ୍ଷା ମିଳିଥାଆନ୍ତା ଓ ଏକ ସ୍ଥିର ଅର୍ଥବ୍ୟବସ୍ଥା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୋଇପାରିଥାଆନ୍ତା। ଦଳେଇ ଘାଇ କଥା ମନେଅଛି।

ଧର୍ମ, ପୁରାଣ, ଓ ମିଥ୍ଯା ଉପାଖ୍ୟାନ ମାନଙ୍କରୁ କ୍ଷାନ୍ତି ପାଇ ଓଡ଼ିଆ ସଂସ୍କୃତିର ଏକ ସ୍ଵତନ୍ତ୍ର ପରିଚୟ ସୃଷ୍ଟି କରିବା ନିମନ୍ତେ ଉଦ୍ୟମ ହେବା ଉଚିତ। ପର୍ଯ୍ୟଟନ ମଧ୍ୟ ଧର୍ମ ଠାରୁ ଦୂରେଇ ନିଜ ଗୋଡ଼ରେ ଛିଡ଼ା ହେବା ଆବଶ୍ୟକ। ପାରମ୍ପରିକ ଚିନ୍ତାଧାରା ମନସ୍ତାତ୍ତ୍ବିକ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣରୁ ହୃଦୟକୁ ଶୀତଳତା ପ୍ରଦାନ କରିଥାଏ କିନ୍ତୁ ଶିଥିଳତା ଆଣେ।

ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ଲିଖିତ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପୁସ୍ତକ ଦିବ୍ୟ ଜୀବନ କିମ୍ବା ସାବିତ୍ରୀ ପଢ଼ନ୍ତୁ। Reading a few lines from Savitri can help in such situations.

incarnateword.in/cwsa/33

ସମାଲୋଚନାଟି ଠିକ ମନେହେଉନାହିଁ କାରଣ ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ୟକ୍ତି ତାର ସ୍ବାର୍ଥକୁ ଜଗି ଚାଲିବ। ସାମଗ୍ରିକ ଅର୍ଥବ୍ୟବସ୍ଥା ସମ୍ବନ୍ଧରେ ମୁଣ୍ଡବ୍ୟଥା ତାର ଦାୟିତ୍ବ ନୁହେଁ। ଯାହା ଘଟୁଛି ତାର ଭଲ ଦିଗ ପ୍ରତି ମଧ୍ଯ ଦୃଷ୍ଟି ଆକର୍ଷିତ ହେଉ।

ଭାରତରେ ଗଣତନ୍ତ୍ର ଏବଂ ମୁକ୍ତ ବଜାର ରହିଛି ଯାହାର ଅଂଶବିଶେଷ ହେଉଛି ଓଡ଼ିଶା। ତାଛଡ଼ା ବିବର୍ତ୍ତନ ସଦୃଶ ସମୟର ଚକ୍ର ମଧ୍ଯ ଘୁରୁଛି। ତେଣୁ, ଓଡ଼ିଶାର ଅଧିକ ଉନ୍ନତି କାହିଁକି ହୋଇପାରିଲା ନାହିଁ ବୋଲି ଦୁଃଖ କରିବାର କୌଣସି କାରଣ ନାହିଁ। ସବୁ ଜିନିଷକୁ ଟଙ୍କାରେ ମପା ଯାଇପାରିବ ନାହିଁ। ଯାହା ଆମର ପ୍ରକୃତ ଯୋଗ୍ୟତା ତାକୁ ଚିହ୍ନିବାକୁ ହେବ।

କଳାହାଣ୍ଡିର ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ଚାଲିଥିବା ନାଟକମଣ୍ଡଳୀ ଗୁଡ଼ିକର ଦୃଶ୍ୟବନ୍ଧ ଦେଖି ମୋତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଲାଗିଲା। ଏପରି ଗୋଟିଏ ଶୈଳୀ ଏତେ ଲୋକପ୍ରିୟ ହୋଇଛି ଅଥଚ ତା ବିଷୟରେ ଆଲୋଚନା ଆଦୌ ନାହିଁ। ନାଚରେ ଛଉ ତଥା ଆଧୁନିକତାର ପ୍ରଭାବ ଥିବାପରି ଲାଗୁଛି କିନ୍ତୁ ପୋଷାକପତ୍ର ବୈଷ୍ଣବୀୟ ଧାରାର ମନେହୁଏ। କଥାବସ୍ତୁ କେଉଁ ପାରମ୍ପରିକ କିମ୍ବଦନ୍ତୀ।

ତୁଳସୀ ଓଝା, କବିତା ମଞ୍ଜରୀ ପ୍ରତିହାରୀ, ଓ ଗୌରାଙ୍ଗ ଚରଣ ଦାଶଙ୍କ ସମ୍ପାଦନାରେ ଓଡ଼ିଆ ଆତ୍ମପରିଚିତି ଚର୍ଚ୍ଚା ଏକ ବହୁମୂଲ୍ୟ ସଙ୍କଳନ। କଳା ଓ ସଂସ୍କୃତିର ବିଭିନ୍ନ ବିଭାବକୁ ଉପଯୁକ୍ତ ତଥ୍ଯ ସହ ତର୍ଜମା କରିବାର ପ୍ରଚେଷ୍ଟା ପ୍ରଶଂସନୀୟ। ପରିତାପର ବିଷୟ ଯେ ଅକାରଣ ସ୍ବାଭିମାନର ଦ୍ବାହିଦେଇ ଗୁଡ଼ାଏ ମିଥ୍ଯାକଥା ପ୍ରଚାର କରିବା ଫେଶନ ହୋଇଛି।

ଜୀବନର ପ୍ରଥମ ୩୩ ବର୍ଷ ଓଡ଼ିଶାରେ କଟିଥିବାରୁ ଓଡ଼ିଆ ସଂସ୍କୃତି ସମ୍ବନ୍ଧରେ ମୋର ଯଥେଷ୍ଟ ଅଭିଜ୍ଞତା ଥିଲା। ପରବର୍ତ୍ତୀ ୩୩ ବର୍ଷ ଦିଲ୍ଲୀରେ ଅତିବାହିତ ହେବା ଦ୍ୱାରା ଜାତୀୟ ତଥା ଆନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ଶୈଳୀ ସବୁ ସହ ମଧ୍ୟ ପରିଚୟ ହେଲା। ବର୍ତ୍ତମାନ ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗର ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରଦର୍ଶନ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ହେଉଛି। ଏ ସବୁର ସ୍ମୃତିରାଜି ମୋର ଏକ ବଡ଼ ସମ୍ପଦ।

ଯେଉଁ ସମୟରେ ଆଲବମ ଗୀତ ଗୁଡ଼ିକର ବଜାର ଗରମ ଥିଲା ମୋର ସେତେବେଳେ ଦେଖିବାର ସୁଯୋଗ ନଥିଲା। ଏବେ କେବେ କେବେ ଦେଖେ କିନ୍ତୁ କୌଣସି ଗୋଟିଏ ଦୃଶ୍ୟବନ୍ଧ ବି ସନ୍ତୋଷଜନକ ମନେହୁଏ ନାହିଁ। ନାଚ ଓ ପୋଷାକରେ ଅନେକ ଖଇଚା ରହିଥାଏ। ତଥାପି କିଛି ଗୀତ ଶୁଣିବାକୁ ଭଲ ଲାଗେ। ଚୁପ ଚାପ ପ୍ରେମ ଆମ ଗୀତଟି ବାରମ୍ବାର ଶୁଣିହେବ। ଚିତ୍ରାୟନ ସୁରୁଚିପୂର୍ଣ୍ଣ।

ବାସୁଦେବ ସାହୁଙ୍କ ଲିଖିତ ଓଡ଼ିଆ ଶବ୍ଦ ବ୍ୟୁତ୍ପତ୍ତି ବିଜ୍ଞାନ ପୁସ୍ତକର ପ୍ରଥମ ଭାଗରେ ୬୨ଟି ସଂସ୍କୃତ ଶବ୍ଦ ଓଡ଼ିଆରେ କିପରି ଭିନ୍ନ ଅର୍ଥରେ ବ୍ଯବହୃତ ହେଉଅଛି ତାହା ଦର୍ଶାଯାଇଛି। ଉଦାହରଣ ସ୍ବରୂପ ସାହସ ଏକ ଅପରାଧ ବା କୁକର୍ମ ସୂଚକ ଶବ୍ଦ ହୋଇଥିବାବେଳେ ଓଡ଼ିଆରେ ଏହା ବିକ୍ରମ ଅର୍ଥରେ ବ୍ଯବହୃତ ହେଉଅଛି। ସେହିପରି ସହଜର ମୂଳ ହେଲା ସହଜାତ।

ବ୍ଯାଙ୍କରେ ବଦଳି ଯୋଗାଡ଼ କରି ୧୯୮୮ ମସିହାରେ ମୁଁ ଓଡ଼ିଶା ଛାଡ଼ି ଦିଲ୍ଲୀ ଆସିଲି। ୨୦୦୫ରେ ଘରେ ଇଣ୍ଟରନେଟ ଆସିବା ଯୋଗୁ ଓଡ଼ିଆ ସହ ସମ୍ପର୍କ ବଢ଼ିଲା। ପ୍ରବାସୀ ଓଡ଼ିଆ ମାନଙ୍କର ବିଭିନ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମରେ ମଧ୍ୟ ଯୋଗ ଦେବାର ସୁଯୋଗ ମିଳିଲା। ଭାଷା ପ୍ରୀତିକୁ କିଭଳି ଧର୍ମ ଓ ରାଜନୀତିଠାରୁ ଅଲଗା କରିହେବ ତାହା ଭବିଷ୍ୟତ ପାଇଁ ଏକ ଆହ୍ବାନ।

ରାଜଧାନୀ ୧୯୪୮ ମସିହାରେ କଟକରୁ ଭୁବନେଶ୍ଵରକୁ ସ୍ଥାନାନ୍ତରିତ ହୋଇଗଲା ସତ କିନ୍ତୁ ଅଢ଼େଇ ମାସ ଆଗରୁ ଆକାଶବାଣୀ କଟକ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୋଇଥିବା ଯୋଗୁ ଏହା ସାଂସ୍କୃତିକ ପ୍ରାଣକେନ୍ଦ୍ର ଭାବରେ ନିଜର ବଡ଼ିମା ବଜାୟ ରଖିଲା। ତେଣୁ କଟକକୁ ଛାଡ଼ି ଓଡ଼ିଶା ବା ଓଡ଼ିଆର ପରିକଳ୍ପନା ଅସମ୍ଭବ। ଭାଷା ଦୃଷ୍ଟିରୁ ମଧ୍ୟ କଟକର ଉଚ୍ଚାରଣ ହିଁ ମାନକ ସ୍ବୀକୃତ।

ପୁରାତନୀ ଗୀତଗୁଡ଼ିକ ବିଷୟରେ ତ ମୁଁ ମୋଟେ ଆଲୋଚନା କରେନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଆଜି ସକାଳୁ ରମଣୀ ରତନ ମେଘକୁ ଚାହିଁ ଗୀତଟି ମନେପଡ଼ିଲା, ଓ ତିନି ଚାରୋଟି ଦୃଶ୍ୟବନ୍ଧ ଦେଖିଲି। ଲାଗୁଥିଲା ଅତି ନିମ୍ନ ସ୍ତରର କଣ୍ଠସ୍ବର ଓ ଅଳସ ଗତିର ରାଗ ବା ଛାନ୍ଦଟିଏ। କିନ୍ତୁ ଯେତିକି ଆଗକୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲା ସ୍ବର ଉପରମୁହାଁ ହେଲା। ଶେଷ ହେଲା ବେଳକୁ ଝାଳ ବୋହିଯିବ।

ହଉ ଚେଷ୍ଟା କରିବି। ଧନ୍ୟବାଦ।

ବିନୋଦ ବିହାରୀ ଦାସଙ୍କ ସଙ୍କଳିତ ସାରଳା ରତ୍ନଭଣ୍ଡାର ରସ ସାଗର ପୁସ୍ତକଟିକୁ ଯେତେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ ବି କମ ହେବ। ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତିର ଉଦ୍ୟମରେ କଣ ଯେ ସମ୍ଭବ ହୋଇନପାରେ, ଏହା ତାଙ୍କଠାରୁ ପ୍ରେରଣା ନେବା କଥା। ଯାହାହେଉ, ସୃଜନିକା ତଥା ଆର୍କାଇଭ୍ସଙ୍କ ସୌଜନ୍ୟରୁ ଏହି ସବୁ ଦୁର୍ଲଭ ପୁସ୍ତକ ବର୍ତ୍ତମାନ ହାତ ପାଆନ୍ତାରେ।

archive.org/details/sarala…

ଆମ ସ୍କୁଲ ସମୟରେ ଝିଅମାନଙ୍କର ଡାକ୍ରନ ଓ ଟ୍ବିଙ୍କଲ ଫ୍ରକ ଆସିଲା ଏବଂ ପୁଅମାନଙ୍କର ଟେରିଲିନ ଓ ଟେରିକଟ ଶାର୍ଟ। ଚଉଡ଼ା ଲୁହାଫାଳ ବାଲା ବୋଷ ଲଙ୍ଗଳ ଓ ତାଇଚୁଙ୍ଗ ଧାନ ଚାଷକୁ ବଦଳାଇ ଦେଲା। ଏଣ୍ଡ୍ରିନ ଓ ଫଲିଡ଼ଲ ଖାଇ କେତେକ ଆତ୍ମହତ୍ୟା କଲେ। ଅକ୍ଷୟ ମହାନ୍ତିଙ୍କ ଟାଇଚୁଙ୍ଗ ଧାନ ଗୀତ ବି ଥିଲା ଏକ ନୂଆ ବିପ୍ଳବ।

ହାତର ନାଲି ସୂତା ଓଡ଼ିଆ ନୁହେଁ ବୋଧହୁଏ। ଆଜିକାଲି ତ ସବୁ ବାରମିଶା। ମୁଁ ପୁରୁଣା କାଳ କଥା କହୁଥିଲି। କଳାଧଳା ସିନେମାଗୁଡି଼କ ହିଁ ଓଡ଼ିଆ ଚଳଣିର ପ୍ରମାଣ।

ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟର ଇତିହାସରେ କବିମାନଙ୍କର ସ୍ଥାନ ବହୁତ ଉଚ୍ଚରେ କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କ ରଚନା ବିଶେଷ କିଛି କାମରେ ଆସୁନାହିଁ। ଖାଲି ଜବରଦସ୍ତି ସ୍କୁଲ କଲେଜରେ କିଛି ପଢ଼ାଯାଉଛି। କେବଳ ଗୀତଗୁଡ଼ିକର ଚାହିଦା ରହିଛି। ହାଏ ତୋ ପ୍ରେମର ରଙ୍ଗୋଲି ଭଳି ଗୀତ ଯାହାର ନିଘା ଦଶ କୋଟିକି ଛୁଇଁଲାଣି ସେ କାହିଁକି ସାହିତ୍ୟ ପଦବାଚ୍ୟ ହେବନାହିଁ ବୁଝିହେଉନି।

ହାଏ ତୋ ପ୍ରେମର ରଙ୍ଗୋଲି ଓଡ଼ିଆ କଥାଚିତ୍ର ଗୀତ ଇତିହାସରେ ସବୁଠାରୁ ଲୋକପ୍ରିୟ ଗୀତ। ସୁନ୍ଦର ଭାଷା, ସୁନ୍ଦର ଭାବ, ସୁନ୍ଦର ସ୍ବର, ସୁନ୍ଦର ଗାୟନ, ସୁନ୍ଦର ସ୍ଥାନ, ସୁନ୍ଦର ଚିତ୍ରାୟନ, ଓ ସୁନ୍ଦର ନାଚର ସମାରୋହରେ ବୁଣା ଏହି ରଙ୍ଗୋଲିଟି ସବୁ ଓଡ଼ିଆଙ୍କ ପାଇଁ ଗର୍ବ। ସମସ୍ତେ ଶୁଣିଲେ ଦଶ କୋଟି ପୂରା ହୁଅନ୍ତା।

ଅର୍ଜୁନ କଥାଚିତ୍ରର ମୁଁ ତୁମକୁ ଭଲପାଏ ଗୀତଟି ଅନେକ ପରିମାଣରେ ହାଏ ମୋ ପ୍ରେମର ରଙ୍ଗୋଲି ସହିତ ତୁଳନୀୟ। କା କଥାଚିତ୍ରର ତୁମେ ଜାଣନା ଜାଣନା ପରି ଏହି ଗୀତଟିର ସ୍ବରରେ ଏକ ବିସ୍ତୃତତା ବା ବ୍ଯାପକତାର ଭାବ ରହିଛି। ତାଛଡ଼ା, ଭାଷା ମଧ୍ୟ ହୃଦୟରେ ଉତଫୁଲ୍ଲତା ଭରିଦେବା ପାଇଁ ପ୍ରକୃଷ୍ଟ। ଚିତ୍ରାୟନ ମନ୍ଦ ନୁହେଁ।

ମୁଁ ଏକା ତୁମର କଥାଚିତ୍ରର ଦିନେ ଏଇ ରଙ୍ଗ ଲାଗିବ ଦେହରେ ଗୋଟିଏ ସୁମଧୁର ଗୀତ। ଭଲ ଲେଖା, ଭଲ ସ୍ବର, ତଥା ଭଲ ଅଭିନୟର ସମାହାର ଯୋଗୁ ଏହା ନିଶ୍ଚୟ ଲୋକପ୍ରିୟ ହୋଇ ରହିବ। ସେହିପରି, ହାତ ଧରି ଚାଲୁଥା କଥାଚିତ୍ରର ଆଜି କାଇଁ ସବୁ ଋତୁ ଫଗୁଣ ଫଗୁଣ ଗୀତଟିରେ ମଧ୍ୟ ଉଜ୍ଜଳ ଭବିଷ୍ୟତ ଲୁଚି ରହିଛି। ଦୁଇଟି ଯାକ ୨୦୧୩।

ସୁନା ଶଙ୍ଖାଳି (୨୦୦୩) କଥାଚିତ୍ରର ମୋ ସପନର ରାଜାପୁଅ କେବେ ଆସିବ ଗୋଟିଏ ଭଲ ଗୀତ ଯାହାକୁ ବାରମ୍ବାର ଶୁଣିହେବ। ସେହିପରି, କେବେ ତମେ ନାହଁ କେବେ ମୁଁ ନାହିଁ (୨୦୧୨) କଥାଚିତ୍ରର ସାତ ଋତୁ ଗଲା ମୋତେ ଛୁଇଁ, ଅନୁରୂପ। ପ୍ରେମ ସବୁଠୁ ବଳବାନ (୨୦୧୩) କଥାଚିତ୍ରର ବର୍ଷା ବର୍ଷା ତମେ ଆସିଚ ମଧ୍ୟ ଏକ ଚିରସବୁଜ ଗୀତ।

ଜଲାଲ ଆଦେନୀଙ୍କ ଅନୁତାପ ଦ୍ବାରା ୧୯୭୭ ମସିହାରେ ଯେତେବେଳେ ଓଡ଼ିଆ କଥାଚିତ୍ର ସଙ୍ଗୀତର ଧାରା କଡ଼ ଓଲଟାଇଲା, ତାପରେ ବାସୁଦେବ ରଥ ଓ ମୁସୀର ଗୀତଗୁଡ଼ିକୁ ଏକ ନୂଆ ଉଚ୍ଚତାରେ ପହଞ୍ଚାଇଲେ। ଯଦିଓ ମୁଁ ଏହି ନୂତନତ୍ବକୁ ସ୍ବାଗତ କରିପାରୁନଥିଲି, ଲୋକପ୍ରିୟତା ବଢ଼ି ଚାଲିଥିଲା। ବାସୁଦେବ ରଥଙ୍କର ଏକ ଅନବଦ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି।

ମୁଁ ସବୁ ରାଜନୈତିକ ଦଳକୁ ବିରୋଧ କରୁଥିବା ଯୋଗୁ ଏଠାରେ ମୋର ସମର୍ଥକ ସଙ୍ଖ୍ୟା ଖୁବ କମ। ତାଛଡ଼ା ଶ୍ରୀମାଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ଭକ୍ତ ହିସାବରେ ଅନେକଙ୍କ ଦୂରଛଡ଼ା ଭାବ। ତଥାପି ବିଗତ ସତୁରି ବର୍ଷ ଭିତରେ ମୁଁ ଯାହା ବଡ଼ ଓ ବିଜ୍ଞ ମାନଙ୍କଠାରୁ ଶିଖିଛି ତାକୁ ହିଁ ଲେଖୁଛି। ବିଭିନ୍ନ ଭାଷା ଓ ସଂସ୍କୃତିର ଅବଦାନରେ ମୋ ଅଭିଜ୍ଞତା ପରିପୁଷ୍ଟ ହୋଇଛି।

ଧର୍ମ ରାଜନୀତିରୁ ଦୂରରେ ରହୁ। ଭାଷା ଓ ସଂସ୍କୃତିଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଲଗା ରହୁ। ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଆକର୍ଷଣ ରହିପାରେ, କିନ୍ତୁ ତାହା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଉପରେ ଲଦା ନଯାଉ। କିମ୍ବା ସେଇଟାକୁ ଏକମାତ୍ର ରାସ୍ତା ବା ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି ବିଚାର କରାନଯାଉ। ମୌଳିକ ଗଣତାନ୍ତ୍ରିକ ଚିନ୍ତାଧାରାରେ ଏସବୁ ସାଧାରଣ କଥା। କିନ୍ତୁ ସମୟ ଏପରି ଯେ ଅଆ କଖ ବି ଘୋଷେଇବା ଲୋଡ଼ା।

ଗଣତନ୍ତ୍ରର ନିୟମ କାନୁନ ଗୁଡ଼ିକ ଠିକ ମୂତାବକ ପାଳନ କଲେହିଁ ରାଜନୈତିକ ଦଳମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଖେଳଟି ଯଥାରୀତି ଚାଲିବ। କିନ୍ତୁ ଗୁନ୍ଦୁରେଇକି ଜିତିବା ଲାଗି ଚେଷ୍ଟା କଲେ ଗଣ୍ଡଗୋଳିଆ ପରିସ୍ଥିତି ସୃଷ୍ଟି ହେବ। ସମାଲୋଚନା କ୍ଷେତ୍ରରେ ମଧ୍ୟ ସେମିତି। ଭଦ୍ର ଭାଷା ଓ ଦୃଢ଼ ଯୁକ୍ତିକୁ ଚିହ୍ନେଇବାକୁ ପଡ଼ିବ ନାହିଁ। ଅଶ୍ଳୀଳ ଶବ୍ଦ ଦୂରରୁ ଗନ୍ଧେଇବ।

ଗଣତନ୍ତ୍ର କଣ ବୁଝିବା ପାଇଁ ବିଏ ଓ ଏମଏ ଆଦି ପାଠ ରହିଛି କିନ୍ତୁ ଏକବିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀରେ ଇଞ୍ଜିନିୟର ମାନଙ୍କୁ ସର୍ବଜ୍ଞ ବୋଲି ଜ୍ଞାନ କରାଗଲା। ପୁଣି ମେଣ୍ଢାପଲ ଭଳି ଧଇଁସଇଁ ହୋଇ ଧାଇଁବାକୁ ବାହାବା ମିଳିଲା। ତେଣୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ୟକ୍ତି ଭିତରେ ଯେଉଁ ସ୍ବତନ୍ତ୍ର ଏକ ଚିନ୍ତା ଶକ୍ତି ଥାଏ ତାହା ଶୁକୁଟି ଗଲା। ଚିନ୍ତା କଲେ ବାମପନ୍ଥୀ ବୋଲି ଗାଳି।

ନିଆଁ କଡ଼ରେ ଖାଦ୍ୟ ହାଉଲେ ହାଉଲେ ସିଝିବା ପରି ପାଠ ପାଖରେ ବୁଦ୍ଧି ପରସ୍ତ ପରସ୍ତ ହୋଇ ପାକଳ ହୁଏ। ହଜାରେ ବର୍ଷ ତଳେ କୁହାଯାଇଥିବା କଥାସବୁ ନିଆଁହୁଳା ପରି ହୁତୁ ହୁତୁ ହୋଇ ଜଳି ଉଠନ୍ତି। ଦୂର ଦୂରାନ୍ତର ମଣିଷଟି ସହିତ ଅଦ୍ଭୁତ ଆତ୍ମୀୟତା ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ। ରାତି ଅନିଦ୍ରା ହୋଇ ତା ବହି ପଢ଼ିବା ଲାଗି ଆବେଗ ଜନ୍ମେ। ହୃଦୟ ଲଭେ ସାଗରର ବିଶାଳତା।

ପରିବାରଟିଏ ଯେମିତି ବିଭିନ୍ନ ଅନ୍ତରଙ୍ଗ ସମ୍ପର୍କ ବଳରେ ବଞ୍ଚି ଆସିଛି, ସମାଜ ମଧ୍ୟରେ ସେପରି କୌଣସି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଆକର୍ଷଣ ନାହିଁ। ତେଣୁ ପରସ୍ପର ମଧ୍ୟରେ କିଣାବିକା ଓ ଲାଭ ଅର୍ଜନର କ୍ରିୟାଟିକୁ ଅନେକେ ମୁଖ୍ୟ ମାଧ୍ୟମ ଭାବରେ ବିବେଚନା କରିଥାଆନ୍ତି। କଥାଟା କିନ୍ତୁ ସତ୍ଯ ଠାରୁ ଟିକିଏ ଦୂରରେ। କାରଣ, ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଭାତୃତ୍ବ ହିଁ ଅସଲି ଅଠା।

ମୋର କଲେଜ ଜୀବନ ୧୯୭୧ ରୁ ୧୯୭୬। ଏହି ଛଅ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ଚଉଦଟି କଥାଚିତ୍ର ମୁକ୍ତିଲାଭ କରିଥିଲା। କଳା ସଂସ୍କୃତିର ନିଛକ ଦର୍ପଣ ଥିଲା କନକଲତା। ବତିଘର ଏକ କଳାତ୍ମକ ଛବି। ୨ୟ ଆଂଶିକ ରଙ୍ଗୀନ ଓ ପ୍ରଥମ ରଙ୍ଗୀନ ପ୍ରସ୍ତୁତି ଭାବରେ ସମୟ ଓ ଗପ ହେଲେ ବି ସତ ନାଆଁ କଲେ। ମମତା ଓ ଶେଷ ଶ୍ରାବଣ ଅଜସ୍ର ଲୋକପ୍ରିୟତା ସାଉଁଟିଲେ। ଯାଯାବର ଏକ ବିପ୍ଳବ।

https://x.com/NathTusar/status/1910021194067116099?t=N8ingCJOmDVOc8_RRXQomw&s=19

Tuesday, 18 March 2025

ଉତ୍ତମ ମହାନ୍ତି ପୁଣି ମେଘ ସହିତ ମିଶିଗଲେ

ମୁଁ ଗତ କିଛିଦିନ ଭିତରେ ଲେଖିଥିବା ଏକ୍ସ ଡାକ୍ତି ଗୁଡ଼ିକର ସଙ୍କଳନ

ଓଡ଼ିଆ ଓଳିଆ: ବଙ୍ଗଳାକୁ ଆବିଷ୍କାର କରିବାର ସୁଯୋଗ ମିଳିଲା

odiaolia.blogspot.com/2025/01/blog-p…

ମୁଁ ଗତ କିଛିଦିନ ଭିତରେ ଲେଖିଥିବା ଏକ୍ସ ଡାକ୍ତି ଗୁଡ଼ିକର ସଙ୍କଳନ। ପାଠକମାନଙ୍କୁ ପୁରୁଣା ପୃଷ୍ଠାଗୁଡ଼ିକୁ ଆଲୋଡ଼ନ କରିବାକୁ ଅନୁରୋଧ। ଏସ.ଆର.ଏ.-୧୦୨-ସି, ଶିପ୍ରା ରିଭିଏରା, ଇନ୍ଦିରାପୁରମ୍, ଗାଜିଆବାଦ-୨୦୧୦୧୪, ଉ. ପ୍ର.। ଫୋନ୍: ୯୬୫୦୦-୬୫୬୩୬ ।

ଆମ କଲେଜ ସମୟରେ ବିଭିନ୍ନ ସଭା ସମିତିରେ ମୁଖ୍ୟ ବକ୍ତାଙ୍କ ଭାଷଣ ଶୁଣିବା ଲାଗି ଆମେ ଏଠିକି ସେଠିକି ଯାଉଥିଲୁ। ରାଜକିଶୋର ରାୟ, ହୃଦାନନ୍ଦ ରାୟ, ଗୌରୀକୁମାର ବ୍ରହ୍ମା, ଶ୍ରୀରାମ ଦାଶ, ମନ୍ମଥନାଥ ଦାସ, ଓ ପ୍ରିୟବ୍ରତ ଦାସ ପ୍ରଭୃତି ବିଜ୍ଞ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଶୁଣିଥିବାର ମନେଅଛି। ତାଛଡ଼ା, ସାହିତ୍ୟ ସମାରୋହ ମାନଙ୍କରେ ବହୁ କବି ଓ ଲେଖକ କହୁଥିଲେ।

ପିଲାଦିନେ ରେଡ଼ିଓରେ ପଲ୍ଲୀସ୍ଵର ଗୀତ ବାଜୁଥିଲା ଓ କେତେକ ଗୀତ ବହୁତ ଲୋକପ୍ରିୟ ହେଉଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଧୀରେ ଧୀରେ ସେଇ ଧାରାଟି ଭଜନ ସାଙ୍ଗରେ ମିଶିଗଲା। ତେଣୁ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାରେ ଯାହା ସମ୍ଭବ ହୋଇପାରିଲା ନାହିଁ, ସମ୍ବଲପୁରୀ ଗୀତ ସେ ସ୍ଥାନ ପୂରଣ କଲା। ଅବଶ୍ୟ ଭୋଜପୁରୀ ଓ ପୁରୁଲିଆ ସହିତ ଏକ ଭୌଗୋଳିକ ସାମଞ୍ଜସ୍ୟ ତଥା ନବଜାତୀୟତା ଅନ୍ୟତମ କାରଣ।

ମୋ ସବା ବଡ଼ଭାଇ ଓ ନୂଆବୁ ସଚିବାଳୟରେ ଚାକିରି କରୁଥିଲେ ଓ କଳ୍ପନା ଫ୍ଲାଟ ନିକଟରେ ଏକ ଭଡ଼ାଘରେ ରହୁଥିଲେ। ମୁଁ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ରହି ବିଜେବି କଲେଜରେ ପଢ଼ିଲି। ପରବର୍ଷ ତାଙ୍କୁ ନଅ ନମ୍ବର ଫ୍ଲାଟରେ କ୍ବାର୍ଟର ମିଳିବାରୁ ମୁଁ ନିକଟସ୍ଥ ରିଜିଓନାଲ କଲେଜରେ ନାଆଁ ଲେଖାଇଲି। ଏଠି ଏଜୁକେସନ ବିଷୟଟି ଚାରିବର୍ଷ ଧରି କିଛି କିଛି ପଢ଼ିବାକୁ ହୋଇଥାଏ।

ରିଜିଓନାଲ କଲେଜରେ ଏଜୁକେସନ ସହ ବଟାନି ଓ ଏଗ୍ରିକଲଚର ମଧ୍ୟ ପଢ଼ିଲି। ଅଧିକାଂଶ ସହପାଠୀ ଓ ଅଧ୍ଯାପକ ଅଣଓଡ଼ିଆ। ବିରାଟ ଲାଇବ୍ରେରୀ। ବିଭିନ୍ନ ମାଗାଜିନ ପଢ଼ିବାର ଝୁଙ୍କ ବଢ଼ିଲା। ଦ୍ବିତୀୟ ବର୍ଷରୁ ହଷ୍ଟେଲରେ ରହିଲି। ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କ ସହ ଫିଲ୍ମଦେଖା ଓ ସାଇକେଲରେ ବୁଲିଯିବା। ତାଛଡ଼ା ରବୀନ୍ଦ୍ର ମଣ୍ଡପରେ ନାଟକ ବା ନାଚ କି ଗୀତର କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ।

ସକାଳେ ଆଜି ଜହ୍ନ ଆମକୁ ଲୁଚି ଦେଖୁଚି ଗୀତଟି ଶୁଣିଲି। ମାନିନୀର ତ ସବୁ ଗୀତ ଭଲ। ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ କଥା ହେଲା ଅନୁରାଧା ପୌଡ଼ୱାଲ ଆସିବା ପରେ ଦକ୍ଷିଣୀ ଗାୟିକାଙ୍କର ପ୍ରଭାବ କମିଲା। ଅନୁରାଧାଙ୍କ କଣ୍ଠରେ ଓଡ଼ିଆ ଓଡ଼ିଆ ପରି ଲାଗେ ଓ ତାଛଡ଼ା ତାଙ୍କର ଯେଉଁ ବିଶେଷ କ୍ଷମତା ସ୍ବରରେ ଟିକେ ସ୍ନେହ ବୋଳିବା ଲାଗି। ଆଜିକାଲିକା ଗେହ୍ଲା ସ୍ବର ବିକୃତ।

ସୂଚୀପତ୍ରକୁ ଆଭାସ ବୋଲି ଲେଖିବା ଏକ ପାଗଳାମି। ପୁଣି ଏକାଧିକ ବାର ଲେଖିବା ଆଉ ଗୋଟିଏ। ପୃଷ୍ଠା ସଙ୍ଖ୍ୟାକୁ ଏତେରୁ ଏତେ ବୋଲି ଲେଖିବା ହେଲା ତୃତୀୟ ଯାହା ଯାହାହେଉ ତୃତୀୟ ଖଣ୍ଡରେ ସୁଧାରି ଦିଆଯାଇଛି। କିନ୍ତୁ କ୍ରମ ସଙ୍ଖ୍ୟା ନଥିବାଟା ଚତୁର୍ଥ। ହେଲେ ପାଠକ ବିଚରା ନାଚାର। ବାରମ୍ବାର ଗଣିବାକୁ ପଡ଼େ। ମସିହା ଲେଖିଲେ ବି ସୁବିଧା ହୁଅନ୍ତା।

ଷାଠିଏ ଦଶକର କଥାଚିତ୍ର ମାନଙ୍କରେ ଯେଉଁ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାର ନଥିକରଣ ହୋଇଛି ତାକୁ ବଞ୍ଚାଇ ରଖିବା ପାଇଁ ଯଥାସାଧ୍ୟ ଉଦ୍ୟମ ହେବା ଉଚିତ। ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜିଲାର ଭାଷାରେ ଯେଉଁ ରୂପାନ୍ତର ଜୀବନ୍ତ ତାହାର ମଧ୍ୟ ବିକାଶ ହେଉ। ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦିତା ବା ଶତ୍ରୁତା ଦ୍ବାରା ନୁହେଁ। ସହଯୋଗ ଓ ସମନ୍ଵୟ ମାଧ୍ୟମରେ। ଆଶା ରଖିବା ଯେ ଓଡ଼ିଆ ଦିନେ ହିନ୍ଦୀର ସ୍ଥାନ ନେବ।

କିଛି ଲୋକ ବୁଝିପାରନ୍ତି ନାହିଁ ଯେ ଭାରତ ଗୋଟିଏ ଗଣତନ୍ତ୍ର ଓ ସମ୍ବିଧାନ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିଜ ମତବ୍ଯକ୍ତ କରିବାପାଇଁ ସ୍ବାଧୀନତା ଦେଇଛି। ତେଣୁ ଅନ୍ୟ ନାଗରିକଙ୍କୁ ଅମୁକ ପନ୍ଥୀ ବା ସମୁକ ପନ୍ଥୀ କହି ଗାଳିଗୁଲଜ କରିବା ମୁର୍ଖାମିର ପରିଚୟ। ତର୍କ ଓ ଦର୍ଶନ ଭିତ୍ତିରେ ନିଜ ଆଦର୍ଶକୁ ସାବ୍ୟସ୍ତ କରାଯାଇପାରେ। ସେଥିପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଓ ସାହାସ।

ମହମ୍ମଦ ସିକନ୍ଦର ଆଲାମ ନିର୍ବିବାଦରେ ଆମର ମହମ୍ମଦ ରଫି। ତେଣୁ ପ୍ରଣବ ପଟ୍ଟନାୟକଙ୍କୁ ମହେନ୍ଦ୍ର କପୁରଙ୍କ ସହ ତୁଳନା କରାଯାଇ ପାରିବ। ସେହିପରି ରଘୁନାଥ ପାଣିଗ୍ରାହୀ ହେଲେ ମାନ୍ନା ଦେ ଓ ଅକ୍ଷୟ ମହାନ୍ତି ହେଲେ କିଶୋର କୁମାର। ବାକି ଭିକାରୀ ବଳଙ୍କୁ ସହଜରେ ଓଡ଼ିଆର ମୁକେଶ ବୋଲି କହିହେବ। ଅବଶ୍ୟ ତାନସେନ ସିଂହ ପରବର୍ତ୍ତୀ କାଳର ରଫି ହେଲେ।

ଷାଠିଏରୁ ଅଶି ଦଶକ ମଧ୍ୟରେ ଓଡି଼ଆ କଥାଚିତ୍ରର ସଙ୍ଖ୍ୟା ବହୁତ ବେଶି ନୁହେଁ କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ସୁମଧୁର ଗୀତ ସବୁ ସୃଷ୍ଟି କରାଯାଇଛି ତାହା ଏକ ଗର୍ବର ବିଷୟ। କାରଣ ଅନ୍ୟ ଭାଷାମାନଙ୍କ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଅଧିକାଂଶ ଗୀତ କବିତାବୃତ୍ତି ଭଳି। ମେଲୋଡ଼ି ନାହିଁ। ତେଣୁ ବାଳକୃଷ୍ଣ, ଭୁବନେଶ୍ବର, ଶାନ୍ତନୁ, ଅକ୍ଷୟ, ରାଖାଲ, ଉପେନ୍ଦ୍ର ଓ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ଆଦି ନମସ୍ଯ।

ମୋତେ ସତୁରି ବର୍ଷ ଚାଲିଛି କିନ୍ତୁ ଓଡ଼ିଆ ହିସାବରେ ମୋର ଯେଉଁ ଗର୍ବ ଥିଲା ତାହା ଗଲା ବର୍ଷ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଛି। ଓଡ଼ିଆମାନେ ଏତେ ଶସ୍ତା ଓ ସହଜରେ ନିଜର ନିଜତ୍ବ ଓ ସ୍ବାଭିମାନକୁ ବିକି ଦେବେ ବୋଲି ମୋର ଧାରଣା ନଥିଲା। ସବୁଠାରୁ ଦୁଃଖ ଓ ଲଜ୍ଜାର ବିଷୟ ହେଲା ଶିକ୍ଷିତ ଗୋଷ୍ଠୀ ଏଥିରେ ଅଗ୍ରଣୀ ଭୂମିକା ନେଇଛନ୍ତି। ଆଶା ସେମାନେ ନିଜର ଭୁଲ ବୁଝିବେ।

ମନୋଜ ଦାସଙ୍କ ବାର ବର୍ଷ ତଳର ଭାଷଣର ଦୃଶ୍ୟବନ୍ଧ କନକ ଟିଭି ସୌଜନ୍ୟରୁ - ଅପ୍ରେଲ ୨୮, ୨୦୧୩। ଓଡ଼ିଆ କଥାଚିତ୍ର ସହ ନିଜ ସମ୍ପର୍କ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ମନୋଜ ଦାସ।

୧୯୫୬ ମସିହାର ଭାଇ ଭାଇ କଥାଚିତ୍ର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୁରାତନ ଧାରାରେ ସଙ୍ଗୀତ ସୃଷ୍ଟି ହେଉଥିଲା, କିନ୍ତୁ ୧୯୫୮ରେ ମୁକ୍ତିଲାଭ କରିଥିବା ମା ଛବିଟି ଯୁଗାନ୍ତକାରୀ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆଣିଲା। ଗୋରୀ ଗୋରୀ ଗୋରୀ, ଧୀରେ ଧୀରେ ଚଳେ ରାଈ, ଯେତେ ଆଖି ଥିଲା ବାବୁ ଶୁଣ, ଓ ବେଦନା ସାଗର ତୀରେ ଆଦି ବିଭିନ୍ନ ସ୍ବାଦ ଓ ସ୍ବରର ଗୀତ ଆଧୁନିକତାର ବାର୍ତ୍ତାବହ ହେଲେ।

କଥା ପରଦାର ଦରବାରରେ ଆଜି ଅପରିଚିତା। ସବୁଠୁଁ ଭଲ ଝିନପାପା ଗୀତଟି କଥାଚିତ୍ରରେ ସ୍ଥାନ ପାଇନାହିଁ। ତା ଜାଗାରେ ନିର୍ମଳା ମିଶ୍ର ଗାଇଥିବା କୁହୁ କୁହୁ ଗାଇଯାଏ ବନ କୋଇଲି ଗୀତଟି ମୁଁ କେବେ ଶୁଣିନାହିଁ। ରେକର୍ଡ଼ରେ ନାହିଁ କିନ୍ତୁ ଛବିରେ ଅଛି। ବହୁତ ବଡ଼ ବଡ଼ ନାଁକୁ ନେଇ ନିର୍ମିତ ଅଥଚ ପରିଣାମ ବିଧିର ବିଧାନ। ପୂର୍ବର ଅନୁରାଗ ସହ ତୁଳନୀୟ।

ମା (୧୯୫୮) ଠାରୁ ଘର ବାହୁଡ଼ା (୧୯୭୩) ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସଂସାର, ମାଂସର ବିଳାପ, ଓ ଭାଗ୍ଯ ଡବିଂକୁ ନେଇ ମୋଟ ତିରିଶଟି ଛବି। ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟ ତଥା ସଙ୍ଗୀତର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଯୁଗ। ମୁଖ୍ୟତଃ ଚାରିଜଣ ସଙ୍ଗୀତ ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ। ବାଳକୃଷ୍ଣ ଦାଶ, ଭୁବନେଶ୍ବର ମିଶ୍ର, ଶାନ୍ତନୁ ମହାପାତ୍ର, ଓ ଅକ୍ଷୟ ମହାନ୍ତି। ଲେଖା ଓ ସ୍ବରରେ ବଙ୍ଗଳା ଭାଷାର ସ୍ପଷ୍ଟ ପ୍ରଭାବ।

ମେଲୋଡ଼ିରେ କୋଉଠି ଟିକେ ଖଇଚା ରହିଗଲା କେଜାଣି ଇଲା ବସୁ (ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତୀ)ଙ୍କ କଣ୍ଠରେ ମା କଥାଚିତ୍ରର ଚାରୋଟିଯାକ ଗୀତ ଲୋକପ୍ରିୟ ନୁହଁନ୍ତି। ଦୁଇଟି ଗୀତ ପୁଣି ଅକ୍ଷୟ ମହାନ୍ତିଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ। ନାୟିକାଙ୍କ କଣ୍ଠରେ ମୁଁ ଯେ ଭାସେ ସପନେ ଗୀତଟି ସବୁଠାରୁ ବେଶି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବା କଥା କିନ୍ତୁ ଆଜି ଆକାଶେ, କେତେ ଯେ ଫୁଲ, ବା ଏଇ ଲଗନେ ବହୁ ଉପରେ।

କେବଳ ମା କଥାଚିତ୍ରର ମୁଁ ଯେ ଭାସେ ସପନେ ନୁହେଁ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଯୁଗର ଆହୁରି ଅନେକ ଗୀତ ଶ୍ରୋତାମାନଙ୍କର ଉପଯୁକ୍ତ ଆଦର ପାଇପାରି ନାହାନ୍ତି। ଉଦାହରଣ ସ୍ବରୂପ, ଦସ୍ୟୁ ରତ୍ନାକରର ମାୟାଘେରା ମଧୁବନେ, ଅମଡ଼ାବାଟର ମୋ ମନ ନାଚେ, ନବଜନ୍ମର ଏ ଦିନ ସୁନ୍ଦର, ଓ ଅଭିନେତ୍ରୀର ଜାଣେ ଜାଣେ ମୋ ରାଧିକା। ପରବର୍ତ୍ତୀ କାଳର ଗୀତ ଅପେକ୍ଷା ଏସବୁ ଉଚ୍ଚରେ।

କଥାଚିତ୍ରକୁ ଦ୍ବିତୀୟ ଥର ଦେଖିବା ପ୍ରାୟ କେବେ ସମ୍ଭବ ହୁଏନାହିଁ। କିମ୍ବା ଯିଏ ଦେଖିନାହିଁ ତା ପାଇଁ ନାମଟିଏ ମାତ୍ର। କିନ୍ତୁ ଗୀତର ଦୃଶ୍ୟବନ୍ଧରେ ନାୟକ ନାୟିକା ମାନଙ୍କୁ ବାରମ୍ବାର ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ। ତେଣୁ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଚିତ୍ରାୟିତ କିଛି ଲୋକପ୍ରିୟ ଗୀତର ସୂଚନା ଦିଆଗଲେ ଲେଖାଟି ଆହୁରି ଉପାଦେୟ ହେବ। ତାଛଡ଼ା ପ୍ରାଙ୍ଗଣରେ ଓଡ଼ିଆବି ରହୁ।

ବାଳକୃଷ୍ଣ ଦାଶ ଓ ଭୁବନେଶ୍ଵର ମିଶ୍ର ପ୍ରଥମ କରି ଏକାଠି ଭୁବନ କିଶନ ନାମରେ କେଦାର ଗୌରୀ କଥାଚିତ୍ରରେ ସଙ୍ଗୀତ ନିର୍ଦ୍ଦେଶନା ଦେଲେ ୧୯୫୪ ମସିହାରେ। କେବଳ ବୀଣା ଦେବୀ ବୋଲିଥିବା ଜୀବନ ଯାଏ ଜଳି ଗୀତଟିରେ ସାମାନ୍ୟ ଆଧୁନିକତାର ସ୍ପର୍ଶ ରହିଛି ବୋଲି ଜଣାପଡ଼େ। ସେହି ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଏହାର ଏକ ଐତିହାସିକ ସ୍ଥାନ ରହିଛି।

m.youtube.com/watch?v=-NK_hd…

କେଦାର ଗୌରୀର ଦୁଇବର୍ଷ ପରେ, ୧୯୫୬ ମସିହାର ଭାଇ ଭାଇ କଥାଚିତ୍ରରେ ମଧ୍ୟ ଭୁବନ କିଶନ ସଙ୍ଗୀତ ନିର୍ଦ୍ଦେଶନା ଦେଲେ, କିନ୍ତୁ ଆଧୁନିକ ଯୁଗକୁ ଜନ୍ମ ଦେବାର ଗୌରବ ଅର୍ଜନ କଲା ୧୯୫୮ ମସିହାରେ ମୁକ୍ତିଲାଭ କରିଥିବା ମା। ଭୁବନେଶ୍ବର ମିଶ୍ରଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶନାରେ ମୁଁ ଯେ ଭାସେ ସପନେ ଗୀତଟିର ଦୃଶ୍ୟବନ୍ଧ ବେଶ ଉପଭୋଗ୍ୟ।

ମା କଥାଚିତ୍ରର ଅନ୍ୟ ଏକ ବିଶେଷତ୍ବ ହେଲା ଅକ୍ଷୟ ମହାନ୍ତି ଓ ପ୍ରଣବ ପଟ୍ଟନାୟକ ପ୍ରଥମ କରି ସିନେମା ଗୀତ ବୋଲିଲେ। ମୋଟ ଆଠଟିରୁ ଅକ୍ଷୟଙ୍କ ପାଞ୍ଚ ଓ ପ୍ରଣବଙ୍କ ଗୋଟିଏ। ବେଦନା ସାଗର ତୀରେ ଗୀତଟି ଯୋଗୁ ବୋଧହୁଏ ପ୍ରଣବଙ୍କ ସହ କରୁଣ ଓ ଦର୍ଶନ ଭାବ ଜୋଡ଼ି ହୋଇଗଲା। ସ୍ତ୍ରୀ କଥାଚିତ୍ରର ବିତିଯାଏ ରେ ମଧ୍ୟ ଅନୁରୂପ।

ମା କଥାଚିତ୍ରର ନୂଆ ନାଗର ହରବର କରନା ଗୀତଟିକୁ ଅକ୍ଷୟ ମହାନ୍ତି ବୋଲିଛନ୍ତି ବୋଲି ବହୁତ କମ ଲୋକ ଜାଣନ୍ତି। କାରଣ ଲକ୍ଷ୍ମୀ କଥାଚିତ୍ରର ଏକ ଅନୁରୂପ ଗୀତ ଶୁଆ ଥଣ୍ଟ ନାଲି ନାଲି ସାରଦା ପ୍ରସନ୍ନ ନାୟକଙ୍କ କଣ୍ଠରେ ଯେଉଁଥିରେ ଉର୍ବଶୀ ଯୋଶୀଙ୍କ ନୃତ୍ୟ ରହିଛି। ମା'ରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀପ୍ରିୟା ମହାପାତ୍ର ଅଭିନୟ କରିଛନ୍ତି।

ଝୁମ ଝୁମ ଝୁମ ଝୁମ ବାଜେରେ ନୂପୁର ଗୀତରେ ଆଉ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ସହ ନୃତ୍ୟ ପରିବେଷଣ କରିଛନ୍ତି ଗ୍ଲୋରିଆ ମହାନ୍ତି (ରାଉତ)। ଏକ ରକମର ଆଇଟମ ନମ୍ବର ସେତେବେଳର। ସେଇଥିପାଇଁ ତ ମା ଆଧୁନିକ। କା କଥାଚିତ୍ରର ସେମିତି ଏକ କ୍ଷଣରେ ସଞ୍ଜୁକ୍ତା ପାଣିଗ୍ରାହୀ (ମିଶ୍ର)ଙ୍କ ନୃତ୍ୟ ଅଛି ମଧୁର ଏ ଚାନ୍ଦ ରାତି ଗୀତର ମଧୁର ଛନ୍ଦରେ।

ଏଠି ମୁଁ ଦେଖୁଛି। ଶିମିଳି ଫୁଲକୁ ନେଇ ବଙ୍ଗଳାରେ କେତେକ ଗୀତ ରହିଛି କିନ୍ତୁ ଓଡ଼ିଆରେ ଶୁଣିଲା ଭଳିଆ ମନେପଡୁ଼ନି। ଓଡ଼ିଆରେ ଶିମିଳି କହିଲେ ... ଘଷିବା ଢଗଟି ମନେପଡ଼େ!

ମା କଥାଚିତ୍ରରେ ଭୁବନେଶ୍ବର ମିଶ୍ର ପ୍ରଥମ କରି ଏକକ ଭାବରେ ସଙ୍ଗୀତ ନିର୍ଦ୍ଦେଶନା ଦେବାର ସୁଯୋଗ ପାଇଲେ ଓ ଅକ୍ଷୟ ମହାନ୍ତି ପାଞ୍ଚଟି ଗୀତରେ କଣ୍ଠଦାନ କରି ନିଜର ଦୃଢ଼ ମୂଳଦୁଆ ସ୍ଥାପନ କଲେ। ଗୋରୀ ଗୋରୀ ଗୋରୀ ଗୀତଟି ସେ ନିଜେ ଲେଖିଥିଲେ ମଧ୍ୟ। କହିବା ବାହୁଲ୍ୟ ଯେ, ଗୀତଟି ବିପୁଳ ଲୋକପ୍ରିୟତା ହାସଲ କରିଥିଲା।

ମା କଥାଚିତ୍ରର ବେଦନା ଓ ଉଦାସୀ ଗୀତଟି ପ୍ରଣବ ପଟ୍ଟନାୟକ ବୋଲିଥିଲେ କିନ୍ତୁ ଆଉ ଏକ ବିଷାଦାତ୍ମକ ଗୀତ ମଧ୍ୟ ଥିଲା। କବିଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଟ୍ରେଡ଼ମାର୍କ ଭାଷା ଓ ଭାବ ଆଉ ଅକ୍ଷୟ ମହାନ୍ତିଙ୍କ ଉଦାତ୍ତ କଣ୍ଠ। ରୀତି ଯୁଗର ସମସ୍ତ ରଚନାବଳୀକୁ ପଛରେ ପକାଇ ଦେଇ ସୃଷ୍ଟି ହେଲା ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟ ତଥା ସଙ୍ଗୀତର ନୂତନ କୋଣାର୍କ।

ପ୍ରଥମ କରି ସିନେମାରେ ଗୀତ ବୋଲିବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ଅକ୍ଷୟ ମହାନ୍ତି ଓଡ଼ିଆର ନବମ କଥାଚିତ୍ର ମା'ର ବିଭିନ୍ନ ଧରଣର ପାଞ୍ଚଟି ଗୀତରେ କଣ୍ଠଦାନ କରିବା ଏକ ଐତିହାସିକ ଘଟଣା। ଯେତେ ଆଖି ଥିଲା...ଆଖିର ଅଞ୍ଜନ ନାମକ ହାସ୍ୟରସାତ୍ମକ ଗୀତଟି ଗାଇବା ପରେ ଭବିଷ୍ୟତରେ ସେହିପରି ଗୀତ ବୋଲିବା ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ରାସ୍ତା ଖୋଲିଯାଇଥିଲା।

ମା କଥାଚିତ୍ରର ପ୍ରଥମ ଗୀତ ଆରେ ନାଉରୀ ଭାଇର ଦୃଶ୍ୟବନ୍ଧ ନାହିଁ। ଅକ୍ଷୟ ମହାନ୍ତି ଓ ଇଲା ବସୁ (ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତୀ)ଙ୍କ କଣ୍ଠରେ ଏହି ଗୀତର ଅନ୍ତରାରେ ଆଜିର ଅମୃତ ବେଳା ଆସିବନି କଲେ ହେଳା ଉଲ୍ଲେଖ ରହିଛି। ଭୁବନେଶ୍ବର ମିଶ୍ରଙ୍କ ସଫଳ ସଙ୍ଗୀତ ନିର୍ଦ୍ଦେଶନା ଆଗାମୀ ଚିତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ନିମନ୍ତେ ପଥପ୍ରଦର୍ଶକ ହୋଇଥିଲା। ପ୍ରଣୟ ଗୀତଟିଏର ଅଭାବ ରହିଗଲା।

୧୯୫୮ ସାଲରେ ମୁକ୍ତିଲାଭ କରିଥିବା ମା କଥାଚିତ୍ର ବିଷୟରେ ଆଲୋଚନା କଲାବେଳେ ଏକଥା ମନେ ରଖିବାକୁ ହେବ ଯେ ତା ପୂର୍ବରୁ ମାତ୍ର ଆଠଟି ଛବି ନିର୍ମିତ ହୋଇଥିଲା। ସେଥିରୁ ଅଧା ପୁଣି ଦେଢ଼ଗୋଡି଼ଆ। ତଥାପି ଏହାର ସଙ୍ଗୀତ ପାରମ୍ପରିକତାକୁ ପ୍ରତ୍ଯାଖ୍ଯାନ କରି ଯେଉଁ ନୂତନ ଆନ୍ଦୋଳନ ସୃଷ୍ଟି କଲା ତାର ସୁଫଳ ଆଜି ବି ଅଛି।

gourparbati.com/movie_maa.php

ଆରତୀ ମୁଖୋପାଧ୍ୟାୟ ଓଡ଼ିଆରେ ବି କିଛି ଅବିସ୍ମରଣୀୟ ଗୀତ ବୋଲିଛନ୍ତି। ଯଦି ପ୍ରଣବ ପଟ୍ଟନାୟକଙ୍କ ସହିତ ତାଙ୍କର ଏକ ଯୁଗଳ ଗୀତ ରେକର୍ଡ଼ ହୋଇ ପାରନ୍ତା ତାହାହେଲେ କେତେବଡ଼ ଚମତ୍କାର କଥା ହୁଅନ୍ତା।

ଝଡ଼ ବର୍ଷା ପରେ ବାହାରର ଦୃଶ୍ୟ। ଅଦୂରରେ ଶିମିଳି ଓ ହୁଗୁଳି। ଆତପୁର, ଭାଟପାଡ଼ା, ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗ।

ମା ପରବର୍ଷ ଆସିଲା ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ ପୂଜା, ୧୯୫୯ ମସିହାରେ। ନଚିକେତା ଘୋଷଙ୍କ ସଙ୍ଗୀତ ନିର୍ଦ୍ଦେଶନାରେ ମୋଟ ଛଅଟି ଗୀତ। ସବୁ ଗୀତଗୁଡ଼ିକ ସୁନ୍ଦର। ପାରମ୍ପରିକ ପୃଷ୍ଠଭୂମି ହେଲେହେଁ ଆଧୁନିକ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଇପାରେ। ତେବେ, ବୀଣାପାଣି ପତିଙ୍କ କଣ୍ଠରେ ଆକାଶରେ କେତେ ତାରକା ଝଲକେ ଗୀତଟିର ଏକ ଭିନ୍ନ ଆବେଦନ ଅଛି।

m.youtube.com/watch?v=ERqc2U…

ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ ପୂଜା ସହ ପଚାଶ ଦଶକ ଶେଷ ହେଲା ଓ ଓଡ଼ିଆରେ ପ୍ରଥମ ଦଶଟି କଥାଚିତ୍ରର ଗଣତି ମଧ୍ୟ ଶେଷ ହେଲା ଯାହା ଭିତରୁ ଛଅଟିର ଅସ୍ତିତ୍ବ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଯାହାହେଉ, ଗୀତଗୁଡ଼ିକ ବଞ୍ଚି ରହିଛି। ଏହି ସମୟରେ, ଆକାଶବାଣୀ କଲିକତା ଓ କଟକ ଦ୍ଵାରା ଅନେକ ରକମର ଗୀତ ସୃଷ୍ଟି ହେବା ସହ, ରେକର୍ଡ଼ ଯୋଗେ ମଧ୍ୟ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଗୀତ ବଜାରକୁ ଆସୁଛି।

୧୯୫୬ ମସିହାରେ ମୋର ଜନ୍ମ ଓ ଗାଆଁ ସ୍କୁଲରେ ମୁଁ ପାଠ ପଢି଼ଛି। ତେଣୁ ଓଡ଼ିଆ କଥାଚିତ୍ରର ଇତିହାସ ସହିତ ମୋ ଜୀବନ ବି ଅଗ୍ରସର କରିଛି। ପରିମାଣ କମ ଥିବା କାରଣରୁ ସେ ସମୟର ସ୍ମୃତି ସବୁ ଆଜି ଅତି ମୂଲ୍ଯବାନ। ତାଛଡ଼ା ଯାହା ମୋ ପାଖରେ ଅଛି ତାହା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଖରେ ନାହିଁ। ବିଗତ କୋଡ଼ିଏ ବର୍ଷ ଭିତରେ ମୁଁ କିଛି ଅନଲାଇନ ସାମଗ୍ରୀ ବାଣ୍ଟିଛି।

ଓଡ଼ିଆ ସଙ୍ଗୀତ କହିଲେ କେବଳ ଓଡ଼ିଶୀ ବା ଭଜନକୁ ନବୁଝାଉ। ଓଡ଼ିଆ ଗୀତ ଉପରେ ଲେଖା ଲେଖି ପ୍ରାୟ ନାହିଁ। ସିନେମା ଗୀତ ଉପରେ ତ ଆଦୌ ନାହିଁ କହିଲେ ଚଳେ। କିନ୍ତୁ, ସତୁରି ବର୍ଷ ବୟସରେ ମୁଁ ଯଦି ଆଗ୍ରହ ରଖୁଛି, ତେବେ ତା ଭିତରେ ନିଶ୍ଚିତ ମୂଲ୍ୟ ରହିଛି। ବୟସ ବଢ଼ିବା ସାଙ୍ଗେ ସାଙ୍ଗେ ହୁଏତ ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ୟକ୍ତି ଏହି ରସବୋଧକୁ ଆବିଷ୍କାର କରିବ।

ସାହିତ୍ୟ ଓ ସଂସ୍କୃତି ଭିତରେ ତ ଅନେକ ଜିନିଷ ଆସିବ, ଏବଂ ହେତୁ ହେବା ପରଠାରୁ ସେ ସବୁ ପଛରେ ଗୋଡ଼ାଇବା ଜୀବନର ଏକ ପ୍ରଧାନ କାମ। ତେବେ ଜଣେ କାହାଦ୍ୱାରା କେତେ ଉପକୃତ ହୋଇପାରିବ ତାହା ସ୍ଥାନ-କାଳ-ପାତ୍ର ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ। ଗୀତଗୁଡ଼ିକର ଉପାଦେୟତା ସେହି ଦୃଷ୍ଟିରୁ ସବୁଠାରୁ ବେଶି। ଷାଠିଏ ଦଶକ ପୂର୍ବରୁ କିମ୍ବା ପରେ ସେହିପରି ଗୀତ ନାହିଁ।

ମୁଁ ବର୍ତ୍ତମାନ ପ୍ରତିଦିନ ଓଡ଼ିଆ, ଇଙ୍ଗ୍ରାଜୀ, ହିନ୍ଦୀ, ଓ ବଙ୍ଗଳା ଭାଷା ବ୍ୟବହାର କରୁଛି। ବେଳେ ବେଳେ ସଂସ୍କୃତ ମଧ୍ୟ ଦରକାର ହେଉଛି। ତାଛଡ଼ା ଭୋଜପୁରୀ କଥାବାର୍ତ୍ତା ଓ ଗୀତ ବି ଶୁଣିବାକୁ ମିଳୁଛି। ଦିଲ୍ଲୀରେ ରହିବା ଫଳରେ, ପଞ୍ଜାବୀ, ହରିଆନୀ, ଗଢ଼ଓ୍ବାଲି, ଓ କୁମାୟୁନୀ ସହ ସାମାନ୍ୟ ପରିଚୟ ଅଛି। ସମ୍ବଲପୁରୀ ଓ ଉର୍ଦ୍ଦୁ ତ ଧରାବନ୍ଧା।

ପୁରାତନ କାଳରେ ରାଜାମାନେ ବିଭିନ୍ନ ରାଜ୍ୟ ଜୟ କରୁଥିଲେ ଓ ମନ୍ଦିର ନିର୍ମାଣ କରୁଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ବିଭୂତି ପଟ୍ଟନାୟକଙ୍କର ଚପଳ ଛନ୍ଦା ଉପନ୍ୟାସରେ ଢେଙ୍କାନାଳ ରାଜାଙ୍କ ଦୌରାତ୍ମ୍ଯ ବିଷୟରେ ବର୍ଣ୍ଣନା ଅଛି। ଆଧୁନିକ ଯୁଗରେ ଯାହାହେଉ ଢେଙ୍କାନାଳ ରାଜା ଦୁଇ ତିନୋଟି କଥାଚିତ୍ର ନିର୍ମାଣ କରି ସ୍ବାଧୀନତା ପରେ ଏକ ଅଗ୍ରଣୀ ଭୂମିକା ନିର୍ବାହ କଲେ।

କଥା ପରଦାର ଦରବାରରେ ଆଜି ପୂନର୍ବାର ନାଗଫାସ। କେତେ ନୂଆ ଇତିହାସ ରଚିଥିବା ସେହି ଅତ୍ଯାଧୁନିକ ତଥା ଅଭୂତପୂର୍ବ କଥାଚିତ୍ର। ଯାଯାବର ଓ ନାଗଫାସ ଏକ ରକମର ଟ୍ବିନ ଟାଓ୍ବାର୍ସ। କିନ୍ତୁ ଗୀତ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଦେଖିଲେ କିଏ କାହାର ଓ ସ୍ତ୍ରୀ କାହିଁ ଉପରେ। ନାଗଫାସ ପୂର୍ବରୁ ଅମର ପ୍ରେମ ଓ ମୁକ୍ତିରେ ଟିକେ ଭିନ୍ନ ଧରଣର କାହାଣୀ ଥିବା କଥା ମନେପଡ଼ୁଛି।

ରୋଲ୍ସ ୨-୮ କଥାଚିତ୍ରର ପ୍ରଯୋଜକ ରତିକାନ୍ତ ପାଢ଼ୀ ନିଜ ସହପାଠିନୀଙ୍କ ସ୍ମୃତିରେ ଛବିର ନାମକରଣ କରିଥିଲେ। କେଦାର ଗୌରୀ କଥାଚିତ୍ର ନିର୍ମାଣ ଅବସରରେ ନାୟିକା ବୀଣାଙ୍କ ସହ ନିତାଇ ପାଲିତ ନିକଟତର ହୋଇଥିଲେ। ସେହିପରି, ଭାଇ ଭାଇ ଓ ମା କଥାଚିତ୍ରରେ ଏକାଠି ଅଭିନୟ କଲାପରେ ଗୌର ଘୋଷ ଓ ଚପଳା ନାୟକ ବିବାହ କରିଥିଲେ।

ରାଜନୈତିକ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଦଳତ୍ୟାଗ ଏକ ସାଧାରଣ ବ୍ଯାପାର କିନ୍ତୁ କଳା ଓ ସଂସ୍କୃତି ପରିଦୃଶ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ଏପରି ଘଟଣା ବିରଳ ନୁହେଁ। କବିଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଓଡ଼ିଶା ଥିଏଟର୍ସ ଏହିପରି ଏକ ବିପର୍ଯ୍ୟୟର ସମ୍ମୁଖୀନ ହୋଇଥିଲା ଯାହା ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଓଡ଼ିଆ କଥାଚିତ୍ରର ଇତିହାସ ସହିତ ଜଡ଼ିତ। ଶ୍ରୀଜଗନ୍ନାଥ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ଆଗରୁ ଲଳିତା ମୁକ୍ତିଲାଭ କଲା।

ଓଡ଼ିଶା ସରକାରଙ୍କ ଓଡ଼ିଆ ଭର୍ଚୁଆଲ ଏକାଡ଼େମୀ @OdiaVAcademy ଇତିମଧ୍ୟରେ ଅନେକ କିଛି ଅନଲାଇନ ସାମଗ୍ରୀ ବଣ୍ଟନ କରିବାରେ ସକ୍ଷମ ହୋଇଛନ୍ତି। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟର କୌଣସି ସୀମା ନାହିଁ ଏବଂ ଏହି ବେଗରେ ଅଗ୍ରଗତି ହେଲେ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷା ଓ ସଂସ୍କୃତି ପାଇଁ ଏକ ବିରାଟ ପଦକ୍ଷେପ ହେବ। ଆର୍କାଇଭ୍ସଙ୍କ ପ୍ରାଙ୍ଗଣ ବି ଉପାଦେୟ।

ova.gov.in/de/Index

ମୋର ଜଣେ ମିତ୍ର ଶ୍ରୀ ମିତ୍ର ଅନେକ ଦିନରୁ ଶଯ୍ୟାଶାୟୀ ଓ ତାଙ୍କର ସ୍ମୃତି ନାହିଁ। ବାଚାଳତା ବ୍ଯତୀତ ବାର୍ଦ୍ଧକ୍ୟର ଏ ଏକ ଅଭିଶାପ। ଅବଶ୍ୟ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କର ସ୍ମୃତି କଛି କିଛି ଊଣା ହେଉଥାଏ କିନ୍ତୁ ପିଲାଦିନ କଥା ବେଶି ମନେରୁହେ ବୋଲି ମନସ୍ତତ୍ତ୍ବ କୁହେ। ତେଣୁ ଲେଖିବାର ଗୋଟାଏ ବହୁତ ବଡ଼ ଉପଯୋଗୀତା ରହିଛି। ଭାବନାକୁ ଜଞ୍ଜିରରେ ବାନ୍ଧିବା।

ଏହି ପ୍ରାଙ୍ଗଣ ଉପରୁ ଭରସା ଧିରେ ଧିରେ ତୁଟୁ ଥିବାରୁ, ମୁଁ ନୀଳ ଆକାଶରେ ଅନ୍ୟ ଏକ ବସା ବାନ୍ଧିଛି। ଏଠାରେ ମୋର ଉଭୟ ତେଣ୍ଡାର ଡାକ୍ତି ଗୁଡ଼ିକ ଛଡ଼ା ମୋର ଭ୍ରମଣର ପ୍ରମାଣ ସ୍ବରୂପ ସଙ୍ଗ୍ରୁହିତ ଫଟଗୁଡି଼କ ସେଠାରେ ମୁଁ ଉତ୍ତୋଳିତ କରୁଛି। ଦେଖିବେ। ଓଡ଼ିଆରେ ଲେଖିବା ବେଳେ ଶ୍ଯାମାନୁଜ ବାବୁ ପ୍ରାୟ ମନେପଡ଼ନ୍ତି।

bsky.app/profile/savitr…

ବାଦବୁଦିଆରେ ଲଳିତା ଆଗ ମୁକ୍ତିଲାଭ କରି ଓଡ଼ିଆ ସିନେମା ଇତିହାସରେ ଦ୍ବିତୀୟ କଥାଚିତ୍ରର ଗୌରବ ପାଇଲା ସିନା, ହେଲେ ସୀତା ବିବାହ ସଦୃଶ ନିର୍ମାଣ ପଦ୍ଧତି ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଏକ ପୂର୍ଣ୍ଣାଙ୍ଗ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରର ମର୍ଯ୍ଯାଦା ହାସଲ କରିପାରିଲା ନାହିଁ। ତେଣୁ ୧୯୫୦ର ଶ୍ରୀ ଜଗନ୍ନାଥକୁ ଯଥାର୍ଥରେ ପ୍ରଥମ ଛବି ବୋଲି କୁହାଯାଇପାରେ।

ପିଲାଦିନେ ଗୀତ ମିଲନ କେ ଗାତେ ରହେଙ୍ଗେ ଶୁଣି ମୁଁ ବହୁତ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭାବୁଥିଲି ଏମାନେ ଗାତରେ କାହିଁକି ରହିବେ? ରେଡ଼ିଓରୁ ବହୁତ ଗୀତ ଶୁଣୁଥିଲି କିନ୍ତୁ ବୁଝି ହେଉନଥିଲା କି ମୂଳ ଧାଡ଼ି ମନେ ରହୁନଥିଲା। ସତୁରି ବର୍ଷର ହିସାବ କିତାବ କଲାବେଳେ ସେହି ଗୀତଗୁଡ଼ିକର ସ୍ମୃତି ଗୋଟାଏ ବିରାଟ ଅର୍ଜନ ପରି ଲାଗୁଛି ଯାହାକୁ ଖୋଜି ଶୁଣି ହେଉଛି।

୧୯୩୬ ସୀତା ବିବାହ ରାଧାରମଣ ରାୟ

୧୯୪୯ ଲଳିତା ଗୌର ଗୋସ୍ବାମୀ ଓ ସୁରେନ ପାଲ

୧୯୫୦ ଶ୍ରୀଜଗନ୍ନାଥ ରଣଜିତ ରାୟ ଓ ବାଳକୃଷ୍ଣ ଦାଶ

" ରୋଲ୍ସ ୨-୮ ଗୌର ଗୋସ୍ବାମୀ ଓ ସୁରେନ ପାଲ

୧୯୫୧ ସପ୍ତଶଯ୍ୟା ଉଦୟନାଥ ସାହୁ

୧୯୫୩ ଆମରି ଗାଁ ଝୁଅ ବୈଦ୍ୟନାଥ ରାୟ

୧୯୫୪ କେଦାର ଗୌରୀ ଭୁବନ କିଶନ

୧୯୫୬ ଭାଇ ଭାଇ "

୧୯୫୮ ମା ଭୁବନେଶ୍ବର ମିଶ୍ର

୧୯୫୯ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ ପୂଜା ନଚିକେତା ଘୋଷ

୧୯୬୦ ଶ୍ରୀଲୋକନାଥ ବାଳକୃଷ୍ଣ ଦାଶ

" ପରିଣାମ ଶ୍ରୀକୁମାର

୧୯୬୧ ଜୟଦେବ ବାଳକୃଷ୍ଣ ଦାଶ

୧୯୬୨ ଶ୍ରୀ ଶ୍ରୀ ପତିତପାବନ ଚନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟ

" ଲକ୍ଷ୍ମୀ ବାଳକୃଷ୍ଣ ଦାଶ

" ନୂଆବୋଉ "

" ଦସ୍ୟୁ ରତ୍ନାକର "

" ସୂର୍ଯ୍ୟମୁଖୀ ଶାନ୍ତନୁ ମହାପାତ୍ର

୧୯୬୩ ମାଣିକ ଯୋଡ଼ି ବାଳକୃଷ୍ଣ ଦାଶ

" ନାରୀ କାଳୀଚରଣ ଉଦୟନାଥ

୧୯୬୪ ଜୀବନ ସାଥୀ ବାଳକୃଷ୍ଣ ଦାଶ

" ଅମଡ଼ାବାଟ "

" ସାଧନା "

୧୯୬୫ ନବଜନ୍ମ ବାଳକୃଷ୍ଣ ଦାଶ

" ଅଭିନେତ୍ରୀ " 

" ମଲାଜହ୍ନ ଅକ୍ଷୟ ମହାନ୍ତି

୧୯୬୬ କା - ଶ୍ରୀକୁମାର

୧୯୬୭ ଭାଇ ଭାଉଜ ବାଳକୃଷ୍ଣ ଦାଶ

" ମାଟିର ମଣିଷ ଶ୍ରୀକୁମାର

୧୯୬୮ ଅରୁନ୍ଧତୀ ଶାନ୍ତନୁ ମହାପାତ୍ର

" କିଏ କାହାର ଅକ୍ଷୟ ମହାନ୍ତି

୧୯୬୯ ସ୍ତ୍ରୀ ଶ୍ରୀକୁମାର

" ବନ୍ଧନ "

୧୯୭୦ ଅଦିନ ମେଘ ବାଳକୃଷ୍ଣ ଦାଶ

୧୯୭୨ ଘର ବାହୁଡ଼ା ଅକ୍ଷୟ ମହାନ୍ତି

୧୯୭୩

ଧରିତ୍ରୀ ଉପେନ୍ଦ୍ର କୁମାର

ଘର ସଂସାର ଭି. ବାଲସରା ଓ ରାଖାଲ ମହାନ୍ତି

ସଂସାର ଅକ୍ଷୟ ମହାନ୍ତି

୧୯୭୪

କନକଲତା ବାଳକୃଷ୍ଣ ଦାଶ

ମନ ଆକାଶ ଉପେନ୍ଦ୍ର କୁମାର

୧୯୭୫

ମମତା ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ କର

ଯାଯାବର ଅକ୍ଷୟ ମହାନ୍ତି

୧୯୭୬

ସମୟ ଭୁବନ ହରି

ବତିଘର ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ କର

କୃଷ୍ଣ ସୁଦାମା ଶ୍ରୀକୁମାର

ଗପ ହେଲେ ବି ସତ ଭୁବନ ହରି

ସିନ୍ଦୂର ବିନ୍ଦୁ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ କର

ଶେଷ ଶ୍ରାବଣ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ କର

୧୯୭୭

ଅମର ପ୍ରେମ ରାଖାଲ ମହାନ୍ତି

ମୁକ୍ତି ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ କର

ଅନୁତାପ ଜଲାଲ ଆଦେନୀ

ବନ୍ଧୁ ମହାନ୍ତି ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ କର

ଅଭିମାନ ରାଧାକୃଷ୍ଣ ଓ ସରୋଜ

ପୁନର୍ମିଳନ ଉପେନ୍ଦ୍ର କୁମାର

ଏ ନୁହେଁ କାହାଣୀ ଉପେନ୍ଦ୍ର କୁମାର

ରକ୍ତ ଗୋଲାପ ଧନଞ୍ଜୟ ଶତପଥୀ

ନାଗଫାସ ଅକ୍ଷୟ ମହାନ୍ତି

୧୯୭୮

ସୁନା ସଂସାର ଅରୂପ ସ୍ବରୂପ

ପ୍ରିୟତମା ଶାନ୍ତନୁ ମହାପାତ୍ର

ତଅପୋଇ ଅକ୍ଷୟ ମହାନ୍ତି

ଚିଲିକାତୀରେ ଶାନ୍ତନୁ ମହାପାତ୍ର

୧୯୭୮... 

ସମର୍ପଣ ଉପେନ୍ଦ୍ର କୁମାର

ପିପାସା "

କୁଳ ଚନ୍ଦ୍ରମା "

ସାକ୍ଷୀ ଗୋପୀନାଥ ବାସୁଦେବ ରଥ

ଝିଲି ମିଲି ଅକ୍ଷୟ ମହାନ୍ତି

ପତିପତ୍ନୀ ରମେଶ ନାଇଡ଼ୁ

ସତୀ ଅନସୂୟା ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ କର

ପରିବାର ଉପେନ୍ଦ୍ର କୁମାର

ଶଙ୍ଖ ମହୁରୀ ବାଳକୃଷ୍ଣ ଦାଶ

ଜନ୍ମଦାତା ଉପେନ୍ଦ୍ର କୁମାର

କବିସମ୍ରାଟ ଉପେନ୍ଦ୍ର ଭଞ୍ଜ "

୧୯୭୯

ଗୌରୀ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ କର

ବଳିଦାନ "

ସଉତୁଣୀ ବାସୁଦେବ ରଥ

୧୯୭୯...

ନିଝୁମ ରାତିର ସାଥୀ ଅକ୍ଷୟ ମହାନ୍ତି

ସମର ସଲିମ ସାଇମନ ମୁସୀର

ଶ୍ରୀଜଗନ୍ନାଥ ଅକ୍ଷୟ ମହାନ୍ତି

ନୀଳମାଧବ ନିର୍ମଳ କୁମାର

ମଥୁରା ବିଜୟ ବାଳକୃଷ୍ଣ ଦାଶ

ଚିହ୍ନା ଅଚିହ୍ନା ବାସୁଦେବ ରଥ

୧୯୮୦

ଅନୁରାଗ ଭୁବନ ହରି

ବାଟ ଅବାଟ "

ତ୍ରିନାଥ ମେଳା ରାଖାଲ ମହାନ୍ତି

ରାମାୟଣ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ କର

ଅଗ୍ନି ପରୀକ୍ଷା ଶାନ୍ତନୁ ମହାପାତ୍ର

ମେଘମୁକ୍ତି "

ଅନୁରାଧା ବାସୁଦେବ ରଥ

ଜୟ ମା ମଙ୍ଗଳା "

ଅଭିମାନରେ କେମିତି ଭସା ମେଘ ହୋଇ ଉତ୍ତମ ମହାନ୍ତି ନାଚି ନାଚି ଆସିଲେ ମୋର ଏବେବି ସ୍ପଷ୍ଟ ମନେଅଛି। ଆଜି ସେ ପୁଣି ମେଘ ସହିତ ମିଶିଗଲେ। ଥରେ ଟ୍ରେନରୁ ଓହ୍ଲାଇଲା ବେଳକୁ ଚେନ୍ନାଇ ଷ୍ଟେସନରେ ଦେଖା ହୋଇଥିଲା ଓ ମୋ ଛୋଟ ଝିଅ ସହିତ ହାତ ମିଳାଇଥିଲେ। ସେହି ପ୍ରଥମ ଓ ଶେଷ ଦେଖା। ତାଙ୍କର ଅଗଣିତ ପ୍ରଶଂସକ ଆଜି ଦୁଃଖରେ ମ୍ରିୟମାଣ। ବିଦାୟ ଉତ୍ତମ!

ଜୀବନରେ ବିଭିନ୍ନ ଜିନିଷର ସମାଧାନ ଖୋଜିବା ଏକ ସାଧାରଣ ବ୍ଯାପାର କିନ୍ତୁ ସବୁବେଳେ ସବୁକିଛି ସମ୍ଭବ ହୋଇନଥାଏ। ମଣିଷ ଚାହିଁବା ଓ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ପରେ ବି ଫଳାଫଳ ଭିନ୍ନ ହେବାର ଉଦାହରଣ ଅନେକ। ତାର କାରଣ ହେଲା ବିବର୍ତ୍ତନ। ପୃଥିବୀ ଦୁଇ ଧାରାରେ ଘୁରିବା ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ପ୍ରତି ମୂହୁର୍ତ୍ତରେ ବିବର୍ତ୍ତିତ ହେଉଛି। ତା ବିଷୟରେ ସଚେତନତା ଲୋଡ଼ା।

ମୋର ସତୁରି ବର୍ଷର ଜୀବନ କାଳ ମଧ୍ୟରେ ଓଡି଼ଆ ବା ଓଡ଼ିଶା କୌଣସି ଗୋଟିଏ ଦିଗରେ ବି ସର୍ବଭାରତୀୟ ସ୍ତରରେ ଗୌରବ ଅର୍ଜନ କରିପାରିଲା ନାହିଁ। ଯାହା ସମୟର ଖେଳ ତାକୁ କବେ ଏଡ଼ାଇ ଦିଆଯାଇ ନ ପାରେ। କିନ୍ତୁ ବହୁ ଲୋକଙ୍କୁ ଜଣା ନାହିଁ ଯେ ଶ୍ରୀମା ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦଙ୍କ ଆଦର୍ଶ ପ୍ରଚାର କ୍ଷେତ୍ରରେ ଓଡ଼ିଶାର ସ୍ଥାନ ସବୁଠାରୁ ଉପରେ। ଏହା ବଡ଼ ସୌଭାଗ୍ୟ।

ଦିଲ୍ଲୀରେ ପାଳଙ୍ଗଶାଗ ପ୍ରଚୁର ପରିମାଣରେ ମିଳେ। କିନ୍ତୁ ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗରେ ଖଡ଼ା ପରି ପାଳଙ୍ଗର ଲମ୍ବା ଲମ୍ବା ଗଛର କାଣ୍ଡ ମଧ୍ୟ ଶାଗ ସହିତ ତରକାରି ହୁଏ। ସଜନା ଛୁଇଁ, କଖାରୁ ଡଙ୍କ, ଖଡା଼, ଓ ପୋଇ ସାଙ୍ଗକୁ ଇଏ ଏକ ନୂଆ ଜିନିଷ ମୋର ପ୍ରିୟ ତାଲିକାରେ ଜୋଡ଼ା ହେଲା। ବଙ୍ଗଳାରେ ଏ ସବୁକୁ ଡାଟା ବୋଲି କୁହନ୍ତି। ହିନ୍ଦୀରେ ଡାଣ୍ଠ କିମ୍ବା ଡଣ୍ଠଲ।

ଆମ ବାଲକୋନୀ ସାମନାରେ ଥିବା ବିରାଟ ଓସ୍ତଗଛଟିରୁ ପତ୍ର ସବୁ ଝଡ଼ିଯାଇ ନୂଆ ନାଲି ପତ୍ର କଅଁଳୁଛି। ଫଳରେ ହୁଗୁଳି ନଦୀର ଦୃଶ୍ୟ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖାଯାଉଛି। ଅନତିଦୂରରେ ଶ୍ଯାମନଗରର ପ୍ରସିଦ୍ଧ କାଳୀ ମନ୍ଦିର। ନଈ ଆରପଟରେ ଭଦ୍ରେଶ୍ବର ତେଲିନିପାଡା଼ର ଭିକ୍ଟୋରିଆ ଝୋଟ କଳ ଯାହାର ସାଇରନ ଶବ୍ଦ ମଝିରେ ମଝିରେ ସମୟ ମନେପକାଇ ଦିଏ। ଫଟ: ଆତପୁର, ଭାଟପାଡ଼ା।

ସାଧନା ଆଜିଯାଏ ଦେଖିପାରିଲି ନାହିଁ କିନ୍ତୁ ତା ଗୀତଗୁଡ଼ିକ ପିଲାଦିନୁ ମୁଗ୍ଧ କରି ରଖିଛି। ଶରତ ପୂଜାରୀ ବହୁତ ବେଶି ଛବିରେ ତ ସୁଯୋଗ ପାଇନାହାନ୍ତି କିନ୍ତୁ ବଙ୍ଗଳାର ଉତ୍ତମ କୁମାରଙ୍କ ସମସ୍କନ୍ଧ ଭାବରେ ଆମେ ତାଙ୍କୁ ନେଇ ଗର୍ବ କରୁଥିଲୁ। ଏପରି ଏକ ସୌମ୍ୟ ଚେହେରା ଓ କଥାକୁହା ଆଖି ଓଡ଼ିଆରେ ବି ବିରଳ। ତାଙ୍କ ଆତ୍ମଜୀବନୀ ବହୁ ବ୍ଯଥାରେ ଭରା।

ସ୍ମୃତି ହିଁ ସଂସ୍କୃତି। କିନ୍ତୁ ରାଜା ରାଜୁଡ଼ା ଅମଳରୁ ପୃଷ୍ଠପୋଷକତା କାରଣରୁ ବହୁ ଜିନିଷ ଅଧିକ ଆୟୁ ଲାଭ କରିଛି। କାହାକୁ ଭଲ ଦିଶୁ ବା ନଦିଶୁ କିନ୍ତୁ ପଥରରେ ଖୋଦିତ ଜିନିଷ ସବୁକୁ ଜବରଦସ୍ତି ଭଲ ବୋଲି କୁହାଯାଉଛି। ନୂତନ ସୃଜନଶୀଳତାକୁ ଉପେକ୍ଷା କରି କେବଳ ପୂରାତନକୁ ହିଁ ସକଳ ଆଦର ମିଳୁଛି। ଏପରି ଏକତରଫା ମନୋଭାବର ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆବଶ୍ୟକ।

ସମ୍ବଲପୁରରୁ ଆସି ମୁଁ ନିମାପଡାରେ ରହିଲା ପରେ, ନିର୍ମଳ ସରକାର ଶୀର୍ଷକ ଛଦ୍ମ ନାମରେ ମୋର କେତେଗୁଡ଼ିଏ ପତ୍ର ୧୯୮୬ ଓ ୧୯୮୮ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ବାଦରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଥିଲା। ବିଭିନ୍ନ ସାଂସ୍କୃତିକ ତଥା ଉନ୍ନତିମୂଳକ କାମକୁ ନେଇ ମୁଁ ମୋର ମତାମତ ଜ୍ଞାପନ କରୁଥିଲି। ଆଜି ବି ଅଧିକାଂଶ ତେଣ୍ଡା ଏହି ପ୍ରାଙ୍ଗଣରେ ଅନୁରୂପ ଡାକ୍ତି ଉତ୍ତୋଳିତ କରୁଛନ୍ତି।

ଦିଲ୍ଲୀରେ ଛକ ଜାଗାମାନଙ୍କରେ କଟା ନଡ଼ିଆ ବିକ୍ରି ହୁଏ। କିନ୍ତୁ ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗରେ ସେପରି କୋଉଠି ମିଳେନାହିଁ। କେବଳ ଝାଲମୁଢି଼ ବିକିଲାବାଲାଙ୍କ ପାଖରେ ପାତି କିଛି ଥାଏ। ଦେଖିଲେ ଖାଇବାକୁ ଇଚ୍ଛା ହୁଏ କିନ୍ତୁ ପଇସା ଦେଲେ ବି ସେମାନେ ପ୍ରାୟ ଦିଅନ୍ତି ନାହିଁ। ତାଙ୍କର ବ୍ଯବସାୟ କଥା। ଆଜି ଯାହାହେଉ ଦଶ ଟଙ୍କା ଦେବାରୁ ଜଣେ ଦୁଇଟି ପାତି ଦେଲା।

ଉତ୍ତର ପ୍ରଦେଶ ବିଭାଜନ ହେବ ନାହିଁ ବୋଲି ଗୁଳି ଚାଲିଥିବାର ମୁଁ ଦେଖିଛି। ପରେ କିନ୍ତୁ ହେଲା। ତେଲେଙ୍ଗାନା ପାଇଁ କେତେ ବର୍ଷ ଧରି ସଙ୍ଘର୍ଷ ଚାଲିଲା। ଶେଷରେ ହେଲା। ତେଣୁ ସମୟର ସ୍ରୋତ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଲଢ଼େଇ କରିବାଟା ବୋକାମୀ। ଇଙ୍ଗ୍ରେଜ ମାନେ ଯେଉଁ ଭଳି ଜୋଡ଼ା ଜୋଡ଼ି କରି ଭାରତକୁ ଗଢ଼ିଥିଲେ ତା ଦେହରେ ବହୁ ପରିବର୍ତ୍ତନର ଆବଶ୍ୟକତା ରହିଛି।

ପୁରୁଣା ଗୀତଗୁଡ଼ିକର ରେକର୍ଡ଼ କେବେ ବଜାରକୁ ଆସିଥିଲା ଜାଣିବା ପାଇଁ କିଛି ଉପାୟ ନାହିଁ। ଓଡ଼ିଆ ସିନେମା ଗୀତ ବହିରେ ରେକର୍ଡ଼ର କିଛି ତଥ୍ୟ ଦିଆଗଲେ ଭଲ ହୁଅନ୍ତା। କମ୍ପାନୀମାନଙ୍କ ଦ୍ବାରା ପ୍ରସ୍ତୁତ କେତେକ ନୂଆ ଆଲବମ ଯୋଗୁ କିଛି ନିର୍ବାଚିତ ଗୀତ ଲୋକପ୍ରିୟତା ହାସଲ କରିଥିବା ସ୍ଥଳେ ଅନ୍ୟ ଗୀତଗୁଡ଼ିକ ଜନମାନସରୁ ନିର୍ବାସିତ ହୋଇଯାଇଛି।

ବିବର୍ତ୍ତନର ସ୍ରୋତରେ ସମଗ୍ର ମଣିଷ ସମାଜ ଓ ଓଡ଼ିଆମାନେ ମଧ୍ୟ ତାରି ଭିତରେ। ମହାନଦୀ ଆଦି କେତୋଟି ନଦୀ, ପାହାଡ଼, ଓ ସମୁଦ୍ରର ଆଖପାଖରେ ଗଢ଼ିଉଠିଥିବା ଏହି ଭାଷାଭିତ୍ତିକ ଛୋଟ ସଭ୍ୟତାଟି ବନ୍ଦର, ବିମାନ ବନ୍ଦର, ଓ ରେଳପଥ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ଯାନ୍ଯ ଜାଗାସବୁ ସହ ସଂଯୁକ୍ତ ହୋଇଛି। ତେଣୁ ଅଲଗା ବା ଏକୁଟିଆ ହୋଇ ରହିବାର ସୁଯୋଗ ଆଉ ନାହିଁ। 

ରଜନୀକାନ୍ତଙ୍କ ଦୟାରୁ ଅମଡ଼ାବାଟର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୃଶ୍ୟବନ୍ଧଟି ସପ୍ତାହେ ତଳେ ଉତ୍ତୋଳିତ ହୋଇଛି ଓ ଭାଗ୍ଯର ବିଷୟ ଯେ ମୋ ମନ ନାଚେ ଗୀତଟି ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଲା। ମୋର ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ ଛାୟା ପଛେ ପଛେ ଗୀତଟିର ଦୃଶ୍ୟବନ୍ଧ ଦୁଇ ଫାଳେ ହୋଇଯାଇଛି। ବୋଧହୁଏ ଗୀତଟିରେ ଥିବା ଫଟା କପାଳର ଭାବ ଯୋଗୁ। ଜାଣେ ଜାଣେ ମୋ ରାଧିକା ଓ ଅନେକ ଦିନ ପରେ ଗୀତ ଦୁଇଟିର ଦୃଶ୍ୟବନ୍ଧ ଦେଖି ହୃଦୟ ତୃପ୍ତ ହେଲା।

ନାଟକରୁ ସିନେମାରେ ରୂପାନ୍ତରିତ ହେବା ଭିତରେ ଯାଯାବର ବିଷୟରେ ଯାବତୀୟ ଘଟଣାବଳୀର କିଛି ଅଂଶ ଆଜି କଥା ପରଦାର ଅଧ୍ଯାୟରେ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିଲା। ନିତାଇ ପାଲିତ ମନାକରିଦେଇ ନିଶ୍ଚୟ ପସ୍ତେଇଥିବେ। ତେବେ ନିର୍ମାଣରେ ନାନା ବିସଙ୍ଗତି ସତ୍ତ୍ୱେ କଥାଚିତ୍ରଟି ଯେଉଁଭଳି ସଫଳତା ତଥା ଲୋକପ୍ରିୟତାର ଶିଖର ଛୁଇଁଲା ତାହା ସତରେ ଏକ ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର କଥା।

ଆମ ଓଡ଼ିଆମାନଙ୍କର ମନରେ ନିର୍ମଳା ମିଶ୍ର ସବୁଠୁଁ ଉପରେ। ତାପରେ ଶିପ୍ରା ବୋଷ, ସନ୍ଧ୍ୟା ମୁଖାର୍ଜୀ, ଓ ଆରତୀ ମୁଖାର୍ଜୀ। କିନ୍ତୁ ପ୍ରକୃତରେ ସନ୍ଧ୍ୟା ମୁଖାର୍ଜୀଙ୍କ ସ୍ଥାନ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଅପେକ୍ଷା ଶହେ ଗୁଣ ଉପରେ। ତେଣୁ ତାଙ୍କ କଣ୍ଠରେ ଯେଉଁ ଦଶ ବାରଟି ଗୀତ ଅଛି ତାହା ଓଡ଼ିଆର ଭାଗ୍ୟ। ଣ ଓ ଳ ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ କେତେ କଷ୍ଟ କରିବାକୁ ପଡ଼ୁଥିଲା।

ଲତା ମଙ୍ଗେସକର ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ଓଡ଼ିଆରେ ଗୀତ ଗାଇଲେ କିନ୍ତୁ ବଙ୍ଗଳା ପ୍ରଭାବ ଯୋଗୁ କିମ୍ପାର ଉଚ୍ଚାରଣ କିଁପା ଭଳି ଶୁଭୁଛି। ସେ ଯାହାହେଉ ତାଙ୍କ କଣ୍ଠର ଦୁଇଟି ଗୀତ ଓଡ଼ିଆର ଅମୂଲ୍ୟ ସମ୍ପଦ। ମହମ୍ମଦ ରଫିଙ୍କର ଦୁଇଟି ଗୀତ ମଧ୍ୟ ଅନୁରୂପ। ହେମନ୍ତ କୁମାର ବି ଦୁଇଟି ଗୀତ ଗାଇଛନ୍ତି ଏବଂ ଶ୍ଯାମଲ ମିତ୍ର ଚାରୋଟି।

ସୂର୍ଯ୍ୟମୁଖୀରେ ଶାନ୍ତନୁ ମହାପାତ୍ର ଓଡ଼ିଆ କଥାଚିତ୍ର ଗୀତକୁ ଅନ୍ୟ ଏକ ସ୍ତରକୁ ଉଠାଇ ନେଲେ ଯାହା ଚିର ସବୁଜ ହୋଇ ରହିବ। ଓଡ଼ିଆର ପ୍ରଥମ କଓ୍ବାଲି ଗୀତ ମଧ୍ୟ ଏହି ଛବିରେ ସ୍ଥାନ ପାଇଲା। କିନ୍ତୁ ଦୁଃଖର ବିଷୟ ଯେ ନାନା ପ୍ରକାରର ସ୍ବରର ସମାହାରରେ ଛନ୍ଦା ଏହି ଏ ରଙ୍ଗ ରହିବ ନାହିଁ ଗୀତଟି ଏକ ମସ୍ତବଡ଼ ସାଙ୍ଗିତିକ ବିଫଳତା। ମେଲୋଡ଼ି ନାହିଁ।

ଷାଠିଏ ଦଶକରେ, ଆମ ସ୍କୁଲ ସମୟରେ ମନୋରଞ୍ଜନର ଅଭାବ ଥିଲା। ତଥାପି ଦୂର ଗାଆଁକୁ ଯାଇ ମେଳନ, ପାଲା, ଦାସକାଠିଆ, ବା ରାତି ଅନିଦ୍ରା ହୋଇ ଯାତ୍ରା ଦେଖିବାର ଆକର୍ଷଣ କିଛି ଅଲଗା ଥିଲା। ଡୁଏଟ ନାଚ ପରିବେଷଣ ବେଳେ ଯେଉଁ ରୋମାଞ୍ଚକର ପରିବେଶ ସୃଷ୍ଟି ହେଉଥିଲା ତାହା ଭୁଲିବାର ନୁହେଁ। ମଞ୍ଚ ପାଖରେ ଥିବାରୁ ଖଣ୍ଡା ଯୁଦ୍ଧ ବି ଭୟ ସଞ୍ଚାର କରୁଥିଲା।

ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟର ପ୍ରତିଟି ବିଭାଗରେ ପ୍ରଚୁର ସମ୍ପଦ ପୁରି ରହିଛି କିନ୍ତୁ ମୋର କୌଣସି କାମରେ ଆସୁନାହିଁ। ୟୁଟ୍ୟୁବ ଯୋଗେ ଗୀତ ସବୁ ଶୁଣି ବା ଦେଖିହେଉଥିବା ହେଉଛି ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଉପଯୋଗିତା। ଗୀତିନାଟ୍ୟ ଓ ଘୋଡ଼ାନାଚର ଦୃଶ୍ୟବନ୍ଧ ଦେଖିବାରୁ ଖାଣ୍ଟି ଓଡ଼ିଆ ବାଜାବଜାର ମହକ ଆସିଲା। ସେହି ସବୁ ହିଁ ରହିବ। ବାକି ପ୍ରାୟ ଭଞ୍ଜିକୃତ ହୋଇଯିବ।

ଆକାଶ ଯେ ମୋତେ ପାଗଳ କରିଛି ଧନଞ୍ଜୟ ଶତପଥୀଙ୍କର ଏକ କାଳଜୟୀ ରେଡ଼ିଓ ଗୀତ। ଲେଖା ଯେମିତି ସ୍ବର ମଧ୍ୟ ସେମିତି। କେହି ଜଣେ ଗାୟକ ଯଦି ମୁକ୍ତ କଣ୍ଠରେ ଟିକେ ଗମ୍ଭୀର ସ୍ବରରେ ଗୀତଟିକୁ ବୋଲିପାରନ୍ତେ, ତାହାହେଲେ ଏହା ଖୁବ ଲୋକପ୍ରିୟ ହୋଇପାରନ୍ତା। ଭୁବନେଶ୍ବରୀ ମିଶ୍ରଙ୍କ ବନ ମୟୂରୀ ମୋ ଏହାର ସାଥି ସଜଫୁଲ ଗୀତ।

https://x.com/NathTusar/status/1901702421967262179?t=lb8xx-z_WQmqNK_vc6o1Tg&s=19

ବର୍ଷବରଣ

 ଏହି କିଛିଦିନ ଭିତରେ ଲେଖିଥିବା ଏକ୍ସ ଡାକ୍ତି ଗୁଡିକର ସଙ୍କଳନ  ବଙ୍ଗଳାରେ ପଢିଲି ବର୍ଷବରଣ। ଭାରି ସୁନ୍ଦର ଲାଗିଲା। ଏହି ଶବ୍ଦଟି ଆମ ଓଡିଆରେ ନାହିଁ ବୋଧେ। କେଜାଣି ଆ...